Posts Tagged ‘ΜΟΝΕΣ-ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ’

h1

Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΙΟΥΤΑΧΗ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΗ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΔΟΜΒΟΥΣ

16/11/2013

.

.

ΜΟΝΗ ΔΟΜΒΟΥΣ ΕΓΧΩΡΩΜΗ.

.

Κατὰ τὸ 1826, ὁ ἀρχιστράτηγος τῆς Ρούμελης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, ἐκστρατεύοντας ἀπό τὴν Ἐλευσίνα πρὸς τὴν Κεντρικὴ Ρούμελη, τοποθέτησε σ’ αὐτό φρουρὰ μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Μπαρμπιτσιώτη, γιὰ νὰ ἐμποδίσῃ τίς κινήσεις τοῦ Κιουταχῆ. Μὲ ἐπιθέσεις του, ὁ Κιουταχής στίς 15 καὶ 17 Νοεμβρίου, ἀπέτυχε νὰ καταλάβῃ τὸ μοναστήρι.

 Ἐκεῖνες τίς ἡμέρες – παραμονές τῆς μάχης στὴν Ἀράχωβα – ἀφηγεῖται ὁ Νεόφυτος, μέγας ἐπαναστάτης καὶ αὐτός στὸν Μεγάλο Ἀγῶνα, ὁ εὐσεβής Καραϊσκάκης πέρασε ἀπό τὸ μοναστήρι, προσκύνησε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καί εἶπε:

«Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, βοήθησέ με. Ἐπειδή μπορεῖς, γιατί ἔχεις πολλὴ παρρησία πρὸς τὸν φιλάνθρωπο Θεό, γιὰ νὰ καταστραφοῦν οἱ ἐχθροί, μὲ τὴν ἐκστρατεία μου ἐναντίον τους. Ὅλη ἡ ἐλπίδα μου καὶ ἡ ἐλπίδα τοῦ στρατοῦ μου ἐξαρτᾶται ἀπό τὴν δικὴ σου προστασία, Ἅγιε Σεραφείμ. Τίποτε δέν μπορῶ νὰ ἐπιτύχω ἐγῶ δίχως τὴν δικὴ σου θερμὴ προστασία».

Καὶ ἀφοῦ ἀσπάστηκε τὴν ἱερή εἰκόνα μ’ εὐλάβεια, βγῆκε ἀπό τὸ μοναστήρι καὶ ἐκστράτευσε ἐναντίον τῶν τούρκων, ποὺ εἶχαν ὀχυρωθεῖ στήν Ἀράχωβα.

Τοὺς κατενίκησε, σκοτώνοντας καὶ τὸν ἀλβανό ἀρχηγό τους Μουστάμπεη, σημαντικὸ ἀξιωματικό τοῦ στρατάρχη Κιουταχῆ. Ὕστερα ἀπό αὐτή τὴν μεγαλειώδη νίκη, ὁ Καραϊσκάκης καὶ οἱ στρατιῶτες του εὐχαρίστησαν  τὸν Θεὸ καὶ τὸν Ἅγιο Σεραφεῖμ καὶ μαζὶ τους οἱ ἀπελευθερωμένοι Ἕλληνες.

 .

.

 .

Πηγὴ : http://fdathanasiou.wordpress.com/

Ἐπιλογή καὶ ἐπεξεργασία κειμένου «Ἑλληνικόν Ἡμερολόγιον»

.

.

.

Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται, μὲ τὴν αὐτονόητον πάντοτε ἀναφορά στὴν πηγὴ.

.

.

h1

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821

06/08/2013

.

ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ.

.

.

Ἱερᾶ Μονὴ Έσφιγμένου

 .

 .

                                                          Χριστιανικοὶ χρόνοι – βυζάντιο – τουρκοκρατία –  ἡ ἐπανάστασις τοῦ 1821

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ – ΒΥΖΑΝΤΙΟ

 

Σὲ ὅλα τὰ σωζόμενα ἔγγραφα τῆς Μονῆς ἀποκαλεῖται: «Ἱερά Μεγάλη Μονὴ καὶ Σεβασμία Βασιλικὴ Μονὴ εἰς ὄνομα τιμωμένη τοῦ Σωτῆρος καὶ ἐπονομαζομένη τοῦ Ἐσφιγμένου» ἤ «Ἱερά Μονὴ τοῦ Φιλανθρώπου Σωτῆρος Χριστοῦ».

Ἀπό τὴν προσηγορία λοιπὸν αὐτή τοῦ «Ἐσφιγμένου» καὶ στὴν καθωμιλουμένη «Σφιγμένου» καὶ «Σιμένου» καὶ ἀπό τὴν τοποθεσία ποὺ βρίσκεται, προφανῶς ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι πῆρε ἡ Μονὴ τὴν ἐπωνυμία αὐτή ἀπό τὴ θέση μᾶλλον, παρὰ ὅπως ἀναφέρει ἡ παράδοσις ἀπό τὸν Ὅσιο Ἐσφιγμένο ὁ ὁποῖος ὅπως λέγεται ἐζώννυτο μὲ σχοινὶ συνεσφιγμένως.

Ἡ ἀρχαῖα αὐτή Μονὴ ἔμεινε ἐγκαταλειμμένη ἀπό τὸ 830-870, λόγῳ τῶν ἐπιδρομῶν τῶν Ἀγαρηνῶν καὶ μετὰ παρέλευση 40-80 ἐτῶν ἐπανδρώθηκε πάλι.

Σὲ χειρόγραφο τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου τοῦ 998 ἡ Μονὴ ἀναφέρεται ὡς «Ἐσφαγμένου». Περὶ τὸ 1005 εἶχε σὲ ἀπόσταση 100 μέτρων κοντὰ στὴ Μονὴ Βατοπεδίου ἐξαίρετο ἐλαιῶνα καλούμενο Ἀγρό.

Τὸ 1016 σὲ ἐγκλητικό γρᾶμμα τοῦ ὁσίου Παύλου Β΄, ὑπογράφει ὡς Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου, ὁ Θεόκτιστος, μὲ τὸν «Πρῶτο» τοῦ Ἁγίου Ὄρους Νικηφόρο, τὸ Βατοπεδινὸ Νικόλαο τὸν Λουτρακηνὸ, τὸν Κύριλλο τῆς Μονῆς Χαρζανᾶ (πέριξ τῶν Ἰβήρων), τὸν Νικηφόρο Σταυρονικῆτα καὶ ἄλλους.

Τὸ 1035 πωλήθηκε στὸν Ἡγούμενό της Θεόκτιστο, χερσαῖα γῆ ἀπό τὸ κοντινὸ Μοναστήρι τῶν Πλακίων, τὸ δὲ 1046, ὁ Ἡγούμενος Ἐσφιγμένου Κύριλλος, ὑπέγραψε τὸ δεύτερο Τυπικὸ τοῦ Κωνσταντίνου Θ΄ τοῦ Μονομάχου.

Μετὰ ἀπό αὐτά ἀποσπάσθηκε μέρος τοῦ ὄρους, ἔπεσε πάνω στὴ Μονὴ καὶ τὴν κατέστρεψε, ὅπως προαναφέρθηκε.

Ἡ Ἱστορία λέει ὅτι: «ἡ Πουλχερία πολλᾶς Ἐκκλησίας καὶ πτωχεῖα, καὶ ξενῶνας τε καὶ Μοναστήρια κτίσασα πᾶσι καὶ τὰς ἀρμοδίους προσόδους βασιλικῶς ἀπένειμεν». Ἀποδεικνύεται λοιπὸν ἡ ἴδρυσις τοῦ Ναοῦ ἀπό τὴν Πουλχερία μὲ τὰ γύρω κελλία, τὰ ὁποῖα καταστράφηκαν ἀπό τὴν κατολίσθηση τοῦ ὄρους καὶ τοὺς ληστοπειρατὲς.

Μὲ αὐτό τὸν τρόπο ἀναγκάστηκαν οἱ Μοναχοὶ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴ Μονὴ τους στὴν εἴσοδο τῆς χαράδρας καὶἀνάμεσα σὲ δύο βουνὰ κοντὰ στὴν θάλασσα, ἡ ὁποῖα διατήρησε τὰ περὶ τῆς Πουλχερίας στὴν μνήμη της.

Ἡ παράδοσις ἀναφέρει ὡς κτήτορες καὶ τὸν Θεοδόσιον Β’ (408—450) τὸν Μικρὸ, ἀδελφό τῆς Πουλχερίας καθῶς καὶ τὴν Εὐδοκία, τὴν σύζυγό του.

Πολὺ παράτολμη θεωρεῖ ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Γεράσιμος Σμυρνάκης, τὴ γνώμη ποὺ ὑποστήριξε κάποιος περιηγητὴς Γερμανὸς Θεολόγος κατὰ τὸ ἔτος 1899, ὅτι κτήτωρ τῆς Μονῆς ὑπῆρξε κάποια ἄλλη Πουλχερία, ἀδελφή τοῦ Ρωμανοῦ Γ’ τοῦ Ἀργυροῦ (1028 —1034), τῆς ὁποῖας ἡ παράδοσις θὰ εἶχε διασώσει τὴν μνήμη, ὅπως ἐπίσης καὶ ἐάν ἐπρόκειτο γιὰ ἄλλη Πουλχερία, τὴ θυγατέρα τοῦ εἰκονομάχου Θεοφίλου.

Ἡ περίμετρος τῆς παλαιᾶς Μονῆς ἦταν 160 ὀργυιές ἤ περισσότερο ἀπό 1 1/2 στάδιο, κατὰ τὸν ἡγούμενο Θεοδώρητο, μὲ ὀκτώ πύργους καὶ τὸ σχῆμα της ἀπό μακρυὰ ἔδινε τὴν ἐντύπωση βασιλικοῦ στέμματος.

Τὸ παλαιὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς, τιμώμενο στὴ μνήμη τῆς θείας Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν στηριζόταν σὲ τέσσερεις μαρμάρινους κίονες, τὸ δὲ ἔδαφος ἦταν ψηφιδωτὸ μὲ ποικιλόχρωμα ψηφοθετήματα.

Εἶχε δύο νάρθηκες καὶ ἐξωνάρθηκα, περιστύλιο κι ἀπό πάνω τὸ κωδωνοστάσιο μὲ ρολόϊ καὶ δίπλα ἀπό τοὺς νάρθηκες εἶχε δύο παρεκκλήσια, ἕνα τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ ἕνα τοῦ ἁγίου Νικολάου.

Πρὸς τὸ βόρειο μέρος τοῦ Καθολικοῦ ὑπῆρχε καὶ ἄλλος Ναὸς τιμώμενος στὴν μνήμη τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου μὲ θόλο καὶ περιστύλιο ἐξωνάρθηκα, ὡραῖος καὶ καθ’ ὅλα ἔντεχνος.

Ἧταν ἀρχαιότατο κτίριο ἀλλά εἶχε πλέον ἀποσαθρωθῆ.

Κοντὰ στὸ θόλο, ἦταν ζωγραφισμένη ἡ ἁγία Πουλχερία μὲ βασιλικὴ ἀλουργίδα καὶ κρατώντας στὰ χέρια φιάλη. Ἕνα μόνον θωράκιο τοῦ παλαιοῦ διαστύλου τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ σώζεται στὴν κρήνη ἔξω ἀπό τὸ ἀρτοποιεῖο τῆς Μονῆς.

Ὑπῆρχε στὴ Μονὴ φιάλη τοῦ ἁγιασμοῦ, τῆς ὁποῖας ἡ περιφέρεια ἦταν δύο ὀργυιές, καὶ ὁ ὄροφος ὑποστηριζόταν ἀπό δέκα κίονες, χρονολογουμένη ἀπό τὸ μῆνα Μάϊο τοῦ ἔτους 1357, Ἰνδικτιῶνος Γ΄, ἐπί αὐτοκράτορος Ἰωάννου Γ΄ τοῦ Παλαιολόγου.

Ὑπῆρχε ἀκόμη τὸ 1774-1805 καὶ ἔφερε τοὺς ἑξῆς στίχους (μεταφρασμένους ἀπό ρωσσικὸ κείμενο) μὲ τὴν ἀκόλουθη ἕννοια : «Ὁρᾶς, θεατᾶ, τέρψιν καὶ ποικιλίαν τὴν ἐκ μαρμάρων τεχνικῶς σκευασθείσαν. Καὶ τὸν ποιητήν ἡ τάξις καταπλήττει.

Βλέπε πρὸς τούτοις καὶ μυστήριον ξένον, πῶς ὁ καθαρὸς καθάρσιον ἐξαιτεῖται».

Ἐδῶ ἀναγράφουμε τοὺς διασωθέντες ὑπολειπομένους στίχους ὅπως εἶχαν στὸ πρωτότυπο: «θέλων τοιγαροῦν τὸν Ἀδᾶμ ἀποπλύναι καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ ὅντας ἀναμορφῶσαι | Δειλιῶν ὁ Πρόδρομος τὴν χεῖρα τρέμων, πῶς τῆς κορυφῆς ἄπτεται τοῦ Δεσπότου \ Ταῦτα βλέπων, ἄνθρωπε, Χριστὸν ἐξύμνει, ὅς ἐτησίως φωτισμὸν νέμει πᾶσι».

Ἤδη στὴν θέση αὐτή ὑπάρχει ἡ νέα φιάλη μὲ θόλο ὑποστηριζόμενο ἀπό κίονες μὲ κιονόκρανα ὅπως καὶ μαρμάρινα θωράκια μὲ λίγα ἀνάγλυφα κοσμήματα.

.

ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

. Read the rest of this entry ?

h1

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

03/05/2013

.

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Έργο τῆς ζωγράφου Ἰωάννας Ξέρα

,

,

 Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΙΟΥΤΑΧΗ

 ,

Μελετώντας την ιστορία της Μονής και συγκεκριμένα το συγκλονιστικό γεγονός της πολιορκίας της από τα στρατεύματα του Κιουταχή τον Μάιο του 1826, αντιλαμβάνεται κανείς την συνδρομή και προστασία της Θεομήτορος προς τούς πολιορκημένους Μοναχούς και στρατιωτικούς.

.

Ο αριθμός των υπερασπιστών τής I. Μονής ήσαν μόνο 150 παλληκάρια, που πρόφτασε κι έστειλε ο Καραϊσκάκης για την άμυνα τής Μονής, και 20 – 25 Μοναχοί. Οι τούρκοι 4.000! Ο εξοπλισμός των Ελλήνων ήταν υποτυπώδης, οι τούρκοι πάνοπλοι. Επί πλέον διέθεταν πυροβολικό. Ένα μεγάλο κανόνι στήθηκε απέναντι στην κεντρική Πύλη της Μονής, το όποιο χτυπούσε ανελέητα τα τείχη της.

Κι όμως, η Χάρις της Παναγίας δεν τούς άφηνε να κατακτήσουν το Μοναστήρι Της. Read the rest of this entry ?

h1

ΜΕΤΕΩΡΑ – ΤΟΠΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

28/04/2013

.

.

.

Μετέωρα – τόπος συνάντησης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων

.

Ὅλες οἱ θεωρίες συγκλίνουν στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ βράχοι τῶν Μετεώρων, σχηματίστηκαν ἀπὸ διάβρωση καὶ συσσώρευση ἱζημάτων καὶ λοιπῶν πετρωμάτων στὴν περιοχὴ τοῦ σημερινοῦ κάμπου τῆς Θεσσαλίας πρὶν ἀπὸ 20 μὲ 30 ἐκατομμύρια χρόνια.

Σύμφωνα μὲ τοὺς βυζαντινολόγους, οἱ πρῶτοι ἀσκητὲς εἶχαν καταφύγει στὴν περιοχὴ στὰ τέλη τῆς πρώτης χιλιετίας (9ο με 10ο αἰῶνα). Αὐτοὶ χρησιμοποιῶντας σκαλωσιὲς ποὺ τὶς στήριζαν σὲ δοκάρια σφηνωμένα σὲ τρῦπες μέσα στοὺς βράχους, ἀναρριχήθηκαν σὲ αὐτοὺς.

.

Ἡ συμβολὴ τῶν Μονῶν στὸ θέμα τῆς παιδεῖας ὑπῆρξε σημαντικοτάτη.

.

Ἵδρυσαν σχολεῖα γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ μαζὶ καὶ ἡ Ὁρθόδοξη πίστη. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὺτὸ στὰ μέσα τοῦ 16ου αἰῶνα εἶχε συγκροτηθεῖ ἡ Σωκράτους Ἀκαδημία .

.

.

Διαβᾶστε  ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

.

.

[shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-2uy

.

.

.

h1

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

05/05/2012

.

.

Η θέση, ή δικαιοδοσία και ή αποστολή το οικουμενικού πατριαρχείου και των μητροπολιτών μέσα στον ορθόδοξο κόσμο.
.
Ποιά είναι τώρα ή θέση και ή δικαιοδοσία του Πατριάρχη και των άλλων εκκλησιαστικών αρχόντων ανάμεσα στους ορθοδόξους ραγιάδες τής οθωμανικής αυτοκρατορίας;
Οι χριστιανικοί πληθυσμοί αποβλέπουν προς τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη τους με εμπιστοσύνη, σεβασμό και δέος. Ντυμένος με το συνηθισμένο καλογερικό ράσο και φορώντας ένα μεγάλο κάλυμμα (σκιάδιο) από πίλημα, όπου ήταν ραμμένη μια φαρδιά χρυσή λωρίδα σε σχήμα σταυρού, ζει απλά και σεμνά μέσα στην περιοχή του πατριαρχείου (βλ. εικ. 11) με ετήσιο εισόδημα 200 δουκάτα (κατά τα μέσα του 16ου αιώνα) για την ενδυμασία, την διατροφή και τα βιβλία του. Το ποσόν αυτό συνάγεται από της εκκλησίες που υπάγονται στην δικαιοδοσία του. Επί τής πατριαρχείας του Μεθοδίου Γ’ (1668-1671), επειδή απαγόρεψαν στον Πατριάρχη και στους άλλους κληρικούς να φορούν σκιάδια, έβαλαν μικρά καλύμματα από κόκκινο βελούδο με κόκκινους σταυρούς. Τις εκκλησιαστικές του επαρχίες επισκέπτεται κάθε 5 χρόνια. Οι μοναχοί του πατριαρχικού οίκου μιλούν στον Πατριάρχη με σεβασμό, αλλά ελεύθερα και χωρίς φόβο, πράγμα πού κάνει εντύπωση στους ξένους – χαρακτηριστικό σημάδι της φιλελεύθερης ουσίας της ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η αίγλη του πατριαρχικού αξιώματος επί τουρκοκρατίας εξηγείται από τις ιδιαίτερες συνθήκες, πού δημιουργήθηκαν μετά την Άλωση και οι οποίες εξύψωσαν πολύ το κύρος του. Τώρα ο πατριάρχης θεωρείται και ονομάζεται από τούς Τούρκους μ ι λ λ έ τ μ π α σ ή ς (εθνάρχης), ό ανώτατος δηλαδή εκκλησιαστικός και πολιτικός αρχηγός των ορθόδοξων χριστιανών, εφόσον κατά την τότε αντίληψη των μουσουλμάνων οι έννοιες θρησκεία και Έθνος ήταν ταυτόσημες. Και τις δύο συνυφασμένες τις εξέφραζε μιά μόνη λέξη, ή αραβική μ ι λ λ έ τ.
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.

h1

Επιστρέφουν θριαμβευτικώς εις το Άγιον Όρος οι Ρώσσοι Ονοματολάτραι;;;

04/03/2012

Τα «Κατουνάκια»

.

.

του Μάριου Πηλαβάκη
.

.

Πριν εκατό ακριβώς έτη το έγκριτον Ρωσσικόν περιοδικόν «Ρώσσος Μοναχός» (αρ. 4, Φεβρουάριος 1912), το οποίον εξέδιδεν ο πλέον λόγιος και ασκητικός ιεράρχης μέλος της Ρωσσικής Ιεράς Συνόδου, Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος, ο οποίος διετέλεσεν πρύτανης των Θεολογικών Ακαδημιών Μόσχας, Καζάν και Πετρουπόλεως, εδημοσίευε επί τρεις συνεχείς εκδόσεις του μιαν κριτικήν του Ρώσσου ιερομονάχου Χρυσάνθου της Αγιορείτικης Σκήτης του Αγίου Ανδρέου όπου κατεδίκαζεν ως αιρετικό το βιβλίον του πρώην Αγιοπαντελεημονίτου μοναχού Ιλαρίωνος «(Ἐπί των Ορέων του Καυκάσου» Δύο οικουμενικοί πατριάρχαι ο Ιωακείμ  Γ’ τό 1912 και ο Γερμανός Ε’ και η Ἱερά Κοινότης του Αγίου Όρους καθώς επίσης και η Ρωσσική Σύνοδος κατεδίκασαν το προαναφερθέν βιβλίον ως αιρετικόν και τους ακολουθούντας τας δοξασίας του ως «ανοήτως θεολογούντας».

            Εις το Άγιον Όρος δύο πρώην μαθηταί του Αρχιεπισκόπου Βολυνίας Αντωνίου ο ιερομόναχος Αλέξιος και ο μοναχός Θεοφάνης απόφοιτοι των θεολογικών Ακαδημιών της Μόσχας και του Καζάν καθώς επίσης και ο ηγούμενος του Ρωσσικού αρχιμανδρίτης Μισαήλ και ο δικαίος της Σκήτης του Αγίου Ανδρέου Ἱερώνυμος υπεστήριξαν τας Ορθοδόξους θέσεις εις αυτήν την διαμάχην.

Ο γέρων Καλλίνικος (;)

            Βαρύνουσα όμως ήτο η γνώμη του  επί 45ετίαν, εγκλείστου γέροντος Καλλινίκου των Κατουνακίων (1853-1930), όποιος «έφθασεν εις ύψη θεωρίας και ηξιώθη θείων εκλάμψεων κατά την άσκησιν της νοεράς προσευχής». Ούτος ο μακαριστός γέροντας -άριστος γνώστης της ρωσσικής γλώσσης- έστειλεν υπομνήματα εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, την Ἐκκλησίαν της Ρωσσίας  και τον Τσαρομάρτυρα Νικόλαον  Β’ όπου απεδείκνυε με επιχειρήματα ως αιρετικήν την διδασκαλίαν των Ονοματολατρών οι οποίοι, ως έλεγεν «άφησαν το κεφάλι και λάτρευαν την σκούφιαν».

            Ποιοι ήσαν οι οπαδοί και οι χρηματοδόται των αιρετικών ονοματολατρών, οι οποίοι πίστευαν ότι τό όνομα του Ιησού  είναι η ουσία του;

Πρώτος και καλύτερος ο ιερομόναχος Αντώνιος Μπουλατόβιτς πρώην αξιωματικός του Ρωσσικού στρατού ο οποίος πολεμώντας εις την Μαντζουρίαν εφόνευσεν, συμφώνως με μαρτυρίας της αδελφής του,  δεκάδας Κινέζους. Ο Μπουλατόβιτς είχε σπουδάσει νομικά και ξένας γλώσσας. Άλλοι οπαδοί ήσαν ο Ρώσσος φιλόσοφος και πρίγκηπας Ευγένιος Τρομπετσκοϊ και ο πνευματικός του γ. Σωφρονίου του Έσσεξ και αιρετικός π. Σέργιος Μπουλγάκωφ   καί οι τρεις άμοιροι θεολογικής παιδείας.

Τελευταίος ονοματολάτρης του 20ου αιώνος υπήρξε συμφώνως με τον Μητροπολίτην Βολοκόλαμσκ Ιλαρίωνα Αλφέεφ ο γ. Σωφρόνιος του Έσσεξ.

            Ο ίδιος δε ο Αλφέεφ, υποστηρίζει τους Ονοματολάτρας έχοντας μάλιστα γράψει δύο βιβλία δι’ αυτούς και προσπαθεί να τούς αποκαταστήση εκκλησιαστικώς ἀνατρέποντας την προεπαναστατικήν καταδίκην των υπό του Πατριαρχείου της Μόσχας.

Εσχάτως η σκήτη του Αγίου Ανδρέου είναι στόχος των συγχρόνων Ονοματολατρών.

                                                              28 Φεβρουαρίου 2012

                                                            Μνήμη Βασιλείου οσίου του ομολογητού

                                                                   Μ.Π

Σημ. Ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος ήτο υποψήφιος Πατριάρχης και το 1917 διωρίσθη Μητροπολίτης Κιέβου. Μετά κατέφυγε είς την Δύσιν και έγινε πρόεδρος τῆς Συνόδου τῶν Ρώσσων της Διασποράς. Υπήρξε μέγας φιλέλλην και ὑποστηρικτής του Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εκοιμήθη δέ την 11ην Αυγούστου 1936.Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

.

Ὑπεύθυνος ὕλης Μάριος Ι. Πηλαβάκης. Τόπος ἐκδόσεως: Θεσσαλονίκη.

 .

.

Σημείωση 2: Ευχαριστώ τον κύριο Πηλαβάκη για την ευγενική παραχώρηση του άρθρου.

 .

.

h1

Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΣΟΥΜΕΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

18/04/2011

ΟΔ. ΛΑΜΨΙΔΗ

Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΣΟΥΜΕΛΑ,
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΕΟΦΥΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΝ

Μοναδικόν αλλά καί βασικόν βοήθημα διά την ιστορίαν τής ιδρύσεως τής μονής Σουμελά έν τω Μικρασιατικώ Πόντω ώς καί τής βιογραφίας τών Αθηναίων μοναχών, ιδρυτών ταύτης, παραμένει τό βιβλίον Ε. Κυριακίδου, Ιστορία τής παρά τήν Τραπεζούντα Ιεράς μονής τής υπεραγίας Θεοτόκου τής Σουμελά, έν Αθήναις 1898. Ο σοφός εκείνος ιστορικός, διά νά αφηγηθή τά ανωτέρω γεγονότα, εβασίσθη τελείως εις τό τελευταίον τών τριών έργων τών εκτυπωθέντων κατά τήν χρονικήν περίοδον 1768 – 1775.
1. Τό 1768 έν Βουκουρεστίω εκτυπούται εις ελληνικήν καί τουρκικήν γλώσσαν Χριστιανική κατήχησις υπό τόν ελληνικόν τίτλον «Διδασκαλία Χριστιανική τής Ορθοδόξου ημών πίστεως. Περιέχουσα τά αναγκαιότερα Άρθρα. Τά οποία κάθε Χριστιανός έχει χρέος νά ηξεύρη διά νά σωθή. Καί μάλιστα οι παιδαγωγοί οφείλουσι νά διδάσκουσι δι’ Ερωταποκρίσεως τά τών Χριστιανών παιδία. Επί τής Θεοστηρίκτου Ηγεμονίας τού Υψηλοτάτου ημών Αυθέντου καί Ηγεμόνος πάσης Ουγγροβλαχίας. Κυρίου Κυρίου Ιωάννου Αλεξάνδρου Σκαρλάτου Γκίκα Βοεβόδα. Αρχιερατεύοντος τού Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Αγίου Ουγγροβλαχίας Κυρίου Κυρίου Γρηγορίου. Νυν πρώτον τυπωθείσα Δίγλωττος εις Απλήν Ρωμαϊκήν Γλώσσαν, καί Τουρκικήν. Εν τή Νέα Τυπογραφία τού Ορθοδόξου Γένους τών Ρωμαίων, Τη συσταθείση υπό τήν Έκλαμπρον Ηγεμονικήν Προστασίαν καί υπεράσπισιν τής αυτού Υψηλότητος. Εν Βουκουρεστίω Έτει ,αψξη’.»
Εις τήν σελίδα γ’ υπάρχει τουρκιστί ό τίτλος, ό οποίος παρέχει μνείαν καί τής πρώτης προσπαθείας τού Παρθενίου Μεταξοπούλου διά τήν σύνθεσιν ιστορίας τής μονής Σουμελά: «Ταλήμ Μισιχή Ορθόδοξος Μονουμήν…… βέ ική Ντίλληλιν κογιουλτού Χριστιανλαρίν Κιφαετλιγή ιλζήν.
Σουμελά Παναγίανην. Αζήμ Πατισσαχλήκ Μοναστηρινήν Τζεμαετή τέν ολάν Παρθένιος Ιερομόναχος Μεταξόπουλος.»
Τό σπάνιον καί ανεύρετον τούτο βιβλίον δέν ηρευνήθη εισέτι υπό τών μελετητών τής ιστορίας τόσον του βίου τών ιδρυτών τής μονής Σουμελά όσον καί αυτής ταύτης τής μονής. Αναμφιβόλως τάς εκεί πληροφορίας ό συγγραφεύς Παρθένιος Μεταξόπουλος διωχέτευσεν καί εις τά δύο επόμενα δημοσιεύματα. Πάντως παραλαμβάνοντες έκ του Ε. Legrand αναγράφομέν τινα χρήσιμα διά τό ημέτερον θέμα:
Εις τήν σ. ε’ υπάρχει πρόλογος Παρθενίου καί ελληνιστί καί τουρκιστί, έν ψ από τής σ. με’ (45) μέχρι τής ξβ’ (62) δημοσιεύεται ή πρώτη έν τύποις νομίζομεν προσπάθεια συγγραφής ιστορίας τής μονής Σουμελά υπό τόν τίτλον: «Περί τής σεβασμίας βασιλικής καί πατριαρχικής μονής τής Παναγίας του Σουμελά ωραία διήγησις.» Μετά ταύτα ακολουθούν επτά ιαμβικοί στίχοι διά τήν μονήν, προσευχή εις τήν Θεοτόκον ώς καί τά τροπάρια «Τή υπερμάχω» καί «Επί σοι χαίρει».

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

h1

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΑ 1912

02/11/2010

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

2 Νοεμβρίου 1912

Το πρωί της 2ας Νοεμβρίου 1912, από το λιμάνι του Μούδρου της Λήμνου, αποπλέει Μοίρα του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής το θρυλικό Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», υπό τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, και κατευθύνεται προς το Άγιο Όρος.

Η παρουσία των πολεμικών σκαφών στα ανοικτά της χερσονήσου του Άθω, γίνεται αντιληπτή από τους μοναχούς των παραθαλασσίων μοναστηριών και κελλιών και κάτω από τις χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες εκατοντάδων καμπάνων τα πλοία πλησιάζουν τις ακτές του Αγίου Όρους.

Στις 11.30 οι Μονές φέρονται σημαιοστολισμένες ενώ οι μοναχοί αλλαλάζοντας από χαρά κανονιοβολούν και τυφεκιοβολούν. Το Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» ανταποδίδει με 21 χαιρετιστήριες βολές.

Στη Δάφνη αγκυροβολεί το Αντιτορπιλικό «Θύελλα» και αποβιβάζει άγημα από 40 άνδρες, οι οποίοι ανεβαίνουν και απελευθερώνουν τις Καρυές. Ο επικεφαλής αξιωματικός του αγήματος «εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων» επικυρώνει την αποβατική ενέργεια και χαρακτηρίζει τον Καϊμακάμη, τους υπαλλήλους και τη μικρή τουρκική δύναμη «ως αιχμαλώτους πολέμου άνευ πολεμικής τινός ενεργείας». Ταυτόχρονα στη Δάφνη και στις Καρυές υψώνεται η Ελληνική Σημαία.

Το «Γ. Αβέρωφ» με τα ανιχνευτικά «Ιέραξ» και «Πάνθηρ» κατευθύνονται στον όρμο του Πρόβλακα, κοντα στα Νέα Ρόδα, όπου αποβιβάζουν 200 άνδρες, οι οποίοι καταλαμβάνουν την διώρυγα του Ξέρξη. Από τη στιγμή αυτή, στις 2 Νοεμβρίου 1912, μετά από 488 χρόνια υποδουλώσεως, ταπεινώσεων και πολλών περιπετειών, το Άγιον Όρος απελευθερώνεται. Στις 18.00 τα πλοία αποπλέουν για Λήμνο, εκτός του «Θύελλα» που σπεύδει προς Ικαρία.

Την επόμενη ημέρα, στις 3 Νοεμβρίου, συνήλθαν σε συνεδρίαση οι αντιπρόσωποι όλων των Μονών, εκτός της Ρωσικής, και υπεγράφη στον κώδικα των πρακτικών της συνεδρίας πράξη, δια της οποίας διαπιστωνόταν η κατάλυση των τουρκικών αρχών. Η επίσημη δε πράξη έγινε στις 5 Νοεμβρίου 1912.

Στις 4 Νοεμβρίου 1912 η Ιερά Κοινότητα αποστέλλει ευχαριστήριο τηλεγράφημα για την απελευθέρωση του Αγίου Όρους στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος και απάντησε ως εξής:

«Ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου

Εν Αθήναις τη 25η Νοεμβρίου 1912

Πανοσιολογιώτατοι,

Μετά βαθυτάτης συγκινήσεως αποδεχόμενος τον φιλόστοργον υμών ασπασμόν ευχαριστώ από μέσης καρδίας επί ταις τιμητικαίς εκφράσεσι, δι’ ων με περιβάλλουσι αι υμέτεραι Αγιότητες.

Αντισυγχαίρων δε επί ταίς νίκαις, αίτινες θεία συνάρσει στέψασαι τα ελληνικά όπλα απελύτρωσαν και τους της Αθωνιάδος τόπους, επικαλούμαι τας προς τον Ύψιστον υμετέρας δεήσεις υπέρ της κατά τους κοινούς πόθους περατώσεως του Ιερού αγώνος.

Ελευθέριος Κ.Βενιζέλος».-

Έλληνες στρατιώτες στην απελευθέρωση του Αγίου Όρους, το 1912. Αναμνηστική φωτογραφία με μοναχούς στην Κερασιά, στην πορεία τους προς την κορυφή του Άθω. Στρατιώτες στα Kαυσοκαλύβια (1912).

Στρατιώτες στα Kαυσοκαλύβια (1912).

Η πλειοψηφία των μοναχών, πλην των Ρώσων, πανηγυρίζει το τέλος της αλλόθρησκης οθωμανικής κατοχής και κυρίως για την αυτονόητη προοπτική ενσωμάτωσης του Αγίου Όρους στον Εθνικό Κορμό. Ωστόσο η de jure αναγνώριση της Ελληνικής κυριαρχίας στον Άθω, που αρχικά επιχειρήθηκε να αποτραπεί από άλλα ορθόδοξα κράτη, έγινε το 1919 με τη Συνθήκη του Νεϊγύ και οριστικά το 1920 με τη Συνθήκη των Σερβών.

Και ενώ όλη η Ελλάδα πανηγύριζε την απελευθέρωση της Μακεδονίας και το Άγιον Όρος τη δική του, φανερά πλέον και απροσχημάτιστα στην Ιερά Μονή Ζωγράφου «βρέθηκε» εγκατεστημένος όχι ευκαταφρόνητος σε αριθμό και οπλισμό επίλεκτος για την αποστολή, βουλγαρικός στρατός και η Μονή υπό βουλγαρική κυριαρχία και κατοχή.

Στη φωτογραφία εικονίζεται το απόσπασμα του βουλγαρικού στρατού. Στο πίσω μέρος η φωτογραφία φέρει στα βουλγαρικά την υπογραφή του αρχηγού του αποσπάσματος «Αξιωματικός Γεώργιος Δημητρίεβιτς» και τη σημείωση: «Στρατιώται από την Βουλγαρίαν εις το Άγιον Όρος εις την Μονήν Ζωγράφου, 23 Μαρτίου 1913».

Οι βούλγαροι επιδίωξαν μόνιμη εγκατάσταση στη Μονή Ζωγράφου και στο επίνειο αυτής. Παράλληλα άρχισαν να διεκδικούν μέρος της Αγιορείτικης γης για το βουλγαρικό κράτος. Ύψωσαν τη βουλγαρική σημαία στη μονή και παρέμειναν και όλο το χειμώνα και την άνοιξη του 1913. Εν τω μεταξύ το απόσπασμα προχώρησε μέχρι τις Καρυές, πρωτεύουσα του Όρους, αλλά εκεί η παρουσία Ελληνικών δυνάμεων συνετέλεσε στην επιστροφή των Βουλγάρων στη μονή Ζωγράφου χωρίς να δημιουργηθούν επεισόδια.

Το ελληνικό κράτος όμως άρχισε να ανησυχεί και να λαμβάνει μέτρα προληπτικώς καθώς οι σχέσεις Ελλήνων και Βουλγάρων οξύνθηκαν τόσο ώστε να επίκειται η κήρυξη πολέμου μεταξύ τους, που άλλωστε συνέβη. Η δύναμη του Ελληνικού στρατού και της Χωροφυλακής, που είχε εγκατασταθεί στο Άγιον Όρος ήταν μικρή. Έτσι ύστερα από συνεννόηση του Έλληνα αστυνόμου με δύο κελιώτες μοναχούς, τους Γέροντα Αβέρκιο και Ιωάννη Κομβολογά δημιουργήθηκε εθελοντικό σώμα στις Καρυές από 100 περίπου Έλληνες κελλιώτες και άλλους εργαζόμενους σε διάφορες μονές.

Μετά την έναρξη του Β’ Βαλκανικού πολέμου και την άρνηση του βουλγαρικού στρατού να παραδοθεί σε μονάδα του Ελληνικού στόλου, ομάδα κελλιωτών και λαϊκών με επί κεφαλής τον αστυνόμο, πολιόρκησε την οχυρωμένη μονή Ζωγράφου και έριξε μερικές εκφοβιστικές βολές. Η στενή πολιορκία και η πάροδος του χρόνου ανάγκασαν το βουλγαρικό τμήμα να παραδοθεί στις 21 Ιουνίου και να μεταφερθεί αιχμάλωτο στον Πειραιά. Εν τω μεταξύ είχε αναγγελθεί η νικηφόρος προέλαση και καταδίωξη του βουλγαρικού στρατού από τον Ελληνικό στις μάχες Κιλκίς- Λαχανά. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τον Ελληνικό στρατό όπου οι Βούλγαροι εξεδιώχθησαν με μάχη.

Οι Έλληνες δεν προέβησαν σε καμιά ενέργεια κατά των Ζωγραφιτών μοναχών εφόσον είχαν αποχωρήσει και τα στρατεύματα από εκεί.


ΚΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΘΩΝΟΣ

του Παναγιώτη Μελικίδη

Το Άγιον Όρος απελευθερώθηκε στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 1912. Στο σημείωμα αυτό θα αναφερθούμε σε κάποιες πτυχές, αρκετά ενδιαφέρουσες πιστεύω, που αφορούν την απελευθέρωση του Άθωνα από τον τουρκικό ζυγό, βασισμένοι κυρίως στο πόνημα του ιστορικού Α. Στιβακτάκη «Το Άγιον Όρος και η Κρήτη».

Η διαταγή για την κατάληψη του Αγίου Όρους απευθυνόταν στο Πρώτο Ανεξάρτητο Τάγμα Κρητών-Τάγμα Κολοκοτρώνη- επικεφαλής του οποίου ήταν ο στρατηγός Ιωάννης Σ. Αλεξάκης. Το Τάγμα αυτό είχε ως πεδίο επιχειρήσεων την περιοχή της Χαλκιδικής και πήρε εντολή να κινηθή προς την Ιερισσό, την πύλη του Αγίου Όρους στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου του Άθω. Αποστολή των Κρητικών ήταν να αποτραπή πιθανή προσπάθεια των βουλγαρικών στρατευμάτων να καταλάβουν το Περιβόλι της Παναγίας με την πρόφαση ότι η Ι.Μ. Ζωγράφου ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας. Πράγματι η παρουσία ελληνικού στρατού στην πόλη της Ιερισσού έπαιξε αποτρεπτικό ρόλο ακόμα και στη σκέψη των Βουλγάρων να «ελευθερώσουν» πρώτοι τον Άθωνα από τους Τούρκους.

Για την επίτευξη του δεύτερου στόχου ο λόχος των Κρητών ξεκίνησε την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 1912 και στις 10, περίπου, η ώρα για να πραγματοποιήση τη δεύτερη φάση του σχεδίου που ήταν η απελευθέρωση του Όρους, χωρίς όμως να γνωρίζη ότι δυό μέρες πριν τμήματα του ελληνικού στρατού και του ναυτικού κατέλαβαν τη μοναστική πολιτεία. Αφού, λοιπόν, προχώρησαν και φτάσανε στον λεγόμενο Ισθμό του Ξέρξη, πληροφορήθηκαν ότι το Όρος καταλήφθηκε ήδη από ελληνικές δυνάμεις και δίνονταν εντολή να μην προχωρήσουν άλλο αφού δεν υπήρχε πλέον λόγος.

Η μεταφορά της διαταγής στενοχώρησε τους Κρήτες, οι οποίοι εκείνες τις ημέρες ζούσαν με την ελπίδα, την χαρά και το όραμα ότι αυτοί πρώτοι θα απελευθέρωναν το Άγιον Όρος. Έτσι συγκεντρώθηκαν οι στρατιώτες ανά ομάδες και άρχισαν να εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους. Οι ζωηρότεροι, κατά τη μαρτρυρία του στρατηγού Αλεξάκη, έλεγαν: «Ίσαμε επαέ ναρθούμε, στο κατώφλι του Αγίου Όρους, και να μην πάμε παραμέσα, να ίδωμεν έστω μίαν Μονήν, ποιός Θεός το θέλει;». Μάλιστα στην αναφορά του Λόχου (6 Νοεμβρίου 1912) παρουσιάστηκαν μερικοί στρατιώτες που ζητούσαν να μεταβούν στην Αθωνική πολιτεία, αλλά ο λοχαγός τους εξήγησε ότι βάσει των διαταγών κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον.

Πως όμως εξηγείται η αγάπη των Κρητικών για το Άγιον Όρος; Πέρα από την αίγλη που έχει σ’ όλη την Χριστιανωσύνη, οι Αγιορείτες πατέρες συχνά έφερναν στη Κρήτη ιερά άμφια, θαυματουργές εικόνες, ιερά λείψανα κατά τη διάρκεια κυρίως των συχνών και αιματηρών κρητικών επαναστάσεων εναντίον του τουρκικού ζυγού, προκειμένου να ανυψώσουν το ηθικό των Κρητικών. Επίσης Αγιορείτες έφερναν το εργόχειρά τους για να τα πουλήσουν στο νησί. Ακόμη οι στρατιώτες του λόχου είχαν ακούσει για την ζωή αγιασμένων μοναχών του Άθω, για τα κειμήλια που φυλάσσει κάθε Μονή, για τις θαυματουργές εικόνες και για τα άγια λείψανα, όπως επίσης ξέρανε και για το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της περιοχής αυτής.

Πηγή: http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/