Archive for Οκτώβριος 2013

h1

ΓΕΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΟΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

22/10/2013

.

.

..

 

.

Παντελὴ Καβακόπουλου, μουσικολόγου
.

.

.

ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΚΑΘΙΣΤΙΚΑ ΘΡΑΚΗΣ(…) Τὰ θρακιώτικα καθιστικὰ τραγούδια, ξεχωρίζουν ἀναμφισβήτητα ἀπό τὰ καθιστικὰ τοῦ ὑπολοίπου ἑλλαδικοῦ χώρου. Τὰ καθιστικὰ τῆς Θράκης, ἀποτελοῦν μία ἰδιαίτερη μορφολογικὴ κατηγορία. Παράλληλα, οἱ χορευτικοὶ σκοποὶ καὶ τὰ τραγούδια, παρουσιάζουν κι αὐτά μία ἐντονοτάτη ρυθμολογικὴ κινησιακὴ καὶ ἐκφραστική διαφοροποίηση, ἀναλόγως μὲ τὴν γεωγραφικὴ κατανομὴ τους, ἀλλά καὶ σοβαρὲς ἰδιοτυπίες – αὐτό ἰσχύει ἰδιαιτέρως γιὰ τοὺς χοροὺς τῆς δυτικῆς Θράκης – σχετικῶς μὲ τοὺς χοροὺς τῆς ὑπολοίπου Ἑλλάδος.(…)

(…) Θὰ ἤθελα ἐδῶ νὰ ἀναφερθῶ σχετικῶς μὲ τὴν συγγένεια, τοῦ Βυζαντινοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μέλους καὶ τοῦ θρακιώτικου δημοτικοῦ τραγουδιοῦ, ἐξ αἰτίας κοινοῦ φορέος. Ὁ Σαμουῆλ Μπομποβὺ λέει πὼς : «τὸ ἐκκλησιαστικό καὶ κοσμικὸ τραγούδι, ἔβγαινε ἀπό τὰ ἴδια στόματα». Παλαιότερα ὁ Π. Παπαχριστοδούλου, ἐπεσήμανε τὴν ἀλληλεπίδρασι τοῦ θρακιώτικου δημοτικοῦ τραγουδιοῦ καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας μέλους. (…)

(…) Οἱ μακρόσυρτες φράσεις τους, ταυτόσημες σχεδὸν μὲ τὰ ἀργά στιχηραρικὰ μέλη τῆς βυζαντινῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς, τὴν παρεμβολὴ μέσα στοὺς τρόπους ποὺ ἀκολουθοῦν, ἄλλων τρόπων, τὸν τρόπο ποὺ ἀποδίδονται, ἡ χροιὰ καὶ τὸ ὕφος τους, δὲν διαφέρουν ἀπό τὰ ἀργά μέλη τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς. Ἀποτελοῦν μία ξεχωριστὴ καὶ ἰδιότυπη κατηγορία μελῶν, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν ἴδια μουσικὴ λαογραφία τῆς Θράκης.(…)

(…) Ἄν θελήσουμε νὰ διατυπώσουμε τὶς χαρακτηριστικὲς διαφορὲς τῶν καθιστικῶν τραγουδιῶν τῶν παραλίων τοῦ Εὐξείνου, Σωζοπόλεως, Ἀγαθουπόλεως, σὲ σχέση μὲ τὴν γενικὴ μορφὴ τῶν καθιστικῶν τραγουδιῶν τοῦ κυρίως Ἑλλαδικοῦ χώρου καὶ τῆς δυτικῆς Θράκης, θὰ μπορούσαμε νὰ τὶς συνοψίσουμε στὰ ἑξῆς σημεῖα:….

 .

.

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com  

 .

.

.

Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται, μὲ τὴν αὐτονόητον πάντοτε ἀναφορά στὴν πηγὴ

.

.

.

 

h1

Η ΘΡΑΚΗ ΤΩΝ ΡΑΨΩΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ

07/10/2013

.

.

ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕΛΟΣ.

.

ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΘΡΑιΚΕΣ ΑΟΙΔΟΙ-ΡΑΨΩιΔΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΟΙ


Κ. Γ. Κουρτίδης, Ιστορία της Θράκης


Οι Θράκες ούτοι αοιδοί, ραψωδοί και μουσικοί αποτελούν ιδιαίτερον γνώρισμα των αρχαίων θρακών και δίδουν όλως εξαιρετικήν και ιδιάζουσαν σημασίαν εις την προϊστορικήν του Ελληνικού βίου περίοδον. Κατά γενικήν ομολογίαν ούτοι υπήρξαν οι πρωτοπόροι και εισηγηταί της ποιήσεως και μουσικής εις τας Ελληνικάς χώρας. Από την ψυχράν του βορρά χωράν, την θράκην, ερρίφθησαν εις την πέραν του Όλυμπου Ελλάδα αι πρώται θρησκευτικαί ακτίνες. Είνε δε αξία ιδιαιτέρας προσοχής η εξαιρετική επιμονή, με την οποίαν οι Έλληνες μυθογράφοι, ποιηταί και ιστορικοί αποδίδουν εις την θράκην τους πρώτους της Ελλάδος αοιδούς, ραψωδούς και μουσικούς. Και αυτός ο Πλάτων εις τον Ίωνα λέγει, ότι από τους ποιητάς άλλοι μεν εξαρτώνται και ενθουσιάζονται από τον Μουσαίον, άλλοι από τον Ορφέα, οι δε περισσότεροι κατέχονται και κρατούνται από τον Όμηρον.

.

ΟΡΦΕΥΣ

.
Υπήρξεν ο αρχαιότερος μυθικός αοιδός των θρακών, των οικούντων παρά το Αιγαίον, των Κικόνων κατά πάσαν πιθανότητα. Κέντρα της δράσεως του ήσαν η πεδιάς του Έβρου, η παρά τον Όλυμπον Πιερία Θράκη, ο Παρνασσός και ο Ελικών. Ο Οβίδιος εις τας Μεταμορφώσεις του αποκαλεί τον Ορφέα Ροδόπειον. Ο Ορφεύς ήτο υιός του βασιλέως Οιάγρου ή κατά την μυθολογικήν εκδοχήν υιός του Απόλλωνος και της μούσης Καλλιόπης. Έλαβε δε σύζυγον την Ευρυδίκην.

Ο Ορφεύς, υιός Οιάγρου και Καλλιόπης, κατά τον μυθογράφον Κόνωνα εβασίλευσεν εις τους Μακεδόνας Πίερας, ως και εις την χωράν των Οδρυσών, διότι το γένος των Μακεδόνων και των θρακών εσέβετο πολύ τους σοφούς. Κατά δε τον Βεργίλιον εβασίλευσεν εις το όρος Ίσμαρον και την Ροδόπην, τα οποία ήκουον με έκστασιν την μουσικήν του Ορφέως

Read the rest of this entry ?

h1

ΤΑ ΑΒΔΗΡΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΚΑΠΑΝΗΣ

04/10/2013

.

.ΑΒΔΗΡΑ ΝΟΜΙΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΤΕΜΙΔΑ

.

.

 

Περιεχόμενα :

Τὸ Ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο, Δημόσιος βίος, Ἰδιωτικός βίος,  Ἔθιμα ταφῆς, Ἄβδηρα – Πολύστυλον, Περιήγησις

.

.

(…) Τὰ Ἄβδηρα, ἰδρύθηκαν ἀπό Ἴωνες κατοίκους τῶν Κλαζομενῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στὰ μέσα τοῦ 7ου αἰῶνος π.Χ. Τὸ 545 π.Χ. ἡ ἀποικία ἐνισχύθηκε ἀπό κατοίκους τῆς Ἰωνικῆς Τέω. [***]  Οἱ Τήιοι, ἐγκαταστάθηκαν στὴν ἴδια περιοχὴ, ἀλλά στὰ μέσα τοῦ 4ου αἰῶνος π.Χ., ἀναγκάστηκαν νὰ μεταφέρουν τὴν πόλη τους νοτιότερα. Ὁ βόρειος περίβολος σταδιακὰ ἐγκαταλείφθηκε.

Ἡ νέα πόλη χτίστηκε σύμφωνα μὲ τὸ Ἱπποδάμειο πολεοδομικὸ σύστημα (ὀριζόντιοι καὶ κάθετοι δρόμοι ποὺ διασταυρώνονται μεταξὺ τους, σχηματίζοντας οἰκοδομικά τετράγωνα) καὶ διέθετε ἰσχυρό τετράπλευρο περίβολο, ἀκρόπολη, δύο λιμάνια καὶ θέατρο. Στὶς κατοικίες ὑπῆρχε ἐσωτερική πλακόστρωτη αὐλή ποὺ εἶχε πηγάδι καὶ περιβαλλόταν ἀπό στοὲς στὶς ὁποῖες ἔβλεπαν τὰ δωμάτια.

Στὸ τέλος τῆς ἀρχαιότητας τὰ τείχη τοῦ νοτίου περιβόλου, καταστράφηκαν καὶ ἐπιχώθηκαν.

Στὰ ὑστερορρωμαϊκά χρόνια, δὲν ὑπῆρχε τὸ ὀδικό σύστημα τῆς Ἱπποδαμείας πόλεως. Ἀργότερα ὁ οἰκισμός συρρικνώθηκε περισσότερο καὶ οἱ κάτοικοι ἐγκαταστάθηκαν στὸν λόφο τῆς ἀρχαίας ἀκροπόλεως. Στὴν περιοχὴ τῆς δυτικῆς πύλης, δημιουργήθηκε ἐκτεταμένο νεκροταφεῖο ποὺ χρησιμοποιήθηκε ὡς τὰ βυζαντινὰ χρόνια. Στοὺς μεσοβυζαντινοὺς χρόνους (9ος αι. μ.Χ.) τὸ πολίχνιο, μετονομάστηκε σὲ Πολύστυλον’ παραφθορά τῆς λέξεως εἶναι ἡ νεότερη ὀνομασία τῆς περιοχῆς: Μπουλούστρα.

Ἡ ὀχύρωση τῆς βυζαντινῆς πόλεως, ἀκολουθεῖ σὲ γενικὲς γραμμὲς τὸ περίγραμμα τῆς κορυφῆς τοῦ λόφου. Ἡ βορειοδυτικὴ πλευρᾶ της, ἐνισχύεται μὲ προτείχισμα. Δύο πῦλες στὴν βόρεια πλευρᾶ καὶ μία μικρὴ πυλίδα στὴν δυτικὴ, ἐξασφάλιζαν τὴν ἐπικοινωνία τῆς πόλεως. Ἡ περιμετρικὴ ὀχύρωσις, τέμνεται εγκάρσια ἀπό δύο ἐσωτερικά τείχη. Τὸ πρῶτο, χωρίζει τὴν πόλη σὲ δύο ἴσα τμήματα, ἐνῶ τὸ δεύτερο, μαζὶ μὲ τὸ ἀνατολικό ἐξωτερικό τεῖχος, σχηματίζει τὴν ἐσωτερική βυζαντινὴ ἀκρόπολη.

ΑΡΧΑΙΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΒΔΥΡΩΝΟἱ ἀνασκαφές ἄρχισαν τὸ 1950 ἀπό τὸν Δημήτρη Λαζαρίδη. Μέχρι σήμερα ἔχει ἀνασκαφεῖ μεγάλο τμῆμα τῆς πόλεως. Ἡ ἔκτασις ὅμως αὐτή δὲν εἶναι ἑνιαῖα καὶ μερικὲς ἀνασκαμμένες περιοχὲς δὲν εἶναι προσιτὲς στὸν ἐπισκέπτη. Ὁ ἐπισκέψιμος χῶρος, στὸν ὁποῖο ὑπάρχει φυλάκιο καὶ ἐγκαταστάσεις γιὰ τοὺς ἐπισκέπτες, βρίσκεται κοντὰ στὸ λιμάνι. Ἡ περιοχή αὐτή κατοικήθηκε συνεχῶς γιὰ πολλοὺς αἰῶνες. Ἡ νεότερη φάση, ἀνήκει στὸν 12ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ ἡ παλαιότερη στὸν 4ο αἰῶνα π.Χ….

.

.

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

.,

Συντομευμένος σύνδεσμος :   http://wp.me/p12k4g-3w3

 

[***] Σημείωσις ἀπό τὸ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ [5/7/2014]:

Βάσει τῆς εἰκοσαετοῦς [1988-2013] ἔρευνας τοῦ καθηγητοῦ κυρίου Χαράλαμπου Σπυρίδη, γιὰ τὸ (ΕΜΜΕΤΡΟ) ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΟΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΒΕΙΡΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΕΩ ΕΝ ΘΡΑιΚΗ», γνωστὸ ὡς  «Δακτυλίδι τοῦ Ἐζέροβο»,  Θρᾷκες ἀποίκησαν τὴν Εὕβοια, κατόπιν πῆγαν στὴν Τέω τῆς Λυδίας –ΙΩΝΙΑ – στὴν χερσόνησο Ἐρυθραίας, δημιούργησαν μία πόλη ποὺ ἤκμασε, καὶ τελικὰ ἐπέστρεψαν – μαζὶ μὲ τὸ δαχτυλίδι ποὺ βρέθηκε στὸ σημερινὸ Ἐζέροβο -, στὴ Νέα Τέω τῆς Θρᾲκης, στὰ Δυρβαία τῆς Σκυθίας καὶ ὄχι στὰ Ἄβδηρα. 

.

….