Archive for Οκτώβριος 2011

h1

Η ΓΑΛΑΤΙΝΗ ΤΗΣ Δ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

31/10/2011

Θωμάς Πατσάκας. Γαλατινιώτης Πολεμιστής των Βαλκανικών πολέμων (1912-13)

.

.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

.
.
Η Γαλατινή (Δ. Μακεδονίας) κατά τους Εθνικούς Αγώνες
.
α. Εποχή Κλεφταρματωλών
Η περιοχή του χωριού μας διευκολύνει τις κινήσεις και το λημέριασμα ανταρτικών σωμάτων, γιατί μπορούν να βρουν τροφή και κρυψώνες. Το μαντρί και η στρούγκα ήταν ανέκαθεν πηγές τροφής, αλλά και πληροφοριών για τους άτακτους. Έτσι εξηγείται η ύπαρξη και η δράση στην περιοχή μας αρματωλών και κλεφτών κατά τα χρόνια της Τουρκικής σκλαβιάς, του Μακεδονικού αγώνα και της Εθνικής αντίστασης. Τόσο στη Γαλατινή όσο και στα γειτονικά ορεινά χωριά της Οροσειράς Μουρίκι – Συνιάτσικο – Βούρινο δεν τολμούσαν εύκολα να πατήσουν Τούρκοι και για την είσπραξη ακόμα των σουλτανικών φόρων, όπως λέγει ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή, όταν στα 1660 ανέλαβε να εισπράξει τους φόρους κατόπιν εντολής του θείου του Μπεηλέρμπεη της Ρούμελης που τότε είχε την έδρα του στη Σόφια και εξουσίαζε όλη τη Μακεδονία.
Ο Τσελεμπή με συνοδεία Τούρκων στρατιωτών γύρισε όλα τα χωριά του Τσιαρσιαμπά (Νότια της Κοζάνης), τα χωριά της Σαρής Γκιόλ, των Καϊλαρίων καθώς και τα χωριά της περιοχής Ξηρολίμνης μέχρι τη Γκορτζιόβα και τον Πεκρεβενίκο απ’ όπου και εισέπραξε τους φόρους. Δεν τόλμησε, γράφει ο ίδιος στο οδοιπορικό του, ν’ ανέβει στα ορεινά χωριά όπου δρούσε κάποιος κλέφτης με 500 παληκάρια. Πρόκειται για τον Παύλο Μεϊντάνη, τον οποίο τόλμησε να συναντήσει ο Τσελεμπή αφού προτίμησε να τον σφάξει ενδεχομένως ο Μεϊντάνης παρά να τον φυλακίσει ο θείος του αν γύριζε χωρίς τους φόρους των ορεινών χωριών. Κατά τη διήγηση του Τσελεμπή αφήνεται να φανεί ότι συνάντησε το Μεϊντάνη με τα παληκάρια του κάπου ανάμεσα στην Κλεισούρα και στη Ράχη Δεσπότη του Πελεκάνου. Λέγει ο Τσελεμπή ότι βγήκαν γνωστοί με τον Μεϊντάνη από την Πόλη (Κωνσταντινούπολι) και ότι τον φίλεψε. Τελικά ο Μεϊντάνης έδωκε όλους τους φόρους που χρωστούσαν τα ορεινά χωριά, ένα φόρτωμα άσπρα (τουρκικά νομίσματα) για τον ίδιο τον Τσελεμπή και 40 καινούριες στολές για τους στρατιώτες του. Λίγες ημέρες νωρίτερα ο Μεϊντάνης με τα 500 παληκάρια του μπήκε στα Μπιτόλια (Μοναστήρι) και αφού έκλεισε την Τουρκική φρουρά στο Κάστρο λήστεψε το Μπεζεστένι (κλειστή αγορά) απ’ όπου πήρε και όλα τα υφάσματα που προοριζόταν για στολές του στρατού. Λέγει επί πλέον ο Τσελεμπή ότι όταν επισκέφθηκε το Μεϊντάνη στα λημέρια του, όπως είπαμε παραπάνω, τα παληκάρια του έψηναν πολλά γουρουνάκια στις σούβλες και πολλοί Τερζήδες (ραφτάδες) που είχε φέρει από τα γύρω χωριά έκοβαν υφάσματα και έρραβαν ρούχα. Παρήγγειλε δε ο Μεϊντάνης τους Τούρκους κατήδες, που αυτοί κανόνιζαν πόσο έπρεπε να πληρώσει κάθε χωριό, να απαλλάξουν τα φτωχά ορεινά χωριά από τη φορολογία διότι αλλιώς θα τους τιμωρήσει σκληρά.
Ασφαλώς μέσα στα προστατευόμενα χωριά του Μεϊντάνη θα ήταν και το Κοντσικό απ’ όπου ασφαλώς θα είχε στρατολογήσει και παλληκάρια γιατί αυτό ήταν κυρίως το επάγγελμα των πρώτων Κοντσιωτών, η ληστεία, φεύγοντας τις καταπιέσεις των Τούρκων.
Τελικά η τύχη του Παύλου Μεϊντάνη υπήρξε δραματική. Επειδή ενοχλούσε πολύ τους Τούρκους του έδωσαν εξ ανάγκης το αρματωλίκι των Τρικάλων. Εκεί όμως τον συνέλαβαν με δόλον και τον κρέμασαν στη Θεσσαλονίκη.

β. Η Περίοδος του Αλή Πασά και η Επανάσταση του 1821.
Στα χρόνια του Αλή Πασά η Δυτ. Μακεδονία υπόφερε πάρα πολλά από άτακτους Αρβανίτες.
Οι παπούδες μας μας διηγούνταν πολλά περιστατικά από τις επισκέψεις τέτοιων άτακτων στο χωριό μας. Κατ’ αρχήν υποχρέωναν το Μουχτάρη (πρόεδρο) του χωριού να τους βρει καταλύμματα. Έτσι δυο-τρεις μαζί φιλοξενούνταν σ’ ένα σπίτι. Όταν κάθονταν στο τραπέζι για φαγητό δεν άρχιζαν να τρων αν ο οικοδεσπότης δεν τους έδινε το Ντις Παρασί. Το Ντις Παρασί ήταν η πληρωμή για τη φθορά των δοντιών (Ντις θα πει δόντι). Δίπλα στο πιάτο του καθενός έβαζε και από ένα νόμισμα, συνήθως γρόσι ή μισό γρόσι. Αν αυτοί ήταν ικανοποιημένοι από το ποσόν άρχιζαν το φαγητό, αν όχι δεν άρχιζαν, περιμένοντας κι άλλο νόμισμα.
Παράλληλα ο οικοδεσπότης τους παρακαλούσε να φάνε με τη φράση φάε αγά μου.
Όταν το πρωί έφευγαν έπαιρναν από το σπίτι οποίο αντικείμενο τους άρεσε και που είχε κάποια αξία. Συνήθως έπαιρναν χάλκινα σκεύη. Ύστερα αφού συγκεντρωνόταν όλοι, έβγαιναν στην άκρα του χωριού, αράδιαζαν κάτω τα παρμένα είδη και καλούσαν τους χωρικούς να έρθουν να τα αγοράσουν. Τέτοια περιστατικά έγιναν πολλά στο χωριό μας όπως μας τα διηγούνταν οι παπούδες μας. Γυναίκες βέβαια ουδέποτε παρουσιαζόταν μπροστά στους Αρβανίτες.
Οι Κοντσιώτες όμως δεν είχαν σκοπό να καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια και να ανέχωνται τέτοιες προσβολές. Πάντοτε φιλελεύθεροι και ανυπότακτοι, καλά εξασκημένοι στα τουφέκια και τεχνίτες στο γιαταγάνι αποφάσισαν να αντιδράσουν. Ανάμεσά τους βρέθηκε και ο αρχηγός. Ήταν ο παπάς του χωριού, ο Παπαγιάννης. Ο Παπαγιάννης οργανώνει το χωριό και τοποθετεί φυλάκια στις διαβάσεις, που ερχόταν από το Καλονέρι (τότε Βρογγίστα), στα Καγκέλια (στο σημείο που το λέμε ακόμα τρανό καραούλι) και στον Αη-Θανάση. Έτσι αποκρούονταν οι Αρβανιτάδες που ήθελαν να βάλουν ποδάρι στο χωριό. Οι αρχηγίσκοι των ατάκτων αυτών στιφών κατήγγειλαν στον Αλή Πασά ότι το Κοντσικό δεν αναγνωρίζει την κυριαρχία του και προβάλλει ένοπλη αντίσταση με αρχηγό τον παπά του χωριού. Τότε ο Αλή Πασάς στέλνει έναν αξιωματικό με 50 στρατιώτες να έρθει κρυφά στο χωριό περνώντας από αφύλαχτο μονοπάτι. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι όλα τα χωριά του Βοΐου είχαν υποταχθεί στον Αλή εκτός από την Σιάτιστα, το Κοντσικό, το Μπλάτσι και άλλα μερικά ορεινά χωριά. Η Σέλιτσα, από την οποία κάποτε πέρασε και ο ίδιος ο Αλής είχε γίνει τσιφλίκι του Μπέη της Λεψίστας (Νεαττόλεως).
Όταν ξαφνικά παρουσιάστηκε το απόσπασμα στο χωριό, ο αξιωματικός ζήτησε τον Παπαγιάννη. Ο Παπαγιάννης όμως πληροφορηθείς τον ερχομό του αποσπάσματος κρύφτηκε και φώναξε κρυφά τον τότε μουχτάρην του χωριού τον Καραγιώργη (οι Καραγιωργέοι ωνομάστηκαν αργότερα με το επώνυμο Γκούβας). Στον Καραγιώργη έδωσε οδηγίες να φιλοξενήσει καλά το απόσπασμα και να πείσει τον αξιωματικό ότι το χωριό είναι φτωχό, πιστό στον Αλή, αλλά ότι υποφέρει από τους άτακτους. Το βράδυ κατορθώνει να φύγει κρυφά από το χωριό ο Παπαγιάννης με το άλογό του και να πάει στην Καστοριά όπου ο μπέης ήταν γνωστός του και του έδωκε γράμμα για τον Αλή.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

Advertisements
h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

31/10/2011

.

.

.

•                      Αν δεν υπάρξει πειρασμός, δεν υπάρχει ούτε στεφάνι!

•                      Αν δεν υπάρξουν αγώνες, δεν θα υπάρξουν ούτε βραβεία.

•                      Αν δεν υπάρξει θλίψης, δεν θα έχουμε ούτε άνεση.

•                      Αν δεν υπάρξει χειμώνας, δεν θα υπάρξει θέρος!

                                           ***

 Η σωτηρία μας κατορθώνεται όχι μόνο με το να πιστεύουμε, άλλα και με το να παθαίνουμε τα ίδια με τους Αγίους και να δείχνουμε υπομονή.

                                                   Ι. Χρυσόστομος

.

.

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

30/10/2011

.

.

.

 Ανώτερο όλων είναι η υπομονή στις θλίψεις κάθε είδους. Αυτός που θα αξιωθεί αυτού του μεγάλου χαρίσματος, πρέπει να ευχαριστεί τον Θεό, γιατί ευεργετήθηκε περισσότερο απ’ όλους. Και αυτό, επειδή έγινε μιμητής του Χριστού, των Αγίων Αποστόλων, των Μαρτύρων και των Οσίων, παίρνοντας πολλή ενίσχυση, και γνώση από τον Θεό, στο να υπομένει με θέληση και ευχαρίστηση, τις δοκιμασίες αυτές και για τις οποίες αποξενώθηκε από τα διάφορα θελήματά του.

Πέτρου Δαμασκηνού

.

.

.

h1

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

29/10/2011

 

.

.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

.

.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΙΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

.

.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ’40

.

.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΚΑΙ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ (1940-1944)

.

.

Και μια όμορφη έκπληξη. Ένα Σουηδικό ροκ συγκρότημα που υμνεί τους Έλληνες Ήρωες.

Το παρακάτω τραγούδι ανήκει στο Σουηδικό συγκρότημα SABATON. Για όσους δεν γνωρίζουν Αγγλικά, στο βίντεο υπάρχουν και οι μεταφρασμένοι στίχοι.

Μόνο ξένοι θα μπορούσαν να γράψουν κάτι τέτοιο… Αν το έκαναν Έλληνες, θα χαρακτηρίζονταν «εθνικιστές», «φασίστες», «γραφικοί», κ.λπ, κ.λπ.

Απολαύστε το:

 

.
.
.
h1

Το ετερόθρησκο των Εθνικών Κρατών

29/10/2011

Του Αθανάσιου Τσακνάκη

.

.

Το Γένος είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι ένα σύνολο γηγενών ανθρώπων, με κοινά βιολογικά χαρακτηριστικά, που αρχικά, εκ φύσεως, βρίσκεται περιορισμένο σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, την Πατρίδα, όπου δημιουργεί, με το πέρασμα των αιώνων, μία φυσική συγγένεια μεταξύ των μελών του, κατασκευάζει μία κοινή γλώσσα επικοινωνίας, αποκτά κοινές συνήθειες, καλλιεργεί κοινό πολιτισμό και βιώνει μία κοινή ιστορική πορεία. Τα Γένη εμφανίζονται επάνω στην Γη έπειτα από μεγάλες γεωλογικές και οικολογικές ανακατατάξεις, των οποίων η ανάμνηση σώζεται στην Μυθολογία, συνήθως υπό το όνομα «κατακλυσμός». Υπάρχουν Γένη που, λόγω τού υψηλού πολιτισμικού επιπέδου τους και τής ισχυρής εθνικής συνοχής τους, κατορθώνουν να επιβιώνουν, ακέραια ή διασπασμένα, μετά από τους κατακλυσμούς, ενώ υπάρχουν και άλλα που διαλύονται εντελώς και εξαφανίζονται.

«Έθνος» ονομάζεται εκείνο τού τμήμα τού Γένους, ή και ολόκληρο το Γένος, που συνειδητοποιεί τις ανωτέρω αναφερόμενες ιδιαιτερότητές του και τις κατανοεί ως βασικά και άξια διατήρησης στοιχεία τής διαφορετικότητάς του έναντι άλλων ανθρώπινων συνόλων, δηλαδή άλλων Γενών ή Εθνών. Από αυτή την συνειδητοποίηση των ιδιαιτεροτήτων του και από την έμφυτη ανάγκη διατήρησης τής διαφορετικότητάς του, το Έθνος δημιουργεί το Κράτος, δηλαδή την οργανωμένη εθνική κοινωνία, εντός τής οποίας φιλοδοξεί να διασφαλίσει την εθνική ταυτότητα, ενότητα και αλληλεγγύη, αλλά και την πολιτική επιβίωσή του. Δεν είναι, ωστόσο, όλα τα Κράτη εθνικά. Υπάρχουν και Κράτη διεθνικά, τα οποία προκύπτουν είτε από την κοινή συμφωνία δύο ή περισσοτέρων Εθνών να οργανώσουν μία δική τους διεθνική κοινωνία, είτε από εξωτερικό ή εσωτερικό καταναγκασμό.

Σε μερικές περιπτώσεις, ένα τμήμα τού Γένους, είτε επειδή δεν επιθυμεί είτε επειδή δεν δύναται, αρνείται να συνειδητοποιήσει την εθνική ταυτότητά του ή την συνειδητοποιεί μόνον εν μέρει ή την αποκρύπτει, οπότε αρνείται να συμμετάσχει στην δημιουργία τού Έθνους, άρα και τού κοινού εθνικού Κράτους, και είτε δημιουργεί ένα ξεχωριστό Έθνος, άρα και ξεχωριστό Κράτος, είτε προσκολλάται σε κάποιο ξένο Έθνος, άρα και ξένο Κράτος. Συμβαίνει, επίσης, ένα τμήμα τού Έθνους, γιά ποικίλους λόγους, να αποκοπεί από τον κοινό κρατικό κορμό και είτε να δημιουργήσει ξεχωριστό Κράτος είτε να προσκολληθεί σε κάποιο ξένο Κράτος.

Το Κράτος, ως γεωγραφικός και πολιτικός χώρος, είναι ευπαθές και ευμετάβλητο, ενώ δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκη με την Πατρίδα, επειδή είναι δυνατόν, γιά λόγους πολιτικούς, βιολογικούς, στρατιωτικούς, οικονομικούς ή άλλους, ένα Κράτος να συρρικνωθεί, αφήνοντας εκτός των ορίων του ένα μικρό ή μεγάλο τμήμα των πατρώων εδαφών, αλλά είναι επίσης δυνατόν ένα Κράτος να επεκταθεί εις βάρος των πατρώων εδαφών κάποιου άλλου Κράτους. Ενίοτε συμβαίνει ένα Κράτος να διαλύεται εντελώς, να δημιουργείται εκ νέου, να διαμελίζεται ή να συνενώνεται εκ νέου.

Αντίθετα, η Πατρίδα, ως δημιούργημα τού Γένους και σύλληψη τού Έθνους, εκτείνεται γεωγραφικά εντός λιγότερο ή περισσότερο σαφών και δεδομένων ορίων, αφού η Ιστορία, η Αρχαιολογία, η Εθνολογία και η Γεωγραφία δύνανται, όταν, βέβαια, υπάρχουν τα ανάλογα στοιχεία, να αποδείξουν ποιό Γένος πρωτοεμφανίστηκε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο τής Γης, καθώς και γιά πόσο χρονικό διάστημα παρέμεινε εκεί και δημιούργησε, ως Έθνος, πολιτισμό σε εκείνο το σημείο τού πλανήτη. Η Πατρίδα, λοιπόν, σε αντίθεση με το Κράτος, αποτελεί ένα σαφώς προσδιοριζόμενο μέγεθος, όπως και το Γένος, σε αντίθεση με το Έθνος. Παρά ταύτα, γιά να προσδιοριστεί η Πατρίδα και το Γένος απαιτείται συνήθως η ύπαρξη Κράτους, δηλαδή κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης, και οπωσδήποτε η ύπαρξη Έθνους, δηλαδή εθνικής συνείδησης και ταυτότητας.

Μέσα σε ένα Έθνος εκ φύσεως δημιουργείται και καλλιεργείται ο εθνικός Πολιτισμός. Βασικό στοιχείο κάθε ανθρώπινου Πολιτισμού, ακόμη και των κατ’ όνομα «άθεων», είναι και η Θρησκεία. Ένα εθνικό Κράτος, λοιπόν, διαφυλάσσει, προστατεύει και αναπτύσσει τον εθνικό Πολιτισμό, άρα και την εθνική Θρησκεία. Όταν, όμως, ένα Έθνος απολέσει την ανεξαρτησία του και την κρατική υπόστασή του γιά κάποιο μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε είναι δυνατόν ένα μικρό ή μεγάλο τμήμα τού Λαού του να βρεθεί υπό την κυριαρχία κάποιου ξένου Κράτους, κάποιου ξένου Έθνους, άρα και κάποιας ξένης Θρησκείας και να επιλέξει ή να υποχρεωθεί να θρησκεύεται διαφορετικά. Συμβαίνει, επίσης, μία διεθνική Θρησκεία να επιβληθεί εκούσια ή ακούσια σε ένα Έθνος ή σε κάποιο μικρό ή μεγάλο τμήμα τού Λαού του. Αυτό το φαινόμενο λαμβάνει χώρα συνήθως μέσα στα πλαίσια πολυεθνικών αυτοκρατοριών ή πολυεθνικών κρατικών μορφωμάτων. Σε αυτές και σε παρόμοιες περιπτώσεις παρατηρούμε την ύπαρξη τού «ετερόθρησκου Έθνους», δηλαδή τού Έθνους που θρησκεύεται με δύο ή περισσότερους διαφορετικούς τρόπους. Όταν ένα τέτοιο Έθνος κατορθώσει να αποκτήσει εκ νέου την δική του μονοεθνική κρατική υπόσταση, τότε αντιμετωπίζει το φαινόμενο τής ετεροθρησκείας εντός τού Κράτους του.

Ωστόσο, η διαφορετική Θρησκεία ενός εθνικού τμήματος, αν και αποτελεί βίωμα εντελώς διαφορετικό και ανεξάρτητο από την εθνική συνείδησή του, δίνει την αφορμή, κυρίως σε περιόδους εθνικής (πολιτισμικής) ή κρατικής (εκπαιδευτικής) παρακμής, γιά την έξωθεν (εκ μέρους άλλου, εχθρικά διακείμενου Έθνους) εμφάνιση τής αμφισβήτησης τής εθνικότητας τού διαφορετικά θρησκευόμενου τμήματος. Εάν, λοιπόν, εντός ενός εθνικού Κράτους, μία ομάδα τού συγκεκριμένου Έθνους θρησκεύεται κατά διαφορετικό τρόπο, τότε η εθνική συνείδησή της γίνεται αντικείμενο υστερόβουλης εκμετάλλευσης εκ μέρους ενός άλλου, ξένου, Έθνους ή Κράτους, το οποίο επιχειρεί να χρησιμοποιήσει το «ετερόθρησκο» αυτής τής ομάδας γιά να προκαλέσει εθνικό διχασμό και ακρωτηριασμό στο Έθνος της.

Σκοπός τής επιστήμης τής Θεολογίας, όμως, είναι να μελετά το Θείον μέσω των ποικίλων εθνικών και διεθνικών Θρησκειών, και όχι να διαλύει Έθνη ή να κατασκευάζει «εθνικές μειονότητες» ανάλογα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των τμημάτων τού Λαού που συναποτελούν ένα Έθνος. Βασικές αρχές της, επίσης, αποτελούν (1) η αποδοχή τού φυσικού φαινομένου που καθιστά σαφές ότι τα Έθνη γεννούν τις Θρησκείες και όχι οι Θρησκείες τα Έθνη, και (2) η αποδοχή τής αλήθειας που θεωρεί ότι η κάθε Θρησκεία στοχεύει στην ένωση τού ανθρώπου με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, και όχι στην τύφλωση τής εθνικής συνείδησης και στην ύπουλη απομάκρυνση τού ανθρώπου από το Έθνος του.

Κάθε είδος «ιερού πολέμου» καταδικάζεται από την Θεολογία, και ιδιαιτέρως εκείνο τού εμφύλιου «ιερού πολέμου», επειδή η υστερόβουλη και πονηρή εκμετάλλευση εις βάρος τής Θεολογίας και τής Θρησκείας, προκειμένου να ικανοποιηθούν κάποια πρόσκαιρα και αμφίβολα πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά ή άλλα συμφέροντα, αποτελεί βάναυση προσβολή εναντίον τής ίδιας τής Επιστήμης και τής Αλήθειας, ασυγχώρητο έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας, μέγιστη ύβρη ενώπιον τού Θεού και εκδήλωση πολύ χειρότερη και από εκείνη τής αθεΐας. Την ύβρη, λοιπόν, ακολουθεί η νέμεση, ενώ τους «ιερούς πολέμους» ακολουθούν εθνικά δεινοπαθήματα, καθώς και ποικίλοι κολασμοί εκ μέρους εκείνων που καραδοκούν γιά να εκμεταλλευτούν είτε την θεολογική ολιγωρία είτε την εθνική αβελτηρία.

 .

 .

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

29/10/2011

.

.

.

•                     Να προσπαθείς να αντιμετωπίζεις με υπομονή τις αδυναμίες και τα ελαττώματα των άλλων, όποια κι’ αν είναι αυτά, επειδή και συ έχεις πολλά ελαττώματα που πρέπει να τα υπομείνουν οι άλλοι.

•                       Με τον καιρό και την υπομονή

    γίνεται το φύλλο της μουριάς μετάξι.

                                                          Παροιμία

•                      Αν θες να σε υποφέρουν οι άλλοι, πρέπει και συ ν’ ανέχεσαι τους άλλους.

 .

.

.

h1

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ

28/10/2011

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος (κατά κόσμον Χαρίλαος Φιλιππίδης, 1881 – 1949)

.

.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ

ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ

 .

Κείμενο-Φωτογραφίες:

Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Δ. Μαρμάρινος,

Δντης Θρησκευτικού ΓΕΝ

 .

       Εξήντα και πλέον χρόνια έχουν παρέλθει από τις τραγικές εκείνες ημέρες της καταλήψεως των Αθηνών και ολόκληρης της Ελλάδας από τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής. Μέσα όμως σε μια ατμόσφαιρα θλίψεως και οδύνης αναδείχθηκαν μορφές ηρωικές που χαλύβδωσαν το φρόνημα των Ελλήνων και ύψωσαν τη σημαία της αντίστασης κατά του κατακτητή. Από τις πρώτες ηρωικές πράξεις αντί­στασης είναι η αντιμετώπιση των κατακτητών από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο Φιλιππίδη, τον από Τραπεζούντος. Μορφή ηρωική που προσέφερε ανυπολόγιστες υπηρε­σίες στο ποίμνιό του στη περιφέρεια Τραπεζούντος, το οποίο κατόρθωσε, με δικές του ενέργειες να διασώσει ακέραιο από τους διωγμούς των Νεοτούρκων και τις σφαγές του ποντιακού Ελληνισμού που ακολούθησαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρα­σιατική καταστροφή. Μετά από έντονο διπλωματικό αγώνα για τα δίκαια του Ποντιακού Ελληνισμού και μεγάλη διεθνή δραστηριότητα ως Αποκρισάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Αθήνα, πλήρης σεβασμού και αναγνωρίσεως αναδεικνύεται Αρ­χιεπίσκοπος Αθηνών το 1939, ακρι­βώς για να επιτελέσει το χρέος της Εκκλησίας στις δύσκολες αλλά και ηρωικές στιγμές του Ελληνισμού που ακολούθησαν. Απαύγασμα της λάμψης και του μεγαλείου του αν­δρός είναι η στάση του απέναντι στους Γερμανούς κατά την είσοδό τους στην Αθήνα και τα δύσκολα χρόνια της κατοχής που ακολούθη­σαν. Οι ιστορικές αναφορές και λεπτομέρειες που αναφέρονται, εν πολλοίς άγνωστες, φανερώ­νουν την υψηλή προσφορά του κλήρου και της Εκκλησίας μας σε καιρούς κρίσιμους.

Ol ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

Στις 10 Φεβρουαρίου 1940 η Ακαδημία Αθηνών σε πανηγυρική συνεδρίαση εξέλεξε ως τακτικό μέλος της τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο και στην επίσημη δεξίωση οι καθηγητές Μαρίνος Γερουλάνος και Δημήτριος Μπαλάνος με λαμπρές προσφωνήσεις εξήραν την προσωπικότητα και το έργο του σεβάσμιου ιεράρχη. Ο Χρύσανθος βρισκόταν στο αποκορύφωμα της κοινωνικής του καταξίωσης και είχε κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό της Αθηναϊκής κοινωνίας, όπως φάνηκε και με τη βαθιά εντύπωση που προκάλεσε η επίσημη ομιλία του με θέμα «Εκκλησία και πολιτισμός εν τη καθ’ ημάς Ανατολή»1. Πολύ σύντομα όμως τα σύννεφα του πολέμου που ήδη σκέπαζαν την Ευρώπη δεν άργησαν να βαρύνουν και τον ουρανό της Ελλάδας. Ο Αρχιεπίσκοπος με καλύτερη γνώση των Ευρωπαϊκών πραγμάτων και έχοντας ήδη ζήσει από κοντά τις συνέπειες των τελευταίων πολέμων, ανησυχούσε ακόμα περισσότερο για την τύχη του ορθόδοξου λαού που του εμπιστεύθηκε ο Θεός.

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

.

.