Archive for Απρίλιος 2011

h1

ΑΛΒΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΕΡΒΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

29/04/2011

.

.

.

Αλβανικές και σερβικές δραστηριότητες στη Μακεδονία
.

.

Παρόλο που η Εσωτερική Οργάνωση και οι βερχοβιστές δεν δημιούργησαν πολλά προβλήματα στους Τούρκους τη χρονιά του 1904, η Αλβανία και οι γειτονικές της περιοχές βυθίστηκαν και πάλι στην αναρχία όπως και Τον προηγούμενο χρόνο. Ο οπλαρχηγός Μπαϊράμ δεν είχε σταματήσει την παράνομη δραστηριότητά του. Οι δολοφονίες χριστιανών χωροφυλάκων συνεχίζονταν. Μεγάλες αντιδράσεις είχε ξεσηκώσει ο νέος φόρος στα αιγοπρόβατα, και το Φεβρουάριο του 1904 σοβαρές ταραχές ξέσπασαν στη Γιάκοβα. Ο Μπαϊράμ συγκέντρωσε 5.000 ενόπλους και χτυπήθηκε με το στρατηγό Σακίρ πασά, που είχε σταλεί με 19 τάγματα και πυροβολικό για να ενισχύσει τον τοπικό διοικητή Σεμσί πασά. Έγιναν άγριες μάχες στα υψώματα του Ούνικο, Μπόνικ και Ρέκα. Στα χωριά ανάμεσα στη Γιάκοβα και το Ιπέκ συγκεντρώνονταν όλο και περισσότεροι Αλβανοί και υπήρχε ο κίνδυνος οι φάρες της Μυρδιτίας να ενωθούν με τους στασιαστές στη Γιάκοβα. Όπως, όμως, είχε συμβεί και τον προηγούμενο χρόνο, ο Σακίρ έδειξε πυγμή και ως τα τέλη Μαρτίου είχε καταστείλει την ανταρσία.
Παρόλα αυτά, μόλις ο Σακίρ πασάς έφυγε για τα Σκόπια (απ’ όπου δεν επρόκειτο να επιστρέψει πριν από τα τέλη Ιουνίου), οι παράνομες δραστηριότητες στην επαρχία του γενικεύτηκαν. Οι φόνοι έγιναν καθημερινό φαινόμενο, με θύματα κυρίως εξαρχικούς και Βλάχους. Ο στρατός στα Σκόπια, που είχε μήνες να πληρωθεί, βρισκόταν σε αναβρασμό. Στις αρχές Ιουλίου οι αξιωματικοί στασίασαν και κατέλαβαν το τηλεγραφείο της Πρισρένης. Παρόμοια ήταν η αντίδραση των στρατιωτών στο Ιπέκ, οι οποίοι απαίτησαν, εκτός από την καταβολή των καθυστερουμένων, να αφεθούν ελεύθεροι οι Αλβανοί κρατούμενοι στη φυλακή του Ιπέκ, να απολυθούν οι χριστιανοί αγροφύλακες και χωροφύλακες, να υπάρξουν εξαιρέσεις από τη φορολογία στα κοπάδια και να μειωθεί η δεκάτη. Στην Πρισρένη ξέσπασαν διαμαρτυρίες εναντίον των μεταρρυθμίσεων και υπήρχε κίνδυνος η αναταραχή να επεκταθεί και στη Γιάκοβα, όπου το στασιαστικό πνεύμα κρυφόκαιγε από την αρχή της άνοιξης. Πράγματι, η κατάσταση εξελισσόταν πιο επικίνδυνα απ’ ό,τι τον προηγούμενο χρόνο• όπως, όμως, είχε συμβεί και στο παρελθόν, ο βαλής υποχώρησε κι έδωσε «μπέσα» (λόγο) στους Αλβανούς αρχηγούς ότι δεν θα πλήρωναν φόρο για τα κοπάδια τους, μήτε θα κατέβαλλαν ολόκληρη τη δεκάτη. Στις αρχές Οκτωβρίου, ο Χιλμί πασάς, που βρισκόταν στα Σκόπια, παρόλο που κατόπιν ισχυρίστηκε ότι είχε υποτάξει τους εξεγερμένους φύλαρχους, στην ουσία ενέκρινε τις παραχωρήσεις του βαλή. Το γεγονός είναι ότι δεν διέθετε επαρκείς δυνάμεις για να αντιμετωπίσει την κατάσταση μ’ επιτυχία. Οι παραχωρήσεις ήταν αναγκαίες, γιατί, ενώ ο ίδιος και ο βαλής πραγματοποιούσαν επίδειξη δυνάμεως εναντίον των Αλβανών στασιαστών, τα εξαρχικά σώματα ήταν ελεύθερα να παρενοχλούν τα χωριά που βρίσκονται στην περίμετρο της οροσειράς Καρά Νταγ (Τσέρνα Γκόρα). Το Δεκέμβριο, πάντως, έφτασε με ενισχύσεις ο αντιστράτηγος Νασέρ πασάς και κατόρθωσε να αποκαταστήσει την τάξη στο τρίγωνο Κουμάνοβο-Κράτοβο-Ιστίπ.
.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

Advertisements
h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

29/04/2011

.

.

.

  Ο Θεός δοκιμάζει τα παιδιά Του και ο σατανάς τα πειράζει.

  Ο Θεός ουδέποτε τα πειράζει και ο σατανάς ουδέποτε τα δοκιμάζει.

*****

  Κανένα κομψοτέχνημα δεν μπορεί να γυαλίσει χωρίς να τριφτεί, και κανένα παιδί του Θεού να τελειοποιηθεί χωρίς δοκιμασίες.

*****

  «Είναι μακρύς και δύσκολος της αρετής ο δρόμος»


Καβάφης

.
.
.

h1

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

28/04/2011

.

..

.

ΑΠΟ ΤΟΝ 8ο ΩΣ ΤΟ 2ο Π.Χ. ΑΙΩΝΑ
.
.

Το πέρασμα από τα χρόνια της προϊστορίας στην ιστορική εποχή βρίσκει τη Λέσβο πανέτοιμη από κάθε άποψη να ξεκινήσει ένα λαμπρό ιστορικό δρόμο., με αποτέλεσμα να καταστήσει έντονη την παρουσία της μέσα στον αρχαίο ελληνικό κόσμο και να διεκδικεί αξιόλογο μερίδιο από τη δημιουργία του ανεπανάληπτου αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Στο τέλος του 8ου και στις αρχές του 7ου π.Χ. αιώνα η εγκατάσταση και των τελευταίων Αιολέων στο νησί και στην απέναντι Μικρασιατική ακτή είχε ολοκληρωθεί. Η επιμειξία και αφομοίωσή τους από τους γηγενείς είχε συντελεστεί.
Ήδη η “άπολις’’, κατά τον ψευδηροδότειον “Βίον του Ομήρου”, Λέσβος έχει οικιστεί “κατά πόλεις”, δηλαδή έχουν διαμορφωθεί οι πέντε πόλεις – κράτη της Λέσβου και έχει προσδιοριστεί η επικράτεια της καθεμίας. Οι πόλεις αυτές, όπως προαναφέρθηκε και μνημονεύει ρητά ο Ηρόδοτος, είναι η Μυτιλήνη, η Μήθυμνα, η Πύρρα, η Άντισσα και η Ερεσός. Η Προϊστορική Αρίσβη σύμφωνα με πολλές ενδείξεις θα πρέπει ήδη από αυτή την εποχή να έχει εξανδραποδιστεί και να έχει υπαχθεί στην επικράτεια της Μήθυμνας. Γενικά τα όρια της επικράτειας της καθεμίας από τις παραπάνω πέντε πόλεις ήταν τα εξής: η Μυτιλήνη κατελάμβανε το Νοτιοανατολικό Τμήμα του νησιού, δηλαδή τις περιοχές σήμερα Αγιάσου, Πλωμαρίου, Γέρας, χερσονήσου Αμαλής και βόρεια μέχρι τις Ν. Κυδωνίες.
Η Μήθυμνα κατείχε το βόρειο και Κεντρικό Τμήμα του νησιού, δηλαδή τις περιοχές σήμερα Μολύβου, Πέτρας, Μανταμάδου και Καλλονής.
Η Πύρρα περιελάμβανε την περιοχή σήμερα Πολιχνίτου, Αχλαδερής, Μέσων• η Άντισσα το βορειοδυτικό τμήμα με διέξοδο στον Κόλπο Καλλονής και η Ερεσός το Νοτιοδυτικό, δηλαδή τις περιοχές Ερεσού και Σιγρίου.
Στην επικράτεια της Μυτιλήνης ανήκει μόνιμα σε όλη την αρχαιότητα και ο “των Μυτιληναίων αιγιαλός”, δηλαδή όλη η απέναντι στο νησί Μικρασιατική παραλία από τον Αδραμυττινό κόλπο μέχρι τις Αγρινούσσες απέναντι από την Αγριλιά.
Οι σχέσεις ανάμεσα στις πόλεις – κράτη της Λέσβου δεν ήταν πάντοτε φιλικές ούτε όμως και πάντοτε εχθρικές. Άλλωστε από την αρχαϊκή εποχή (8ο – 6ο π.Χ. αιώνα) είναι γνωστό ότι είχε ιδρυθεί το κοινό της Λέσβου με έδρα το ιερό των Μέσων. Λέγοντας ‘κοινό’ εννοούμε κάποια μορφή ένωσης, που σίγουρα είχε θρησκευτικό χαρακτήρα με κοινό τόπο λατρείας το ιερό των Μέσων, που βρισκόταν στο κέντρο του νησιού. Συχνά, όμως, η λεσβιακή αυτή ενότητα έπαιρνε και πολιτική μορφή που κάθε τόσο χαλαρωνόταν ή και διασπόταν από διάφορα γεγονότα και άλλοτε ανανεωνόταν. Η Μήθυμνα συχνά διαφοροποιούσε την πολιτική της και ερχόταν σε σύγκρουση πότε με τη Μυτιλήνη και πότε με την Άντισσα και την Ερεσό. Οι άλλες τέσσερις πόλεις διατηρούσαν μάλλον φιλικές σχέσεις μεταξύ τους.

.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

28/04/2011

.

.

.

  Η Ανάστασης του Χριστού είναι ένας μοναδικός θρίαμβος, στο αήττητο ως τότε τέρας του θανάτου. Και η Καινή Διαθήκη μας ζωγραφίζει με ζωηρές πινελιές την μέλλουσα δόξα. Μ’ αυτή την πεποίθηση και ο διαπρεπής αστρονόμος Μπιγκουρντάν, κατευόδωσε στον επικήδειο λόγο του τον επίσης μέγα αστρονόμο Πουανκαρέ:

«Δεν σου απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό, αλλά το καλή συνάντηση στην πέραν του τάφου ζωή, την οποία το λογικό βλέπει, η καρδιά μαντεύει, και όπου ο Θεός υπόσχεται αθάνατη ειρήνη σ’ όλους τους εργάτες του αγαθού».

 .

.

.

h1

ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ – ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

26/04/2011

Ο Γιάννης (Τριανταφύλλου) Μακρυγιάννης 1794 – 1864

.

.

.

AΔEΛΦOI ANAΓNΩΣTEΣ!

.
Eπειδή έλαβα αυτείνη την αδυναμία να σας βαρύνω με την αμάθειά
μου (αν έβγουν εις φως αυτά οπού σημειώνω εδώ και ξηγώμαι πότε
με κόλλησε αυτείνη η ιδέα, –από τα 1829, Φλεβαρίου 26, εις το Άργος–
και ακολουθώ αγώνες και άλλα περιστατικά της πατρίδος) σας λέγω,
αν δεν τα διαβάσετε όλα, δεν έχει το δικαίωμα κανένας από τους
αναγνώστες να φέρη γνώμη ούτε υπέρ, ούτε κατά. Ότι είμαι
αγράμματος και δεν μπορώ να βαστήσω ταχτική σειρά ’σ τα
γραφόμενα, και τότε φωτίζεται και ο αναγνώστης.
Μπαίνοντας εις αυτό το έργον και ακολουθώντας να γράφω
δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος και θρησκείας, οπού της
προξενήθηκαν από την ανοησίαν μας και ’διοτέλειά μας και από
θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από ’μάς τους στρατιωτικούς,
αγαναχτώντας και εγώ απ’ ούλα αυτά, ότι ζημιώσαμε την πατρίδα
μας πολύ και χάθηκαν και χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι,
σημειώνω τα λάθη ολωνών και φτάνω ων σήμερον, οπού δεν
θυσιάζομε ποτές αρετή και πατριωτισμόν και είμαστε σε τούτην την
άθλια κατάστασιν και κιντυνεύομεν να χαθούμεν.
Γράφοντας αυτά τα αίτια και τις περίστασες, οπού φέραμεν τον
όλεθρον της πατρίδας μας όλοι μας, τότε ως έχοντας και εγώ
μερίδιον εις αυτείνη την πατρίδα και κοινωνία, γράφω με πολλή
αγανάχτησιν αναντίον των αιτίων, όχι να ’χω καμμιά ιδιαίτερη κακία
αναντίον τους, αλλά ο ζήλος πατρίδος μου δίνει αυτείνη την
αγανάχτησιν και δεν μπόρεσα να γράψω γλυκώτερα. Αυτό το
χειρόγραφον, από την περίστασιν οπού μου έγιναν πολλές
καταδρομές, το είχα κρυμμένο. Τώρα οπού το έβγαλα, το διάβασα
όλο και έγραψα ως τα 1850 Απρίλη μήνα, και διαβάζοντάς το είδα ότι
δεν ξηγώμαι γλυκώτερα δια κάθε άτομον.

Read the rest of this entry ?

h1

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

26/04/2011

.

.

.

Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (Ραμαβούνι Μεσσηνίας 1770 – Ἀθήνα 1843)

.

Ἡ σημαντικότερη ἡγετικὴ φυσιογνωμία τῆς Ἐπανάστασης. Τὸ ὄνομα τοῦ Κολοκοτρώνη συνδέθηκε μὲ τὶς σημαντικότερες φάσεις τοῦ Ἀγώνα στὴν Πελοπόννησο. Ὁ πατέρας του Κωνσταντῆς Κολοκοτρώνης πῆρε μέρος στὴν ἔνοπλη ἐξέγερση τοῦ Ἑλληνισμοῦ., ποὺ ὑποκινήθηκε ἀπὸ τὴν Αἰκατερίνη Β´ τῆς Ρωσίας τὸ 1770, καὶ σκοτώθηκε σὲ συγκρούσεις μαζὶ μὲ δυὸ ἀδελφούς του. Τὰ γεγονότα αὐτὰ ὑπῆρξαν καθοριστικὰ γιὰ τὴ διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ἄρχισε τὴ δράση του τὸ 1805, ὅταν πῆρε μέρος στὶς ναυτικὲς ἐπιχειρήσεις τοῦ ρωσικοῦ στόλου τὴν περίοδο τοῦ ρωσοτουρκικοῦ πολέμου. Ἀργότερα ὑπηρέτησε στὸ ἑλληνικὸ στρατιωτικὸ σῶμα ποὺ ὀργάνωσαν οἱ Ἄγγλοι καὶ τιμήθηκε μὲ τὸ βαθμὸ τοῦ ταγματάρχη γιὰ τὴ δράση του ἐναντίον τῶν Γάλλων. Τὸ 1818 μυήθηκε στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶ ἄρχισε μὲ πάθος νὰ προετοιμάζει τὸν Ἀγώνα στὴν Πελοπόννησο. Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης ἀναδείχτηκε ἡ στρατιωτικὴ ἰδιοφυία τοῦ Κολοκοτρώνη. Ἡ παράδοση τῆς Καλαμάτας (23 Μαρτίου 1821), ἡ ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς (23 Σεπτεμβρίου 1821), οἱ νίκες στὸ Βαλτέτσι, τὰ Βέρβενα καὶ τὰ Δολιανὰ ἑδραίωσαν τὸ κύρος του ὡς στρατιωτικοῦ ἡγέτη, παράλληλα ὅμως προκάλεσαν καὶ τὶς πρῶτες ἀντιδράσεις μερίδας τῶν τοπικῶν ἀρχόντων. Ἡ ἀντίδραση αὐτὴ κορυφώθηκε μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Δ. Ὑψηλάντη ποὺ ἐπεδίωξε νὰ ὀργανώσει πολιτικὰ τὴν Ἐπανάσταση, καὶ πῆρε τὴ μορφὴ ἀνοικτῆς ρήξης μεταξὺ στρατιωτικῶν καὶ προκρίτων. Ὁ Κολοκοτρώνης προσπάθησε νὰ συνδιαλλάξει τὶς ἀντιμαχόμενες μερίδες καὶ νὰ ἀποτρέψει τὴν κατάρρευση τῆς νεαρῆς Ἐπανάστασης. Στὶς 26 Ἰουλίου 1822 ἡ ἱστορικὴ νίκη του στὰ Δερβενάκια ὁδήγησε στὸν ἀποδεκατισμὸ τῆς στρατιᾶς τοῦ Δράμαλη, διέσωσε τὸν Ἀγώνα στὴν Πελοπόννησο καὶ ἐπικύρωσε, γιὰ μία ἀκόμα φορά, τὶς ἐξαιρετικὲς στρατιωτικὲς ἱκανότητες τοῦ «Γέρου» τοῦ Μοριᾶ. Οἱ ἐπιτυχίες αὐτὲς δὲν ἀπέτρεψαν τὴ συνεχιζόμενη καὶ κλιμακούμενη ἀντιπαράθεση μεταξὺ στρατιωτικῶν καὶ κυβερνητικῶν, τῆς ὁποίας θύμα ὑπῆρξε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης. Στὶς ἔνοπλες συγκρούσεις ὁ γιός του Πάνος καὶ ὁ ἴδιος συνελήφθησαν καὶ κρατήθηκαν στὸ Ναύπλιο. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀμνηστεύθηκε ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τὴν περίοδο ποὺ ὁ Ἰμπραὴμ ἀποβιβάστηκε στὴν Πελοπόννησο καὶ μαζὶ μὲ τὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη προσπάθησε νὰ ἐμποδίσει τὴν ἀνακατάληψη τῆς Πελοποννήσου ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ νὰ ἐμψυχώσει τὸ δοκιμαζόμενο πληθυσμό. Ὡς τὸ τέλος τῆς Ἐπανάστασης ὁ Κολοκοτρώνης συνέχισε νὰ διαδραματίζει ἐνεργὸ ρόλο στὰ στρατιωτικὰ καὶ πολιτικὰ πράγματα τῆς ἐποχῆς. Ὑποστήριξε θερμὰ τὸν Καποδίστρια καὶ δέχτηκε μὲ ἐνθουσιασμὸ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Ὄθωνα. Ἡ διαφωνία του μὲ τὰ μέτρα καὶ τὴν πολιτικὴ τῆς Ἀντιβασιλείας κατέληξε στὴ δίωξη καὶ τὴν πολύκροτη δίκη του μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἐσχάτης προδοσίας. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο μαζὶ μὲ τὸ Δημ. Πλαποῦτα παρὰ τὶς διαφωνίες τῶν Τερτσέτη καὶ Πολυζωίδη. Μὲ τὴν ἐνηλικίωση τοῦ Ὄθωνα πῆρε χάρη, ὀνομάστηκε στρατηγὸς καὶ ἔλαβε τὸ ἀξίωμα τοῦ συμβούλου τῆς Ἐπικρατείας. Στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του ὁ Κολοκοτρώνης ὑπαγόρευσε στὸν Γεώργιο Τερτσέτη τὰ «Ἀπομνημονεύματά» του ποὺ κυκλοφόρησαν τὸ 1851 μὲ τὸν τίτλο «Διήγησις συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς ἀπὸ τὰ 1770 ἕως τὰ 1836». Τὰ «Ἀπομνημονεύματα» τοῦ Κολοκοτρώνη ἀποτέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν πολύτιμη πηγὴ γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση.

.
.
.
.

h1

ΕΙΠΕΝ ΟΜΗΡΟΣ

26/04/2011

.

.

 .

Μετά γάρ τε και άλγεσι τέρπεται ανήρ μνησάμενος, ότε πολλά πάθη και πολλά εόργη.

.

.

Γλυκά είναι τα βάσανα όταν τα συλλογιέται εκείνος που έπαθε από αυτά και που πολλά έχει κάνει.

.

.

.

Πηγή: Το καταπληκτικό Λεξικό Αρχαϊστικών Φράσεων, του Δημήτριου Τσιρόγλου από τις εκδόσεις Σαβάλας.

.

.

.

.