Archive for Αύγουστος 2012

h1

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

31/08/2012

.

.

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (1961 – 2004)

.

.

Δώδεκα διαδοχικές εκδόσεις,  εμπλουτισμένες συνεχώς με νεότερα δεδομένα, κυκλοφόρησαν πάνω στην ανθρωπολογική – εθνογενετική μελέτη των Ελλήνων. Βάση αυτού του έργου αποτελεί η διδακτορική διατριβή τού Άρη Ν. Πουλιανού, που εκπονήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας υπό την επίβλεψη του διάσημου καθηγητή Ανθρωπολογίας Γ. Φ. Ντεμπέτς. H έρευνα στηρίχθηκε στη μελέτη 70 ανθρωπολογικών γνωρισμάτων 3000 περίπου Ελλήνων πολιτικών προσφύγων του 1949 στην τ. Σοβιετική Ένωση. Τα γνωρίσματα αυτά (π.χ. ύψος σώματος, πλάτος προσώπου, χρώμα δέρματος, σχήμα ματιών), αντανακλούν με τη σειρά τους τις δομές των γονιδίων και του DNA. Η στατιστική επεξεργασία, σε συνδυασμό με την γεωγραφική τους κατανομή, απέδειξε μαθηματικά την ακατάπαυστη βιολογική συνέχεια των Ελλήνων σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής και προϊστορικής εποχής (λόγω της μικρής στατιστικής απόκλισης στη διασπορά των ανθρωπομετρικών και σωματοσκοπικών γνωρισμάτων), που ανάγεται τουλάχιστο στη Μεσολιθική και Άνω Παλαιολιθική περίοδο (30.000 χρόνια). Επίσης, η ιστορική συνέχεια αποδεικνύεται από τη σύγκριση των μετρήσεων των σύγχρονων κατοίκων με αυτές των αρχαίων και προϊστορικών κρανίων της Ελλάδας, οι οποίες στατιστικά δεν παρουσιάζουν διαφορές. Έτσι, παρά τις κατά καιρούς επιδράσεις και περιορισμένες  (κυρίως εσωτερικές) μετακινήσεις πληθυσμών, με την ανθρωπολογική έρευνα έγινε φανερό ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας έμεινε βασικά αναλλοίωτος και ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων φύλων που κατοικούσαν στην ελληνική χερσόνησο…
.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΕΙΠΕΝ ΟΜΗΡΟΣ

30/08/2012

.

.

Επέων δε πολύς νόμος ένθα και ένθα.

.

Λόγια πολλά και γνώμες υπάρχουν στους ανθρώπους.

Π.χ. Μην ακούς κανέναν που προσπαθεί με ωραία λόγια να σε εξαπατήσει, στρεπτή δε γλώσσ’ εστί βροτών, πολέες δ’ ένι μύθοι.

.

.

Πηγή: Το καταπληκτικό Λεξικό Αρχαϊστικών Φράσεων, του Δημήτριου Τσιρόγλου από τις εκδόσεις Σαβάλας.

 .

 .

.

h1

ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 – ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΙ

29/08/2012

Ο Στρατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος

..

.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ

.

Καὶ οὗτος ἐπίσης ἦτον ἀπὸ τὸ Ζυγοβίστιον. Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐν ἀρχῇ τῆς ἐπαναστάσεως ἐπροσκολλήθη εἰς τοὺς σωματοφύλακας, καὶ εἰς τὸ γραφεῖον τοῦ Κολοκοτρώνη, καὶ ὑπηρέτει γράφων καὶ πολεμῶν. Μετὰ δὲ τὴν φυγὴν τοῦ ὑπασπιστοῦ Σπύρου Σπηλιωτοπούλου, ὁ Κολοκοτρώνης διώρισεν ὑπασπιστήν του τὸν Ζαφειρόπουλον, ὄντα γενναῖον καὶ τολμηρόν. Ὁ στρατηγὸς Κολοκοτρώνης, ὅταν ἀπὸ τὴν θέσιν Μάνεσι, ἡ ὁποία κεῖται πλησίον τοῦ Ταϋγέτου, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Ἀργολίδα πρὸς ἀντάμωσιν τοῦ Καραϊσκάκη, ὅστις ἦλθε νὰ συνομιλήσῃ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ζητήσῃ βοήθειαν στρατιωτικὴν καὶ χρηματικὴν διὰ νὰ ἐπαναστήσῃ ἐκ νέου τὴν Ρούμελην, τὸ ὁποῖον καὶ ἔγεινε, τότε ὁ ὑπασπιστὴς τοῦ Κολοκοτρώνη Ζαφειρόπουλος θέλων νὰ ἐπιθεωρήσῃ τὸν εἰς Μάνεσι στρατὸν, συγκείμενον ἐκ 3000 περίπου, ὡς ἐπαρουσιάσθη ἐκεῖ καβάλα, ἐζαλίσθη διότι τοῦ ἦλθεν ἔξαψις εἰς τὴν κεφαλὴν, ἡ ὁποία τοῦ ἔφερε καὶ τὸν θάνατον. Εὑρέθησαν δὲ εἰς τὸ στρατόπεδον αὐτὸ καὶ εἶδαν τὸ γεγονὸς τοῦτο ὁ στρατηγὸς Δημ. Μελετόπουλος ἐκ Βοστίτσης, ὁ στρατηγὸς Β. Πετιμεζᾶς ἐκ Καλαβρύτων, ὁ χιλίαρχος Ν. Οἰκονομόπουλος ἀπὸ τὸ Νεόκαστρον καὶ ὁ στρατηγὸς Γιατράκος ἀπὸ τοῦ Μιστρᾶ.

.

.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ Η ΑΚΟΥΡΟΣ

.
Ἦτον ἀδελφὸς τοῦ ἀνωτέρω, ὡς εἴπομεν. Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν κατ᾿ ἀρχὰς τῆς ἐπαναστάσεως, ἀμέσως παρουσιάσθη μὲ σῶμα στρατιωτῶν συμπατριωτῶν του εἰς Βέρβαινα, καὶ κατόπιν ἐστρατοπέδευσε κατὰ τὸ χωρίον Στενὸν, ὅπου ἐσύστησε στρατόπεδον, καὶ ὅπου σώζονται καὶ μαρτυροῦνται μέχρι σήμερον τὰ ταμπούρια τοῦ Ἄκουρου λεγόμενα. Ἡ δραστηριότης καὶ ὁ ζῆλός του εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ πολέμου πολὺ ἐπαινέθησαν, καὶ ὁ πρίγκηψ Δ. Ὑψηλάντης τὸν ἠγάπα καὶ τὸν εἶχεν ὡς ἰδικόν του, καὶ ὡς ἐκ τούτου πολὺ ἐσεβάσθη ἀπὸ τοὺς καπεταναίους καὶ στρατιώτας κατὰ τὴν πολιορκίαν τῆς Τριπολιτσᾶς. Ἀπὸ τὸν Ἅγιον Σώστην ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ῥάχιν τῆς Βολιμῆς, ὅθεν ἐπολέμει πάντοτε μὲ τοὺς Τούρκους καὶ ἔκαμνε καὶ χωσιαῖς.

Μετὰ δὲ τὴν πτῶσιν τῆς Τριπολιτσᾶς ὑπῆγεν εἰς τὴν Ρούμελην, καὶ ἔλαβε μέρος εἰς τὴν μάχην τῆς Ἁγίας Μαρίνας καὶ τῆς Στυλίδος, κατὰ τὴν ὁποίαν ὄχι μόνον αὐτὸς, ἀλλὰ καὶ ὅλον τὸ σῶμά του ἀρίστευσαν ἀρχηγοῦντος τοῦ στρατηγοῦ Νικήτα Σταματελοπούλου. Κατὰ δὲ τὴν εἰσβολὴν τοῦ τρομεροῦ Δράμαλη ἐπίσης ἐφάνη μὲ τοὺς συνεπαρχιώτας του καὶ ἔλαβε μέρος εἰς πολλὰς μάχας. Μετὰ δὲ τὴν μάχην τοῦ Κολοκοτρώνη ἐτοποθετήθη μεταξὺ τοῦ βουνοῦ Πανάγου καὶ Ἀγριλοβουνοῦ πλησίον τοῦ Παλῃοχάνου ὅπου ἀκόμη σώζονται καὶ μαρτυροῦνται τὰ ταμπούρια του.
Μετὰ ταῦτα ἐξεστράτευσε μετὰ τῶν ἄλλων κατὰ τοῦ Ἰμβραὴμ καὶ αἰχμαλωτίσθη, ὡς εἴρηται, κατὰ τὴν μάχην τοῦ Κρεμυδίου κατὰ τὴν ὁποίαν ἔπεσαν πολλοὶ Ἕλληνες.

.

.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ

.
Οὗτος ἦτον ἐπίσης ἀδελφὸς τῶν δύω ἀνωτέρω, καὶ ὑπηρέτησε πολιτικῶς καὶ στρατιωτικῶς.

,

,

Συντομευμένος σύνδεσμος  : http://wp.me/p12k4g-1VE

,

,

.

.

 

h1

ΘΡΑΚΕΣ ΚΑΙ ΜΥΚΗΝΑΙΟΙ

29/08/2012

.

.

ΘΡΑΚΕΣ ΚΑΙ ΜΥΚΗΝΑΙΟΙ

 Μετάφραση από την ΜΑΡΙΑ ΡΑΛΛΗ – ΥΔΡΑΙΟΥ, Μ.Α. Κριτικής Θεωρίας, Ιστορικό – Αρχαιολόγο

Η Θρακολογία και η Μυκηνολογία είναι δυο κλάδοι των Ινδο-Ευρωπαϊκών Σπουδών ίσης αξίας για το θέμα » ενδοσχέσεις ανάμεσα στους Πρωτο-Θράκες και στους Πρώτο- Έλληνες» εφ’ όσον αμφότεροι έζησαν στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Ο καθηγητής ALEXANDER FOL ξεκίνησε μια διεθνή προσέγγιση στη Θρακολογία. Είδε ότι οι θησαυροί του θρακικού πολιτισμού δεν θα έπρεπε να περιοριστούν μόνον στις χώρες της Νότιας – Ανατολικής Ευρώπης αλλά να μοιραστούν με τα έθνη όλου του κόσμου. Σε μια σειρά από συνέδρια – το πρώτο έγινε το 1972- ο Α. FOL έκανε τη Θρακολογία ένα ζωτικό τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρώπης. Έτσι γεννήθηκε μια μοντέρνα, διεθνής επιστήμη στο Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Θρακολογίας στη Σόφια.

Πριν από χρόνια, όταν υπήρχαν λιγότερα γλωσσολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία, οι ερευνητές της Αρχαίας Θράκης έβγαλαν το συμπέρασμα ότι αυτά που είδαν στην περιοχή αυτή γύρω στα μέσα της πρώτης χιλιετίας π.Χ. και λίγο αργότερα, και τα οποία τους θύμιζαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, ήταν κατάλοιπα του παρελθόντος. Υπέθεσαν ότι αυτά τα κατάλοιπα ή ενθυμήματα της Μυκηναϊκής εποχής στην Ελλάδα μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα μιας πιθανής, αν και καθυστερημένης, επίδρασης των Μυκηναϊκών κέντρων επάνω στο Βορρά. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι ανάμεσα στην Ανατολία και στη Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της λεκάνης του Καυκάσου-Μαύρης θάλασσας, αναδύθηκε ένας σχετικά ενοποιημένος τελετουργικός και μυθολογικός συμβολισμός, ο οποίος και αποδεικνύεται από βασικά αντικείμενα και ζωομορφικές συνταυτίσεις: ο διπλός πέλεκυς και ο σταυρός ήταν συνδεδεμένα με τη λατρεία της Μητέρας-θεάς καθώς και με τη λατρεία των νεκρών. Μερικές φορές και η γυναικεία μορφή απεικονιζόταν με το σχήμα του σταυρού. Η Θράκη διατήρησε για πολύ καιρό την αρχαία σημασιολογία των κυριοτέρων μυθολογικών συμπλεγμάτων λατρείας αυτής της περιοχής: τα πουλιά και τα ελάφια, τις γυναικείες φιγούρες, το άλογο και το άρμα, τον ταύρο, κ.ά. Μεγάλης σημασίας ήταν τα μνημεία που χρονολογούνται έως την πρώτη χιλιετία π.Χ., όπως τα μεγαλιθικά μνημεία στο πρώτο μισό της χιλιετίας και ο θόλος και οι θολωτοί τάφοι στο δεύτερο μισό. Ολόκληρος ο μεγαλιθικός πολιτισμός είναι δυνατόν να ερμηνευτεί μόνον με την έννοια της λατρείας του Ήλιου…

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

27/08/2012

 

.

.

Όταν δεν έχει κανείς αυτό που αγαπά, πρέπει να αγαπά αυτό που έχει.
Σίλερ

 Όποιος αφήνει το συναίσθημα να τον κυριαρχεί, σβήνει σε κάθε συμφορά.
Νιούμαν

 Δεν υπάρχει χειρότερη αρρώστια στον άνθρωπο, από την κρύα καρδιά.

 Σπάνια προοδεύουν οι άνθρωποι που δεν έχουν άλλο υπόδειγμα από τον εαυτό τους να αντιγράφουν.

.
.
.

h1

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΚΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

27/08/2012

.

.

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΚΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

 .

.

ΤΟΥ ΙΩANNH TOYPATΣOΓΛOY

 .

H πόλη της Παλλάδος, από τις πρώτες, μαζί με την Aίγινα και την Kόρινθο, που υιοθέτησαν το αγαθό του νομισματοκοπείν – εφεύρημα των Eλλήνων και των Λυδών της Mικράς Aσίας γύρω στο 590-580 π.X.– θα εισέλθει δυναμικά στο προσκήνιο της νομισματοκοπίας των αρχαϊκών χρόνων για να διατηρήσει το προβάδισμα έως τα τέλη του ελληνιστικού κόσμου. Θαλασσοκράτειρα και λίκνο πολιτισμού.

Τις πρώτες εκδόσεις που αποδίδονται στο νομισματοκοπείο των Αθηνών αποτελούν τα λεγόμενα «εραλδικά νομίσματα» (Wappenmünzen, στη διεθνή ορολογία) και πιστεύεται ότι κυκλοφόρησαν επί Πεισιστρατιδών – ιδιαίτερα μάλιστα στα χρόνια του ιδρυτή της «τυραννίας» Πεισιστράτου (περ. 545-527 π.Χ.). Στην πλειονότητά τους είναι αργυρά δίδραχμα και υποδιαιρέσεις. Οι παραστάσεις των πρόσθιων όψεων περιλαμβάνουν αμφορέα, τρισκελίδα, γλαύκα, ημίτομο ίππου (αριθ. κατ. 127), κεφαλή βοός, αστράγαλο, τροχό (αριθ. κατ. 128), γοργόνεια, κτλ., θέματα δηλαδή που σχετίζονται με τη μυθολογία, το εμπόριο και το γεωργικό πλούτο της Αττικής. Οι οπίσθιες όψεις, κατά τη συνήθεια της εποχής, φέρουν έγκοιλο τετράγωνο (βλ. αριθ. κατ. 127, 128).

Στα τετράδραχμα που εκδίδονται αργότερα κατά το διάστημα περ. 527-510 π.X. και που αποδίδονται στον Iππία, δευτερότοκο γιο του Πεισιστράτου, απεικονίζεται γοργόνειον και κατά περίπτωση κεφαλή βοός ή ημίτομο λέαινας. Tώρα για πρώτη φορά εικονογραφείται και η οπίσθια όψη. Η κυκλοφορία των πρώτων αυτών σειρών (δίδραχμα και υποδιαιρέσεις, τετράδραχμα) κατά κανόνα δεν υπερβαίνει τα γεωγραφικά όρια του αθηναϊκού κράτους, αντικατοπτρίζοντας την ενδοστρεφή πολιτική της τυραννίας….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΜΕ ΞΙΦΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΡΟΤΡΟ

25/08/2012

EnseetAratro

Με ξίφος και με άροτρο

.

του Αθ. Τσακνάκη

.

Από τον πανάρχαιο χώρο των συμβόλων δανειζόμαστε δύο αντικείμενα: το ξίφος, γιά να συμβολίσουμε τον αγώνα, την πάλη, την ένοπλη σύγκρουση, και το άροτρο, γιά να συμβολίσουμε την ηρεμία, την γαλήνη, την ειρηνική εργασία. Η ανθρώπινη κοινωνία, και όχι μόνον αυτή, εκ φύσεως πορεύεται στον χρόνο κάνοντας χρήση τόσο τού ξίφους, όσο και τού αρότρου. Κανένα από τα δύο δεν δύναται να εξαλειφθεί, επειδή αμφότερα συμβάλλουν στην αναγκαία ισορροπία τής επίγειας ζωής. Ο πολιτισμός, βέβαια, ορθά ενισχύει την διάρκεια και προβάλλει την αξία τής χρήσης τού αρότρου, αλλά δεν δύναται να εξαλείψει ολοσχερώς τον βαρβαρισμό από το πρόσωπο τής Γης. Είναι, λοιπόν, σοφή η σχετική διδασκαλία τού ιερού Πλουτάρχου: «Η γένεση και η σύσταση αυτού εδώ τού κόσμου είναι ανάμεικτη από ενάντιες, όχι όμως ισοσθενείς, δυνάμεις, αλλά κυριαρχεί η καλύτερη. Η απώλεια τής φαύλης είναι αδύνατη, καθώς είναι βαθιά φυτεμένη στο σώμα και βαθιά στην ψυχή τού σύμπαντος και πάντοτε μάχεται με κακία την καλύτερη» (Πλούταρχος, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος»).

Ο πολιτισμός, ως «τάση προς το άροτρο», δεν κατορθώνει να επιβιώσει εάν δεν προβλέψει έγκαιρα την «διά τού ξίφους» περιφρούρησή του. Με άλλα λόγια: δεν μπορώ να ζω πολιτισμένα εάν δεν είμαι έτοιμος να υπερασπιστώ ένοπλα τον πολιτισμένο βίο μου εναντίον όσων τον επιβουλεύονται. Ο άκαμπτος φυσικός νόμος απαιτεί από τους πολιτισμένους ανθρώπους να είναι «αμυντικά ετοιμοπόλεμοι» προκειμένου να εξακολουθήσουν να είναι πολιτισμένοι. Η Ιστορία, επίσης, διδάσκει ότι οι λαοί, που δεν μεριμνούν εγκαίρως γιά την άμυνά τους, αργά ή γρήγορα καθίστανται υπόδουλοι και απολίτιστοι ενώ, κάποιες φορές, αφανίζονται ολοκληρωτικά.

Συνεπώς, σε μία αληθινά πολιτισμένη κοινωνία, τόσο ο αμιγώς φιλοπόλεμος, όσο και ο αμιγώς φιλειρηνικός άνθρωπος, ακολουθούν εξίσου προβληματικές και αντικοινωνικές πορείες. Ο πρώτος επειδή εγκαταλείπει το άροτρο εξαιτίας μίας παθολογικής αγάπης προς το ξίφος, ο δεύτερος επειδή εγκαταλείπει το ξίφος αρνούμενος να υπερασπιστεί το άροτρο, ενώ και οι δύο μαζί επειδή στρέφονται εναντίον τού πολιτισμού, ο οποίος αποτελεί την μέση οδό μεταξύ τού βαρβαρισμού και τής υποδούλωσης.

Τα σαθρά ιδεολογήματα τής «φιλειρηνικής απάθειας», που προβάλλονται αδιαλείπτως, ακόμη και στην Πατρίδα μας, ως «πανανθρώπινα ιδανικά», αποφεύγουν επιμελώς να απαντήσουν στην ακόλουθη κρίσιμη ερώτηση: «Μεγαλύτερο αγαθό γιά τον πολιτισμένο άνθρωπο είναι η ειρήνη ή η ελευθερία;». Αν είναι η ειρήνη, τότε κάθε υπόδουλος λαός θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα ευτυχισμένος, αφού όλοι οι δούλοι, ως πολιτικά ευνουχισμένες υπάρξεις, ζουν ειρηνικά. Αν είναι η ελευθερία, η οποία παντού και πάντα πηγάζει μόνον από τον πολιτισμό, τότε μας αρκεί να θυμόμαστε ότι αυτή εκ φύσεως εξασφαλίζεται «με ξίφος και με άροτρο».

 .

.

.

h1

ΗΡΩΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ – ΣΤΥΛΛΗ ΓΙΑΝΝΗΣ

24/08/2012

.

.

Ο Στυλλή Γιαννής γεννήθηκε στο χωριό Τρίκωμο, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 3 Μαΐου 1929. Σκοτώθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1958 στο χωριό του, από έκρηξη νάρκης. Σύζυγός του η Μυροφόρα Στυλιανού και τέκνα του ο Κυριάκος, Δημητράκης, Στέλιος και Γιάννης. Γονείς του, Στυλλής και Παντελού Γιάννου. Αδέλφια ο Γεώργιος, Χρυσταλλού, Παναγιώτα, Ανδρέας, Σωτήρης, Μιχαήλ και Ανδρόνικος.

Ο Γιαννής Στυλλή ήταν απόφοιτος του δημοτικού σχολείου Τρικώμου και εργαζόταν ως οικοδόμος. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση των σωματείων ΣΕΚ και «Νέος Αιών» Τρικώμου.

Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ το 1956 στις ομάδες κρούσεως Τρικώμου και πέρασε σχεδόν από όλα τα τμήματα της Οργάνωσης, συνεργαζόμενος με τους αντάρτες της περιοχής του. Βοηθούσε στην κατασκευή βομβών και όπλων. Έλαβε μέρος σε ενέδρες εναντίον του εχθρού και για πολύ καιρό δεν πήγαινε δουλειά, επειδή οι ευθύνες που είχε αναλάβει στην οργάνωση δεν του άφηναν χρόνο.

Στις 24 Οκτωβρίου 1958, μαζί με το συναγωνιστή του Νίκο Καραντώνη και άλλους, τοποθέτησαν νάρκη πιέσεως στο δρόμο μεταξύ του αστυνομικού σταθμού Τρικώμου και του βοηθητικού αστυνομικού σταθμού, που βρισκόταν στα Περιβόλια του Τρικώμου, με στόχο το στρατιωτικό αυτοκίνητο που διακινούσε Άγγλους αστυνομικούς από τον ένα σταθμό στον άλλο.

Μετά την τοποθέτηση της νάρκης και, ενώ όλοι αποχωρούσαν και βρίσκονταν σε κάποια απόσταση, ο Γιαννής είδε μια μεγάλη πέτρα και την τοποθέτησε σε σημείο του δρόμου, έτσι που να εμποδίζει το στρατιωτικό αυτοκίνητο και να το υποχρεώσει να περάσει πάνω από τη νάρκη. Στην προσπάθειά του όμως αυτή, πάτησε τη νάρκη, η οποία ανατινάχθηκε προκαλώντας ακαριαία το θάνατό του και πληγώνοντας κρίσιμα το συναγωνιστή του Νίκο Καραντώνη, ο οποίος τη στιγμή εκείνη έριχνε πιπέρι για εξουδετέρωση της οσμής τυχόν ανιχνευτικών σκύλων που οι Άγγλοι συνήθιζαν να χρησιμοποιούν στις έρευνές του, μετά από επιθέσεις και άπλωνε το χέρι του να τον εμποδίσει, επειδή αντιλήφθηκε ότι θα πατούσε τη νάρκη.

 .

.

.

h1

Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ

23/08/2012

.

.

Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ

μαρτυρεί, ως ένα βαθμό και την καταγωγή του μεγάλου ποιητή

                                                                                       του Χρήστου Κουβαρά

     «Επτά εριδμαίνουσι πόλεις δια ρίζαν Ομήρου. Σμύρνα, Ιθάκη, Χίος, Κολοφών, Πύλος, Άργος, Αθήνα», χωρίς βέβαια η Κύμη (Μικράς Ασίας), η Σαλαμίνα ή η Ρόδος, να παραιτούνται από τη διεκδίκησή τους ως γενέτειρες του μεγάλου ποιητή. Κάνοντας μερικές υποθετικές σκέψεις γι’ αυτές τις πόλεις, μπορούμε δια της εις άτοπον απαγωγής να καταλήξουμε ποιες απ’ αυτές δεν συγκεντρώνουν ισχυρά λογικά στοιχεία να ’ναι η γενέτειρα του ποιητή. Βέβαια, στη συνέχεια, τούτου του άρθρου θα προσπαθήσουμε να δούμε με βάση τη διάλεκτο που ’ναι γραμμένη η ΙΛΙΑΔΑ και η ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ποια πόλη συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να είναι η γενέτειρά του. Όπως π.χ. και σήμερα, ένας που γράφει στην Κρητική διάλεκτο φανερώνει την Κρητική του καταγωγή, ως επίσης κι ένας που μιλάει τη Θεσσαλική διάλεκτο, μαρτυρεί την Θεσσαλική του καταγωγή και ούτω καθεξής.

Όσον αφορά τώρα για τις παραπάνω πόλεις που ερίζουν για την καταγωγή του ποιητή, στον Κολοφώνα ξέρουμε ότι έφτασε επιστρέφοντας από την Ιθάκη και μάλλον δεν θα είχε ακόμα γράψει την Οδύσσεια. Η Κύμη της Μικράς Ασίας μάλλον θα ήταν η γενέτειρα της μητέρας του, η οποία έφυγε από εκεί. Οι Μυκήνες, το Άργος και η Κνωσσός, πρέπει να μπήκαν στο παιχνίδι της διεκδίκησης της γενέτειράς του λόγω των λαμπρών των ονομάτων και της ιστορίας τους. Η Αθήνα και λόγω λαμπρού ονόματος και ιστορίας, αλλά και γιατί την εποχή που γεννήθηκε ο Όμηρος υπήρχε μεγάλο ρεύμα εποικισμού από Αθηναίους προς Ιωνία….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

23/08/2012

 

.

.

Μια πεθερά και νύφη ζούσαν μαζί σ’ ένα σπίτι, σαν τη γάτα με το σκύλο. Η ζωή τους ήταν ανυπόφορη.
Κάποτε αρρώστησε η πεθερά και η νύφη σκέφτηκε να την θανατώσει. Πήγε σ’ έναν γιατρό και του εκμυστηρεύτηκε τα πρόβλημά της, ζητώντας του να της δώσει ένα δηλητήριο.
Εκείνος της έδωσε και της σύστησε να την φροντίζει πολύ την πεθερά της, για να μην υποψιαστεί τίποτε. Έτσι η νύφη ήταν πολύ περιποιητική και ευγενική με την πεθερά της.
Κάποτε η πεθερά έγινε καλά και συγκινημένη ζήτησε συγνώμη γεμάτη ευγνωμοσύνη από την νύφη της για τα προηγούμενα. Η νύφη ένοιωσε τύψεις και μετανοιωμένη έτρεξε στο γιατρό ζητώντας αντίδοτο για το δηλητήριο. Και  τότε ο γιατρός της απεκάλυψε πως της έδωσε φάρμακο για να θεραπεύσει την σκληρή καρδιά της ίδιας και όχι δηλητήριο για την πεθερά της.
.
.
.