Archive for Σεπτεμβρίου 2011

h1

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ – ΔΥΟ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

29/09/2011

Σχεδιάγραμμα της παρατάξεως των αντιπάλων

_____________________

406 π.Χ. (αρχαί Σεπτεμβρίου).Ναυμαχία τών Αργινουσών. Διεξήχθη κατά τόν 25ον έτος τού Πελοποννησιακού πολέμου μεταξύ τού στόλου τής Σπάρτης έξ 120 τριήρεων υπό τόν Καλλικρατίδαν καί τού στόλου τών Αθηνών εξ 158 τριήρεων (μετά τών συμμαχικών), υπό τούς Ερασυνίδην, Λέοντα, Διομέδοντα, Αριστοκράτην, Αρχέστρατον, Θράσυλλον, Πρωτόμαχον, Αριστογένην καί Θηραμένην. Κατ’ αυτήν, οί Αθηναίοι ενίκησαν τούς Λακεδαιμονίους καί εβύθισαν 78 τριήρεις των, αλλά καί έκ τών αθηναϊκών τριήρεων 25 εβυθίσθησαν σχεδόν αύτανδροι καί πολλαί άλλαι υπέστησαν μεγάλας ζημίας. Η διαταγή διά τήν περισυλλογήν τών ναυαγών καί τών νεκρών εβράδυνε νά δοθή, αλλά καί είς ουδέν κατέληξε αποτέλεσμα λόγω τής επικρατούσης σφοδράς τρικυμίας. Διά τούτο, κατά τήν επιστροφήν των, οί Αθηναίοι στρατηγοί εισήχθησαν είς δίκην, κατήγορός των δέ εγένετο ό Θηραμένης, εκείνος ακριβώς είς όν είχε ανατεθή ή περισυλλογή τών ναυαγών καί τών νεκρών. Η δίκη των διεξήχθη κατά τρόπον παράτυπον καί δημαγωγικόν καί κατεδικάσθησαν όλοι είς θάνατον, ή δέ ποινή των εξετελέσθη αμέσως. Διέφυγον μόνον ό Πρωτόμαχος καί ό Αριστογένης, οίτινες, διαισθανθέντες τόν κίνδυνον, δέν επέστρεψαν είς τάς Αθήνας.

 .

.

Σπαρτιάτες, όταν ο θάνατος συνάντησε την περιφρόνηση

480 π.Χ. (περί τά μέσα Σεπτεμβρίου).—Μάχη τών Θερμοπυλών. Είς τάς Θερμοπύλας είχαν συγκεντρωθή μερικαί χιλιάδες Ελλήνων, διά ν’ αναχαιτίσουν τήν κάθοδον τών Περσών.

Μεταξύ τούτων τήν πρώτην θέσιν κατείχον οί υπό τόν βασιλέα τής Σπάρτης Λεωνίδαν 300 Σπαρτιάται. Είχαν όλοι εκλεγή μεταξύ εκείνων πού είχαν τέκνα αρκετά μεγάλα, διά νά τούς διαδεχθούν εάν εφονεύοντο. Ενώ αί πυκναί φάλαγγες τών Περσών κατακλύζουν όλην τήν γύρω περιοχήν, οί Σπαρτιάται κτενείζουν τήν κόμην των, καλλωπίζονται καί εκτελούν γυμναστικάς επιδείξεις. Τούτο εξοργίζει τόν Ξέρξην, όστις στέλλει κήρυκας διά νά ζητήση από τούς Έλληνας νά τού παραδώσουν τά όπλα. Είς τήν ιταμήν αυτήν αξίωσιν ό Λεωνίδας απαντά υπερηφάνως:

«Μολών λαβέ». Διατάσσεται τότε ή επίθεσις, ήτις διεξάγεται αρχικώς διά τών Μήδων, κατά τάς ακολούθους δέ ημέρας διά Κισσίων τοξοτών καί τέλος διά τών αθανάτων τής βασιλικής φρουράς. Οι Έλληνες προσέρχονται εναλλάξ είς τήν μάχην, ώς νά μή ήξιζε ν’ ασχοληθούν περισσότερον μέ τούς εχθρούς καί προξενούν είς τούτους μέγαν όλεθρον. Έπακολουθεί, όμως, ή προδοσία τού Μαλιέως Εφιάλτου, όστις αναλαμβάνει νά οδηγήση τούς Πέρσας είς τά νώτα τών Ελλήνων. Ο Λεωνίδας, πού αντιλαμβάνεται τόν κίνδυνον, διατάσσει τούς στρατιώτας τών άλλων πόλεων ν’ απέλθουν. Οι μόνοι πού δέν υπήκουσαν ήσαν οί 700 Θεσπιείς, οίτινες απεφάσισαν νά συναποθάνουν μετά τών Σπαρτιατών. Τήν αυγήν τής μεγάλης μάχης, ό Λεωνίδας συνιστά είς τούς συστρατιώτας του νά γευματίσουν λιτά, διά νά μή βαρύνη ή τροφή τάς κινήσεις των. «Τό βράδυ, λέγει, θά δειπνήσωμεν πλουσιοπάροχα είς τά βασίλεια τού Πλούτωνος». Συντάσσει κατόπιν τήν αναφοράν του πρός τούς εφόρους καί εκλέγει δύο στρατιώτας διά νά τήν μεταφέρουν. Φεύγοντες, θά εσώζοντο. Αλλ’ αρνούνται. «Είμεθα εδώ διά νά πολεμήσωμεν καί όχι διά νά μεταφέρωμεν μηνύματα» τού απαντούν. Εν συνεχίζονται οί προετοιμασίαι, εμφανίζεται ένας είλως, ό οποίος αγωνίζεται ν’ ανοίξη δρόμον, διά νά οδηγήση είς τήν πρώτην γραμμήν τόν τυφλόν κύριόν του. Ο Σπαρτιάτης αυτός είχε πληγωθή είς τά μάτια κατά τάς μάχας τών προηγουμένων ημερών καί είχε αποσυρθή είς τήν κώμην τών Αλπηνών διά νά περιποιηθή τό τραύμα του. Αλλ’ όταν έμαθε ότι επέκειτο η μεγάλη μάχη, διέταξε έναν από τούς είλωτάς του νά τόν οδηγήση είς τήν πρώτην γραμμήν, διά νά λάβη καί αυτός μέρος. Ένας Θηβαίος κατάσκοπος, πού συλλαμβάνεται από τούς Σπαρτιάτας, τούς λέγει ότι οί Πέρσαι είναι πλησίον. «Αλλά τότε είμεθα καί ημείς πλησίον των», τού απαντούν. Ένας άλλος Τραχίνιος τούς λέγει ότι οί Πέρσαι είναι τόσον πολλοί, ώστε τά βέλη των θά σκεπάσουν τόν ήλιον. «Τόσο τό καλύτερον, απαντά ό Σπαρτιάτης Διηνέκης, θά πολεμήσωμεν υπό σκιάν. Ο Ξέρξης, προτού διατάξη τήν επίθεσιν, στέλλει πρέσβεις είς τόν Λεωνίδαν, διά νά τού προτείνη τήν ηγεμονίαν τής Ελλάδος. «Προτιμώ νά αποθάνω υπέρ τής πατρίδος μου, παρά νά ζήσω διά νά τήν υποδουλώσω», άπαντά υπερηφάνως ό βασιλεύς τής Σπάρτης. Καί, προλαμβάνων τούς Πέρσας, διατάσσει ό ίδιος τήν επίθεσιν. Σύμφωνα μέ τάς διαταγάς του, οί στρατιώται του ορμούν είς τό μέσον τών εχθρικών φαλάγγων καί ούτω δέν επιτρέπουν είς τούς Πέρσας τοξότας νά χρησιμοποιήσουν τά βέλη των. Αλλ’ οι στρατηγοί τού Ξέρξου διατάσσουν αμέσως σύμπτυξιν. Δημιουργείται ούτω κενόν καί τότε τά βέλη τών Περσών αρχίζουν νά πίπτουν σάν βροχή επάνω είς τήν δράκα αυτήν τών γενναίων. Ο Λεωνίδας φονεύεται έκ τών πρώτων, αλλ’ οί στρατιώται του εξακολουθούν τάς ηρωϊκάς εξορμήσεις των καί είς τό τέλος πίπτουν πάντες. Οι Πέρσαι τοξόται εξηκολούθησαν έν τούτοις νά βάλλουν εναντίον τών πτωμάτων, ώς νά εφοβούντο μήπως αναστηθούν. Ο αριθμός των νεκρών Περσών ήτο τόσον μεγάλος, ώστε ό Ξέρξης εφοβήθη μήπως ή θέα των κλονίση τό ηθικόν τών στρατιωτών του καί διά τούτο διέταξε ν’ ανοιχθή κατά τήν νύχτα μεγάλη τάφρος, όπου ενεταφιάσθησαν βιαστικά. Έτσι, είς τό πεδίον τής μάχης απέμειναν μόνον τά πτώματα τών ελαχίστων Ελλήνων. Εις το μέσον, ό βάρβαρος Ασιάτης διέταξε τούς στρατιώτας του νά κρεμάσουν από ένα πάσσαλον τό πτώμα τού Λεωνίδα, αφού πρώτα τό απεκεφάλισαν. . . Επί τού τύμβου τών νεκρών Σπαρτιατών ετοποθετήθη βραδύτερον, κατ’ απόφασιν τών Αμφικτυόνων, ή γνωστή επιγραφή, ήτις διαλαλεί είς τούς αιώνας τήν δόξαν των : «Ώ ξείν’ αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα, τοίς κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

 .

 .

Βασική πηγή: www.e-istoria.com

 .

 .

 .

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

29/09/2011

.

.

.

 Η αγάπη είναι αρετή δίχως όρια. Έτσι μας γνώρισε ο Χριστός.

 Στην Π. Διαθήκη η εντολή είχε πολύ στενά πλαίσια: «θα αγαπήσεις τον διπλανό σου και θα μισήσεις τον εχθρό σου». Η Κ. Διαθήκη προσδίδει στην αγάπη ανυπέρβλητο μεγαλείο: «αγαπάτε τους εχθρούς σας και προσεύχεσθε γι’ αυτούς που σας αδικούν. Να ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται και να ευεργετείτε αυτούς που σας μισούν».

 Και, καθώς υπογραμμίζει ο Ι. Χρυσόστομος, δεν λέει «μη μισήσεις», αλλά  «να αγαπήσεις», δεν λέει «μην αδικήσεις» αλλά «να  ευεργετήσεις». Αποτελεί μόνο «θέση» και ποτέ «άρνηση». ‘Όρος υψηλότατης φιλοσοφίας.

 .

.

.

h1

«Προθέμενοι ναυαγείν…» – Η Παιδεία των ναυαγίων και το ναυάγιο τής Παιδείας

29/09/2011

του Αθανάσιου Τσακνάκη

.

.

Η ουσιαστική αξία ενός ατόμου δεν κρίνεται από τις προθέσεις ή τις εξαγγελίες του, αλλά από την δράση του και τα αποτελέσματά της. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κάθε είδους κοινωνικές ομάδες. Το πονηρό ψευτογνωμικό «αρκεί η προσπάθεια», το οποίο εξαπλώθηκε έντεχνα στην παρακμάζουσα νεοελληνική καθημερινότητα, με σκοπό να διαβρώσει πλήρως τον ελληνικό στοχασμό, αφενός παρέχει άλλοθι σε όσους παράσιτους υποκρίνονται ότι προσπαθούν και αφετέρου απονεκρώνει την ζωτική διαδικασία τού ελέγχου τού αποτελέσματος, αφού εξισώνει παραπειστικά το θετικό με το αρνητικό αποτέλεσμα, ονομάζοντας και τα δύο «προσπάθειες», και μάλιστα «επαρκείς». Η κοινή λογική διδάσκει ότι «αρκετό» δύναται να είναι αποκλειστικά και μόνον το θετικό αποτέλεσμα, ενώ το μηδενικό ή αρνητικό αποτέλεσμα όχι μόνον δεν «αρκεί», αλλά αντίστοιχα συντηρεί ή αυξάνει το αντιμετωπιζόμενο πρόβλημα. Η οποιαδήποτε πραγματική προσπάθεια, εξάλλου, είναι απλά το μέσον γιά την επίτευξη ενός σκοπού, άρα δεν δύναται να «αρκεί» εάν δεν επιτευχθεί το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Διατρέχοντας την τελευταία τριακονταετία τής φρικτής και ζοφερής νεοελληνικής πραγματικότητας, παρατηρούμε ότι τα εκάστοτε επιτελεία των Υπουργείων Παιδείας προβαίνουν διαρκώς σε «βελτιωτικές αλλαγές» των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και συστημάτων τους. Εάν δεχτούμε την επί 30 έτη μόνιμη άποψή τους, σύμφωνα με την οποία «δεν πειραματίζονται, αλλά προσπαθούν γιά το καλύτερο», τότε δεν μας απομένει τίποτε άλλο, παρά να κρίνουμε το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, το οποίο είναι τόσο προφανές, ώστε να γίνεται κατανοητό από την πλειονοψηφία τού ελληνικού λαού. Σήμερα, στην Πατρίδα μας, μεταξύ όλων των ηλικιών, κυριαρχεί κατά κοινή ομολογία η ημιμάθεια, η άγνοια, η πνευματική οπισθοδρόμηση και η επιστημονική ανεπάρκεια. Εάν συνέβαινε κάτι διαφορετικό, τότε η χώρα με τους κατ’ αναλογία περισσότερους πτυχιούχους, διπλωματούχους και γλωσσομαθείς πολίτες τού πλανήτη, θα έπρεπε να ήταν ο πνευματικός κυρίαρχος τής Οικουμένης. Παρά ταύτα, η ίδια χώρα, με τον ασύλληπτα μεγάλο αριθμό τιτλούχων, μετά βίας συγκαταλέγεται ανάμεσα στις τελευταίες χώρες παραγωγής νέας γνώσης και επιστήμης.

Εξετάζοντας λογικά τα δεδομένα, διαπιστώνουμε αβίαστα ότι οι λεγόμενες «βελτιώσεις» είναι, τελικά, είτε ανύπαρκτες είτε επιδεινώσεις, οπότε εκείνοι που τις επιβάλλουν στον ελληνικό λαό είτε δεν παράγουν έργο είτε προκαλούν ζημία, ασχέτως προς το αν το αντιλαμβάνονται ή όχι. Εάν, όμως, επιβεβαιωθούν αυτές οι υποψίες, τότε καθένας φορολογούμενος πολίτης δικαιούται να αναρωτηθεί: και γιατί να είναι υποχρεωμένος ο Έλληνας να μισθοδοτεί ράθυμους ή επιβλαβείς «ειδικούς»; Εξάλλου, είναι λογικά αδύνατο να δεχτούμε ότι στην χώρα, όπου γεννήθηκε η ιδέα τής Παιδείας, το εκπαιδευτικό σύστημα έχει ανάγκη τριακονταετούς «βελτίωσης»! Δηλαδή, σε τι κατάσταση βρισκόταν πριν από 30 έτη; Μήπως στο στάδιο τής ανακάλυψης τής γραφής;

Θεωρώντας την σύγχρονη ελληνική δημόσια Παιδεία ως ένα «ναυάγιο», ως μία «χαμένη υπόθεση», και αναμένοντας την επαναστατική ναυπήγηση ενός νέου, ελεύθερου, ελληνικού, εθνικού, «ταχύπλοου εκπαιδευτικού σκάφους», ανατρέχουμε σε ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα από τον «Περί Παιδείας» λόγο τού Θεοδώρου Μετοχίτη. Στο ακόλουθο κείμενο, το οποίο, καίτοι γράφτηκε πριν από περίπου 700 έτη, φαίνεται να είναι εξαιρετικά επίκαιρο, η Παιδεία παρομοιάζεται επιτυχώς με έναν ανεκτίμητο αλλά αγνοημένο θησαυρό:

«Δεν έχει αξία, βέβαια, ν’ αναφερθούμε σε τούτα τα πλήθη των ανθρώπων που, σαν τα κτήνη, περιορίζουν ολόκληρο τον βίο τους μέσα στον χώρο των αισθήσεων, δίχως να γνωρίζουν τίποτε γιά τις πολλές και καλές όψεις τής ψυχής τους, αδιαφορώντας παντελώς και γιά τους ίδιους τους εαυτούς τους και γιά την φύση. Αυτοί όχι μόνον δεν νιώθουν ευγνωμοσύνη που έχουν προικισθεί με τόσα αγαθά και έχουν κληρονομήσει τόσα δώρα από την φύση, αλλά ούτε καν γνωρίζουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν. Συνεπώς, καίτοι κατέχουν τόσο πλούτο, αγνοούν παντελώς όσα τους ανήκουν, όπως και την αξία τής περιουσίας τους. Εκούσια ή ακούσια, δεν ξέρω τι να πω. Έχουν θάψει βαθειά μέσα στην γη τον πατρικό πλούτο, ο οποίος είναι τόσο μεγάλος, και αφού τον παράτησαν εκεί, καταδίκασαν τον εαυτό τους στην φτώχεια που οι ίδιοι προκάλεσαν. Ενώ, λοιπόν, δύνανται να τον απολαμβάνουν επί πολύ χρόνο, και μάλιστα κατά τρόπο αξιοπρεπή, δεν μερίμνησαν γιά κάτι τέτοιο, ούτε επέλεξαν έναν τέτοιου είδους βίο αλλά, έχοντας περιορίσει τον εαυτό τους σε λιγοστά πράγματα, και μάλιστα στα πλέον ευτελή, ως ευτελείς που είναι και οι ίδιοι, συμπεριφέρονται με τον απεχθέστερο τρόπο. Και να σκεφθεί κανείς ότι διαθέτουν νου, που όμως τον αγνοούν, και ποτέ δεν στρέφονται προς τα πίσω, ούτε γνωρίζουν που είναι αυτός θαμμένος, αφού αμαύρωσαν την ανέφελη ηρεμία τής ψυχής τους, την καθαρότατη ατμόσφαιρα των συλλογισμών και τής διάνοιάς τους, βυθίζοντας μέσα στο σκοτάδι τους εαυτούς τους και υψώνοντας τριγύρω τους ένα τείχος, ώστε να μην δύναται να περάσει καμμία ακτίνα γνώσης και θεωρίας. Έτσι, λοιπόν, δεν κατανοούν τίποτε γιά τον εαυτό τους και γιά τ’ άλλα πράγματα, ούτε αισθάνονται αυτό που βλέπουν, όπως ακριβώς τ’ άψυχα αγάλματα, και είναι άνθρωποι μόνον στην μορφή, και αν βλέπουν κάτι, δεν το αντιλαμβάνονται, και αν ακούν κάτι, δεν δύνανται ν’ αποκριθούν, ούτε χρησιμοποιούν καθόλου τον νου τους. Άλλωστε, πώς να τον χρησιμοποιήσουν, αφού τον έκρυψαν βαθειά μέσα στην σάρκα τους, κ’ είναι σαν να βρίσκεται μέσα σε μία φυλακή, σε κάποιο λατομείο τού σώματος, απ’ όπου δεν μπορεί να δραπετεύσει; Αυτό, λοιπόν, τους καθιστά ανήμπορους ν’ ανοίξουν τις εξώθυρες τής σάρκας τους και να αποκαλύψουν τον εαυτό τους ή να επιδείξουν τα όμορφα αγάλματα που βρίσκονται κρυμμένα εντός τους, όπως συνέβαινε παλαιότερα με τις ερμαϊκές στήλες των οδών. Αντίθετα, τα πλέον πολύτιμα αγαθά τους είναι σαν φυλακισμένα σε τάφο, δίχως καμμία ελπίδα διαφυγής. Νομίζω, μάλιστα, ότι ζουν σαν να έχει απαγχονισθεί το καλύτερο κομμάτι τού εαυτού τους, και μόνον το σώμα τους κινείται, κυβερνημένο από ανεξέλεγκτες και άλογες αισθήσεις, οι οποίες παρασύρονται από οτιδήποτε βρεθεί ενώπιόν τους. Διατρέχουν, έτσι, δυστυχισμένοι τον βίο τους, σαν να ταξιδεύουν ακυβέρνητοι μέσα στο πέλαγος, έχοντας οι ίδιοι ως σκοπό τους να ναυαγήσουν».

 .

.

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

29/09/2011

.
.
.

 Τούτο μόνο είναι η ζωή: το να μη ζει κανένας για τον εαυτό του.

                       Μένανδρος

 

                                                    ***

 Η αγάπη για τους εχθρούς δεν είναι δυνατή, παρά μόνο με την χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Άγιος Σιλουανός

 

 Οι εχθροί δεν κερδίζονται με το μίσος, ούτε καταστρέφονται με την εξόντωση. Ελκύονται με την αγάπη.

 .

.
.

h1

ΕΙΠΕΝ ΟΜΗΡΟΣ

28/09/2011

.

.

.

Θεών έδος ασφαλές αεί.

Των θεών η κατοικία πάντα εκεί θα είναι.

 .

 .

Πηγή: Το καταπληκτικό Λεξικό Αρχαϊστικών Φράσεων, του Δημήτριου Τσιρόγλου από τις εκδόσεις Σαβάλας.

 .

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

28/09/2011

.

.

.

Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά η μια στην άλλη, και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μια στην άλλη, όσο είναι σήμερα.

***

 Η αρχή και το τέλος του Χριστιανισμού είναι η αγάπη. Όπως το ρήμα «αγαπώ» αρχίζει με το Α και τελειώνει με το Ω.

***

 Όσο άθλιος κι αν είναι ένας άνθρωπος, μένει πάντα συνάνθρωπος.

                              Σενέκας

 .

.

.

h1

Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ

27/09/2011

Η συνάντηση Πάρη και Ελένης.

.

.

.

Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ

μαρτυρεί, ως ένα βαθμό και την καταγωγή του μεγάλου ποιητή

Του Χρήστου Κουβαρά

«Επτά εριδμαίνουσι πόλεις δια ρίζαν Ομήρου. Σμύρνα, Ιθάκη, Χίος, Κολοφών, Πύλος, Άργος, Αθήνα», χωρίς βέβαια η Κύμη (Μικράς Ασίας), η Σαλαμίνα ή η Ρόδος, να παραιτούνται από τη διεκδίκησή τους ως γενέτειρες του μεγάλου ποιητή. Κάνοντας μερικές υποθετικές σκέψεις γι’ αυτές τις πόλεις, μπορούμε δια της εις άτοπον απαγωγής να καταλήξουμε ποιες απ’ αυτές δεν συγκεντρώνουν ισχυρά λογικά στοιχεία να ’ναι η γενέτειρα του ποιητή. Βέβαια, στη συνέχεια, τούτου του άρθρου θα προσπαθήσουμε να δούμε με βάση τη διάλεκτο που ’ναι γραμμένη η ΙΛΙΑΔΑ και η ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ποια πόλη συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να είναι η γενέτειρά του. Όπως π.χ. και σήμερα, ένας που γράφει στην Κρητική διάλεκτο φανερώνει την Κρητική του καταγωγή, ως επίσης κι ένας που μιλάει τη Θεσσαλική διάλεκτο, μαρτυρεί την Θεσσαλική του καταγωγή και ούτω καθεξής.
Όσον αφορά τώρα για τις παραπάνω πόλεις που ερίζουν για την καταγωγή του ποιητή, στον Κολοφώνα ξέρουμε ότι έφτασε επιστρέφοντας από την Ιθάκη και μάλλον δεν θα είχε ακόμα γράψει την Οδύσσεια. Η Κύμη της Μικράς Ασίας μάλλον θα ήταν η γενέτειρα της μητέρας του, η οποία έφυγε από εκεί. Οι Μυκήνες, το Άργος και η Κνωσσός, πρέπει να μπήκαν στο παιχνίδι της διεκδίκησης της γενέτειράς του λόγω των λαμπρών των ονομάτων και της ιστορίας τους. Η Αθήνα και λόγω λαμπρού ονόματος και ιστορίας, αλλά και γιατί την εποχή που γεννήθηκε ο Όμηρος υπήρχε μεγάλο ρεύμα εποικισμού από Αθηναίους προς Ιωνία.
Η Ιθάκη γιατί αναφέρει έντονα το όνομά της η παράδοση και γιατί ακόμα υπήρχε χρησμός του μαντείου των Δελφών για τούτο, ότι ήταν γιος του Τηλέμαχου, εγγονός του Οδυσσέα και της Επικάστης κόρης του Νέστορα.
Η Χίος έχει πολλά και γερά επιχειρήματα για το θέμα αυτό και κυρίως τους Ομηρίδες και ακόμα το γεγονός ότι τόσον ο Όμηρος όσο και η μια του κόρη παντρεύτηκαν στη Χίο. Γι’ αυτό οι Ομηρίδες αυτοαποκαλούντο ότι ήσαν «του Εκείνου γένος».
Πλούσια επιχειρήματα έχει και η Σμύρνη, με κυρίαρχο το όνομά του: Μελησιγενής, αφού εκεί βρίσκεται ο ποταμός Μέλης, στις όχθες του οποίου, κατά την παράδοση γεννήθηκε, παίρνοντας έτσι το όνομά του.
Η Λέσβος οικίστηκε 130 χρόνια μετά τον Τρωικό πόλεμο. Η Κύμη της Μικράς Ασίας οικίστηκε 20 χρόνια αργότερα της Λέσβου ήτοι: 130+20 = 150. Η Σμύρνη οικίστηκε 18 χρόνια μετά την Κύμη ήτοι: 150+18=168 χρόνια μετά τον Τρωικό πόλεμο. Κάπου εκεί περίπου πρέπει να γεννήθηκε και ο Όμηρος. Ο Πορφύριος υποστηρίζει πως γεννήθηκε 275 χρόνια μετά τον Τρωικό πόλεμο. Ο Τρωικός πόλεμος πρέπει να έγινε γύρω στα 1200 με 1190 π.Χ. Υπάρχει όμως και μια αναφορά ότι τον Όμηρο αντάμωσε στη Χίο ο Λυκούργος ο οποίος αντέγραψε τα ομηρικά έπη και τα μετέφερε στη Σπάρτη, όπου και νομοθέτησε. Αυτό βέβαια έγινε προ του 776 π.Χ. (ημερομηνία επανέναρξης των Ολυμπιακών αγώνων). Γι’ αυτό ο Όμηρος πουθενά δεν αναφέρει τον επίσημο πανελλαδικό θεσμό των Ολυμπιακών αγώνων. Γιατί είχε ήδη γράψει τα αριστουργήματά του προ του 776 π.Χ.
Ας έλθουμε τώρα σε κάτι πιο συγκεκριμένο. Στην Ελληνική διάλεκτο που είναι γραμμένες η ΙΛΙΑΔΑ και η ΟΔΥΣΣΕΙΑ. Οι αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι, διαιρούνται γεωγραφικά σε δυτικές και ανατολικές. Οι δυτικές περιλαμβάνουν την βορειοδυτική Ελλάδα, Φωκική, Λοκρική, διάλεκτος της Ηλείας και της Αιτωλίας και τη Δωρική, Λακωνική, Αργολική, Δωδεκανησιακή κ.ά.
Οι ανατολικές περιλαμβάνουν: Την Ιωνική, την Αιολική και την Αρκαδο-κυπριακή. Αυτές οι διάλεκτοι είχαν αρκετές διαφορές μεταξύ τους στην φωνητική, αλλά όχι τόσο πολύ μεγάλη, ώστε να μην καταλαβαίνουν μεταξύ τους. Χοντρά ο διαλεκτικός χάρτης ήταν ο εξής:

Read the rest of this entry ?