Archive for Φεβρουαρίου 2012

h1

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΧΜΕΤ Β’

26/02/2012

 

Μυστράς: Το δεσποτάτο του Μορέως

.

.

Δεύτερη εκστρατεία του Μεχμέτ Β’ και κατάλυση του δεσποτάτου του Μορέως (1460).

Η κατάσταση στην Πελοπόννησο, πού άφησε τόσα σπέρματα αναταραχής*, επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο, από τον Οκτώβριο του 1458, όταν ό σουλτάνος επιδιώκοντας να σταθεροποιήση περισσότερο την θέση του στην Πελοπόννησο και να διασπάση τις δυνάμεις των δεσποτών ζήτησε σε γάμο την κόρη του Δημητρίου, ό οποίος είχε αρχίσει να προσανατολίζεται προς συνεννοήσεις με τούς Τούρκους, ενώ ό Θωμάς με την Δύση. Οι άρχοντες, εξακολουθώντας τις μηχανορραφίες τους, ωθούν τον πικραμένο Θωμά εναντίον του αδελφού του Δημητρίου και εναντίον των κτήσεων του σουλτάνου, τον Ιανουάριο του 1459. Νομίζουν πώς με τον τρόπον αυτόν θα μπορούσαν να γίνουν ανεξάρτητοι φεουδάρχες. Ορισμένοι μάλιστα, πού είχαν αποτινάξει την κυριαρχία των δεσποτών, λεηλατούσαν και έκαιαν ό ένας την περιοχή του άλλου. Και σαν να μη έφθαναν όλ’ αυτά, οι τουρκικές φρουρές των πελοποννησιακών κάστρων προβαίνοντας σε επιχειρήσεις εναντίον των δυνάμεων του Θωμά συμπλήρωναν το έργο τής καταστροφής.
Οι μεγάλες ζημίες προκάλεσαν την απόγνωση και τον αναβρασμό των κατοίκων εναντίον των Παλαιολόγων, πού είχαν δημιουργήσει την ελεεινή αυτή κατάσταση και είχαν γίνει καταγέλαστοι στους Τούρκους. Η εξέγερση τής κοινής γνώμης ανάγκασε τούς δύο αδελφούς να συναντηθούν στο Καστρίτσι και να συμφιλιωθούν, αλλά για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τον ίδιο χειμώνα ό Δημήτριος παραβίασε τις συνθήκες και άρχισε τις εχθροπραξίες, αλλά γρήγορα αναγκάστηκε να καταφύγη στην Μονεμβασία και να ζητήση την επέμβαση του σουλτάνου. Ο σουλτάνος οργισμένος από την αναρχία στην Πελοπόννησο, ιδίως από την εχθρική στάση του Θωμά, και φοβούμενος μήπως ή χώρα εκείνη γίνη λεία άλλων, αποφάσισε να την προσαρτήση οριστικά στην αυτοκρατορία του. Έτσι ξεκίνησε από την Αδριανούπολη με πολύ στρατό και τον Μάιο του 1460, μέσα σε 27 μέρες, έφτασε στην Κόρινθο. Απ’ εκεί, αντί να διευθυνθή εναντίον του Θωμά, όπως περίμεναν, στράφηκε προς Ν., προς τις χώρες του Δημητρίου, χωρίς να συναντήση καμιά αντίσταση. Τότε, ή ίσως και παλαιότερα, όπως αναφέρει πολύ μεταγενέστερη προφορική παράδοση, παραχώρησε ό σουλτάνος στους Δερβενοχωρίτες διάφορα προνόμια, να πληρώνουν δηλαδή ελάχιστους φόρους, να είναι απαλλαγμένοι από αγγαρείες, από καταπιέσεις και καταλύμματα των τουρκικών στρατευμάτων, αλλά να φροντίζουν για την ασφάλεια των τουρκικών ταχυδρομείων (μεντζιλιών) κ. λ. . Ο σουλτάνος συνεχίζοντας την πορεία του περνά έξω από το Άργος και διευθύνεται προς το κέντρο τής Πελοποννήσου και τον Μυστρά. Η στάση του Δημητρίου είχε τον χαρακτήρα φανερής προδοσίας: δεν προβάλλει καμιά αντίσταση. Κατά μιά τραγική σύμπτωση ή πρωτεύουσα του δεσποτάτου έπεσε την ίδια ημερομηνία με τής βασιλεύουσας: 29 Μαΐου. Ο σουλτάνος υπόσχεται στον Δημήτριο ηγεμονική διαβίωση στο μέλλον. Και πραγματικά, ύστερ’ από την επάνοδό του στην Αδριανούπολη και τον γάμο του με την κόρη του Δημητρίου, παραχωρεί στον πεθερό του τις προσόδους των νησιών του ΒΑ Αιγαίου (Ίμβρου, Λήμνου, Θάσου και Σαμοθράκης), καθώς και της Θρακικής Αίνου, πού ανήκαν άλλοτε στον γενουατικό οίκο των Gattilusi. Κατόπιν ό Μεχμέτ Β’ στρέφεται εναντίον ορισμένων οχυρών θέσεων των χωρών του Θωμά στην ΝΔ Πελοπόννησο, εναντίον του Καστριτσίου πρώτα και κατόπιν του Γαρδικιού κοντά στο Λεοντάρι. Η συμπεριφορά του απέναντι των ανδρείων υπερασπιστών, Ελλήνων και Αλβανών, υπήρξε απάνθρωπη: τούς έσφαξε όλους θέλοντας να τρομοκρατήση τούς αντιπάλους του και να παραλύση κάθε αντίσταση. Την ανάμνηση τής σφαγής των κατοίκων του Γαρδικιού την διασώζει ως σήμερα ή παράδοση και το τοπωνύμιο «Κόκκαλα», πού δηλώνει τον τόπο του μαρτυρίου.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

Η ΠΑΡΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ SELANIK

26/02/2012

.

.

H παραγνωρισμένη οθωμανικη Selanik


του Porto Aurea

Πώς έμεινε στην ιστορία η οθωμανική πόλη της Selânik; Με τις πολυεθνικές λιχουδιές της και το «Μπέη Χαμάμ» ή με το ότι κάποιες χριστιανές ακόμη και στα 1930 άναβαν κεριά στον τάφο του «πασίγνωστου» δερβίση Μουσά Μπαμπά («σπάνιο φαινόμενο», γράφει ο Μαζάουερ[1], ο οποίος το επισημαίνει); Υπάρχει τίποτε αντίστοιχο στο σαλονικιώτικο Ισλάμ και τον σαλονικιώτικο Ιουδαϊσμό με το έργο των Κυρίλλου και Μεθοδίου, οι οποίοι άλλαξαν την πολιτισμική ιστορία της μισής Ευρώπης; Ποιος ισάξιος Εβραίος ή Οθωμανός λόγιος υπάρχει στην Selânik με τον Θεσσαλονίκης Λέοντα τον Μαθηματικό (9ος αι.), ο οποίος αντέγραψε και σχολίασε τον Ευκλείδη, τον Αρχιμήδη, τον Διόφαντο, τον Πτολεμαίο και χρησιμοποιούσε γράμματα του αλφαβήτου με αξία γενικών αριθμών για να παραστήσει γενικές αριθμητικές σχέσεις, ή τον Ευστάθιο (12ος αι.), ο οποίος σχολίασε τον Πίνδαρο και δημοσίευσε σχόλια στον Όμηρο, και στην εξιστόρησή του της άλωσης του 1185 από τους Νορμανδούς παρατίθενται εβδομήντα χωρία, θέματα ή φράσεις από τον Όμηρο, τη μυθολογία, τους Προσωκρατικούς, τον Πίνδαρο, τον Αριστοφάνη, τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα, τη Σίβυλλα, τον Δημοσθένη, τον Αππιανό, τον Ηρόδοτο, την Παλατινή Ανθολογία, τον Λυκόφρονα, τον Σοφοκλή, τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Θεόκριτο, τον Αισχίνη, τον Μένανδρο[2], ή τον Θωμά Μάγιστρο (14ος αι.), ο οποίος εξέδωσε και έγραψε σχόλια στον Πίνδαρο, στον Αισχύλο, στον Σοφοκλή, στον Ευριπίδη και στον Αριστοφάνη[3], τον Δημήτριο Τρικλίνιο (14ος αι.), για τον οποίο οι Hunger και Wilamowitz λένε ότι ήταν ο πρώτος φιλόλογος-κριτικός εκδότης αρχαίων κειμένων που αξίζει να καλείται μοντέρνος φιλόλογος, των Νέων Χρόνων[4], τον Θεόδωρο Γαζή (15ος αι.) ο οποίος μετέφρασε πολλά έργα του Αριστοτέλη στα λατινικά, τον Δημήτριο Κυδώνη, ο οποίος μετέφρασε για πρώτη φορά στα ελληνικά την Summa theologica του Ακινάτη; Κι ενώ ο Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς με την διδασκαλία του έδωσε στην δογματική της Ορθοδοξίας τη σημερινή μορφή της, ενώ δηλαδή η βυζαντινή Θεσσαλονίκη ήταν επίκεντρο κοσμοϊστορικών εξελίξεων στην θρησκεία της μισής Ευρώπης, το Ισλάμ και ο Ιουδαϊσμός της Selânik δεν είχαν κατά κανένα τρόπο την αντίστοιχη ακτινοβολία και επίδραση, καθένα στη δική του θρησκεία (όπως είχε λ.χ. ο Μαϊμονίδης αλλού), δεν έδωσε –όπως το Άμστερνταμ– έναν Σπινόζα. Η θρησκευτική και εκπαιδευτική μητρόπολη του εβραϊσμού της Selânik, το Ταλμούδ Τορά, είχε «ως πρωταρχικό στόχο τη διάδοση της γνώσης του Νόμου» και δίδασκε «τα βασικά στοιχεία της θρησκείας και της εβραϊκής γλώσσας»[5]: Στην καλύτερη περίπτωση η Selânik ήταν για έναν αιώνα κέντρο ταλμουδικής μόρφωσης και «φιλοσοφίας», με την πρωτοτυπία της να εξαντλείται στον μυστικισμό, τις προφητείες και τον μεσσιανισμό των τυχοδιωκτών οι οποίοι σπούδασαν στην πόλη κατά τον 16ο και 17ο αιώνα[6], με μηδενική γνώση των Αρχαίων και της αρχαιοελληνικής εκτός –ίσως– από έναν υποτυπώδη, «λατινικό» Αριστοτέλη και ορισμένους αρχαίους ιατρούς συγγραφείς, κι αυτά όλα ήταν προϊόντα της λαμπρής παρουσίας τους στην Ισπανία κι όχι δημιουργήματα της σαλονικιώτικης κοινότητας. Παρ’ όλο που ιδρύεται τυπογραφείο ήδη από το 1515, γεγονός αξιοθαύμαστο φυσικά, τα βιβλία που εκδίδονται είναι θρησκευτικά μόνον, και κανένα βιβλίο δεν εκδίδεται χωρίς την άδεια των ραβίνων[7]. Τον 19ο αι. ένας προσήλυτος πρώην Ελληνορθόδοξος συγγράφει στην πόλη το Abraham ha nokhi (Εγώ είμαι ο Αβραάμ), απάνθισμα από ραββινικές αποφάσεις[8]. Η «Μητέρα του Ισραήλ»[9] και όχι η Θεσσαλονίκη είχε το θλιβερό προνόμιο, ως «φωλιά των καβαλιστών», να αποκαλείται συχνά «eretz Kechef (τόπος μαγείας)»[10] από τους ίδιους τους οθωμανούς Εβραίους. Ενώ στη Θεσσαλονίκη υπάρχει ο Πανσέληνος κι η «Μακεδονική Σχολή», η οποία για ορισμένους[11] επηρέασε και τον Τζιότο και, πάντως, επηρέασε την αγιογραφία στα Βαλκάνια, δεν υπάρχει κάτι το αντίστοιχο σημαντικό στην προσφορά του σαλονικιώτικου ισλαμικού και ιουδαϊκού πολιτισμού στις τέχνες και τα γράμματα του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού αντίστοιχα. Ακόμη κι αν κάποιος δεν θεωρεί σημαντική την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας, είναι αναγκασμένος να παραδεχτεί ότι η επιρροή της Θεσσαλονίκης στην διαμόρφωση της Ορθοδοξίας και στις τέχνες είναι μεγάλη ενώ η επίδρασή της Selânik στο παγκόσμιο Ισλάμ και τον Ιουδαϊσμό (δόγματα ή πολιτισμός) είναι μικρή έως ασήμαντη. Οι βυζαντινοί ναοί της πόλης επίσης δίνουν την εντύπωση της ανωτερότητας της Θεσσαλονίκης έναντι της Selânik συγκρινόμενοι με τα –στην καλύτερη περίπτωση, πληκτικά αντίγραφα της βυζαντινής αρχιτεκτονικής ώς τον 19ο αι.– τζαμιά, τα οποία (εξαιρουμένων των εκκλησιών που μετατράπηκαν σε τζαμιά) «δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη ιστορική ή αρχιτεκτονική αξία» και «ήταν απλά κτίρια»[12], και τις συναγωγές, οι οποίες ήταν «απλά κτήρια χωρίς ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον»[13]· η σαλονικιώτικη οθωμανική συναγωγή ήταν κτήριο «χωρίς εξωτερικά στολίδια», «χωρίς καμιά προσωπικότητα», χτισμένη «κάτω από το δρόμο, όλο και πιο χωμένη σ’ ένα είδος τάφρου» και του οποίου η αρχιτεκτονική «είναι από τις πιο υποτυπώδεις», και εξωτερικά «είναι για λύπηση. Είναι συχνά χοντροκομμένες, χαμηλές και άχαρες…Για το χτίσιμό τους επιλέγεται, κατά προτίμηση, κάποιο κοίλωμα στο έδαφος, κάτι σαν βαθούλωμα»[14]. Ο Μαζάουερ αναφέρεται στις εξωτερικά απλώς «λιτές και μετρίων διαστάσεων συναγωγές»[15], ώστε να ωραιοποιήσει για μια ακόμη φορά την Τουρκοκρατία ή μάλλον να αποκρύψει τις θλιβερές συνθήκες της. Φυσικά, το ίδιο συμβαίνει με τους ελληνορθόδοξους ναούς της Selânik: Η επίδραση των Τούρκων στον πολιτισμό των υποτελών τους. Στη Θεσσαλονίκη εκδόθηκαν το Σύνταγμα κατά στοιχείων, του Ματθαίου Βλαστάρη, που επηρέασε τους λαούς της Αν. Ευρώπης, και στα 1345 η Εξάβιβλος του Αρμενόπουλου, η οποία ώς το 1946 χρησιμοποιούταν από τους υπόδουλους Έλληνες και το ελληνικό κράτος έχοντας θέση αστικού δικαίου[16]: Τίποτε αντίστοιχο και σπουδαίο για την νομική σκέψη του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού δεν δημιουργήθηκε από Μουσουλμάνους και Εβραίους της Selânik. Τι προσκόμισε στον πολιτισμό της πόλης το γεγονός ότι στην Selânik εκδιδόταν το παντουρκιστικό περιοδικό «Τουράν»; Στη βυζαντινή Θεσσαλονίκη υπάρχει το κίνημα και το καθεστώς των Ζηλωτών, που θυμίζει τις δημοκρατικές απόπειρες των ιταλικών πόλεων του 14ου αιώνα: Τίποτα αντίστοιχο στην πολιτική σκέψη και πράξη δεν παρουσίασαν οι νέοι κάτοικοι και κυρίαρχοι της Selânik, εκτός από ατελείωτους τεμενάδες και ενδοκοινοτικές και διακοινοτικές μηχανορραφίες, ενώ «οι Ραβίνοι κυβερνούν εν ονόματι του Ταλμούδ»[17]. Τι το συναρπαστικό υπάρχει στην εισαγωγή ισπανικών μηχανισμών βασανισμού (προφανώς κατ’ απομίμηση της Ιεράς Εξέτασης) από τους ραββίνους για τους «ασεβείς» Εβραίους της Selânik[18]; Ο πληθυσμός της βυζαντινής Θεσσαλονίκης έφθανε τις διακόσιες χιλιάδες τον 8ο και 9ο αιώνα[19], αριθμό του οποίου το μέγεθος για να καταλάβει κανείς πρέπει τον να συγκρίνει με τον ελάχιστο πληθυσμό των τοτινών ευρωπαϊκών πόλεων, και τις 50 με 100 χιλιάδες στα μέσα του 14ου αι.: Αντίθετα, η τόσο ενδιαφέρουσα αλλά «παραγνωρισμένη από τους εθνοκεντρικούς» Selânik μετά πολλών κόπων, βασάνων και αναρίθμητων εποικισμών μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα (1913) έφθασε τις 157 χιλιάδες, στα 1519 είχε 28 χιλιάδες και στα 1613, εποχή της παραδείσιας ακμής της, είχε πληθυσμό 18 χιλιάδες[20], ενώ ακόμη και στα 1423 η παρακμάζουσα Θεσσαλονίκη είχε πληθυσμό 20-25 χιλιάδες (40 χιλιάδες στις αρχές του 15ου αι.), μεγαλύτερο από εκείνον της ακμάζουσας Selânik[21]· ίσως επειδή υπό τους Οσμανούς η πόλη ήταν μια πόλη των επιδημιών, μια «χολερούπολη», μια πόλη των σφαγών αμάχων. Η Selânik είναι εκείνη η πόλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην οποία προαποφασίστηκε το 1911 η γενοκτονία των Αρμενίων και των χριστιανών Μικρασιατών. Κάθε σύγκριση μεταξύ της «παραγνωρισμένης λόγω εθνικισμού αλλά σημαντικής Selânik» και της βυζαντινής, ελληνικής Θεσσαλονίκης είναι άνιση. Αν υπάρχει κάποιος χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της πολυεθνικής Selânik ώστε να αποφανθούμε για την ιδιαίτερη αξία της και να θρηνήσουμε το χαμό της, αυτός είναι ο σφαγέας Κεμάλ καθώς και οι καβαλιστές, καιροσκόποι οπαδοί ενός δειλού αρνησίθρησκου και αυτοανακηρυγμένου σε Μεσσία, του Σαμπατάι Σεβή.

 .

.

Σημείωση: Το κείμενο συνοδεύει πληθώρα πηγών που παραθέτει ο συγγραφέας.

 .

.

Πηγή: Το ιστολόγιο ‘’Ακρίτας της Μακεδονίας’’

(http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2012/01/h-selanik.html)

h1

ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ – ΘΕΡΑΠΕΙΑ

26/02/2012

Τα όμορφα Θεραπειά που βρίσκονται στην ευρωπαϊκή ακτή του Άνω Βοσπόρου.

Θεραπειά

Ο αρχαίος Φαρμάκιος κόλπος που σύμφωνα με τον μύθο η Μήδεια είχε αποθέσει τον ασκό των «φαρμάκων»-δηλητηρίων της…
Έδρα της μητροπόλεως των Δέρκων είναι μια πανέμορφη συνοικία της Πόλης με πλούσια αρχοντικά.
.
.

Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κων. Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Πατρίδες Ελλήνων” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων.
.
.

.

h1

ΗΡΟΩΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ – ΠΑΝΑΓΗ ΒΑΣΟΣ

26/02/2012

Ο 26 ετών Ήρωας Παναγή Βάσος

.

.

Παναγή Βάσος. Γεννήθηκε στο Νέο Χωρίο, της επαρχίας Πάφου, στις 17 Φεβρουαρίου 1929. Έπεσε στις 4 Νοεμβρίου 1956, στο χωριό του. Γονείς: Παναγής Χριστοδούλου και Παρασκευή Ξενοφώντος Παναγή Αδελφές : Ελισάβετ, Βασιλεία και Ανδρονίκη.

Ο Βάσος Παναγή τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και εργαζόταν ως εργάτης και βοσκός. Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ και ήταν μέλος της Ομάδας Κρούσεως Τυφεκιοφόρων Νέου Χωριού. Έδρασε στην απόκρυψη και διανομή εκρηκτικού υλικού, που μαζί με συναγωνιστές του, έπαιρναν από οβίδες που μάζευαν στην περιοχή «Αρναούτης» του Ακάμα, την οποία χρησιμοποιούσε σαν πεδίο βολής το Βρετανικό Ναυτικό στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Πήρε μέρος σε δολιοφθορές εναντίον των Άγγλων, σε ενέδρες και βομβιστικές επιθέσεις. Το Μάιο του 1956, μαζί με συναγωνιστές του, καθάρισαν από θάμνους και ετοίμασαν στην τοποθεσία Καψάλα του Ακάμα δίαυλο προσγείωσης αεροπλάνου, το οποίο προγραμματιζόταν να μεταφέρει μυστικά από την Ιταλία οπλισμό για τις ανάγκες της ΕΟΚΑ.

Στις 3 Νοεμβρίου 1956 η ομάδα της ΕΟΚΑ Νέου Χωρίου προκάλεσε επίθεση εναντίον Άγγλων στρατιωτών, οι οποίοι περιόρισαν τις κινήσεις τους στην περιοχή, λόγω των συχνών επιθέσεων που δέχονταν από την ΕΟΚΑ. Ο αρχηγός της ομάδας Γεώργιος Στυλιανού, συμβούλευσε να υψωθεί ελληνική σημαία στο σχολείο του χωριού και να καταστραφεί το ταχυδρομικό κιβώτιο που έφερε πάνω το βρετανικό βασιλικό έμβλημα. Ειδοποιήθηκε για τα συμβάντα η αστυνομική αρχή Πόλεως Χρυσοχούς και στάλθηκαν στρατιωτικές δυνάμεις στο χωριό, στην είσοδο του οποίου τα οχήματά τους ενέπεσαν σε ενέδρα της ΕΟΚΑ που έστησαν οι ήρωες Γεώργιος Στυλιανού, Βάσος Παναγή και Γεώργιος Αναστάση. Αυτοί ακινητοποίησαν το δεύτερο όχημα της φάλαγγας με πυροδότηση ηλεκτρικής νάρκης, γιατί στο πρώτο οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν δυο ομοχώριούς τους που είχαν πάρει για ανθρώπινες ασπίδες από το δρόμο. Έριξαν τις δυο τους χειροβομβίδες, εκ των οποίων η μια δεν εξερράγη και αποχώρησαν.

Οι Άγγλοι στρατιώτες, μαζί με Τούρκους επικουρικούς που δέχτηκαν την επίθεση, τους καταδίωξαν. Είχαν απομακρυνθεί αρκετά και ήταν έτοιμοι να καλυφθούν πίσω από βουνοκορφή, όταν ο Γεώργιος Στυλιανού, αρχηγός της αποστολής, πληγώθηκε στο πόδι. Οι δυο συναγωνιστές του γύρισαν πίσω και τον πήραν. Κατά την αποχώρηση, τους πρόλαβαν οι στρατιώτες, που άνοιξαν καταιγιστικά πυρά εναντίον τους και τους οδήγησαν σε επίπεδο έδαφος. Εκεί πυροβόλησαν στο κεφάλι το Γεώργιο Αναστάση. Μετέφεραν τους νεκρούς στο χωριό και υποχρέωσαν τους κατοίκους να περάσουν μπροστά από τα κατακρεουργημένα κορμιά τους, τα οποία συνέχισαν να πυροβολούν και να λογχίζουν. Στη συνέχεια τα κρέμασαν στα οχήματά τους και τα περιέφεραν στην Πόλη Χρυσοχούς.

 .

.

.

h1

ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΛΑΧΑΒΑ

26/02/2012

Η προτομή του αρματωλού Παπαθύμιου Βλαχάβα (1760-1809), στα Τρίκαλα

.

.

Βλαχάβας Αθανάσιος, Θύμιος, Θεοδωράκης

Βλαχάβας

Βλαχάβας είναι το επώνυμο οικογένειας αρματολών και εθνικών αγωνιστών, της προεπαναστατικής περιόδου, που καταγόταν από το χωριό Βλαχάβα της Καλαμπάκας. Διακρίθηκε για τη δράση της, στα επαναστατικά χρόνια, στην περιοχή των Χασίων. Τα πιο γνωστά μέλη της ήταν ο πατέρας, Αθανάσιος Βλαχάβας και οι γιοι Θεόδωρος, Δημήτριος και Ευθύμιος (ο περίφημος Παπαθύμιος), καθώς και Νικόλαος Βλαχάβας, οπλαρχηγός και αγωνιστής του Ολύμπου και της δυτικής Μακεδονίας στην επανάσταση του 1878 και γιος του Παπαθύμιου.

Αθανάσιος Βλαχάβας

Ο Αθανάσιος Βλαχάβας γεννήθηκε στο χωριό Βλαχάβα της Καλαμπάκας γύρω στο 1700 και πέθανε το 1780. Ήταν ο γενάρχης της οικογένειας των Βλαχαβαίων, καπετάνιος των αρματολών στα Χάσια σχεδόν επί 50 χρόνια και ανακαινιστής της Μονής Υπαπαντής των Μετεώρων. Σε ηλικία 76 ετών πήγε στην Ιερουσαλήμ πεζός μαζί με το πρωτοπαλίκαρό του.

Θεοδωράκης Βλαχάβας

Γιος του Θανάση, ο Θεοδωράκης Βλαχάβας γεννήθηκε το 1770. Το 1807, όταν προδόθηκε το κίνημα που ετοίμαζαν οι κλεφταρματολοί κατά του Αλή πασά από τον αρματολό του Μετσόβου Ντεληγιάννη, ο Μουχτάρ πασάς, γιος του Αλή πασά, πέρασε στη Θεσσαλία με 15000 Αρβανίτες. Ο Βλαχάβας βρέθηκε με 150 άνδρες στο Καστράκι της Καλαμπάκας. Οι λίγοι Έλληνες πολέμησαν ώσπου τους εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά (φυσέκια). Τότε θέλησαν να ανοίξουν δρόμο διαφυγής με τα σπαθιά τους και σκοτώθηκαν οι περισσότεροι. Μεταξύ εκείνων που σκοτώθηκαν ήταν και ο Βλαχάβας.

Θύμιος Βλαχάβας

Ο Θύμιος Βλαχάβας ήταν Read the rest of this entry ?

h1

ΕΙΠΕΝ ΟΜΗΡΟΣ

26/02/2012

.

.

Ου μοι θέμις εστί ξείνον ατιμήσαι.

.

Δεν μου κάνει δίκαιο να περιφρονήσω ξένο.

Π.χ. Αφού του προσέφερα πρώτα νερό και λίγα γλυκά, του έδειξα τον δρόμο και τον αποχαιρέτησα. Ου μοι θέμις εστί ξείνον ατιμήσαι.

 .

 .

Πηγή: Το καταπληκτικό Λεξικό Αρχαϊστικών Φράσεων, του Δημήτριου Τσιρόγλου από τις εκδόσεις Σαβάλας.

  .

 .

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

26/02/2012

.

.

.

  Το ψωμί το ζυμωμένο με ιδρώτα, είναι πιο νόστιμο από το ζυμωμένο με μέλι.

*****

  Κανείς δεν έγινε ένδοξος με όνειρα. Η δόξα κατακτάται με αγρυπνίες.

*****

  Κανένα όνειρο δεν γίνεται πραγματικότης, παρά μόνο αν ξυπνήσεις και πας να δουλέψεις.

 .

.

.