Archive for Αύγουστος 2010

h1

31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΒΥΖΑΝΤΙΟ

30/08/2010

Νόμισμα με τη μορφή του Χριστού από τη μια πλευρά και της Θεοδώρας από την άλλη

1056.—Πεθαίνει η Θεοδώρα η Πορφυρογέννητη, αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, τελευταία εκπρόσωπος της Μακεδονικής Δυναστείας. Ήταν Αυτοκράτειρα από την 11η Ιανουαρίου του 1055 έως την ημερομηνία θανάτου της. Η μικρή κόρη του Κωνσταντίνου Η’ ανέλαβε την αυτοκρατορία μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ’ και προφανώς άθελά της, αφού είχε ήδη υπερβεί τα εξήντα της έτη και προερχόταν από πολυετή μοναχικό βίο. Παρόλ’ αύτα κυβέρνησε το Βυζάντιο με σύνεση, ενώ ο Μιχαήλ Ψελλός σκιαγραφώντας το χαρακτήρα της, σε αντιπαραβολή με αυτόν της Ζωής – ψηλή, αδύνατη, απότομη και γρήγορη στο λόγο, χαμογελαστή, όχι ιδιαίτερα εύστροφη και όμορφη, και ιδιαίτερα φειδωλή. Στον θρόνο την διαδέχεται ο Μιχαήλ ΣΤ’ Στρατιωτικός.

h1

29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – 1821

29/08/2010

1821.—Ο Οσμάν Πασάς εισβάλλει στην επαρχία των Σφακίων και καίει το Άσκυφο. Για πρώτη φορά μετά το 1770 οι Τούρκοι κυριεύουν τα Σφακιά.

1822.—Τό Νομοτελεστικόν απευθύνει έξ Άργους τρείς εκκλήσεις, πρός τούς έν Βερόνα αντιπροσώπους τών ευρωπαϊκών κρατών, τόν αυτοκράτορα τής Ρωσίας Αλέξανδρον Α’ καί τόν Πάπαν, επικαλούμενον τήν ενεργόν συμπαράστασίν των είς τόν κατά τών Τούρκων αγώνα.

.—Περί το μοναστήριον του Αυλοποτάμου Κρήτης μάχονται Έλληνες και Τούρκοι και ουδείς ενίκησε.

1824.—Ναυμαχία το Γέροντα. Η μεγαλυτέρα και σπουδαιοτέρα όλων τών κατά θάλασσαν συγκρούσεων τού υπέρ ανεξαρτησίας Αγώνος. Συνήφθη εις την θαλασσίαν περιοχήν μεταξύ τών νήσων Λειψούς, Λέρου καί Καλύμνου καί παρά τό ακρωτήριον τού Γέροντα τής Μικράς Ασίας. Κατ’ αυτήν, ό ηνωμένος τουρκοαιγυπτιακός στόλος, υπό τούς Καπουδάν πασσά Χοσρέφ καί Ισμαήλ Γιβραλτάρ, επετέθη εναντίον τού κατά πολύ ασθενεστέρου καί διεσκορπισμένου λόγω τής ασταθείας τών ανέμων ελληνικού στόλου, υπό τούς Ανδρέαν Μιαούλην, Γ. Σαχτούρην καί Ν. Αποστόλην. Ο Μιαούλης, αντιληφθείς τόν κίνδυνον, διέταξε τήν ρυμούλκησιν τών πλοίων διά λέμβων έξω τού όρμου τού Γέροντα, ακολούθως δέ εξέπεμψε πρός τά πυρπολικά τό ιστορικόν σήμα «Μέ τήν βοήθειαν το Σταυρού, επιτεθήτε !» Πρώτος ό πυρπολητής Λάζαρος Μουσσούς ανετίναξε τουρκικόν πάρωνα τών 20 πυροβόλων, απολεσθέντος καί τού έκ 300 ανδρών πληρώματός του. Ακολούθως και ενώ ή μάχη ευρίσκετο είς τό κρισιμώτερον σημείον της, οί πυρποληταί Γ. Θεοχάρης Παπαντωνίου καί Γ. Βατικιώτης ανετίναξαν τυνησιακήν φρεγάταν τών 54 πυροβόλων. Μετά τού σκάφους απωλέσθησαν καί οί πλείστοι τών 500 ναυτών καί 800 στρατιωτών, οίτινες ευρίσκοντο έπ’ αυτό. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, ό οποίος είχε υποστή σημαντικάς ζημίας καί από τάς ευστόχους βολάς τών ελληνικών πλοίων, διεσκορπίσθη τότε καί ετράπη είς φυγήν.

1828.—Γαλλικό εκστρατευτικό σώμα 16.000 ανδρών αποβιβάζεται με εντολή των Μ. Δυνάμεων στα παράλια της Μεσσηνίας, για να αναγκάσει τον Ιμπραήμ να αποχωρήσει από την Πελοπόννησο.

h1

29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΒΥΖΑΝΤΙΟ

29/08/2010

886.—Πεθαίνει ο Βασίλειος Α΄ βυζαντινός αυτοκράτορας, ιδρυτής της Δυναστείας των Μακεδόνων.

Βυζαντινός αυτοκράτορας (867-886), ιδρυτής της Μακεδονικής δυναστείας που βασίλευσε στο Βυζάντιο για 200 περίπου χρόνια.

Ο Βασίλειος Α’ γεννήθηκε στη Χαριούπολη, της περιοχής γύρω από την Αδριανούπολη που υπαγόταν στη Μακεδονία, γι’ αυτό ονομάστηκε Μακεδόνας. Η μητέρα του λεγόταν Παγκαλώ.

Μπήκε στα ανάκτορα σαν ιπποκόμος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ’ και χάρη στην επιδεξιότητά του κατόρθωσε το 856 να γίνει καίσαρας. Κατόπιν δολοφόνησε το Μιχαήλ Γ’ και τον προστάτη του Βάρδα και ανέβηκε στο θρόνο.

Έδειξε όμως, παρ’ όλο το έγκλημά του, ότι είχε αρκετά πολιτικά και διοικητικά προσόντα γι’ αυτήν τη θέση, γι’ αυτό έγινε πολύ δημοφιλής και καλυτέρεψε τα οικονομικά του κράτους.

Ο Βασίλειος Α’ είχε καλές σχέσεις με τη Δυτική Εκκλησία και προσπάθησε να σβήσει τις διαφορές που έγιναν με το σχίσμα Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. Γι’ αυτό έδιωξε τον πατριάρχη Φώτιο και έφερε ξανά τον προηγούμενο, τον Ιγνάτιο. Κατά την περίοδο που ήταν αυτοκράτορας, ο Χριστιανισμός διαδόθηκε στους Σλάβους και στους τελευταίους αβάφτιστους Έλληνες ειδωλολάτρες στη Μάνη.

Στην Κωνσταντινούπολη έχτισε τη Νέα Εκκλησία, ναό πολύ ωραίο σχεδόν όσο και η Αγία Σοφία. Προσπάθησε επίσης να φέρει κοντά στο Χριστιανισμό τους Εβραίους και τους Ρώσους.

Επίσης ο Βασίλειος αποκατάστησε το γόητρο του Βυζαντίου στο εξωτερικό. Ο Νικήτας Ωορύφας, ναύαρχος σπουδαίος, κατόρθωσε να καθαρίσει την Αδριατική από τους Σαρακηνούς και Σλάβους πειρατές που είχαν πάρει θάρρος και είχαν επεκτείνει τις επιδρομές τους μέχρι την Κάτω Ιταλία και τη Δαλματία.

Κατόπιν εξεστράτευσε ενάντια στους Άραβες της Κρήτης και κατάστρεψε το στόλο τους στην Προποντίδα, χρησιμοποιώντας το υγρό πυρ, το 881 μ.Χ. Επίσης καταδίωξε τα υπόλοιπα των Αράβων και τους έδιωξε μακριά από τη βυζαντινή επικράτεια.

Εκτός αυτού ο Σύρος ναύαρχος Νάσαρ, που τον διάλεξε ο Βασίλειος Α’, συνέχισε τον πόλεμο εναντίον των Αράβων σε διάφορα σημεία, όπως στη Μεθώνη, τη Ζάκυνθο και την Κάτω Ιταλία. Με αυτόν τον τρόπο οι Βυζαντινοί έβαλαν πόδι στην Ιταλία, δεν μπόρεσαν όμως να μείνουν εκεί πολύ καιρό.

Εκτός από όλους αυτούς τους πολέμους στη θάλασσα, ο Βασίλειος ο Α’ έκανε ο ίδιος εκστρατείες στην Ανατολή, χτυπώντας τους Άραβες σε μια εποχή που τους είχε αποδυναμώσει η διχόνοια. Όταν πέθανε το 886, άφησε το κράτος του σε πάρα πολύ καλή κατάσταση και από οικονομική και από πολιτική άποψη, πράγμα που έφερε στο Βυζάντιο μια περίοδο ακμής. (πηγή: http://www.livepedia.gr/)

h1

28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

28/08/2010

1904.—Ο Ανθ/λοχαγός Πυροβολικού Παύλος Μελάς διέρχεται την ελληνοτουρκική μεθόριο και αρχίζει τον αγώνα του κατά των Κομιτατζήδων της Δυτ. Μακεδονίας.

Ο αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού Παύλος Μελλάς.

h1

Η Έναρξις του Ελληνικού Αγώνος εις Δυτικήν Μακεδονίαν

28/08/2010

Η Έναρξις του Ελληνικού Αγώνος εις Δυτικήν Μακεδονίαν

(Η Τύχη των Ανταρτικών Σωμάτων Μπόλα — Κοκκίνου—Καούδη)

Κατόπιν τής δημιουργηθείσης επικινδύνου καταστάσεως διά τον Ελληνισμόν τής Μακεδονίας, οι δισταγμοί τής Ελληνικής Κυβερνήσεως ήρχισαν περί τα τέλη Ιουλίου 1904 να υποχωρούν. Έχουσα ή Κυβέρνησις ύπ’ όψιν της τα οδηγήσαντα εις την εξόντωσιν τού Καπετάν Βαγγέλη και την εξουδετέρωσιν τού Κώττα γεγονότα, κατέληξεν εις το συμπέρασμα, ότι ή εξ Ελλάδος αποστολή ανταρτικών σωμάτων καθίστατο επιβεβλημένη. Την αποστολήν τοιούτων σωμάτων εζήτουν διά των εκθέσεών των και οι Πρόξενοι εις Μακεδονίαν. Αλλά και αυτός ακόμη ό Ανθυπολοχαγός Παύλος Μελάς, ό οποίος ενθέρμως υπεστήριξεν εις την επιτροπήν των αξιωματικών τον σχηματισμόν σωμάτων εξ εντοπίων Ελληνομακεδόνων και δεν εδίστασε κατά την υποστήριξιν τής πεποιθήσεώς του αυτής να μονομαχήση με τον Υπολοχαγόν Κολοκοτρώνην Γεώργιον, ήδη ήλλαξε γνώμην.
Περί τα τέλη Ιουλίου ό Μελάς προσεκλήθη από την Επιτροπήν Αμύνης Κοζάνης, διά να αναλάβη την οργάνωσιν και εκπαίδευσιν συγκροτηθέντος ήδη ύπ’ αυτής εντός τής περιφερείας της ανταρτικού σώματος. 0ι απεσταλμένοι τής Επιτροπής τον είχον βεβαιώσει ότι τα πάντα ήσαν έτοιμα και τα μόνα πού εχρειάζοντο ήσαν οι αξιωματικοί και τα εφόδια. Ο Μελάς αφίχθη εις Κοζάνην την 19ην Ιουλίου, μετά τού Λάκη Πύρζα, παριστάνων τον ζωέμπορον. Εκεί όμως διεπίστωσεν, ότι τίποτε σχεδόν δεν ήτο έτοιμον και ότι οι δύο απεσταλμένοι, ούτε επισήμως εξουσιοδοτημένοι προς τούτο ήσαν, ούτε και είχον δώσει ακριβείς τας σχετικάς πληροφορίας. Ηρκέσθη κατόπιν τούτου να έλθη εις επαφήν με τούς παλαιούς κλέφτας Αλέξανδρον Καραλίβανον και Σωτήριον Βισβίκην, οι οποίοι υπεσχέθησαν να σχηματίσουν ομάδας αντί ωρισμένης αντιμισθίας και ενισχύσεως. Επεσκέφθη ακολούθως την Σιάτισταν και απέστειλε τον Πύρζαν εις Βογατσικόν, Βλάστη και Καστορία. Όταν δε επέστρεψεν εις Αθήνας την 3ην Αυγούστου, κατέληξεν εις το συμπέρασμα, εκ τής όλης επαφής του μετά των Πατριωτών τής Δυτικής Μακεδονίας, ότι δεν θα ήτο εύκολος, αν όχι αδύνατος, ή διοργάνωσις εις Μακεδονίαν αγώνος άνευ τής αποστολής σωμάτων και αξιωματικών εξ Ελλάδος.
Ήδη περί τα τέλη Ιουλίου 1904, όλοι οι εις Ελλάδα παράγοντες τού αγώνος υπέρ τής Μακεδονίας, εθεώρουν επιβεβλημένην την αποστολήν εις αυτήν Ελληνικών σωμάτων. Όταν δε ελήφθη εις το Υπουργείον των Εξωτερικών, την 3Οην Ιουλίου 1904, ή από 16ης τού αυτού μηνός έκθεσις τού Προξενείου Μοναστηρίου, διά τής οποίας επροτείνετο μέθοδος ενάρξεως τού Ελληνικού αγώνος εις Μακεδονίαν, συνήλθε περί τας αρχάς Αυγούστου ή Μακεδονική Επιτροπή και απεφάσισε την αποστολήν δύο ανταρτικών σωμάτων, με περιοχάς δράσεως τα Κορέστια και το Μορίχοβον. Συγχρόνως απεφασίσθη και ή αποστολή εκπροσώπου τού Μακεδονικού Κομιτάτου εις Καστορίαν, προς ανάληψιν τής διευθύνσεως τού αγώνος εις Δυτικήν Μακεδονίαν, ως επρότεινε το Προξενείον Μοναστηρίου. Ως εκπρόσωπος εξελέγη και απεστάλη εις Καστορίαν ό Κωνσταντίνος Μάνος, υπό το πρόσχημα τού ζωεμπόρον και με το ψευδώνυμον Μιχαηλίδης. Από τής αφίξεώς του όμως εις Καστορίαν συνελήφθη από τας Τουρκικάς Αρχάς και υπεχρεώθη υπό τούτων να επανέλθη εις την ελευθέραν Ελλάδα. Η οργάνωσις των δύο σωμάτων δεν είχε καλυτέραν τύχην. Περί τα μέσα Αυγούστου εισήρχοντο τα σώματα εις Μακεδονίαν, το μεν ένα υπό τον Γεώργιον Μπόλαν, το δε άλλο υπό τον Παντελήν Κόκκινον. Εκάστου τούτων διέθετε δύναμιν από εξ περίπου άνδρας. Το σώμα υπό τον Κόκκινον εισήλθεν εις Μακεδονίαν και έδρασεν εις περιωρισμένην ακτίνα περί το Βογατσικόν, εκ τού οποίου κατήγετο ό αρχηγός του. Το σώμα υπό τον Μπόλαν συνεπλάκη με Τουρκικόν απόσπασμα, καθ’ ον χρόνον εισήρχετο εντός τού Μακεδονικού εδάφους, εις την περιοχήν Τσαριτσάνης τού Κάτω Ολύμπου και διελύθη, επανελθόντος τού Μπόλα εις Αθήνας.
Μετά την αποστολήν των δύο μικρών σωμάτων το Μακεδονικόν Κομιτάτον, κατόπιν συνεννοήσεως με τον Ευθύμιον Καούδην, ανέθεσεν εις αυτόν την συγκρότησιν ενός μεγαλυτέρου σώματος. Το σώμα τούτο διήλθε την Ελληνοτουρκικήν μεθόριον εις την περιοχήν Βελεμιστίου (Αγιοφύλλου) την 18ην Αυγούστου 1904, αποτελούμενων εκ δεκατεσσάρων ανδρών εκ των Ευθυμίου Καούδη, ως αρχηγού, τού Παύλου Κύρου, ως Υπαρχηγού και των Χρίστου Λευκαρουδάκη, Ιωάννου Σεϊμένη, Σταύρου Σούλη, Στυλιανού Κλειδή, Αριστείδου Νίσταρη, Εμμανουήλ Σκουντρή, Ιωάννου Καλογεράκη, Ιωάννου Σημανίκα, Δημητρίου Σπανοπούλου, Σίμου Στογιάννη, Σωτηρίου Χατζηδάκη και Αποστόλου Αγακίδου. Εξ αυτών ό Στογιάννης ησθένησε και επέστρεψε κατά την διάρκειαν τής κινήσεως τού σώματος εις την Ελλάδα, ό δε Χατζηδάκης διά την ιδίαν αιτίαν παρέμεινεν εις το Λέχοβον. Την 31 την Αυγούστου όλοι οι υπόλοιποι έφθασαν εις Ζέλοβον (Ανταρτικόν) και συνδεθέντες με τον Μητροπολίτην Καστορίας, διά τού εκ Στατίστης (Μελά) Ντίνα, ήρχισαν την δράσιν των.
Την 2αν Σεπτεμβρίου οι ανωτέρω εφόνευσαν τον Βοεβόδαν τού χωρίου Όστιμα (Τριγώνου) Στόϊτσε, ό οποίος εβαρύνετο με εκτελέσεις Πατριαρχικών ομοχωρίων του, ετρομοκράτει την περιοχήν και είχεν εγκαταστήσει Βουλγαροδιδάσκαλον εις το χωρίον του. Την 3ην Σεπτεμβρίου εφόνευσαν τον εις Πισοδέριον εκπρόσωπον τής Ρουμανικής προπαγάνδας Τσολάκη, ό οποίος συνειργάζετο με τον Μήτρου Βλάχον και προσεπάθει να δημιουργήση εις το χωρίον τούτο Ρουμανόφρονα μερίδα. Την 4ην Σεπτεμβρίου εφόνευσαν τον εντός τού Ζελόβου (Ανταρτικού) εκπρόσωπον τής Βουλγαρικής προπαγάνδας Χατζηπαύλον, ό οποίος διαθέτων σημαντικήν περιουσίαν ήσκει το επάγγελμα τού τοκογλύφου και προσεπάθει δι’ εκβιασμών οικονομικής φύσεως, να προσελκύη τούς χωρικούς εις την Εξαρχίαν και τον Βουλγαρισμόν.
Η δυναμική αυτή τακτική μικρού ελληνικού σώματος εθορύβησε την περιφερειακήν Επιτροπήν τής ΕΜΕΟ, ή οποία διά να εξοντώση την μικράν ομάδα Καούδη, προσηνατόλισεν εναντίον της το σύνολον των τσετών τής περιοχής Κορεστίων, υπό τούς Κορσάκωφ και Μήτρον Βλάχον. Την 21ην Σεπτεμβρίου, ενώ οι βοεβόδαι ευρίσκοντο εντός τού χωρίου Όστιμα, ή ομάς Καούδη, καίτοι μειονεκτούσα αριθμητικώς εις άνδρας, επετέθη τολμηρώς εναντίον των. Κατά την επακολουθήσασαν πεισματώδη συμπλοκήν ετραυματίσθησαν δύο εκ των Ελλήνων ανταρτών, επετεύχθη όμως ή έξόντωσις τού υπαρχηγού τού Κορσάκωφ, Χρίστου Γκουσώφ, ό οποίος κατήγετο εκ Κωστενετσίου (Ιεροπηγής). Αι απώλειαι των Βουλγάρων υπήρξαν πολύ μεγαλύτεραι, δεν επετεύχθη όμως ή έξακρίβωσίς των, διότι ή συμπλοκή διεκόπη από επέμβασιν Τουρκικής δυνάμεως. Έκτοτε αι βουλγαρικαί τσέται δεν ετόλμησαν πλέον να προσβάλουν την μικράν Ελληνικήν ομάδα, ή οποία βοηθουμένη υπό τής τοπικής οργανώσεως τού Μητροπολίτου Καστορίας, συνέχισε το εθνικόν έργον της εις Κορέστια

Πηγή: www.e-istoria.com

h1

27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

27/08/2010

αγιογραφία των Αγίων εθνοιερομαρτύρων Ιεραρχών της Μικρασίας έργο Ζαχ. Καραφέργια

1922.—Ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ενώ ευρίσκετο τήν πρωϊαν είς τόν μητροπολιτικόν ναόν, πρασπαθών νά ενθαρρύνη τούς περιδεείς χριστιανούς, λόγω τής αποχωρήσεως τών ελληνικών στρατευμάτων, εκλήθη υπό τού Τούρκου φρουράρχου, όστις τού εζήτησε νά απευθύνη προκήρυξιν πρός τόν χριστιανικόν πληθυσμόν, συνιστών είς αυτόν νά παραμείνη ήσυχος είς τάς οικίας του καί νά παραδώση τά όπλα. Ο Χρυσόστομος συνεμορφώθη μέ αυτήν τήν διαταγήν. Τό εσπέρας, όμως, ωδηγήθη μετά τών δημογερόντων Τουρουκτσόγλου καί Κλιμάνογλου ενώπιον τού στρατιωτικού διοικητού Σμύρνης Νουρεδδίν πασσά, όστις τόν ερράπισε, ακολούθως δέ τόν παρέδωσε είς τόν κάτωθι τού διαικητηρίου τουρκικόν όχλον. ‘Ο ατυχής ιεράρχης, πτυόμενος, κολαφιζόμενος καί λακτιζόμενος, εσύρθη έν ώρα νυκτός είς τούς δρόμους τής Σμύρνης καί κατεκρεουργήθη υπό τού συρφετού. ‘Εν τώ μεταξύ, είχον αρχίσει σφαγαί είς τάς ελληνικάς συνοικίας, αίτινες, αφού ελεηλατήθησαν, παρεδόθησαν είς τάς φλόγας. Επί ημέρας, ή ωραία Μητρόπολις τής Ιωνίας εκαίετο ως πυροτέχνημα, υπό τά όμματα τών πληρωμάτων τών ευρισκομένων είς τόν λιμένα αγγλικών καί γαλλικών πολεμικών, τών οποίων οί κυβερνήται όχι μόνον ουδεμίαν προσέφερον βοήθειαν είς τούς Έλληνας κατοίκους, αλλά καί διέταξαν τους ναύτας των νά πυροβολούν εκείνους οίτινες εζήτουν νά σωθούν είς αυτά.

Ο Χρυσόστομος Σμύρνης ευλογεί εντός του Πανιωνίου τους Μικρασιάτες εθελοντές που αναχωρούν για το Μέτωπο

Ο Χρυσόστομος κρατώντας στο χέρι του το τηλεγράφημα του Βενιζέλου με το οποίο του ανακοίνωνε την απόφαση για την αποστολή εκστρατευτικού σώματος στη Σμύρνη

h1

Η συμβολή των Ελλήνων ιεραρχών της Μακεδονίας στην ευόδωση του «Μακεδονικού Αγώνα»

27/08/2010

Η συμβολή των Ελλήνων ιεραρχών της Μακεδονίας στην ευόδωση του «Μακεδονικού Αγώνα»

17/10/2004

Άργος Ορεστικόν

Ἡ συμπλήρωση ἐφέτος 100 χρόνων ἀπό τόν ἡρωϊκό θάνατο τοῦ ἑλληνορθόδοξου παληκαριοῦ Παύλου Μελᾶ, πού στό πρόσωπό του συμπύκνωνε τή γενναιότητα τοῦ Διγενῆ, τήν αὐταπάρνηση τοῦ Λεωνίδα, τήν εὐγένεια τοῦ Ἀχιλλέα, τήν ποίηση τοῦ Σολωμοῦ, τήν τρυφερότητα τοῦ ἰδανικοῦ συζύγου καί πατέρα, μά πάνω ἀπ’ ὅλα τήν ἀφοσίωση στό ὅραμα τῆς ἑνωμένης Ἑλλάδας, καί ἰδιαίτερα τῆς ἐλεύθερης Μακεδονίας, σηματοδοτεῖ τίς ἐπετειακές ἐκδηλώσεις πού ὀργάνωσε ἡ Ἐκκλησία μας εἴτε μόνη, εἴτε μαζί μέ ἄλλους ἔγκυρους φορεῖς τῆς Πατρίδας μας, διασώζοντας τήν ἱστορική μνήμη μας καί προβάλλοντας τόν Μακεδονικό Ἀγῶνα ὡς σύμβολο θυσίας καί ἀγώνα γιά τήν ἐλευθερία τοῦ ἔθνους.

Χαιρετίζω μέ ὑπερηφάνεια τίς ἐκδηλώσεις αὐτές, στίς ὁποῖες ἔχω τήν τιμή νά εἶμαι προσκεκλημένος καί σᾶς ἐκφράζω, ὧ Μακεδόνες, τόν ἀνυπόκριτο θαυμασμό μου καί τίς διάπυρες εὐχές μου καί τόν ἔπαινό μου γιά τήν προθυμία σας νά ὀργανώσετε στήν εὐλογημένη γῆ σας, πού εἶναι ποτισμένη ἀπό τά αἵματα τῶν ἡρώων μας, τό εὐλογημένο τοῦτο μνημόσυνο χάριν κυρίως τῶν νεωτέρων, πού πρέπει νά μάθουν ὅτι τήν εὑημερία καί τήν ἐλευθερία πού ἀπολαμβάνουν, μᾶς τήν χάρισαν οἱ θυσίες τῶν πατέρων μας, πού κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Σταυροῦ ἀνέλαβαν καί ἔφεραν εἰς πέρας τόν ὑπέρ πάντων ἀγώνα, ὅπως πάντοτε πράττουν οἱ Ἕλληνες. Εἶναι ἀνάγκη νά μάθουμε ἐπί τέλους νά ξεχωρίζουμε τό ἐθνικό χρέος ἀπό τήν ἐθνοκαπηλεία, τήν προσφορά ἀπό τόν καιροσκοπισμό, τή θυσία ἀπό τή χρησιμοθηρία. Σᾶς εὐχαριστῶ δέ ὅλους καί ἰδιαιτέρως τόν Σεβ. Ποιμενάρχην σας γιά τήν εὐκαιρία πού μοῦ δίνετε αὐτῆς τῆς ἐπικοινωνίας, προκειμένου νά σᾶς ἀναπτύξω τό θέμα τῆς Συμβολῆς τῶν Ἑλλήνων Ἱεραρχῶν τῆς Μακεδονίας στήν εὐόδωση τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα.

* * *

Τῆς ἐπισήμου ἐνάρξεως τοῦ ενόπλου 4ετοῦς «Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος» (1904-1908) εἶχε προηγηθεῖ μακρά περίοδος ἀγωνίας καί ἀγώνων τοῦ μακεδονικοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού ἦταν στόχος τῶν βουλγάρων «Ἐξαρχικῶν» καί τῶν πάντοτε καιροφυλακτούντων εὐρωπαίων μισελλήνων. Παράλληλα δύο ἄλλοι παράγοντες, ὁ ρωσικός καί ὁ τουρκικός, ἕκαστος γιά ἰδικούς του λόγους, προέβαιναν συνεχῶς σέ ἀνθελληνικές ἐνέργειες, ἐπιδιώκοντες ὁ μέν τήν προώθηση τοῦ πανσλαβιστικοῦ σχεδίου ἐξόδου στό Αἰγαῖο, ὁ δέ τήν διαίρεση τῶν ὀρθοδόξων πληθυσμῶν καί τήν ἀποδυνάμωση τοῦ τότε πνευματικοῦ των κέντρου, δηλ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως. Ὑπό τό πρῖσμα αὐτό θά πρέπει νά θεαθεῖ καί τό πρωτοφανές γεγονός τῆς ἀνακηρύξεως τῆς βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας μέ σουλτανικό φιρμάνι τοῦ Ἀβδοῦλ Ἀζίζ τῆς 10ης Μαρτίου 1870, τό ἄρθρο 10 τοῦ ὁποίου προέβλεπε τή δυνατότητα ἐπεκτάσεως τοῦ ἐξαρχάτου, πέρα ἀπό τίς περιοχές πού ἀναγνωρίσθηκαν ὡς ἐξαρχικές καί σέ ἄλλα μέρη, ἄν τό σύνολο ἤ τά 2/3 τουλάχιστον τῶν κατοίκων των ἐπιθυμοῦσαν νά ὑπαχθοῦν στήν Ἐξαρχία. Τό ἄρθρο αὐτό πού ἔχει χαρακτηρισθεῖ ὡς «μακιαβελλικῆς συλλήψεως»¹ (Βλ. Σαρ. Καργάκου: Κεφάλαια Μακεδονικῆς Ἱστορίας, στά «Πολιτικά Θέματα» 10-16 Ἰανουαρίου 1992 σ. 27) προετοίμαζε τή διαίρεση μεταξύ τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν καί προωθοῦσε τόν ὀξύ φυλετικό ἀνταγωνισμό. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι τό φιρμάνι εἶχε συντάξει ὁ ρῶσος πρεσβευτής στή Πόλη Στρατηγός Ἰγνάτιεφ, γνωστός μισέλλην καί θιασώτης τοῦ πανσλαβισμοῦ. Ἡ ἵδρυση, ἔστω καί μ’ αὐτόν τόν ἀνορθόδοξο τρόπο, τῆς βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας ἐσήμαινε νίκην τῶν ρώσων ἐναντίον τῶν γάλλων, πού εἶχαν προσπαθήσει, καί μέχρις ἑνός σημείου ἐπιτύχει, νά προσδέσουν τόν βουλγαρικό ἵππο πού ἀφηνίασε ἀπό τά κεντρίσματα τοῦ φυλετικοῦ του ἐθνικισμοῦ καί ἐζήτει ἐκκλησιαστική χειραφέτηση, στό ἅρμα τοῦ Βατικανοῦ διά τῆς οὐνίας καί τῶν Λαζαριστῶν μοναχῶν πού προωθοῦσαν τήν καθολική ἐπιρροή στά Βαλκάνια. Γι’ αὐτο οἱ ἄγγλοι ἐφαίνοντο ἱκανοποιημένοι ἀπό τήν ἐπιτυχία τῶν ρώσων. Ἄλλο τόσο ἱκανοποιημένοι ἦσαν καί οἱ Τοῦρκοι πού εἶχαν ἐπιτύχει τή διάσπαση τῆς ἑνότητος τῶν ὀρθοδόξων τῆς Βαλκανικῆς.

Read the rest of this entry ?