Archive for Μαρτίου 2012

h1

ΦΩΤΕΙΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

31/03/2012

.

.

.

ΦΩΤΕΙΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΗΓΧΟΝΙΣΘΕΝΤΩΝ ΝΕΩΝ.
.

.
«Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε διότι και εγώ δεν βλέπω να είμαι και τόσον αξιόκλαυστος και εφ’ όσον εγώ δεν βρίσκω λόγον για να κλαίω τον εαυτόν μου, τότε ούτε και οι δικοί μου δεν πρέπει να με κλαίνε».

(Μιχαήλ Καραολής, ετών 23. Απηγχονίσθη την 10ην Μαΐου του 1956 εις τας Κεντρικάς Φυλακάς Λευκωσίας).

«Η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει. Χωρίς θυσίες δεν κατακτιέται η ελευθερία. Ελπίζω να είμαστε οι πρώτοι και οι τελευταίοι».

(Ανδρέας Δημητρίου, ετών 22. Απηγχονίσθη εις τας Κεντρικάς Φυλακάς Λευκωσίας).

«Τι κι’ αν ζήσω 50 και 60ν χρόνια, πάλι θα πεθάνω και μάλιστα άδοξα…Τις τελευταίες ώρες μου τις περνώ διαβάζοντας θρησκευτικά βιβλία και τραγουδώντας εθνικά τραγούδια».

(Χαρίλαος Μιχαήλ, ετών 23. Απηγχονίσθη μετά του Πατάτσου και του Ζάκου την 9.8.1956).

«Τότε μόνον θα αισθανόμουνα λύπη, αν ήξερα ότι θα μπορούσα να μείνω για πάντα νέος κι’ αθάνατος αν απέφευγα την εκτέλεση. Νομίζω όμως ότι μόνο με την εκτέλεση θα μπορέσω να μείνω πάντα νέος κι’ αθάνατος. Πρώτα ή ύστερα έπρεπε να δώσω τη ζωή μου».

(Ανδρέας Ζάκος, ετών 24).

«Η ψυχή μου λαχταρά ν’ ανεβή στην κορυφήν και ν’ αναπνεύση τον καθαρό αέρα της Ελευθερίας…»Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ’ άρτι. Ναι λέγει το Πνεύμα            παύσωνται εκ των κόπων αυτών. Τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ’ αυτών».

(Ιάκωβος Πατάτσος, ετών 22).

«Προσεύχομαι στην Υπεραγία Θεοτόκο να σας δώση θάρρος και ψυχραιμία γιατί κι’ εκείνη έχασε το γυιό της. Ο Χριστός σταυρώθηκε για να μας απαλλάξη από τα δεσμά, από την αδικία και τον φόβο του θανάτου».

(Μιχαήλ Κουτσόφτας, ετών 22. Απηγχονίσθη την 21.9.1956).

«Νιώθω τον εαυτό μου ισχυρόν και γαλήνιον και είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω όλα με θάρρος και υπομονή γιατί έχω τον Χριστό μέσα μου και με βοηθά. Μήπως δεν μας είπεν ο Ιησούς «Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι»;

(Στέλιος Μαυρομάτης, ετών 23. Απηγχονίσθη την 21.9.1956).

«Ας ευχαριστήσουμε όλοι τον Θεόν και ας γίνη το θέλημά Του. Αργά η γρήγορα θα δώσουμε την ψυχή μας στον Θεό, γιατί όχι τώρα; Μην το νομίσετε ότι δικαστήρια, αστυνομίες και στρατός κρίνουν την τύχην μου. Αυτά όλα τα κρίνει ο Παντοδύναμος Θεός».

(Ανδρέας Παναγίδης, ετών 23. Εξετελέσθη την 21.9.1956).

«Ώρα 7.30′ μ.μ. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε το γιατί».

(Ευαγόρας Παλληκαρίδης, μαθητής του Γυμνασίου Πάφου, ετών 18. Απηγχονίσθη την 14.3.1957).

«…Όλοι μαζί, χειροπιαστά, θα προχωρήσουμε στο τέρμα με μια θέλησι και μια φωνή: Η θα νικήσουμε, η θα πέσουμε όλοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά».

Από προκήρυξι της ΕΟΚΑ
Έτσι διδασκόμενοι οι Χριστιανοί μας από τους αγίους διδασκάλους της Εκκλησίας προετοιμάσθηκαν να σηκώσουν τον βαρύτατο Σταυρό της δουλείας και να αναδειχθούν μάρτυρες και ομολογηταί του Χριστού.
Οι ευχές των αγίων Πατέρων, Μαρτύρων και ομολογητών της πίστεώς μας ας βοηθήσουν και εμάς τους αδυνάτους Χριστιανούς του 20ου αιώνος να ομολογούμε ορθοδόξως έργω και λόγω, Πατέρα, Υιόν, και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα Ομοούσιον και Αχώριστον.
.
.
Πηγή: Η καταπληκτική σελίδα της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου.

,

,

Συντομευμένος σύνδεσμος — http://wp.me/p12k4g-1EC

,

,
.
.
.

h1

ΗΡΩΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ – ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΤΑΚΗΣ

31/03/2012

Ο Σοφοκλέους Τάκης ήταν 16 ετών – Αθάνατος

.

.

Σοφοκλέους Τάκης. Γεννήθηκε στον Ξερό, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 26 Δεκεμβρίου 1941. Μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο εγκαταστάθηκε στην Πάφο. Έπεσε μαχόμενος μεταξύ Προδρομίου – Ανδρολίκου, της επαρχίας Πάφου, στις 7 Φεβρουαρίου 1957. Γονείς: Σοφοκλής Κωνσταντίνου και Μαρία Σοφοκλέους Αδέλφια: Ερμιόνη, Γεώργιος, Ελένη, Δήμος, Ανδρέας, Ιωάννα.
Ο Τάκης Σοφοκλέους τελείωσε το δημοτικό σχολείο Ξερού. Φοιτούσε στην τρίτη τάξη του Γυμνασίου Πάφου, όταν τον συνέλαβαν οι Άγγλοι για οχλαγωγία. Αφέθηκε ελεύθερος αλλά αργότερα συνελήφθη και πάλι,, όταν έριξε βόμβα έξω από το ξενοδοχείο «Πάφος Πάλας», όπου έμεναν Άγγλοι αστυνομικοί. Κρατήθηκε για εννέα μέρες σε ανακριτήρια της Πάφου, και από εκεί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο στο Κτήμα, επειδή είχε φοβερούς πόνους από τις κακοποιήσεις. Δραπέτευσε από ένα παράθυρο του νοσοκομείου και οι αστυνομικοί που τον κυνήγησαν έχασαν τα ίχνη του, όταν κρύφτηκε σε βαρέλι γεμάτο με νερό σε σπίτι δίπλα από το σχολείο του, και σκεπάστηκε με το κάλυμμα του βαρελιού. Μετά την αποχώρηση των αστυνομικών που τον κυνηγούσαν, ο Τάκης πήγε στο σχολείο του, όπου άλλαξε ρούχα και στη συνέχεια μεταφέρθηκε από συμμαθητή του στον ομαδάρχη του στην περιοχή Κάτω Περιβόλια του Κτήματος. Ο ομαδάρχης του τον οδήγησε στον ήρωα Χρίστο Κκέλη στο χωριό Κισσόνεργα.
Αργότερα συνενώθηκε με την ανταρτική ομάδα της ορεινής περιοχής Πάφου, που είχε το κρησφύγετό της στην περιοχή «Τοξεύτρα». Λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας του, ο υπεύθυνος τροφοδότης της ομάδας τον κράτησε στο σπίτι των γονιών του, συμμετείχε όμως στις δραστηριότητες της ομάδας.
Στις 23 Ιανουαρίου 1957 έστησε ενέδρα μαζί με δυο άλλους αντάρτες και κτύπησαν στρατιωτικό αυτοκίνητο που περνούσε έξω από το χωριό Κρίτου Τέρα. Επειδή πληροφορήθηκαν από Τούρκο κάτοικο του χωριού Αρόδες ότι άλλος Τούρκος από την Πάφο τους παρακολουθεί και προδίδει τις κινήσεις τους στους Άγγλους, εξετέλεσαν τον προδότη και υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή τους και να κατευθυνθούν προς το χωριό Σκούλλη.
Στις 7 Φεβρουαρίου 1957 ο Τάκης Σοφοκλέους με το Γεώργιο Παπαβερκίου έστησαν ενέδρα στην τοποθεσία Αμπελάκια του χωριού Προδρόμι, σε απόσταση 15 μόνο λεπτών από το στρατόπεδο της Λίμνης, όπου διέμεναν 2 χιλιάδες Άγγλοι στρατιώτες. Τοποθέτησαν νάρκη για την ανατίναξη φάλαγγας αυτοκινήτων των Άγγλων και ανέμεναν οπλισμένοι με αυτόματα όπλα. Ακολούθησε μάχη κατά την οποία σκοτώθηκαν πέντε στρατιώτες και τραυματίστηκαν άλλοι επτά. Οι δυο ήρωες δέχτηκαν τα πυρά των στρατιωτών άλλου οχήματος που ακολουθούσε και σκοτώθηκαν και οι δυο.
.
.
.

h1

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

31/03/2012

.

.

Ομιλία της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με την ευκαιρία της επετείου της 9ης Ιουλίου 1821…
Η Α.Μ. ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος προσκληθηκε από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και μίλησε στην Αίθουσα Τελετών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, την Τετάρτη 9 Ιουλίου 2008,  με την ευκαιρία της επετείου της 9ης Ιουλίου 1821, ημέρα απαγχονισμού του Εθνομάρτυρα Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού και την καρατόμηση των Μητροπολιτών, των Ηγουμένων και των Προκρίτων της Κύπρου.

Η συμβολή της Εκκλησίας της Κύπρου στους Αγώνες του Έθνους

«…Η ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου σ’ όλη τη διάρκεια του δισχιλιετούς βίου της είναι η Ιστορία των Ελλήνων Κυπρίων που αγωνίζονται συνεχώς να διατηρήσουν ό,τι ιερό έχουν: Την ορθόδοξή τους πίστη, την ελληνική τους γλώσσα και την εθνική τους συνείδηση.
Έχοντας το κύρος του Αυτοκεφάλου, λόγω της Αποστολικότητας και της αγιότητας του βίου της, και περιβεβλημένη με ειδικά αυτοκρατορικά προνόμια, λόγω και της ακριτικής – μέσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία – γεωγραφικής θέσης της νήσου, η Εκκλησία μας ταύτισε, κυριολεκτικά, τις τύχες της με τις τύχες του ποιμνίου της. Τον 7ο αιώνα ο Αρχιεπίσκοπος και η Ιεραρχία ακολουθούν το ποίμνιό τους στα μέρη της Κυζίκου, στον Ελλήσποντο, φεύγοντας τις επιδρομές και τις δηώσεις των Αράβων, σε έναν αγώνα φυσικής επιβίωσης. Απόηχος εκείνης της μετοικεσίας είναι ο τίτλος του εκάστοτε Προκαθημένου της Κυπριακής Εκκλησίας, ως Αρχιεπισκόπου Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου. Λίγο αργότερα, τον 9ο αιώνα, ο επίσκοπος Χύτρων, Άγιος Δημητριανός, ακολουθεί εκουσίως το αιχμαλωτισθέν ποίμνιό του στα μέρη της Μεσοποταμίας και το στηρίζει. Οι συνεχείς προσπάθειές του και ο υποδειγματικός βίος του, πείθουν τον ηγεμόνα να επιτρέψει τον επαναπατρισμό. Read the rest of this entry ?

h1

ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 – ΓΑΤΣΟΣ Ο ΜΑΚΕΔΩΝ

31/03/2012

.

.

.

.

Ὅταν ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν Ρούμελην, καὶ μετὰ τὸν μεγάλον πόλεμον τοῦ Δερβενακίου ἔφθασεν εἰς τὸ στρατόπεδον τοῦ πατέρα του, εἶχε μαζύ του καὶ τὸν καπετὰν Γάτσον τὸν Μακεδόνα, ἔχοντα καὶ τὸν μεγαλείτερον υἱόν του τὸν ὀνομαζόμενον Μήτσιον. Οὗτος ὁ περίφημος καπετάνιος ἦτον εἰς τὰ ὅπλα ἐκ γενετῆς, καὶ σύντροφος ἀχώριστος τοῦ βουνοῦ τοῦ Ὀλύμπου. Εὑρεθεὶς εἰς τὴν εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη ἐπολέμησεν εἰς μερικὰς μάχας μὲ τοὺς Πελοποννησίους κατὰ τὰ Βασιλικὰ καὶ τὸ Δερβενάκι, ὅπου ἦτο καὶ ὁ Γενναῖος ὁ φίλος του, μὲ τὸν ὁποῖον πάντοτε ἦτο μαζὺ, καὶ ὁμοῦ ἔβγαινεν εἰς τοὺς πολέμους ὅσον χρόνον ἔμεινεν ἐκεῖ, ὁδηγῶν τοὺς ὑπ᾿ αὐτὸν στρατιώτας καὶ συμπατριώτας του Μακεδόνας. Ὁ Γάτσος καὶ οἱ στρατιῶταί του ἐπολέμησαν γενναίως, καὶ οἱ Πελοποννήσιοι εὐχαριστήθησαν, διότι εἶδον ἄνδρας ἔχοντας ζῆλον καὶ ἐθνισμὸν μέγαν καὶ ἐπεθύμουν νὰ εἶχον τοιούτους συντρόφους.

.

.

.

Πηγή : www.e-istoria.com

.

.

Συντομευμένος σύνδεσμος  —  http://wp.me/p12k4g-1Ek

μ

μ

.

.

.

.
.
.

h1

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ Ο Α’ ΜΑΚΕΛΛΗΣ Ο ΘΡΑΞ

31/03/2012

,

AgiosLeon01s

,

.

.,

γράφει ο Δημήτριος Τσιρόγλου
Συγγραφέας – Αγιογράφος

.,.

.

.
Επί τη ευκαιρία της απελθούσης ημέρας μνήμης (20ής Ιανουαρίου) και αυτής της ημέρας στέψεως (7ης Φεβρουαρίου) του ευσεβεστάτου Θρακός βασιλέως Λέοντος Α’ Μακέλλη, δράττομαι της ευκαιρίας, όπως διά του παρόντος αναφερθώ εις τον Μέγαν αυτόν Θράκα και Άγιον αναδειχθέντα αυτοκράτορα του Βυζαντίου υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Παραδόξως, βεβαίως, το ευρύ κοινόν αγνοεί τον σπουδαίον τούτον άνδρα.

Εγεννήθη εις την Θράκην τω 400 ή 401 μ. Χ. και διεδέχθη τον επίσης Θράκα αυτοκράτορα Μαρκιανόν τω 457 μ. Χ. Η ανάδειξίς του εις τον αυτοκρατορικόν θρόνον προελέχθη από την ιδίαν την Θεοτόκον διά θαύματος εις τον έως τότε άγνωστον και άσημον Λέοντα. Κατά την εμφάνισίν της απεκάλυψε και το αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής, γνωστότερον σήμερον ως Μπαλουκλήν, εις το οποίον αργότερον ο Λέων, ως βασιλεύς πλέον, θα οικοδομήσει τον ομώνυμον Ιερόν Ναόν. Προείπεν, επίσης, την διά τού ιδίου θεραπείαν ενός τυφλού, καθιστών το θαύμα τριπλούν. Αρχικώς υπήρξε κουράτωρ (επιμελητής οίκου) ενός στρατηγού και κατόπιν κατετάγη εις τον βυζαντινόν στρατόν, προαγόμενος εις τον βαθμόν του τρυβούνου [1] με αρμοδιότητα διοικήσεως της λεγεώνος των Ματτιαρίων.

Θανόντος του Μαρκιανού τω 457 μ. Χ. ανακηρύσσεται αυτοκράτωρ και μάλλον είναι ο πρώτος, ο οποίος στέφεται υπό του ιδίου του Πατριάρχου, ενώ μέχρι τότε η ανακήρυξις εγένετο απλώς διά βοής υπό τού στρατεύματος, άνευ της υπό του Πατριάρχου στέψεως [2].Ο εν λόγω Πατριάρχης είναι ο Ανατόλιος.

Τα ως άνω πεπραγμένα, συνδυασθέντα με το ήδη ευσεβέστατον του χαρακτήρος του, κατέστησαν τον Λέοντα τον θεματοφύλακα των μέχρι ήδη παραληφθέντων θεσπισμάτων της Ορθοδόξου Πίστεως και δη των αφορόντων τας αιρέσεις. Ουσιαστικώς ελείανε το έδαφος, ούτως ώστε να λάβουν ισχύν αι αποφάσεις της Δ΄Οικουμενικής εν Χαλκηδόνι Συνόδου, την οποίαν συνεκάλεσε ο προκάτοχός του Μαρκιανός.

Υπήρξε τουτέστιν, η πέδη, η οποία αναχαίτισεν τον Μονοφυσιτισμόν των αντιχαλκηδονίων και απετέλεσε διά τον παρεμποδισμόν της αναπτύξεως των αιρέσεων της εποχής του, κυρίως του Αρειανισμού και του Νεστοριανισμού.

Απηγόρευσε την απονομήν δημοσίων αξιωμάτων εις τους αιρετικούς και κατ’ αυτόν τον τρόπον εδραίωσε το ορθόν δόγμα.

Συν τοις άλλοις απηγόρευσε το εμπόριον κατά τας Κυριακάς. Τρόπον τινά καθιέρωσε την αργίαν της Κυριακής.

Ο Λέων διέθετε προσέτι και διοικητικάς ικανότητας, αι οποίαι απεκαλύφθησαν εις τον αγώνα του Βυζαντίου κατά των Βανδάλων (ή Βανδήλων) εις τα σύνορα της αυτοκρατορίας, εις την Βόρειον Αφρική. Μετά από μίαν ατυχή εκστρατείαν, υπαιτιότητει του γαμβρού του και στρατηγού Βασιλίσκου, αποστέλλει τον εξ Εδέσσης Ηράκλειον και τον Μάρσον Ίσαυρον επί κεφαλής στρατηγούς του εκστρατευτικού σώματος, καταλαβόντες την Τρίπολιν και αναγκάσαντας τον ικανότατον και άμα βάρβαρον ηγέτην των Βανδάλων Γιζέριχον, έστω και προσωρινώς, εις συνθηκολόγησιν, θέτοντας ούτως τέλος εις τας λεηλασίας, εις τας οποίας προέβαινον.

Ο Λέων διέθετε και ιδιαιτέρας στρατηγικάς ικανότητας: Διά πρώτην φοράν προσεπάθησε και μάλιστα επέτυχε την δημιουργίαν στρατιωτικού σώματος, αποτελουμένου εξ αυτοχθόνων μαχητών της αυτοκρατορίας και όχι από μισθοφόρους, τους Ισαύρους. Εδημιούργησε τρόπον τινά έναν Εθνικόν Στρατόν.

Read the rest of this entry ?

h1

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ;

31/03/2012

.

.

.
Η προσωπική  εμπειρία των συγγραφέων στις Κλασικές Σπουδές είναι περιορισμένη, φυσικά, αλλά όχι ασήμαντη. Καθένας από μας έχει ξοδέψει πάνω από δύο δεκαετίες μελέτης και διδασκαλίας του αρχαίου κόσμου της Ελλάδας και της Ρώμης από συμπληρωματικές προοπτικές (ένας ελληνιστής και ένας λατινιστής, ένας ιστορικός και ένας κριτικός λογοτεχνίας). Φοιτήσαμε και διδάξαμε στα περισσότερα είδη εκπαιδευτικών ιδρυμάτων: καλά δημόσια πανεπιστήμια, μέτρια πολιτειακά πανεπιστήμια, κορυφαία κολέγια ελεύθερων σπουδών, μέτρια κολέγια ελευθέρων σπουδών.
Γνωριστήκαμε στο διδακτορικό πρόγραμμα Κλασικών Σπουδών στο Στάνφορντ, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και, συμπτωματικά, δημιουργήσαμε και οι δύο προπτυχιακά προγράμματα στις Κλασικές Σπουδές. Διδάξαμε μέχρι και δεκατρία μαθήματα (και ποτέ λιγότερα από επτά) κάθε χρόνο. Δημιουργήσαμε θέσεις εργασίας για επτά κλασικιστές σε διάστημα επτά ετών. Εκδώσαμε ακαδημαϊκά βιβλία, δημοσιεύσαμε άρθρα και αποκτήσαμε μάλιστα και μια δεκαπεντάλεπτη μίνι διασημότητα, όταν πήραμε τα ετήσια Βραβεία Αριστείας στη Διδασκαλία της Αμερικανικής Φιλολογικής Ένωσης, που απονέμονται κάθε χρόνο στους κορυφαίους καθηγητές προπτυχιακών σπουδών στα Ελληνικά και στα Λατινικά.
Είμαστε και δύο ένοχοι – δόλια όσο και κατάφωρα – για πολλά από τα επαγγελματικά εγκλήματα που μεμφόμαστε εδώ. Έχουμε γράψει και οι δύο βιβλία και άρθρα που δεν διαβάστηκαν παρά μόνο από μια χούφτα άλλους στενόμυαλους ειδικούς, εκδόσεις που οι υποσημειώσεις, η βιβλιογραφία, τα ευρετήρια και οι κώδικές τους ήταν μόνο για δική τους κατανάλωση Έχουμε δεχτεί προσκλήσεις να διασχίσουμε τη χώρα αεροπορικώς, με έξοδα άλλων, για να παρουσιάσουμε εργασίες σε εθνικά συνέδρια. Έχουμε πάρει λεφτά από ιδιώτες και από το δημόσιο για να κάνουμε έρευνα και να γράψουμε, εις βάρος της διδασκαλία. Δημιουργήσαμε και οι δύο από το τίποτα προπτυχιακά προγράμματα, μόνο και μόνο για να τα απαρνηθούμε εξ αποστάσεως στην κατάρρευσή τους. Υπήρξαμε, προς όνειδός μας, πολύ συχνά στο παρελθόν εκείνοι ακριβώς οι σιωπηλοί στρατιώτες που επικρίνουμε ανεπιφύλακτα σε τούτο το βιβλίο, οι δειλοί δάσκαλοι των Ελληνικών και των Λατινικών που, ενώ έβλεπαν τον τομέα τους να διαλύεται, δεν είπαν τίποτα.
.
.
Πηγή: Βίκτορ Χάνσεν και Τζον Χέατ, από το έργο τους «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο», στις εκδόσεις Κάκτος.
.
.
.

h1

ΕΙΠΕΝ ΟΜΗΡΟΣ

31/03/2012

 

.

.

Ούτοι έγωγε ης γαίης δύναμαι γλυκερώτερον άλλο ιδέσθαι.

Ούτε έχω από την γη μου (ενν. πατρίδα) άλλο γλυκύτερο στον κόσμο.

(Το χρησιμοποιούμε για να δηλώσουμε την νόστο της ξενιτιάς).
.
.
Πηγή: Το καταπληκτικό Λεξικό Αρχαϊστικών Φράσεων, του Δημήτριου Τσιρόγλου από τις εκδόσεις Σαβάλας.

.
.
.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

31/03/2012

 

.

.

Πρέπει πάντοτε να ενθυμούμεθα, ότι είμεθα ξένοι της γης και πολίται του ουρανού, ότι δεν γνωρίζουμε την στιγμήν του θανάτου, και δια τούτο πρέπει να είμεθα πάντοτε έτοιμοι.
Διά της μετανοίας, της εξομολογήσεως, της εγρηγόρσεως και της προσευχής, ας είμεθα έτοιμοι δια να μεταβώμεν ες την άνω Ιερουσαλήμ με χρηστάς ελπίδας……
.
π. Φιλόθεος Ζερβάκος

.
.

h1

ΤΟ ΔΑΓΚΩΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΟΠΩΝ

25/03/2012

Γράφει ο Αθανάσιος Τσακνάκης
.

.
Ο θεσμός τής Τοπικής Αυτοδιοίκησης θεμελιώνεται επάνω στο δημοκρατικό πολίτευμα. Προκειμένου να εξυπηρετεί τον σκοπό, γιά τον οποίο υπάρχει και κοστίζει, οφείλει να ενεργεί σύμφωνα με τις αρχές αυτού τού πολιτεύματος. Βασική αρχή τής Δημοκρατίας είναι η ορθή εφαρμογή δίκαιων νόμων, άρα κάθε Δημοκρατία, που σέβεται τον εαυτό της, περιφρουρεί την «κοινή λογική», χωρίς την οποία δεν δύναται να γίνει αντιληπτή ούτε η έννοια «ορθός» ούτε η έννοια «δίκαιος». Εξάλλου, η επίκληση τού λεγόμενου «πολιτικού κόστους» (ενός όρου που χρησιμοποιείται αντί τού σωστότερου «κομματικό ή παραταξιακό ή προσωπικό κόστος») προκειμένου να μην εφαρμοσθούν οι δίκαιοι νόμοι ή να μην τιμωρηθούν οι παραβάτες τους, αποτελεί διολίσθηση προς την Ολιγαρχία, δηλαδή προς ένα καθεστώς που άδικα και καταχρηστικά τοποθετεί το συμφέρον τής ισχυρότερης μερίδας των εξουσιαστών επάνω από οποιοδήποτε άλλο.
Αδιαμφισβήτητη αρχή τής Ελληνικής Δημοκρατίας είναι η προστασία τής ζωής, τής υγείας και τής σωματικής ακεραιότητας των ανθρώπων που ζουν εντός των πολιτικών ορίων της. Σε καιρό ειρήνης, οι τρεις προαναφερόμενες αξίες δύνανται να απειληθούν κατά δύο τρόπους: εκτάκτως και τακτικώς. Έκτακτη απειλή κατά τής ζωής, τής υγείας και τής σωματικής ακεραιότητας των πολιτών θα ήταν ένας σεισμός, μία ξαφνική επιδημία ή μία εγκληματική ενέργεια. Τακτική απειλή είναι η καθημερινή συσσώρευση απορριμμάτων σε συγκεκριμένα σημεία των κατοικημένων περιοχών, η έκλυση βλαβερών αερίων λόγω τής χρήσης των μέσων μεταφοράς ή η δράση αδέσποτων σκύλων οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Το τελευταίο φαινόμενο, βέβαια, μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο, αποτελεί τακτική απειλή μόνον γιά την Ελλάδα, αφού σε καμμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν παρατηρείται κάποια παρόμοια, άθλια κατάσταση Read the rest of this entry ?

h1

ΗΡΩΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ – ΓΙΑΓΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

25/03/2012

Ο Ήρωας Γιάγκου Νικόλαος

.

.

Ο Γιάγκου Νικόλαος γεννήθηκε στο χωριό Ζώδια, της επαρχίας Λευκωσίας, το 1934. Στις 9 Οκτωβρίου 1958 βασανίστηκε μέχρι θανάτου και ξεψύχησε στον αστυνομικό σταθμό Λεύκας. Γονείς: Πέτρος Γιάγκου και Χατζημαρία Χατζηχαραλάμπους Aδέλφια: Γιάννης, Χαράλαμπος, Χαρίτων, Ανδρούλα.
Ο Νικόλαος Γιάγκου τελείωσε το δημοτικό σχολείο Ζώδιας και ήταν γεωργός. Ορκίστηκε ως μέλος της ΕΟΚΑ λίγο πριν από την 1η Απριλίου 1955 και ανέλαβε τη στρατολόγηση και άλλων μελών στο χωριό του. Έλαβε μέρος σε διάφορες δραστηριότητες, όπως στην επίθεση εναντίον του αστυνομικού σταθμού Κουτραφά.
Διετέλεσε ομαδάρχης της Πάνω Ζώδιας και ανέπτυξε πλούσια δράση. Στο σπίτι του διατηρούσε κρησφύγετο στο οποίο φιλοξενούσε αντάρτες, αναλαμβάνοντας τόσο την προστασία και την τροφοδοσία τους, όσο και τη διακίνηση τους, γνωρίζοντας ανά πάσα στιγμή πού βρίσκονταν.
Στις 5 Οκτωβρίου 1958 έγινε επιτυχής ενέδρα της ΕΟΚΑ στην Κάτω Ζώδια και ο Νικόλαος ήξερε πού είχε καταφύγει η ομάδα των ανταρτών που διενήργησαν την επίθεση. Δυο μέρες μετά την ενέδρα συνελήφθη και βασανίστηκε μέχρι θανάτου, για να αποκαλύψει πού βρισκόταν ο τομεάρχης με την ομάδα του. Γνώριζε ότι η ομάδα βρισκόταν στο Νικητάρι μετά την ενέδρα στη Ζώδια, αλλά προτίμησε το θάνατο από την προδοσία. Πέθανε μπροστά στα μάτια του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αντώνη Παπαευριπίδη, ο οποίος είχε επίσης συλληφθεί και βασανιστεί μαζί του.
Αναφέρει σχετικά ο Αντώνης : «Ο ξυλοδαρμός από τους βασανιστές μας, που ήταν δυο αξιωματικοί της αστυνομίας, ένας Άγγλος και ένας Τούρκος και αρκετοί Άγγλοι στρατιώτες, συνεχιζόταν μια σε μένα, μια στον Νικολή, έξω από τη Μόρφου προς τη θάλασσα, κοντά σε ένα αυλάκι με νερό, όπου μας έριχναν, όταν λιποθυμούσαμε. Στις δυο η ώρα μετά τα μεσάνυχτα μας έβαλαν στο ίδιο αυτοκίνητο, το Νικολή μπροστά κι εμένα στο πίσω κάθισμα. Σε μια στροφή του δρόμου ο Νικολής έγειρε πάνω στην πόρτα, η οποία άνοιξε, αφήνοντας το σώμα του να κρέμεται κατατσακισμένο, ταλαιπωρημένο, μη μπορώντας να κάμει την παραμικρή προσπάθεια, για να κρατηθεί».
Ο Νικόλαος Γιάγκου, σύμφωνα με μαρτυρία αστυνομικού, ξεψύχησε στον αστυνομικό σταθμό Λεύκας όπου είχε μεταφερθεί, κοντά στον οποίο και τάφηκε από τους δυο αξιωματικούς της αστυνομίας που του είχαν προκαλέσει το θάνατο.
 .
.
.