Archive for Αύγουστος 2012

h1

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

31/08/2012

.

.

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (1961 – 2004)

.

.

Δώδεκα διαδοχικές εκδόσεις,  εμπλουτισμένες συνεχώς με νεότερα δεδομένα, κυκλοφόρησαν πάνω στην ανθρωπολογική – εθνογενετική μελέτη των Ελλήνων. Βάση αυτού του έργου αποτελεί η διδακτορική διατριβή τού Άρη Ν. Πουλιανού, που εκπονήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας υπό την επίβλεψη του διάσημου καθηγητή Ανθρωπολογίας Γ. Φ. Ντεμπέτς. H έρευνα στηρίχθηκε στη μελέτη 70 ανθρωπολογικών γνωρισμάτων 3000 περίπου Ελλήνων πολιτικών προσφύγων του 1949 στην τ. Σοβιετική Ένωση. Τα γνωρίσματα αυτά (π.χ. ύψος σώματος, πλάτος προσώπου, χρώμα δέρματος, σχήμα ματιών), αντανακλούν με τη σειρά τους τις δομές των γονιδίων και του DNA. Η στατιστική επεξεργασία, σε συνδυασμό με την γεωγραφική τους κατανομή, απέδειξε μαθηματικά την ακατάπαυστη βιολογική συνέχεια των Ελλήνων σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής και προϊστορικής εποχής (λόγω της μικρής στατιστικής απόκλισης στη διασπορά των ανθρωπομετρικών και σωματοσκοπικών γνωρισμάτων), που ανάγεται τουλάχιστο στη Μεσολιθική και Άνω Παλαιολιθική περίοδο (30.000 χρόνια). Επίσης, η ιστορική συνέχεια αποδεικνύεται από τη σύγκριση των μετρήσεων των σύγχρονων κατοίκων με αυτές των αρχαίων και προϊστορικών κρανίων της Ελλάδας, οι οποίες στατιστικά δεν παρουσιάζουν διαφορές. Έτσι, παρά τις κατά καιρούς επιδράσεις και περιορισμένες  (κυρίως εσωτερικές) μετακινήσεις πληθυσμών, με την ανθρωπολογική έρευνα έγινε φανερό ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας έμεινε βασικά αναλλοίωτος και ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων φύλων που κατοικούσαν στην ελληνική χερσόνησο…
.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΕΙΠΕΝ ΟΜΗΡΟΣ

30/08/2012

.

.

Επέων δε πολύς νόμος ένθα και ένθα.

.

Λόγια πολλά και γνώμες υπάρχουν στους ανθρώπους.

Π.χ. Μην ακούς κανέναν που προσπαθεί με ωραία λόγια να σε εξαπατήσει, στρεπτή δε γλώσσ’ εστί βροτών, πολέες δ’ ένι μύθοι.

.

.

Πηγή: Το καταπληκτικό Λεξικό Αρχαϊστικών Φράσεων, του Δημήτριου Τσιρόγλου από τις εκδόσεις Σαβάλας.

 .

 .

.

h1

ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 – ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΙ

29/08/2012

Ο Στρατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος

..

.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ

.

Καὶ οὗτος ἐπίσης ἦτον ἀπὸ τὸ Ζυγοβίστιον. Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐν ἀρχῇ τῆς ἐπαναστάσεως ἐπροσκολλήθη εἰς τοὺς σωματοφύλακας, καὶ εἰς τὸ γραφεῖον τοῦ Κολοκοτρώνη, καὶ ὑπηρέτει γράφων καὶ πολεμῶν. Μετὰ δὲ τὴν φυγὴν τοῦ ὑπασπιστοῦ Σπύρου Σπηλιωτοπούλου, ὁ Κολοκοτρώνης διώρισεν ὑπασπιστήν του τὸν Ζαφειρόπουλον, ὄντα γενναῖον καὶ τολμηρόν. Ὁ στρατηγὸς Κολοκοτρώνης, ὅταν ἀπὸ τὴν θέσιν Μάνεσι, ἡ ὁποία κεῖται πλησίον τοῦ Ταϋγέτου, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Ἀργολίδα πρὸς ἀντάμωσιν τοῦ Καραϊσκάκη, ὅστις ἦλθε νὰ συνομιλήσῃ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ζητήσῃ βοήθειαν στρατιωτικὴν καὶ χρηματικὴν διὰ νὰ ἐπαναστήσῃ ἐκ νέου τὴν Ρούμελην, τὸ ὁποῖον καὶ ἔγεινε, τότε ὁ ὑπασπιστὴς τοῦ Κολοκοτρώνη Ζαφειρόπουλος θέλων νὰ ἐπιθεωρήσῃ τὸν εἰς Μάνεσι στρατὸν, συγκείμενον ἐκ 3000 περίπου, ὡς ἐπαρουσιάσθη ἐκεῖ καβάλα, ἐζαλίσθη διότι τοῦ ἦλθεν ἔξαψις εἰς τὴν κεφαλὴν, ἡ ὁποία τοῦ ἔφερε καὶ τὸν θάνατον. Εὑρέθησαν δὲ εἰς τὸ στρατόπεδον αὐτὸ καὶ εἶδαν τὸ γεγονὸς τοῦτο ὁ στρατηγὸς Δημ. Μελετόπουλος ἐκ Βοστίτσης, ὁ στρατηγὸς Β. Πετιμεζᾶς ἐκ Καλαβρύτων, ὁ χιλίαρχος Ν. Οἰκονομόπουλος ἀπὸ τὸ Νεόκαστρον καὶ ὁ στρατηγὸς Γιατράκος ἀπὸ τοῦ Μιστρᾶ.

.

.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ Η ΑΚΟΥΡΟΣ

.
Ἦτον ἀδελφὸς τοῦ ἀνωτέρω, ὡς εἴπομεν. Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν κατ᾿ ἀρχὰς τῆς ἐπαναστάσεως, ἀμέσως παρουσιάσθη μὲ σῶμα στρατιωτῶν συμπατριωτῶν του εἰς Βέρβαινα, καὶ κατόπιν ἐστρατοπέδευσε κατὰ τὸ χωρίον Στενὸν, ὅπου ἐσύστησε στρατόπεδον, καὶ ὅπου σώζονται καὶ μαρτυροῦνται μέχρι σήμερον τὰ ταμπούρια τοῦ Ἄκουρου λεγόμενα. Ἡ δραστηριότης καὶ ὁ ζῆλός του εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ πολέμου πολὺ ἐπαινέθησαν, καὶ ὁ πρίγκηψ Δ. Ὑψηλάντης τὸν ἠγάπα καὶ τὸν εἶχεν ὡς ἰδικόν του, καὶ ὡς ἐκ τούτου πολὺ ἐσεβάσθη ἀπὸ τοὺς καπεταναίους καὶ στρατιώτας κατὰ τὴν πολιορκίαν τῆς Τριπολιτσᾶς. Ἀπὸ τὸν Ἅγιον Σώστην ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ῥάχιν τῆς Βολιμῆς, ὅθεν ἐπολέμει πάντοτε μὲ τοὺς Τούρκους καὶ ἔκαμνε καὶ χωσιαῖς.

Μετὰ δὲ τὴν πτῶσιν τῆς Τριπολιτσᾶς ὑπῆγεν εἰς τὴν Ρούμελην, καὶ ἔλαβε μέρος εἰς τὴν μάχην τῆς Ἁγίας Μαρίνας καὶ τῆς Στυλίδος, κατὰ τὴν ὁποίαν ὄχι μόνον αὐτὸς, ἀλλὰ καὶ ὅλον τὸ σῶμά του ἀρίστευσαν ἀρχηγοῦντος τοῦ στρατηγοῦ Νικήτα Σταματελοπούλου. Κατὰ δὲ τὴν εἰσβολὴν τοῦ τρομεροῦ Δράμαλη ἐπίσης ἐφάνη μὲ τοὺς συνεπαρχιώτας του καὶ ἔλαβε μέρος εἰς πολλὰς μάχας. Μετὰ δὲ τὴν μάχην τοῦ Κολοκοτρώνη ἐτοποθετήθη μεταξὺ τοῦ βουνοῦ Πανάγου καὶ Ἀγριλοβουνοῦ πλησίον τοῦ Παλῃοχάνου ὅπου ἀκόμη σώζονται καὶ μαρτυροῦνται τὰ ταμπούρια του.
Μετὰ ταῦτα ἐξεστράτευσε μετὰ τῶν ἄλλων κατὰ τοῦ Ἰμβραὴμ καὶ αἰχμαλωτίσθη, ὡς εἴρηται, κατὰ τὴν μάχην τοῦ Κρεμυδίου κατὰ τὴν ὁποίαν ἔπεσαν πολλοὶ Ἕλληνες.

.

.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ

.
Οὗτος ἦτον ἐπίσης ἀδελφὸς τῶν δύω ἀνωτέρω, καὶ ὑπηρέτησε πολιτικῶς καὶ στρατιωτικῶς.

,

,

Συντομευμένος σύνδεσμος  : http://wp.me/p12k4g-1VE

,

,

.

.

 

h1

ΘΡΑΚΕΣ ΚΑΙ ΜΥΚΗΝΑΙΟΙ

29/08/2012

.

.

ΘΡΑΚΕΣ ΚΑΙ ΜΥΚΗΝΑΙΟΙ

 Μετάφραση από την ΜΑΡΙΑ ΡΑΛΛΗ – ΥΔΡΑΙΟΥ, Μ.Α. Κριτικής Θεωρίας, Ιστορικό – Αρχαιολόγο

Η Θρακολογία και η Μυκηνολογία είναι δυο κλάδοι των Ινδο-Ευρωπαϊκών Σπουδών ίσης αξίας για το θέμα » ενδοσχέσεις ανάμεσα στους Πρωτο-Θράκες και στους Πρώτο- Έλληνες» εφ’ όσον αμφότεροι έζησαν στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Ο καθηγητής ALEXANDER FOL ξεκίνησε μια διεθνή προσέγγιση στη Θρακολογία. Είδε ότι οι θησαυροί του θρακικού πολιτισμού δεν θα έπρεπε να περιοριστούν μόνον στις χώρες της Νότιας – Ανατολικής Ευρώπης αλλά να μοιραστούν με τα έθνη όλου του κόσμου. Σε μια σειρά από συνέδρια – το πρώτο έγινε το 1972- ο Α. FOL έκανε τη Θρακολογία ένα ζωτικό τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρώπης. Έτσι γεννήθηκε μια μοντέρνα, διεθνής επιστήμη στο Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Θρακολογίας στη Σόφια.

Πριν από χρόνια, όταν υπήρχαν λιγότερα γλωσσολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία, οι ερευνητές της Αρχαίας Θράκης έβγαλαν το συμπέρασμα ότι αυτά που είδαν στην περιοχή αυτή γύρω στα μέσα της πρώτης χιλιετίας π.Χ. και λίγο αργότερα, και τα οποία τους θύμιζαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, ήταν κατάλοιπα του παρελθόντος. Υπέθεσαν ότι αυτά τα κατάλοιπα ή ενθυμήματα της Μυκηναϊκής εποχής στην Ελλάδα μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα μιας πιθανής, αν και καθυστερημένης, επίδρασης των Μυκηναϊκών κέντρων επάνω στο Βορρά. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι ανάμεσα στην Ανατολία και στη Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της λεκάνης του Καυκάσου-Μαύρης θάλασσας, αναδύθηκε ένας σχετικά ενοποιημένος τελετουργικός και μυθολογικός συμβολισμός, ο οποίος και αποδεικνύεται από βασικά αντικείμενα και ζωομορφικές συνταυτίσεις: ο διπλός πέλεκυς και ο σταυρός ήταν συνδεδεμένα με τη λατρεία της Μητέρας-θεάς καθώς και με τη λατρεία των νεκρών. Μερικές φορές και η γυναικεία μορφή απεικονιζόταν με το σχήμα του σταυρού. Η Θράκη διατήρησε για πολύ καιρό την αρχαία σημασιολογία των κυριοτέρων μυθολογικών συμπλεγμάτων λατρείας αυτής της περιοχής: τα πουλιά και τα ελάφια, τις γυναικείες φιγούρες, το άλογο και το άρμα, τον ταύρο, κ.ά. Μεγάλης σημασίας ήταν τα μνημεία που χρονολογούνται έως την πρώτη χιλιετία π.Χ., όπως τα μεγαλιθικά μνημεία στο πρώτο μισό της χιλιετίας και ο θόλος και οι θολωτοί τάφοι στο δεύτερο μισό. Ολόκληρος ο μεγαλιθικός πολιτισμός είναι δυνατόν να ερμηνευτεί μόνον με την έννοια της λατρείας του Ήλιου…

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

27/08/2012

 

.

.

Όταν δεν έχει κανείς αυτό που αγαπά, πρέπει να αγαπά αυτό που έχει.
Σίλερ

 Όποιος αφήνει το συναίσθημα να τον κυριαρχεί, σβήνει σε κάθε συμφορά.
Νιούμαν

 Δεν υπάρχει χειρότερη αρρώστια στον άνθρωπο, από την κρύα καρδιά.

 Σπάνια προοδεύουν οι άνθρωποι που δεν έχουν άλλο υπόδειγμα από τον εαυτό τους να αντιγράφουν.

.
.
.

h1

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΚΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

27/08/2012

.

.

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΚΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

 .

.

ΤΟΥ ΙΩANNH TOYPATΣOΓΛOY

 .

H πόλη της Παλλάδος, από τις πρώτες, μαζί με την Aίγινα και την Kόρινθο, που υιοθέτησαν το αγαθό του νομισματοκοπείν – εφεύρημα των Eλλήνων και των Λυδών της Mικράς Aσίας γύρω στο 590-580 π.X.– θα εισέλθει δυναμικά στο προσκήνιο της νομισματοκοπίας των αρχαϊκών χρόνων για να διατηρήσει το προβάδισμα έως τα τέλη του ελληνιστικού κόσμου. Θαλασσοκράτειρα και λίκνο πολιτισμού.

Τις πρώτες εκδόσεις που αποδίδονται στο νομισματοκοπείο των Αθηνών αποτελούν τα λεγόμενα «εραλδικά νομίσματα» (Wappenmünzen, στη διεθνή ορολογία) και πιστεύεται ότι κυκλοφόρησαν επί Πεισιστρατιδών – ιδιαίτερα μάλιστα στα χρόνια του ιδρυτή της «τυραννίας» Πεισιστράτου (περ. 545-527 π.Χ.). Στην πλειονότητά τους είναι αργυρά δίδραχμα και υποδιαιρέσεις. Οι παραστάσεις των πρόσθιων όψεων περιλαμβάνουν αμφορέα, τρισκελίδα, γλαύκα, ημίτομο ίππου (αριθ. κατ. 127), κεφαλή βοός, αστράγαλο, τροχό (αριθ. κατ. 128), γοργόνεια, κτλ., θέματα δηλαδή που σχετίζονται με τη μυθολογία, το εμπόριο και το γεωργικό πλούτο της Αττικής. Οι οπίσθιες όψεις, κατά τη συνήθεια της εποχής, φέρουν έγκοιλο τετράγωνο (βλ. αριθ. κατ. 127, 128).

Στα τετράδραχμα που εκδίδονται αργότερα κατά το διάστημα περ. 527-510 π.X. και που αποδίδονται στον Iππία, δευτερότοκο γιο του Πεισιστράτου, απεικονίζεται γοργόνειον και κατά περίπτωση κεφαλή βοός ή ημίτομο λέαινας. Tώρα για πρώτη φορά εικονογραφείται και η οπίσθια όψη. Η κυκλοφορία των πρώτων αυτών σειρών (δίδραχμα και υποδιαιρέσεις, τετράδραχμα) κατά κανόνα δεν υπερβαίνει τα γεωγραφικά όρια του αθηναϊκού κράτους, αντικατοπτρίζοντας την ενδοστρεφή πολιτική της τυραννίας….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΜΕ ΞΙΦΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΡΟΤΡΟ

25/08/2012

EnseetAratro

Με ξίφος και με άροτρο

.

του Αθ. Τσακνάκη

.

Από τον πανάρχαιο χώρο των συμβόλων δανειζόμαστε δύο αντικείμενα: το ξίφος, γιά να συμβολίσουμε τον αγώνα, την πάλη, την ένοπλη σύγκρουση, και το άροτρο, γιά να συμβολίσουμε την ηρεμία, την γαλήνη, την ειρηνική εργασία. Η ανθρώπινη κοινωνία, και όχι μόνον αυτή, εκ φύσεως πορεύεται στον χρόνο κάνοντας χρήση τόσο τού ξίφους, όσο και τού αρότρου. Κανένα από τα δύο δεν δύναται να εξαλειφθεί, επειδή αμφότερα συμβάλλουν στην αναγκαία ισορροπία τής επίγειας ζωής. Ο πολιτισμός, βέβαια, ορθά ενισχύει την διάρκεια και προβάλλει την αξία τής χρήσης τού αρότρου, αλλά δεν δύναται να εξαλείψει ολοσχερώς τον βαρβαρισμό από το πρόσωπο τής Γης. Είναι, λοιπόν, σοφή η σχετική διδασκαλία τού ιερού Πλουτάρχου: «Η γένεση και η σύσταση αυτού εδώ τού κόσμου είναι ανάμεικτη από ενάντιες, όχι όμως ισοσθενείς, δυνάμεις, αλλά κυριαρχεί η καλύτερη. Η απώλεια τής φαύλης είναι αδύνατη, καθώς είναι βαθιά φυτεμένη στο σώμα και βαθιά στην ψυχή τού σύμπαντος και πάντοτε μάχεται με κακία την καλύτερη» (Πλούταρχος, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος»).

Ο πολιτισμός, ως «τάση προς το άροτρο», δεν κατορθώνει να επιβιώσει εάν δεν προβλέψει έγκαιρα την «διά τού ξίφους» περιφρούρησή του. Με άλλα λόγια: δεν μπορώ να ζω πολιτισμένα εάν δεν είμαι έτοιμος να υπερασπιστώ ένοπλα τον πολιτισμένο βίο μου εναντίον όσων τον επιβουλεύονται. Ο άκαμπτος φυσικός νόμος απαιτεί από τους πολιτισμένους ανθρώπους να είναι «αμυντικά ετοιμοπόλεμοι» προκειμένου να εξακολουθήσουν να είναι πολιτισμένοι. Η Ιστορία, επίσης, διδάσκει ότι οι λαοί, που δεν μεριμνούν εγκαίρως γιά την άμυνά τους, αργά ή γρήγορα καθίστανται υπόδουλοι και απολίτιστοι ενώ, κάποιες φορές, αφανίζονται ολοκληρωτικά.

Συνεπώς, σε μία αληθινά πολιτισμένη κοινωνία, τόσο ο αμιγώς φιλοπόλεμος, όσο και ο αμιγώς φιλειρηνικός άνθρωπος, ακολουθούν εξίσου προβληματικές και αντικοινωνικές πορείες. Ο πρώτος επειδή εγκαταλείπει το άροτρο εξαιτίας μίας παθολογικής αγάπης προς το ξίφος, ο δεύτερος επειδή εγκαταλείπει το ξίφος αρνούμενος να υπερασπιστεί το άροτρο, ενώ και οι δύο μαζί επειδή στρέφονται εναντίον τού πολιτισμού, ο οποίος αποτελεί την μέση οδό μεταξύ τού βαρβαρισμού και τής υποδούλωσης.

Τα σαθρά ιδεολογήματα τής «φιλειρηνικής απάθειας», που προβάλλονται αδιαλείπτως, ακόμη και στην Πατρίδα μας, ως «πανανθρώπινα ιδανικά», αποφεύγουν επιμελώς να απαντήσουν στην ακόλουθη κρίσιμη ερώτηση: «Μεγαλύτερο αγαθό γιά τον πολιτισμένο άνθρωπο είναι η ειρήνη ή η ελευθερία;». Αν είναι η ειρήνη, τότε κάθε υπόδουλος λαός θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα ευτυχισμένος, αφού όλοι οι δούλοι, ως πολιτικά ευνουχισμένες υπάρξεις, ζουν ειρηνικά. Αν είναι η ελευθερία, η οποία παντού και πάντα πηγάζει μόνον από τον πολιτισμό, τότε μας αρκεί να θυμόμαστε ότι αυτή εκ φύσεως εξασφαλίζεται «με ξίφος και με άροτρο».

 .

.

.