h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

17/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

17 Ἀπριλίου

,

485.—Πεθαίνει στην Αθήνα ο Πρόκλος, νεοπλατωνιστής φιλόσοφος και ένας από τους διασημότερους μαθηματικούς του αρχαίου κόσμου. Η Αθήνα ήταν το επίκεντρο των σπουδών του και του έργου του, αφού εκεί θήτευσε από 20 ετών δίπλα στον μεγάλο Πλούταρχο και επίσης στον Συνέσιο, ενώ διετέλεσε διευθυντής της «Πλατωνικής Ακαδημίας» που έκλεισε αργότερα ο Ιουστινιανός. Στο επίκεντρο των μελετών και του έργου του ήταν η φιλοσοφία του Πλάτωνα και συγκεκριμένα η ανάδειξη της μεταφυσικής υπόστασής της.Γεννήθηκε στην πόλη του Βυζαντίου την 8η Φεβρουαρίου του 412μ.Χ. Όταν έγινε έφηβος, πήγε για σπουδές στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου κατ’ αρχήν ασχολήθηκε με την ρητορική και στην συνέχεια με την φιλοσοφία με δασκάλους τον Ολυμπιόδωρο και τον μαθηματικό Ήρωνα. Αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τον Πρόκλο στον Ελληνικό χώρο έγινε με τον Μιχαήλ Ψελλό και κορυφώθηκε με τον Πλήθωνα Γεμιστό.

1278.—Γεννιέται [ἤ 28/3/1277] ο Μιχαήλ Θ’ Παλαιολόγος, μετέπειτα συμβασιλέας του πατέρα του Ανδρόνικου Β’, στον θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

1566.—Οι τούρκοι καταλαμβάνουν αιφνιδιαστικά και χωρίς καμμία αντίσταση την νήσο Χίο. Στις 13 Απριλίου 1566, την παραμονή τής Κυριακής του Πάσχα, ο τουρκικός στόλος με 80 ή 123 γαλέρες και επικεφαλής τον Πιαλή πασά, ουγγρικής καταγωγής, έκανε την εμφάνισή του στα παράλια του νησιού και στις 15 Απριλίου, ημέρα Δευτέρα, έμπαινε στο λιμάνι, ενώ τα κανόνια του φρουρίου έριχναν προς τιμή του τις νόμιμες χαιρετιστήριες βολές. Την Τετάρτη, 17 του μηνός, ο τούρκος ναύαρχος ανακοίνωσε στις αρχές ότι, πριν αναχωρήση, θα ήθελε να συζητήση με τον podesta και τους 12 διοικητές (gubernatori) τής Mahona. Όταν αυτοί ήλθαν στην ναυαρχίδα, ο Πιαλή πασάς τους κατηγόρησε για την επιμονή τους να διοικούνται κατά την αρέσκειά τους, για τις φιλικές τους σχέσεις με την Γένουα, για την περίθαλψη σκλάβων από την Ανατολή, και απαίτησε να πληρωθή ο καθυστερούμενος φόρος μέσα σε τρείς ημέρες. Μάταια οι τρομοκρατημένοι Γενουάτες αξιωματούχοι προσπάθησαν ν’ αποσείσουν τις κατηγορίες του καπουδάν πασά και μάταια πρόβαλαν χρηματική αδυναμία και παρακάλεσαν να τους δοθή προθεσμία.Τότε ο τούρκος ναύαρχος έγινε έξω φρενών, τους έπιασε και τους φυλάκισε μέσα στα πλοία. Εν τω μεταξύ 10 – 12 χιλιάδες τούρκοι στρατιώτες που είχαν αποβιβαστή πρωτύτερα και είχαν σκορπιστή στην πόλη με την πρόφαση ν’ αγοράσουν υφάσματα για τις στρατιωτικές στολές και για τα πανιά των καραβιών, έγιναν κύριοι του κάστρου, χωρίς να συναντήσουν καμμιά αντίσταση, κατέβασαν την σημαία του Αγίου Γεωργίου της Γένουας και ύψωσαν την τουρκική με την ημισέληνο. Ήταν το σημείο ότι όλα είχαν εξελιχθή κατά το προδιαγραμμένο σχέδιο. Τότε ο ναύαρχος αποβιβάστηκε στην ξηρά με άσπρη μεταξωτή και χρυσοκέντητη στολή και καβάλα επάνω στο άλογό του έκανε τον γύρο μέσα στην πόλη, για να βεβαιωθή ότι δεν είχε γίνει καμμιά λεηλασία και ότι επικρατούσε απόλυτη τάξη. Την επόμενη ημέρα ήλθε στον καθεδρικό ναό των καθολικών και διάταξε την καταστροφή των αγαλμάτων και άλλων παραστάσεων των αγίων. Το ίδιο έκανε και στην εκκλησία του San Domenico και της Madonna delle Grazie. Όσοι ξένοι βρέθηκαν τότε τυχαία στο νησί, συνολικά 500 περίπου πρόσωπα, ανάμεσά τους ιππότες της Μάλτας ή ευγενείς από την Νεάπολη και την Μεσσήνη, πιάστηκαν και ρίχτηκαν σκλάβοι στις γαλέρες.

1570.—Ξεκινά από την Κωνσταντινούπολη το εκστρατευτικό σώμα με σκοπό την κατάληψη της Κύπρου. Ο γενικός αρχηγός του στόλου είναι ο Πιαλή πασάς με 80 γαλέρες και 30 γαλιότες. Ένα μήνα αργότερα (17/5) ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο ο καπουδάν Αλή πασάς με πολύ περισσότερα καράβια, φορτωμένα με πυροβόλα και άλλα πολεμοφόδια. Μαζί του ήταν και ο γενικός αρχηγός των κατά ξηράν δυνάμεων Λαλά Μουσταφά πασάς . Ύστερ’ από μια ανεπιτυχή απόπειρα του Πιαλή να καταλάβη την Τήνο, ο τουρκικός στόλος συγκεντρώνεται στην Ρόδο. Απ’ εκεί κατευθύνεται προς τις ακτές τής Ανατολής, στον Φοίνικα (Φινέκα), όπου παραλαμβάνει τουρκικό ιππικό, γενιτσάρους και πολεμικά εφόδια.

1821 .—Την Κυριακή του Θωμά [17/4/1821] καθώς εξιστορεί ο Ιωσήφ Ζαφειρόπουλος, οι όμηροι της τουρκικής διοικήσεως στην Τριπολιτσά μεταφέρθηκαν «εις το κάτω μέρος του Σεραγίου, εις δεινοτάτην και φρικτοτάτην ειρκτήν των καταδίκων…Αύτη δε η ειρκτή περιωρισμένη εις εν δωμάτιον έκειτο υπό το Σεράγιον επί του εδάφους, αριστερώθεν του εισερχομένου δια της του Σεραγίου Πυλης· και δέθηκαν όλοι στο φοβερό Κούτσουρο, «εις τας οπάς του οποίου εισηρχοντο οι πόδες των βασανιζομένων…Εισελθόντες δε εις ταύτην την φυλακήν, συνέδεσαν δια μακράς αλύσεως τους Αρχιερείς και Προύχοντας την εσπέραν εκείνην». Στην στενή αυτή φυλακή οι κρατούμενοι δεν πλύθηκαν δεν άλλαξαν φορέματα είχαν εκεί κοντά τους τα δοχεία ακαθαρσιών και τρέφονταν κάκιστα. Μερικές φορές δε έριχναν μέσα στο στενάχωρο εκείνο κελί και μερικούς πληγωμένους με ανίατες πληγές εκ των οποίων αναδύετο κακοσμία.

.—Οι τούρκοι απηγχόνισαν [17ἤ 30/4] εις Αδριανούπολιν τον πρώην οικουμενικόν Πατριάρχην Κύριλλον και άλλους κληρικούς και λαϊκούς. Κατά την ιδίαν ημέραν κατέσφαξαν 25 Έλληνας εις την πόλιν Αίνος. Ο Κύριλλος φέρεται να συμμετείχε σε ενέργειες για την ενίσχυση των σκοπών της Φιλικής Εταιρείας, της οποίας μάλλον υπήρξε σύμβουλος ήδη από την περίοδο της πατριαρχικής του θητείας. Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, το όνομά του περιλήφθηκε σε διάταγμα που εξέδωσε ο σουλτάνος, και στο οποίο δινόταν εντολή για την θανάτωση 30 περίπου ιερωμένων και προχούντων της Ανδριανούπολης, με την κατηγορία της συμμετοχής στο κίνημα εναντίον του. Το σώμα του, αφού παρέμεινε κρεμασμένο για τρεις μέρες, πετάχτηκε τελικά στο ποτάμι του Έβρου για να βρεθεί και να ταφεί λίγο αργότερα από τον χωρικό Χρήστο Αργυρίου.

.—Ο πλοίαρχος Νικ. Παπαδόπουλος Σκλάβος μεταφέρει το σκήνωμα του Πατριάρχου Γρηγορίου Ε’ στην Οδησσό.

1825.—Συνάπτεται ναυμαχία αμφίρροπος μεταξύ ελληνικού και τουρκικού στόλου απέναντι του ακρωτηρίου Σπαθιού.

1863.—[π. ημερ.] Ημερομηνία γεννήσεως του ποιητού Κωνσταντίνου Καβάφη, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Oι γονείς του ήσαν Kωνσταντινουπολίτες, και ο Kωνσταντίνος υπερηφανευόταν για την καταγωγή του και για τους διαπρεπείς προγόνους του. Σπανίως εγκατέλειπε την αγαπημένη του Aλεξάνδρεια εκτός από δύο φορές που αναγκάστηκε να μετοικήσει οικογενειακώς. Έκανε σαφή διαχωρισμό της επαγγελματικής και της προσωπικής του ζωής, η οποία απετέλεσε το αντικείμενο εικασίας και σκανδαλολογίας από τη στιγμή που άρχισε η ποίησή του να γίνεται γνωστή. Ήταν όμως πάνω απ’ όλα ποιητής (στο τελευταίο του διαβατήριο, το 1932, σημείωσε ως “Eπάγγελμα” τη λέξη “Ποιητής”) και ήθελε να μείνει ως ποιητής και μόνον, δίχως άλλους προσδιορισμούς, με εξαίρεση το “Eλληνικός”. Έτσι φρόντισε να ζει προσεκτικά, χωρίς να δίνει αφορμές στην Aλεξανδρινή κοινωνία αλλά και στο Aθηναϊκό κατεστημένο. H εκδοτική πρακτική που ακολούθησε ο Kαβάφης ήταν πρωτοφανής. Δεν τύπωσε ποτέ τα ποιήματά του σε βιβλίο, και μάλιστα αρνήθηκε δύο σχετικές προτάσεις που του έγιναν, μία για ελληνική έκδοση και μία για αγγλική μετάφραση των ποιημάτων του. Προτιμούσε να δημοσιεύει τα ποιήματά του σε εφημερίδες, περιοδικά και ημερολόγια, και να τα τυπώνει ιδιωτικά σε μονόφυλλα, κάνοντας στη συνέχεια αυτοσχέδιες συλλογές που μοίραζε στους ενδιαφερόμενους. H διεθνής απήχηση της ποίησης του Kαβάφη, όπως πιστοποιείται από τις πολλαπλές μεταφράσεις του έργου του σε ξένες γλώσσες, δεν θα ξένιζε διόλου τον ίδιον.

1897.—Οι ελληνικές δυνάμεις εις τον τομέα της Ηπείρου υφίστανται σφοδρά επίθεσιν υπό των τουρκικών δυνάμεων και αφού είχον υπέρ τους 100 νεκρούς αναγκάζονται να συμπτυχθούν.

.—Σημειώνεται η μοναδική ίσως Ελληνική νίκη, στην περιοχή Βελεστίνου, κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Ελληνικές δυνάμεις, υπό τον Ταξίαρχο Κων/νο Σμολένσκη, αποκρούουν σφοδρές τουρκικές επιθέσεις και με αντεπίθεση αναγκάζουν τους τούρκους να υποχωρήσουν.

1899.—Ο πρίγκιψ Γεώργιος, Ύπατος Αρμοστής εν Κρήτη, σχηματίζει την πρώτην κυβέρνησίν του εκ των Ν. Γιαμαλάκη, Μ. Κουνδούρου, Χ. Σκυλιανάκη, Ελ. Βενιζέλου και Κ. Φούμη.

1900.—Με ένα διάταγμα του ύπατου αρμοστή Κρήτης που καταχωρήθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως της Κρητικής πολιτείας σαν νόμος υπ΄αριθμ. 157β, ορίζονταν αποκλειστικό προνόμιο της πολιτείας το δικαίωμα κοπής νομισμάτων. Το διάταγμα όριζε σαν νομισματική μονάδα την δραχμή που την υποδιαιρεί σε 100 λεπτά. Είχε προβλεφθεί να κοπούν και χρυσά δεκάδραχμα και εικοσάδραχμα τα οποία τελικά δεν κόπηκαν.

1903.—Οι τρομοκρατικές ενέργεις των βουλγαροκομιταζήδων είχαν ως αποτέλεσμα την ανατίναξη στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης του γαλλικού ατμοποπλοίου «Γκουανταλκιβὶρ».

1907.— Στις 17 Απριλίου 1907, ο Καπετάν Στρατής με το πρωτοπαλίκαρό του Ζαχαρία, βρισκόντουσαν στο Σουμπάσκιοϊ [Νέο Σούλι]. Έστησαν ενέδρα στους σχισματικούς Ντρανοβαλήδες Νικόλαο Κωνσταντίνου [Στόϊκο] Δημήτριο Παπαδημητρίου και στον αγροφύλακα συνοδό τους Διαμαντή Φέκα ή Παντή. Αυτοί επέστρεφαν από τις Σέρρες και φιλοξενήθηκαν το βράδυ στο Νέο Σούλι. Το πρωῒ κατά την αναχώρησή τους ενώ πότιζαν τ’ άλογά τους στην βρύση του χωριού, ο καπετάν Στρατής με τον Ζαχαρία, τους πυροβόλησαν και σκότωσαν επί τόπου τον Στόϊκο. Οι άλλοι έφυγαν καλπάζοντας με τα άλογά τους αλλά οι σφαίρες τους πρόλαβαν και φόνευσαν τον Παπαδημητρίου.

1910.—Γεννιέται στα Τρίκαλα ο Ευάγγελος Αβέρωφ – Τοσίτσας. Ιδιαίτεροι ήταν οι δεσμοί που τον έδεναν με τη φύση, τη γη και τον τόπο καταγωγής του, το Μέτσοβο. Ως ισόβιος Πρόεδρος και κινητήρια δύναμη του Ιδρύματος Βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα, ως Ιδρυτής του Ιδρύματος Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, ως δωρητής, ο Ευάγγελος Αβέρωφ ανέπτυξε και ενθάρρυνε στο Μέτσοβο επί 40και πλέον χρόνια κάθε είδους δραστηριότητα για τη διατήρηση της λαϊκής παράδοσης και της οικονομικής ευρωστίας της κοινότητας. Ενώ με δικιά του πρωτοβουλία δημιουργήθηκαν και άνθισαν πολλές κοινωφελείς, οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες που βοήθησαν στην ανάπτυξη του Μετσόβου και της γύρω περιοχής.

1920.—Στο μέτωπο της Μ.Ασίας ο ελληνικός στρατός εκκαθαρίζει την περιοχή του από ατάκτους τούρκους.

1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο της Μ. Ασίας επικρατεί ηρεμία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

h1

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΩΛΕΝΗΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ-Η ΟΜΗΡΙΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

17/04/2014

,

,

1974 ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ...ΣΤΑ ΑΔΑΝΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Ἡ ἀνάρτηση τῆς φωτογραφίας εἶναι συμβολικὴ. 154 χρόνια μετὰ : 1974 Ἑλληνοκύπριος ἱερέας “μεταφέρεται” σὲ τουρκικὸ πλοῖο μὲ προορισμὸ τὰ Ἄδανα. Πηγὴ :HELLENIC LIBRARY OF SOUTHERN CALIFORNIA-PROJECTS-CYPRUS 1974-TURKISH

μ

μ

μ

Του Αρχιμανδρίτου Φιλαρέτου Ναπ. Σπανοπούλου, ιεροκήρυκος Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας.

,

,

(…) Δεν είναι ο Επίσκοπος Ωλένης Φιλάρετος ο μόνος Κληρικός της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας που θυσιάστηκε και εμαρτύρησε στα 400 χρόνια της σκληρής και απάνθρωπης τουρκοκρατίας, που ταλάνιζε και κατέτρωγε τις σάρκες και τις ψυχές του υπόδουλου Ελληνισμού.

Η Εκκλησία πρόσφερε πολλούς κληρικούς στον βωμό της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού και πλειάδα νεομαρτύρων «για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία»…Έντεκα Πατριάρχες, 100 Μητροπολίτες και πιο πολλοί από 6.000 Ιερείς και Μοναχοί θυσιάστηκαν και μαρτύρησαν σε εκείνα τα χρόνια. Ας δούμε όμως εμείς αναλυτικότερα την πορεία και το μαρτύριο του εθνομάρτυρος της Ηλείας Φιλατέτου μέσα από τις σωζώμενες πηγές….. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

h1

ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ-ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ 1547

16/04/2014

,

,

ΑΓΙΟ ΦΩΣ 2,

,

,

Τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τοῦ 1547 μετὰ Χριστὸν

,

Μία ἀκόμη ἀπόδειξη τῆς αὐθεντικότητας τῆς Ὀρθοδοξίας

,

,

Πρόκειται γιὰ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη τὴν ἐποχή ποὺ οἱ ἄραβες κατέλαβαν τὰ Ἱεροσόλυμα (1547 μ.Χ.) καὶ τοὺς Ἁγίους Τόπους. Τὴν ἐποχή ποὺ τοῦρκος διοικητὴς ἦταν ὁ Μουρᾶτ IV καὶ πατριάρχης Ἱεροσολύμων ὁ Σοφρώνιος Β΄.

Τότε οἱ Ἀρμένιοι αἰρετικοί, ποὺ ἀπό χρόνια ἔψαχναν εὐκαιρία νὰ “βάλουν χέρι” στὰ Ἱερά προσκυνήματα καὶ μάλιστα στὸν Πανάγιο Τάφο καὶ νὰ “βγάλουν” αὐτοί τὸ Ἅγιο Φῶς, δωροδόκησαν τὸν τοῦρκο διοικητὴ νὰ δώσῃ διαταγὴ νὰ παραμείνουν οἱ Ὀρθόδοξοι ἐκτός ναοῦ τὸ Μ.Σάββατο κατὰ τὴν τελετὴ ἀφῆς τοῦ Ἁγίου Φωτὸς!

Καὶ τὸ πέτυχαν… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

16/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

16 Ἀπριλίου

,

1071.—Με την κατάκτηση τού Μπάρι από τον Νορμανδό Ροβέρτο Γισκάρδο [Robert Guiscard ] λαμβάνει τέλος η βυζαντινοκρατία της Ιταλίας. Ο Ροβέρτος, στα πρώτα του βήματα, υπήρξε αρχηγός μιάς ομάδας ενόπλων, που επιβίωνε χάρη στις ζωωκλοπές, το πλιάτσικο και τα λύτρα που αποσπούσε απάγοντας πλούσιους Βυζαντινούς άρχοντες, αντιμετωπίζοντας παράλληλα και την Παπική εχθρότητα. Όλα άλλαξαν το 1059, όταν ο πάπας Νικόλαος Β΄, αναγνώρισε με κάθε επισημότητα τον Ροβέρτο ως δούκα Απουλίας και Καλαβρίας, νόμιμο κύριο όλων των εδαφών που κατείχε, αλλά και αυτών που θα κατακτούσε, θεωρώντας ότι η συμμαχία με τους Νορμανδούς ήταν πλέον προς το συμφέρον του. Η κατάκτηση της Σικελίας, που από το 827 βρισκόταν υπό αραβική κατοχή, ήταν ο επόμενός του στόχος. Πρώτα όμως έπρεπε να εξαφανίση το τελευταίο προπύργιο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στην Κάτω Ιταλία, που ήταν το Μπάρι. Τρείς μήνες πριν την καταστροφή του Ματζικέρτ, και μετά από τρία σχεδόν χρόνια πολιορκίας, το Μπάρι θα παραδοθεί στον Ροβέρτο. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, θα πατήσει το πόδι του και στην Ήπειρο, μη εγκαταλείποντας το όραμά και ύψιστο στόχο του, την Αυτοκρατορία του Βυζαντίου.

1706.—Η κατάσταση στην Δυτική Ελλάδα και προ πάντων στο Ξηρόμερο είναι τραγική : φόνοι, ληστείες, ωμότητες, φορολογίες και κάθε είδους καταπιέσεις είναι σε ημερήσια διάταξη. «Οι πλείονες των εν τούτοις υπερεχόντων», γράφει ο λόγιος Αναστάσιος ο Γόρδιος και ο μοναχός Ιωάννης στις 16 Απριλίου 1706, «οι μεν μαχαίρας ή πυρός έργον εγένετο, οι δε φυγή την σωτηρίαν, όπου έκαστος οιός τὲ ην απελθείν, ωνήσαντο, και νύν ουκ ανθρώπων οικητήρια, αλλά χωρία μόνον ψιλά μεμενήκασι τα χωρία»

1733.—Ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος διαδέχεται στην ηλικία των 18 ετών, τον πατέρα του Νικόλαο, και ανέρχεται στον θρόνο της Μολδαβίας ως βοεβόδας «ἐν τῇ Δακία ἐπικράτειαν τῆς τε τῶν Βλάχων καὶ Μολδαβῶν». Η πολύπλευρη παιδεία που παρείχε ο Νικόλαος στον νεαρό πρίγκηπα, [θεωρητική και πρακτική], τον προετοίμασε από την τρυφερή ηλικία για την άνοδο στον θρόνο. Ο Γεώργιος Χρυσόγονος Τραπεζούντιος ήταν οικοδιδάσκαλός του και στην συνέχεια γραμματικός του]. Συνολικά την ηγεμονία της Βλαχίας ανέλαβε έξι φορές. Μία εξέγερση στην οθωμανική αυτοκρατορία οδήγησε στην πρώτη απώλεια του μόλις αποκτηθέντα θρόνου προς όφελος του Μιχαήλ Ράκοβιτσα, στον οποίο θα επανέλθει με τις διαδοχικές ηγεμονίες στα δύο ρουμανικά κράτη [Μολδαβία], συνοδευόμενες από διάφορες αντιξοότητες. Το 1749 υφίσταται την εξορία, την οικονομική πτώχευση και φυλάκιση, τα οποία υπομένει με στωϊκότητα, για να επανέλθει το 1757 στον θρόνο. Λειτουργώντας στα πλαίσια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όχι ως αυτόνομος αυθέντης, αλλά ως «υπάλληλος» της Υψηλής Πύλης , διετέλεσε επιδέξιος και συνετός πολιτικός αλλά και ενθουσιώδης προστάτης της παιδείας και του πολιτισμού στο πνεύμα της λαμπρής οικογενειακής παραδόσεως.Ίδρυσε σχολεία όχι μόνο στην πρωτεύουσα, αλλά σε ολόκληρη την χώρα, παραχωρώντας στους καθηγητές γενναιόδωρα επιδόματα, φορολογικές διευκολύνσεις, και πολυάριθμες τιμές, προσελκύοντας παράλληλα τους μαθητές με δώρα και παραινέσεις. Με αυτό τον τρόπο κατόρθωσε να αναπαραστήση στην γη της Γετίας, την ένδοξη εικόνα της Ελλάδος. Αφοσιωμένος με τον ίδιο ενθουσιασμό και στην χριστιανική θρησκεία, ίδρυσε θεολογικά διδασκαλεία, και πρόσφερε δωρεές προς τα ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής. Ενδιαφερόμενος όχι μόνο για τις πολιτικές εξελίξεις της Ευρώπης, αντάλασσε αλληλογραφία με διαπρεπείς Ευρωπαίους διανουμένους, ενημερωνόταν συνεχώς για την πορεία των ιδεών, και προσπαθούσε να σχηματίσει δικές του απόψεις σχετικά με όσο το δυνατόν περισσότερα θέματα, μεταμορφώνοντας τις ρουμανικές ηγεμονίες σε ένα γνήσιο κέντρο ακτινοβολίας του Διαφωτισμού.Σε αυτές τις συνθήκες, βρήκαν φιλοξενία στην Αυλή του, επιφανείς λόγιοι που συνέπραξαν στην υλοποίηση των πολιτιστικών του σχεδίων. Μεταξύ αυτών ο γενουάτης ζωγράφος Liotard, ο έλληνας ποιτής Κωνσταντίνος [Καισάριος] Δαπόντες, ο μελλοντικός μητροπολίτης της Ουγγροβλαχίας Νεόφυτος ο Κρής, ο γεωγράφος Μάρκος Κατσαῒτης και ο τυπογράφος Δούκας Σωτήριοβιτς από την Θάσο. Μεταξύ αυτών και ο έλλην εκ Πελοποννήσου γιατρός και φιλόσοφος Πέτρος Δεπάστας, που συνόδευσε τον ηγεμόνα στις δύσκολες αλλά και στις καλές στιγμές του, αποδίδοντας την προσωπικότητα του ηγεμόνος στην βιογραφία που έγραψε.

1772.—Ο νεαρός στην ηλικία Άγιος Μιχαήλ, βρίσκει τον θάνατο αποκεφαλιζόμενος από τους τούρκους. Είχε καταγωγή τα Βουρλά της Μ.Ασίας και ετάφη στον ναό της Αγίας Φωτεινής στην Σμύρνη.

1810.— Ο λόρδος Βύρων κατά την διάρκεια του πρώτου μεγάλου οδοιπορικού του που τον έφερε στην Ελλάδα, βρισκόμενος στην Μ.Ασία, επισκέπτεται τις πεδιάδες της Τροίας.

.—Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ως Λοχαγός τού «Σύνταγματος Ελληνικού Πεζικού» με 500 Έλληνες, και άλλους Άγγλους, Κορσικανούς και Σικελιώτες, καταλαμβάνουν την Λευκάδα. Με την συνθήκη του Τίλσιτ τα Επτάνησα είχαν παραχωρηθεί στην αυτοκρατορική Γαλλία του Ναπολέοντα, αλλά για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Από το 1809 μέχρι το 1914 ο αγγλικός στόλος τα κυρίευσε ένα-ένα με τελευταίο την Κέρκυρα. Από το 1815 με τη συνθήκη των Παρισίων μεταξύ Ρωσίας και Αγγλίας, τα Ιόνια νησιά θα αποτελέσουν ένα τύποις ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος με την επωνυμία «Ενωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων» υπό την άμεση και αποκλειστική Προστασία της Μεγάλης Βρετανίας, με πρώτο Αρμοστή τον αυταρχικό φιλότουρκο Λόρδο Μέϊτλαντ.

1818.—Σφαγή στην Αδριανούπολη από τους τούρκους του νεομάρτυρα Χριστοφόρου. Αποκεφαλίστηκε ψάλλοντας το ‘’Χριστός Ανέστη’’.

1821.—Ο πλοίαρχος Νικόλαος Παπαδόπουλος Σκλάβος από την Κεφαλλονιά, περισυλλέγει στη θαλάσσια περιοχή της Κωνσταντινουπόλεως το σώμα του οικουμενικού πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄ που τον είχαν απαγχονίσει, και στη συνέχεια το μεταφέρει στην Οδησσό.

1823.—Στο στενόν της Μυτιλήνης ο ελληνικός στόλος ναυμαχεί με τον τουρκικόν. Την ναυμαχίαν ουδείς εκέρδισε.

1825.—Στο Κεφαλόβρυσον της Επαρχίας Τριχωνίδος οι τούρκοι επιτίθενται εναντίον των Ελλήνων χωρίς να επιτύχουν κέρδος.

1826.—Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση διακόπτει τις εργασίες της, λόγω της πτώσεως του Μεσολογγίου. Η Β΄ περίοδος της Γ΄ Εθνοσυνελεύσεως, θα ξεκινήσει στις 19 Μαρτίου 1927 στην Τροιζήνα.  Οι εργασίες της Α’ περιόδου της Εθνοσυνελεύσεως είχαν αρχίσει στις 6 Απριλίου 1826, αλλά λόγω της πτώσεως του Μεσολογγίου, διακόπηκαν.

.—Ιδρύεται η «Διοικητική Επιτροπή τής Ελλάδος».

1827.—Η τουρκική φρουρά του Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς κατόπιν σκληράς μάχης παρεδόθη εις τον Γ. Καραϊσκάκη. Όταν έφτασε ο Καραϊσκάκης στην Αθήνα, οι Έλληνες κατείχαν το Κερατσίνι και το Φάληρο, ενώ οι τούρκοι τον Πειραιά και το τμήμα της ακτής μεταξύ Φαλήρου και Κερατσινίου, αλλά και όλη την περιοχή από την παραλία ως την Αθήνα. Στις 3 και 5 Μαρτίου οι τούρκοι δοκίμασαν να πορθήσουν τις οχυρώσεις του Κερατσινίου, αλλά αποκρούστηκαν με βαριές απώλειες. Στο μεταξύ, η εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας 19/3-5/5/1827, με διάταγμά της την 3η Απριλίου, αποφάσισε να διορίσει αρχιστράτηγο του στρατού ξηράς τον Άγγλο στρατηγό Ρίτσαρντ Τσερτς και αρχιναύαρχο τον επίσης Άγγλο Τόμας Κόχραν. Ο Καραϊσκάκης αποδέχτηκε την απόφαση αλλά, όπως δήλωσε αργότερα, με κάποια πικρία, ήταν λάθος η επιλογή του Τσερτς, διότι, «δεν γνώριζε καλά τους Έλληνες κατά ήθος, κατά πνεύμα και κατά πόλεμον». Οι καταστροφικές επιπτώσεις των δύο αυτών ατυχών πράξεων της εθνοσυνελεύσεως, έμελλε δυστυχώς να τον δικαιώσουν πανηγυρικά μετά θάνατον. Άσχετα, πάντως, με τις όποιες αποφάσεις της εθνοσυνελεύσεως, ο Καραϊσκάκης ανέλαβε δράση στις 13 Απριλίου και μέσα σε λίγες μέρες κατατέλαβε όλα τα εχθρικά οχυρώματα ΒΔ του Φαλήρου, μέχρι και το λιμάνι του Πειραιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

h1

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ – ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ – ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

15/04/2014

M

M

Ἀττικός μελανόμορφος καλυκωτὸς κρατὴρ, 530π.Χ. - Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν- πιθανῶς ἀναπαριστᾶ τὴν μάχη γύρω ἀπό τὸ σῶμα τοῦ Πατρόκλου .

Ἀττικός μελανόμορφος καλυκωτὸς κρατῆρ, 530π.Χ. – Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν- πιθανῶς ἀναπαριστᾶ τὴν μάχη γύρω ἀπό τὸ σῶμα τοῦ Πατρόκλου .

,

,

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ-ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ –ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ –ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

,

,

Κείμενο : Τχης [ΠΒ] Νικόλαος Γιοβανούδης

,

,

Περιεχόμενα :

 

Ιστορικές πηγές – Σύντομη ιστορική αναδρομή – Ο Αρχιδάμειος πόλεμος [431-421 πρώτες επιχειρήσεις] – Θάνατος Περικλή και επικράτηση φιλοπόλεμης μερίδος- Εντατικοποίηση του πολέμου – Η Νικίειος ειρήνη – Μεσοπόλεμος [421-415] – Η Σικελική εκστρατεία [415-413 ]- Ο Δικελεικός πόλεμος [413-404]- Ολιγαρχική μεταπολίτευση στην Αθήνα – Η συνέχεια και το τέλος του πολέμου – Η Υψηλή Στρατηγική της Αθήνας – Στρατηγική Αθήνας μετά τον Περικλή – Η Υψηλή Στρατηγική της Σπάρτης – Αποτελέσματα – Συνέπειες του Πολέμου – Επίλογος.

,

,

(…) Η κυριότερη πηγή για τον Πελοποννησιακό πόλεμο είναι η «Ιστορίαι» του Θουκυδίδου, γραμμένη σε οκτώ βιβλία, όπου εξιστορούνται τα γεγονότα από την αρχή του πολέμου μέχρι το 411 π.Χ., δηλαδή έως την νίκη των Αθηναίων στο Κυνός σήμα και την επαναφορά της Κυζίκου στην Αθηναϊκή Συμμαχία.

Τα γεγονότα από το 411 π.Χ. μέχρι την λήξη του πολέμου το 404 π..Χ. συνεχίζει ο Ξεονοφών στα δύο πρώτα βιβλία των «Ελληνικών» του. Από τα έργα του Θεόπομπου από την Χίο, του Κράτιππου, του Ελλάνικου από την Λέσβο και άλλων νεοτέρων συγγραφέων, σώζονται μόνον αποσπάσματα, ενώ οι κωμωδίες του Αριστοφάνους περιέχουν πολύτιμες πληροφορίες για την εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Αθήνα. Σημαντική πηγή τέλος αποτελούν και οι επιγραφές της εποχής ιδιαίτερα όμως οι συνθήκες μεταξύ των πόλεων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

15/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

15 Ἀπριλίου

,

421 π.Χ.— Υπογράφεται [Μάρτιος έως Απρίλιος] η ‘‘Νικίειος Ειρήνη’’ μεταξύ Αθηνών και Σπάρτης. Μετά τον δεκαετούς διαρκείας Αρχιδάμειο πόλεμο [Ιούνιος 431-421], οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι άρχισαν σοβαρές διαπραγματεύσεις για ειρήνη. Από την πλευρά των Αθηνών, επικεφαλής των διαπραγματεύσεων ήταν ο Νικίας, ενώ από την πλευρά της Σπάρτης ο βασιλεύς Πλειστοάναξ. Η ειρήνη που τελικά υπογράφηκε, πήρε το όνομά της από τον Νικία. Ήταν ουσιαστικά ευνοϊκή για τους Αθηναίους και τους επέτρεπε να διατηρήσουν την αυτοκρατορία τους, αποθαρρύνοντας περαιτέρω διεκδικήσεις από την Σπαρτιατική πλευρά.Οι Σπαρτιάτες αγνόησαν τα συμφέροντα των ισχυρών συμμάχων τους, και όταν η συμφωνία για την ειρήνη έφθασε προς επικύρωση στο συνέδριο της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, η Κόρινθος, τα Μέγαρα, η Ήλις και η Βοιωτία, αρνήθηκαν να την αποδεχθούν. Υπερίσχυσε όμως η γνώμη των μικροτέρων πολιτειών που δεν περίμεναν κανένα κέρδος από τον πόλεμο.

1192.—Επανάσταση της Κύπρου κατά των λατίνων. Η ανάμνησις πού άφησαν στην Κύπρο οι Ναῒτες είναι πράγματι οδυνηρή. Ακολουθώντας την παράδοσι τού τάγματός τους, επιδόθηκαν σε αρπαγές, φυλακίσεις, φόνους, βιαιότητες. Οι Κύπριοι ένοιωσαν στο ακέραιο το βάρος τής νέας σκλαβιάς. «Τίς ικανός εκτραγωδήσαι τας θλίψεις αυτών;», έγραφε για το 1192 ο Νεόφυτος ο Έγκλειστος. «Τους ετασμούς, τούς δημοσίους φυλακισμούς, την ολκήν των απαιτουμένων χρημάτων;». Μόνο μία λύσις ήταν και πάλι δυνατή, ο ένοπλος αγώνας, «Μη δότε χείρα αλλοφύλοις, σημείον υποταγής και δουλώσεως», συμβούλευε από την Κωνσταντινούπολη ο πατριάρχης Γερμανός. Σαν ημέρα εξεγέρσεως ορίσθηκε η Κυριακή τού Πάσχα, 15 Απριλίου 1192.

1324.—Ημερομηνία στέψεως τού Ούγου Δ΄, ως βασιλιά της Κύπρου. Στα 35 χρόνια της βασιλείας τού Ούγου Δ’, συνέβησαν στην Κύπρο διάφορα τραγικά γεγονότα που απαριθμεί ο Λεόντιος Μαχαιράς στο Χρονικό του. Τον Νοέμβριο του 1330 πλημμύρισε ο Πεδιαίος ποταμός, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στην πρωτεύουσα Λευκωσία, όπου υπήρξαν και πάρα πολλά θύματα πνιγμού. Πλημμύρα με χιλιάδες νεκρούς συνέβη και στην Λεμεσό. Το 1348, συνέβη μεγάλη επιδημία με αποτέλεσμα να πεθάνουν χιλιάδες. Νέα μεγάλη επιδημία συνέβη το 1363. Επίσης, το 1351 επιδρομή ακρίδων προκάλεσε μεγάλες καταστροφές. Μάλιστα, εκστρατεία κατά των τούρκων στη Μικρά Ασία που ετοίμαζε, δεν πραγματοποιήθηκε πιθανότατα εξαιτίας των επιδημιών που έπληξαν την Κύπρο και που αποδεκάτισαν τον πληθυσμό της. Ο διάδοχος και γιος του, βασιλιάς Πέτρος Α’ της Κύπρου, ο σημαντικότερος από τους Λουζινιανούς βασιλιάδες του νησιού, τουλάχιστον από στρατιωτική πλευρά, πραγματοποίησε τελικά με επιτυχία αυτή την εκστρατεία.

1415.—Πεθαίνει εις ηλικίαν 60 ετών κατά την διάρκεια της Συνόδου της Κωστάντζας για την ένωση των εκκλησιών, ο λόγιος του Βυζαντίου Μανουήλ Χρυσολωράς, εδραιωτής τής διδασκαλία τής Ελληνικής γλώσσας στην Δύση και πρωτεργάτης τής Αναγεννήσεως. Το 1396 ιδρύθηκε ειδικά γι’ αυτόν στην Φλωρεντία από τον Κολούτσιο Σαλουτάτι μία έδρα Ελληνικής Φιλολογίας, και την περίοδο 1397 – 1400 δίδαξε στην Μπολώνια και αργότερα στα Πανεπιστήμια της Βενετίας, Παρισίων και Ρώμης. Προσωπικός φίλος του αυτοκράτορος  Μανουήλ Παλαιολόγου, υπηρετούσε από το 1390 ως πρέσβης των Παλαιολόγων στην Ιταλία, όπου και προσχώρησε στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Στο μουσείο τού Λούβρου βρίσκεται πορτρέτο του, δείγμα της ισχυρής επιδράσεως που άσκησε στην Ιταλία.

1444.—Στις 15 Απριλίου 1444, στη σύσκεψη της Βούδας αποφασίστηκε να αρχίση πάλι ο πόλεμος κατά των τούρκων το προσεχές καλοκαίρι. Η τελική σύγκρουση μεταξύ των τούρκων τού Μουράτ Β’και των Σταυροφόρων της Ουγγαρίας, Πολωνίας και Ρουμανίας, υπό τον Λαδίσλαο, θα καταλήξη σε συντριπτική ήττα των δευτέρων στην μάχη της Βάρνας τον Νοέμβριο του ιδίου έτους.

1453.—Ο στόλος τού Μωάμεθ Β’, υπό τον βούλγαρον αρνησίθρησκον Μπαλτάογλου Σουλεϋμάν, καταπλέει εις τον Βόσπορον, χωρίς όμως να κατορθώση να εισέλθη εις τον κόλπον, λόγω της φρασσούσης το στόμιόν του αλύσεως.

1770.—Οι Ρώσοι πολιορκούν το Ναυαρίνο (Πύλος). (Ορλωφικά).

1819.—Κατόπιν του ξεπουλήματος της Πάργας από τους άγγλους στον Αλή πασά, 1819 ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΓΑΣ Francesco_Hayez_013περίπου τέσσερεις χιλιάδες Πάργιοι, «εγκαταλείπουν την πόλιν, παραλαβόντες μόνον τα ιερά οστά τών προγόνων των· (κατά την συναφθείσαν συμφωνία οι Πάργιοι δεν εδικαιούντο να πάρουν ουδέ φύλλον δένδρου)». Η ήττα των Γάλλων άλλαξε για άλλη μία φορά το κατοχικό καθεστώς των Επτανήσων που έγιναν αγγλικό προτεκτοράτο, πλήν της Κερκύρας που παρέμεινε υπό γαλλική κατοχή. Ο Αλή Πασάς υποσχέθηκε να βοηθήσει τους Άγγλους κατά των Γάλλων, εάν του παραχωρούσαν την Λευκάδα και την Πάργα. Ο Άγγλος φιλότουρκος Αρμοστής Θωμάς Μέϊτλαντ, ή Σουλτάν Θωμάς, διαπραγματεύτηκε την πώληση της Πάργας στον Αλή πασά, έναντι του ποσού των 150.000 λιρών. Υιοθέτησε μάλιστα τις κατηγορίες του Αλή κατά των Παργινών και Σουλιωτών χαρακτηρίζοντάς τους ενώπιον του Αγγλικού κοινοβουλίου ως επικίνδυνους για την οθωμανική αυτοκρατορία. Η συμφωνία πωλήσεως..υπογράφηκε στις 17/5/1817, και παρ’όλες τις υποσχέσεις του Αλή ότι θα σεβόταν τις ζωές και τις περιουσίες των κατοίκων, οι Παργινοί επέλεξαν με πόνο ψυχής να εγκαταλείψουν τα πατρογονικά εδάφη στις 15 Απριλίου 1819. Η αισχρή πράξη ξεπουλήματος των Άγγλων κατηγορήθηκε σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και έδωσε αφορμή σε Ευρωπαίους καλλιτέχνες να απεικονίσουν την φυγή των προσφύγων.

1821.—(ν. ημερ.) Η Ύδρα εισέρχεται επισήμως εις τον Αγώνα. Ο Αρχιεπίσκοπος Ύδρας Γεράσιμος, μετά από επίσημη δοξολογία, υψώνει την Σημαία της Επαναστάσεως. Ήδη η Ύδρα επωμίζεται το βάρος ολοκλήρου σχεδόν του ναυτικού αγώνος.

.—Ο Μουσταφάμπεης διαλύει τους Έλληνας πολιορκητάς τού φρουρίου Πατρών και το καταλαμβάνει.

.—Επαναλαμβάνεται συνέλευση στην Παναγία τη Θυμιανή, που γίνεται η Αγία Λαύρα της Κρήτης. Στη συνέλευση παίρνουν μέρος 1500 επαναστάτες από όλη την Κρήτη και στις αρχές Ιουνίου αρχίζει επίσημα πια ο κρητικός αγώνας. Παρ’ όλα αυτά, ως επίσημος ημέρα ενάρξεως της επαναστάσεως επικράτησε η 14η Ιουνίου 1821. Μάλλον, συνετέλεσε το γεγονός της πρώτης μεγάλης νίκης των επαναστατών στο Λούλο των Χανίων.

1825.—Αρχίζει η δευτέρα πολιορκία τού Μεσολογγίου υπό τού Κιουταχή Μεχμέτ [Ρεσίτ πασά], όστις συνεκέντρωσε πέριξ αυτού περί τών 30.000 πολεμιστών. Μέσα στην πόλη βρίσκονταν περίπου τέσσερεις χιλιάδες άνδρες, από τους οποίους οι χίλιοι σε προχωρημένη ηλικία, και δώδεκα χιλιάδες γυναικόπαιδα.

1827.—Ο Ιμπραήμ πασάς πολιορκεί το φρούριον Χλουμουτσίου Ηλίας.

1856.—Γεννιέται ο ποιητής Ζαν Μορεάς, κατά κόσμον Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος. Η μητέρα του, Παρασκευή Γιουρδή ήταν εγγονή του Υδραίου ναυάρχου Τομπάζη. Μεγαλωμένος σ’ ένα καλλιεργημένο περιβάλλον, από νωρίς θα συμμετάσχει στους λογοτεχνικούς κύκλους και θα συνεργαστεί με διάφορα περιοδικά της εποχής. Από το 1879 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου αναγνωρίσθηκε από τους ομοτέχνους του και έγινε μέρος της τάξης των διανοουμένων. Υπήρξε ιδρυτής δύο ποιητικών Σχολών, ήταν υποψήφιος για εκλογή από τη Γαλλική Ακαδημία, τιμήθηκε με το παράσημο του «Αξιωματικού της Λεγεώνος της Τιμής» και ανακηρύχθηκε «Πολίτης της Πόλεως των Παρισίων».

1873.—Πεθαίνει στην Αθήνα ο αγωνιστής του Εικοσιένα, ιστορικός, πολιτικός, συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος, απομνημονευματογράφος και νομικός, Γεώργιος Τερτσέτης. Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1800. Ήταν ένας από τους δικαστές του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα στην δίκη τού Ναυπλίου (1834) και κατόπιν άρνησής του να υπογράψει την καταδικαστική απόφαση διώχθηκε από το αξίωμά του και παραπέμφθηκε σε δίκη, όπου αθωώθηκε μετά τη γνωστή απολογία του. Είναι γνωστός κυρίως για τα απομνημονεύματα που συνέγραψε καθ’ υπαγόρευση, ιδιαίτερα εκείνα του Κολοκοτρώνη, αλλά και του Νικηταρά και άλλων αγωνιστών. Στα ποιητικά του έργα είναι εμφανής η σολωμική επίδραση, καθώς και επιδράσεις από το δημοτικό τραγούδι. Ο Τερτσέτης στάθηκε ένας από τους λογίους που συνέδεσαν την Επτανησιακή Σχολή με την Α΄ Αθηναϊκή.

1896.— [ν.ημ.] Λήξη των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.

.—Πεθαίνει ο μεγάλος ποιητής και πεζογράφος Γεώργιος Βιζυηνός. Ήταν πεζογράφος, ποιητής και λόγιος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας, ιδιοφυής, φιλέρευνος και βαθύς γνώστης της Ελληνικής γλώσσας. Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, η μυθιστορηματική πλαστικότητα των χαρακτήρων, οι δραματικές συγκρούσεις, η δομή, η δραματικότητα, η άρτια τεχνική της αφήγησης – η ενδιαφέρουσα διαπλοκή του ιστορικού και του αφηγηματικού χρόνου – είναι μερικά από τα βασικά γνωρίσματα των διηγημάτων του.Είχε μία παιδικὴ ψυχή, γεμάτη νοσταλγία, λυρικὴ διάθεση, αβρή μελαγχολία, τρυφερότητα και πόνο. Νοσταλγεί, όπως ο Παπαδιαμάντης, τα παιδικά του χρόνια, τη χαροκαμένη μάνα του, το φτωχικό του σπίτι, το χωριὸ του Βιζύη, τη Θράκη γενικά, την Πόλη των θρύλων. Στην ποίησή του είναι ελλαδικός, φωτεινός, αλλού ευαίσθητος και αλλού παιγνιώδης.Το τέλος του ήταν τραγικό ως έγκλειστος του Δρομοκαϊτίου.

1897.—Οι τουρκικές δυνάμεις δίνουν μάχη μετά των ελληνικών εις το Βελεστίνον Θεσσαλίας. Οι ελληνικές δυνάμεις αμύνονται σθεναρώς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

h1

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ

14/04/2014

,

,

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ,

,

,

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα στὴ Λευκάδα

,

,

Τοῦ Γιάννη Ζαμπέλη
Πρώτη δημοσίευση: ἑβδομαδιαῖα ἐφημερίδα «Τὰ Νέα τῆς Λευκάδας» (Πᾶσχα 2005)

,

,

Εἰσαγωγικό σημείωμα α΄ μέρους.

,

Ἡ ἑβδομάδα πρὶν τὸ Πᾶσχα ὀνομάστηκε Μεγάλη ἀπό τοὺς πρώτους κιόλας χριστιανικοὺς αἰῶνες, διότι μεγάλα καὶ κοσμοσωτήρια γεγονότα συνέβησαν στὴ διάρκειά της. Κέντρο αὐτῶν τῶν γεγονότων εἶναι βεβαίως τὰ ἅγια Πάθη, ἡ θεόσωμη Ταφὴ καὶ ἡ ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Καθεμιᾶ ἀπό τὶς μέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, εἶναι ἀφιερωμένη σὲ κάποιο πρόσωπο ἤ γεγονὸς. Ἡ ὑμνολογία καὶ τὰ ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα, ἰδιαιτέρως κατανυκτικὰ, συνταιριάζουν καὶ μᾶς βοηθοῦν νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ βιώσουμε ἀληθινά τὰ Πάθη καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Λέει χαρακτηριστικὰ ἕνας ὕμνος: «Συμπορευθῶμεν αὐτῷ καὶ συσταυρωθῶμεν… ἴνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 46 other followers