Archive for Σεπτεμβρίου 2013

h1

ΘΡΑΚΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

25/09/2013

Ο Θράκας Λεύκιππος

.

.

ΘΡΑΚΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 .

Πληροφορίες για οργανωμένη εκπαιδευτική κίνηση στο χώρο της Θράκης κατά την αρχαιότητα δεν υπάρχουν, όμως επίσης και για την ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή.

Όμως έφτασαν μέχρι τις ημέρες μας ονόματα μυθικών προσώπων καθώς και ιστορικών προσωπικοτήτων που έζησαν στο Θρακικό χώρο και ξεκινώντας απ’ αυτόν, με τα όσα συνέλαβαν στον κόσμο των ιδεών και με τα όσα δίδαξαν συνέβαλαν στην πνευματική άνοδο του ελληνισμού.

Από το χώρο της μυθολογίας προέρχεται το όνομα του Ορφέα. Σ’ αυτή τη μυθική [ὑπαρκτό πρόσωπο τῆς προϊστορίας μας] προσωπικότητα, που καταγόταν από την Θράκη, είχαν αποδοθεί οι ιδιότητες του μουσικού, του προφήτη και του ανακαινιστή των θρησκευτικών ιδεών. Οι διάφοροι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι ήταν γιός του Θράκα βασιλιά Οιάγρου και της Μούσας Καλλιόπης, ότι έζησε στις περιοχές της Πιερίας, του Παγγαίου και της Ροδόπης κι’ ότι πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία. Πέρα από τα όσα έχουν γραφεί για την μουσική του δεινότητα και τα διάφορα περιστατικά της ζωής του, υπάρχουν οι αναφορές διαφόρων συγγραφέων με αντικείμενο της φιλοσοφικές του ιδέες και τις κοσμογονικές του αντιλήψεις που αποτελούσαν τη διδασκαλία των Ορφικών. Για παράδειγμα ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πρόκλος αναφέρεται σε σχόλιο του στον πλατωνικό διάλογο «Τίμαιος» όπου μιλά για τον Δία ως ποιητή του κόσμου και καταλήγει:

«Και ταύτα πάντα η Ορφέως εδίδαξεν υφήγησις» (2).

Αν η προσωπικότητα του Ορφέα παραμένει βυθισμένη μέσα στην αχλύ του μύθου, είναι γνωστές από την ιστορία πολλές προσωπικότητες κατοίκων της Θράκης οι οποίοι κατά την κλασική και ελληνιστική αρχαιότητα στάθηκαν φωτισμένοι δάσκαλοι που δίδαξαν πολλά στους συνανθρώπους τους…..

.

.

.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο : www. e-istoria.com

,

,

[ shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-1W1

,

,

.

.

.

 

.

.

.

h1

ΒΙΟΠΡΑΓΙΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ

23/09/2013

.

.

Οι βίαιοι εξισλαμισμοί Πομάκων το 16ο και 17ο αιώνα

 .

.

Ο ιστορικός Ν.Τοντόροβ εξιστορώντας τον εξαναγκαστικό εξισλαμισμό των κατοίκων της Ροδόπης παραθέτει ιστορικές μαρτυρίες από χρονικά και πηγές. Αναφέρει χαρακτηριστικά (N.Todorov (1958) “Nasilstveno Pomohamedanchvane na Rodopskite Bulgari”, Hristov H., V.Hadzinikolov (eds), Iz minaloto na Bulgarite Mohamedani v Rodopite. Sofia 76) πως δεν υπάρχει χωριό Πομάκων στη Ροδόπη δίχως το τοπωνύμιο «Καβούρσκο Γκρόμπιε» (τάφοι των απίστων), όπου όλοι γνωρίζουν πως είναι θαμμένοι χριστιανοί.

Το τοπωνύμιο «Καβούρσκο γκρόμπιε» υπάρχει και στο ελληνικό τμήμα της Ροδόπης, κοντά στον Κένταυρο. Ερείπια από βυζαντινούς τάφους συναντάμε σε πάρα πολλά πομακοχώρια της Ελλάδας. Ο Ν.Τοντόροβ προσθέτει επίσης τα πάμπολλα τοπωνύμια της Ροδόπης «Μόμιν κάμεν», «Μόμιν βργ», «Μόμιν βιρ», Νεβέστα» κλπ που σχετίζονται με παραδόσεις για την αυτοκτονία Ροδοπαίων κοριτσιών προκειμένου να αποφύγουν τη σύλληψη από τους Τούρκους.

Ένα από τα κείμενα που παραθέτει είναι του Μεθόδιου Ντραγκίνωβ από το χωριό Κόροβα (περιοχή Βέλινγκραντ) αναφορικά με την περιοχή Τσέπινο το καλοκαίρι του 1657 (N.Todorov (1958) “Nasilstveno Pomohamedanchvane na Rodopskite Bulgari”, Hristov H., V.Hadzinikolov (eds), Iz minaloto na Bulgarite Mohamedani v Rodopite. Sofia, 68-69) :

«Όταν ο Τούρκος εμίρης βασιλιάς Μοχάμεντ ονομαζόμενος Λόβετς [Μεχμέντ Κιοπρουλού (1648-1687)] άρχισε πόλεμο ενάντια στο Μωριά [Πελοπόννησο] έστειλε στρατό 105 χιλιάδων από τη θάλασσα και 150 χιλιάδων από τη στεριά. Τότε στην πόλη Πλόντινγκραντ [Φιλιππούπολη] πήγαν έξι πασάδες και πέρασαν από την Πέστερα.

Ο Μοχάμεντ πασάς με πολλούς γενίτσαρους πήγε προς το Τσέπινο και το Κονστάντοβο. Αυτός μαζεύει όλους του παπάδες και δημάρχους, τους βάζει αλυσίδες και τους λέει: «Βρε άπιστοι, ο μεγάλος Οθωμανός βασιλιάς σάς λυπάται, αλλά τίποτα δε δίνετε στο σουλτάνο και μόνο όταν πρέπει βοηθάτε στο δικό μας στρατό. Εμείς σας αγαπάμε σα δικούς μας γενίτσαρους κι εσείς θελήσατε να σηκώσετε κεφάλι ενάντια στο δικό σας βασιλιά»….

.

.

.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο : www.e-istoria.com

,

,

[ shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-21B

 

,
Πηγή : http://www.youtube.com/user/nikossamos64
,
,

Ένα πομάκικο τραγούδι από το αρχείο του Πέτρου Θεοχαρίδη
Καταγραφές στα πομακοχώρια 1964-1970

,

ΓΛΑΥΚΗ (Σαλήνιστα- Γκιοκτσέ Μπουνάρ)
«Σαλήχου σίινε Σαλήχου»

Σαλήχου, σίινο, Σαλήχου,
Μικρέ Σαλή, γιε μου, μικρέ Σαλή

Τούρτσι τα ίσατ, νέματα,
Τούρκοι σε ζητούν, δεν είσαι εδώ,

Μπουλγκάριε πίιτατ, νέματα.
Βούλγαροι ρωτάνε για σένα, δεν είσαι εδώ.

Νταλί τα σάμπιε ζασέτσε
Μήπως τσεκούρι σε έκοψε

Ή λι τα πούσκα γιουνταρί; 
Ή μήπως σφαίρα σε χτύπησε;

Νίτου μα σάμπιε ζασέτσε,
Ούτε τσεκούρι μ’ έκοψε

Νίτου μα πούσκα γιουνταρί
Ούτε σφαίρα με χτύπησε.

Αμ σι μα μάικα φάτιχο
Αλλά, μητέρα, με έπιασαν

Ντορτ κισί κομίτε για χαϊντούτε.
Τέσσερα άτομα κομιτατζήδες και ληστές

[Να ντβα μα όγκνε βαλέχα
Σε δυο φωτιές με έκαιγαν

Ζα τσεβερμέ μα πετσέχα]
Για ψητό με ψήνανε

,

h1

Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

21/09/2013

..

.

Ἐλγίνειο.Ἔργο τοῦ ζωγράφου Νίκου Ἰωάννη.

Ἐλγίνειο.Ἔργο τοῦ ζωγράφου Νίκου Ἰωάννη.

..

.

Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

.

.

Κείμενο: Εὐγένιος Ἀρ. Γιαρένης, Στρατιωτικὸς Δικαστὴς, Ὑπ.Διδάκτορας Παντείου Πανεπιστημίου

.

.

Θὰ ἦταν ἐξαιρετικά χρήσιμη γιὰ τὸν σύγχρονο Ἕλληνα ἡ ἐξέτασι τῆς πολεμικῆς ἰδεολογίας τῶν Ἑλλήνων τῆς κλασικῆς, ἰδίως, περιόδου, ὅπως ἡ ἰδεολογία αὐτή ἀποτυπώθηκε στὰ ἔργα τῆς κλασικῆς ἑλληνικῆς τέχνης καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος γενικότερα.

Ὡς ἰδεολογία, ὁρίζουμε βέβαια, ἕνα σύστημα ἰδεῶν γύρω ἀπό τὸν πόλεμο, τὸ ὁποῖο ἀποτέλεσε προϊὸν τῆς ἀρχαιοελληνικῆς κοινωνίας στὴν ὁλότητά της.

(…) Στὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ, θὰ ἐξεταστοῦν μερικὲς εἰδικότερες πτυχὲς τοῦ συγκεκριμένου ζητήματος, ἐνῶ, εὐλόγως, ἡ σχετικὴ ἐνασχόλησἰ μας μὲ τὸ ζήτημα τῆς περὶ πολέμου ἀρχαιοελληνικῆς ἰδεολογίας, δὲν θὰ μποροῦσε παρὰ νὰ ξεκινήσῃ ἀπό τὸ ἔργο τοῦ «πατέρα τῆς Ἱστορίας», κατὰ τὸν Κικέρωνα, δηλαδὴ τοῦ Ἡροδότου ἀπό τὴν Ἀλικαρνασσό (484-425 π.Χ.).

.

Ἀξίες καὶ ἱεράρχησἰ τους στὶς » Ἱστορίες» τοῦ Ἡροδότου.

.

Ὁ Ἡρόδοτος, ὡς ἱστορικός, ἐπικέντρωσε τὴν ἐργασία του στὴν ἀναζήτησι τῶν αἰτιῶν τοῦ πολέμου, ὅπως μᾶς δηλώνει στὴν ἐναρκτήρια πρότασι τῶν Ἱστοριῶν του, περιγράφοντας παράλληλα τὰ ἀποτελέσματά του πάνω στὸν ἄνθρωπο, ἰδίως τὸν χαρακτῆρα καὶ τὶς ἠθικές ἀρχές του.

(…) Ζωτικῆς σημασίας ρόλο, γιὰ τὸν τρόπο ποὺ σκέπτεται καὶ συγγράφει ὁ Ἡρόδοτος πρᾶγμα ποὺ δικαιολογεῖ ἄλλωστε καὶ τὰ θέματα τῶν συγγραφικῶν ἐπιλογῶν του, ἔχει ἡ συνειδητοποίησι τῆς ἐφήμερης φύσης τῆς εὐδαιμονίας στοὺς ἀνθρώπους, λέξι ἡ ὁποία σημαίνει βέβαια ταυτοχρόνως εὐτυχία καὶ εὐημερία. (…) Στὸ Ἕβδομο Βιβλίο, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Ξέρξης εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐξαπολύσῃ τὰ στρατεύματά του ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ὁ θεῖος του Ἀρτάβανος, ἐπαναλαμβάνει τὶς ἴδιες πάνω κάτω σκέψεις, προσπαθώντας νὰ τὸν ἀποτρέψῃ…

,

,

,

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο : www.e-istoria.com

,

,

Συντομευμένος σύνδεσμος :   http://wp.me/p12k4g-3t2

,

,

h1

ΜΝΗΜΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΑΡΔΑΡΙΟΥ

16/09/2013

.

.

046.

.

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΑΡΔΑΡΙΟΥ

Φωτογραφικὸ ντοκουμέντο ποὺ ἀπαθανατίζει τὴν πλατεῖα Βαρδαρίου στὸ τέλος τοῦ 19°» αἰῶνα. Διακρίνεται ἡ Ἐγνατία ὀδός, πλῆθος κόσμου καὶ τὸ ἱππήλατο τρὰμ τῆς ἐποχῆς.

Ἡ πλατεῖα στὸ διᾶβα τοῦ χρόνου, ὀνομάστηκε: πλατεῖα Ἀξιοῦ… Μεταξᾶ… Δημοκρατίας… ἀλλά πάντοτε στὴ συνείδηση τοῦ κόσμου, παρέμενε ὡς πλατεῖα Βαρδαρίου… Ἦταν ἀπό τὶς πλέον ἐμπορικές περιοχὲς ἀπό τὴν ἴδρυση τῆς πόλης μὲ τὴ σημαντικότερη εἴσοδο στὰ Δυτικὰ τείχη… τὴν Χρυσὴ Πύλη τῆς Ἐγνατίας ὀδοῦ, ὅπως καὶ κέντρο ἐμπορικῶν, ψυχαγωγικῶν, καὶ ἐρωτικῶν δραστηριοτήτων, μιᾶς καὶ συγκέντρωνε τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν χανίων τῆς πόλης.

.

.

.

Ἀντί πηγῆς: Εὐχαριστῶ τὸν καλὸ φίλο Κωνσταντῖνο Νίγδελη γιὰ τὴν πανέμορφη κασετίνα ποὺ φέρει τὸν τίτλο «Θεσσαλονίκη 1912-2012: Ψηφίδες μνήμης» καὶ γιὰ τὴν ἄδειά του, πρὸς δημοσίευση εἰκόνων.

.

.

.

Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται μὲ τὴν αὐτονόητη πάντοτε ἀναφορά στὴν πηγὴ

.

.

.

h1

ΚΩΝΣΤΑΣ Β’ ( 641/2-668 )

15/09/2013

.

.

ΚΩΝΣΤΑΣ Β

.

.

Κῶνστας Β΄ ( 642-668 )

 .

.

Ὁ Κῶνστας Β΄, γεννήθηκε στὶς 7 Νοεμβρίου τοῦ 630, καὶ ἔγινε αὐτοκράτορας τὸ 641 ἤ 642, σὲ ἡλικία 12 χρόνων. Κυβέρνησε ἐπισήμως ὡς Κωνσταντῖνος, ὄνομα τὸ ὁποῖο ἐμφανίζεται ἄλλωστε στὰ νομίσματα τῆς βασιλείας του.» Ὡστόσο, ἦταν εὐρέως γνωστὸς μὲ τὸ ὄνομα Κῶνστας.

Ὁ πεθερὸς του, ὁ στρατηγὸς Βαλεντίνος, στέφθηκε συναυτοκράτορας καὶ οὐσιαστικά ἀσκοῦσε μόνος του τὴν ἐξουσία, κάτι ποὺ ὁδήγησε σὲ λαϊκὴ ἐξέγερση τὸ 645 ὑπέρ τοῦ νομίμου διαδόχου. Ὁ Βαλεντίνος σκοτώθηκε, καὶ ὁ Κῶνστας, σὲ ἡλικία μόλις 15 ἐτῶν, ἔμεινε μόνος αὐτοκράτορας. Read the rest of this entry ?

h1

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

12/09/2013

,

 


Η προτομή του Δημητρίου Υψηλάντη στο σημείο

,

,

Η μάχη της Πέτρας

,

,

Η Μάχη της Πέτρας υπήρξε τελευταία μάχη του Αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία. Έλαβε χώρα στις 12 Σεπτεμβρίου 1829 στην Πέτρα της Βοιωτίας, μεταξύ Θήβας και Λιβαδειάς. Την εποχή εκείνη ήταν μία στενή δίοδος, που σχημάτιζαν οι όχθες της Λίμνης Κωπαΐδας και το βουνό Ζαγαρά (Ελικών). Επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων ήταν ο Δημήτριος Υψηλάντης, που κατά περίεργη συγκυρία έθεσε τέρμα στον Αγώνα, τον οποίον είχε αρχίσει ο αδελφός του, Αλέξανδρος, με τη διάβαση του Προύθου στις 24 Φεβρουαρίου 1821.

Η αναμνηστική πλακέτα στο σημείο συνθηκολόγησης του Αρσλάνμπεη

Το καλοκαίρι του 1829, η Πελοπόννησος με τα νησιά και μεγάλο μέρος της Στερεάς Ελλάδας είχαν απελευθερωθεί. Τη διακυβέρνηση των περιοχών αυτών είχε αναλάβει με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης ο Ιωάννης Καποδίστριας. Πρώτο μέλημα του Κυβερνήτη ήταν η δημιουργία τακτικού στρατού και η εκκαθάριση της Στερεάς Ελλάδας από τα υπολείμματα των Οθωμανών. Ο Καποδίστριας είχε πληροφορίες ότι στο μελλοντικό ελληνικό κράτος θα συμπεριλαμβάνονταν όσες περιοχές θα είχαν απελευθερωθεί δι’ ιδίων δυνάμεων.

Οι Έλληνες ήταν απογοητευμένοι με τη Συνθήκη του Λονδίνου (10/3/1829), που προέβλεπε ελληνικό κράτος με σύνορα τη γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού, υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου. Όμως, το ξέσπασμα του ρωσοτουρκικού πολέμου τούς αναπτέρωσε το ηθικό, καθώς πίστευαν ότι η φορά των πραγμάτων θα ήταν διαφορετική και η εθνική ανεξαρτησία δεν θα αργούσε.

Τον Αύγουστο του 1829 ο τουρκαλβανός πολέμαρχος Ασλάν Μπέης Μουχουρδάρης, σταλμένος από τη Λάρισα με 4.000 άνδρες, προέλασε ανενόχλητος και διαμέσου Λαμίας και Θήβας έφθασε στην Αθήνα. Στόχος του, να ανεφοδιάσει τη φρουρά της Ακροπόλεως και στη συνέχεια να οδηγήσει στη Θράκη όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις για την αντιμετώπιση του ρωσικού κινδύνου. Αφού συγκέντρωσε περί τους 7.000 άνδρες, άρχισε την προς βορρά πορεία του. Μαζί του ήταν και ο Οσμάναγας Ουτσιάκαγας, επικεφαλής των τουρκικών δυνάμεων της Αττικής.

Ο Υψηλάντης είχε πληροφορηθεί έγκαιρα τις προθέσεις των Τούρκων και επέλεξε τη στενή δίοδο της Πέτρας για να εμποδίσει το πέρασμα του εχθρού, που διέθετε πυροβολικό και ισχυρές δυνάμεις πεζικού και ιππικού. Η ελληνική δύναμη εμφανίσθηκε στην περιοχή στις 28 Αυγούστου. Ανερχόταν σε περίπου 3.000 άνδρες και ήταν χωρισμένη σε 4 χιλιαρχίες. Για πρώτη, ίσως, φορά οι Έλληνες παρουσίασαν τακτικό στρατό, που οφείλεται στις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια, με τη δημιουργία το 1828 του Λόχου των Ευελπίδων. Ο Υψηλάντης είχε σχέδιο για τη μάχη, προχωρώντας σε πρώτη φάση στην κατασκευή οχυρωματικών έργων.

Read the rest of this entry ?

h1

ΑΚΡΙΤΑΙ – ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΑΣΜΑΤΑ – ΑΚΡΙΤΙΚΟΝ ΕΠΟΣ

03/09/2013

.

.

DigenisAkritas 1.

.

.

Δημ. Β. Οἰκονομίδου, Τακτικοῦ καθηγητοῦ τῆς Λαογραφίας.

 

Περιεχόμενα: Α’ΑΚΡΙΤΑΙ-Β’ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΑΣΜΑΤΑ-Γ’ΑΚΡΙΤΙΚΟΝ ΕΠΟΣ.

.

 Α’ ΑΚΡΙΤΑΙ

.

ΑΚΡΙΤΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣἈπό τοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου (7ος αἰ.), ἐγκαταλείφθη ἡ ἀπό τῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς χρονολογουμένη σύνθεσις τοῦ στρατεύματος ἐκ μόνον μισθοφόρων. Ἐφεξῆς ὁ στρατὸς συνεκροτεῖτο κατὰ βάσιν ἐξ ἐγχωρίων στοιχείων, κυρίως ἀπό ἀγρότας. Ἡ χώρα διῃρέθη εἰς  θ έ μ α τ α, ἤτοι στρατιωτικὰς ἐπαρχίας, ἐπί κεφαλῆς τῶν ὁποίων ἐτέθησαν στρατηγοὶ. Ἐν ταῖς ἐπαρχίαις αὐταῖς, παρεχωροῦντο ὑπό τοῦ Κράτους «τόποι στρατείας» ἤ «στρατιωτόπια», δηλονότι ἀγροκτήματα εἰς τοὺς ὑποχρέους πρὸς στράτευσιν, οἴτινες ἀνελάμβανον νὰ ἐκγυμνάζωνται στρατιωτικῶς καὶ νὰ διατηροῦν τὰ ὅπλα καὶ τοὺς ἵππους των. «Ὁ θεσμὸς, ἀληθῶς μεγαλοφυὴς ἐπινόησις, συνδυάζει τὸν ἐλεύθερον ἀγρότην μὲ τὴν γῆν…..καὶ τὸ αἴσθημα ἀφοσιώσεως πρὸς τὴν Αὐτοκρατορίαν….Ἀπό ἁπλοῦς χωρικοὺς, ἀκαθορίστου πολλάκις ἐθνικότητος, ἀβεβαίας πίστεως καὶ ἐπισφαλοῦς ἀφοσιώσεως, ὤθησεν ὁ θεσμὸς, χάρις εἰς τὴν διανομὴν ἐλευθέρου κτήματος, πρὸς τὴν καλλιέργειαν ἐθνικοῦ φρονήματος καὶ τὴν ἀνάγκην συνεχοῦς ἀσκήσεως».

Πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ ἐν λόγῳ στρατιωτικοῦ θεσμοῦ ἀνεπτύχθη βαθμιαίως ἡ ὀργάνωσις τῶν παραμεθορίων φρουρῶν. Αἱ μακριναὶ περιοχαὶ ἀπηλλάγησαν τῆς φορολογίας, οἱ δὲ πληθυσμοὶ τῶν ἐλευθερουμένων ἀπό κάθε βάρος περιοχῶν, ἀνελάμβανον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ καταρτίζουν φρουριακὰ σώματα, ἐντεταλμένα ν’ἀσκοῦν τὴν ἀστυνομίαν τῶν συνόρων, δηλαδὴ τοὺς «τὰς ἄκρας προνοουμένους» ἀκρίτας.

Αἱ διατάξεις αὐταί ἠκολούθησαν τὸ ὑπόδειγμα τοῦ ὑπό τῶν Ρωμαίων ἐφαρμοσθέντος θεσμοῦ τῶν  συνοριακῶν περιοχῶν, τῶν «λιμίτων», ὑπέρ τῶν ὁποίων εἶχε καθιερωθῆ διοικητικὴ καὶ φορολογικὴ ἀσυδοσία μὲ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ συγκροτοῦνται ἐξ ἐντοπίων οἱ «limitanei milites». Τοιουτρόπως ἐδημιουργήθη εὐρεῖα ζώνη ἀσφαλείας, οὐ μόνον κατὰ μῆκος, ἀλλά καὶ κατὰ βάθος ὠργανωμένη, περιβάλλουσα τὴν Αὐτοκρατορίαν εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, μὲ πλῆρες φρουριακὸν σύστημα πρὸς ἄμυναν κατὰ τῶν βαρβαρικῶν ἐπιδρομῶν.

Διὰ τῆς στρατιωτικῆς αὐτῆς ὀργανώσεως, ἀπεμακρύνοντο ἀφ’ἑνός οἱ κίνδυνοι συχνῶν ἐπιθέσεων καὶ ἀφ’ἐτέρου, διὰ προσωρινῆς ἀπασχολήσεως τοῦ ἐχθροῦ, ἐπετρέπετο ἡ ἔγκαιρος συγκέντρωσις τακτικῶν δυνάμεων πρὸς ἀποφασιστικὴν αὐτοῦ ἀπόκρουσιν.

Τὸ φρόνημα τῶν ἀκριτῶν ἐπί αἰῶνας διετηρήθη ἀκμαῖον. Οἱ συνεχεῖς πολεμικοὶ συναγερμοὶ, ἐπέβαλλαν ἀδιάκοπον ἄσκησιν. Οἱ τραχεῖς ἀγῶνες καὶ οἱ ἀδιάκοποι κίνδυνοι, ἀνέπτυσσον γενεὰς φρονηματισμένας μὲ ψυχὴν ἀτρόμητον καὶ ἦθος ἀγέρωχον.

Οἱ ὑπερασπισταὶ τῶν παραμεθορίων ἀνατολικῶν ἐπαρχιῶν Χαρσιανοῦ, Λυκανδοῦ, Καππαδοκίας, καὶ κατόπιν τῶν παρὰ τὸν Εὐφράτην χωρῶν, ἠγωνίζοντο πρὸς τοὺς ἐπιδρομεῖς καὶ δὴ, πρὸς τοὺς Σαρακηνοὺς δεινοὺς καὶ μακροχρονίους ἀγῶνας. Καθὼς μᾶς πληροφορεῖ Λέων ὁ Στ’ εἰς τὰ «Τακτικὰ» του, καὶ ὁ Νικηφόρος εἰς τὸ «Περὶ παραδρομῆς πολέμου» ἔργον του, οἱ Σαρακηνοὶ κατ’ἔτος καὶ πολλάκις καὶ δὶς καὶ τρὶς ἐντός τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἀπό τοῦ ἔαρος μέχρι τοῦ φθινοπώρου, συνέρρεον ἀπό τῆς Αἰγύπτου, τῆς Παλαιστίνης καὶ τῆς Κοίλης Συρίας εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, τὸ Χαλέπιον, τὴν Μελιτήνην καὶ τὴν Ταρσὸν καὶ, ἑνούμενοι μετὰ τῶν ἐντοπίων Ἀράβων, εἰσέβαλλον εἰς τὰς παραμεθορίους ἐπαρχίας μὲ σκοπὸν ὄχι νὰ κατακτήσουν μονίμως τὴν χώραν, ἀλλά «φιλοκερδίᾳ μᾶλλον καὶ ἐλευθερίᾳ ἤ τὸ πλέον εἰπεῖν λῃστείᾳ».

Read the rest of this entry ?