Άρθρα με ετικέτες ‘Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ’

h1

ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1912, 1940)

28/10/2013

.

.

.

.

«Ὁ ἐχθρός, ἐπηρμένος ἀπό τὰς μέχρι τότε ἐπιτυχίας του, ἐλησμόνησεν ὡρισμένας σελίδας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ὅπως ἐκείνην τῶν ἀρχαίων Σπαρτιατῶν, ὅτε τοὺς πρέσβεις τοῦ Μεγάλου Βασιλέως, τοὺς ὁποίους εἶχεν ἀποστείλει διὰ νὰ ζητήσουν γῆν καὶ ὕδωρ, ἔρριψαν εἰς βαθὺ φρέαρ, ὅπως ἐλησμόνησαν καὶ τὸ «Μολὼν λαβὲ» τῶν Θερμοπυλῶν.

Ἠγνόησαν ἀναμφιβόλως καὶ τὸ πνεῦμα τῆς καθολικῆς θυσίας, τὸ ἐνυπάρχον εἰς τὴν πρὸς τὸν Μωάμεθ τὸν πορθητὴν ἀπάντησιν τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὅταν ὁ πρῶτος ἐζήτησε τὴν παράδοσιν τῆς Πόλεως :

 « Τὸ  δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς  ζωῆς ἡμῶν»

Μεταξὺ τοῦ 1940 καὶ τῶν ἱστορικῶν περιπτώσεων τὰς ὁποίας ἐμνημονεύσαμεν ἰσχύουν ἀπολύτως ἀναλογίαι. Πανίσχυροι καὶ  πολυάνθρωποι οἱ εἰσβολεῖς, ὀλιγάριθμοι καὶ ὑλικῶς ἀνίσχυροι οἱ ἀπειλούμενοι.

Καὶ οἱ Ἕλληνες ἐκεῖνοι, καθὼς καὶ οἱ τοῦ 1940 ἠγνόησαν τὴν ὑπεροχήν καὶ ἐβροντοφώνησαν τὸ ΟΧΙ.

.

.

Δύο σταθμοὶ τῆς νεωτέρας Ἑλληνικῆς Ἱστορίας (1912, 1940)

.

.

Γεωργίου Ταξ.Κόλια, τακτικοῦ καθηγητοῦ τῆς Ἱστορίας Μέσων καὶ Νεωτέρων Χρόνων.

 .

.

Ἑορτάσιμος εἶναι ἡ σημερινὴ ἡμέρα! Πανταχοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἀπό τοῦ ἑνός μέχρι τοῦ ἄλλου ἄκρου αὐτῆς, ἀπό τοῦ Γράμμου καὶ τῆς Ροδόπης μέχρι τοῦ Λιβυκοῦ Πελάγους, ἀπό τοῦ Ἰονίου Πελάγους μέχρι τοῦ Ἕβρου καὶ τῶν ἀκτῶν τοῦ Αἰγαίου, εἰς τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία ἡ μνήμη τοῦ Πανελληνίου στρέφεται σήμερον πρὸς τὰ ὀπίσω ἀναπολοῦσα δύο ἀπό τὰς  μεγαλυτέρας σελίδας τῆς  νεωτέρας ἱστορίας τοῦ ἔθνους.

1912 λέγεται ἡ μία, 1940 ἡ δευτέρα. Εἶναι σελίδες ἐθνικῆς ὑπερηφανείας καὶ ἀνατάσεως. Εἶναι σελίδες αἰσιοδοξίας διὰ τὸ μέλλον καὶ αὐτοπεποιθήσεως διὰ τὸ παρὸν.

Ἡ σημερινὴ ἐπέτειος εἶναι ἰδιαζούσης σημασίας, καθόσον διδάσκει ἡμᾶς τὸν δυναμισμὸν τοῦ ἔθνους, ὑπό τὴν προϋπόθεσιν βεβαίως τῆς ἀπολύτου ἐθνικῆς ἑνότητος. Τὰ  δύο ἑορταζόμενα ἱστορικά γεγονότα φέρουν τὸ χαρακτηριστικὸν τοῦτο γνώρισμα.

Δὲν θὰ ἐπιδιώξω ρητορικὰ σχήματα. Θὰ περιορισθῶ ἁπλῶς είς μίαν, ὅσον ὁ βραχὺς χρόνος τῆς  ὁμιλίας μου ἐπιτρέπει, ἐπισήμανσιν τῶν προϋποθέσεων ἐκείνων ὅσαι συνετέλεσαν, ὥστε τὸ ἔθνος νὰ ἐπιτελέσῃ τοὺς δύο τούτους μεγάλους σταθμοὺς τῆς νεωτέρας ἑλληνικῆς ἱστορίας, σταθμοὺς οἱ ὁποῖοι θὰ παρέχουν εἰς αὐτό τὴν δύναμιν νὰ μὴ ἀποθαρρύνεται ἀπό τὰς ἑκάστοτε ἀντιξοότητας καὶ νὰ βαίνῃ αἰσιοδοξοῦν  πρὸς τὰ ἐμπρὸς.  (…)

(…) Ἴσως δὲν εἶναι ὑπερβολικόν τὸ γραφὲν ὑπό νεωτέρου Ἕλληνος ἱστορικοῦ, ὅτι μεσοῦντος τοῦ 19ου αἰῶνος ἐκράτει παρὰ τοῖς Ἕλλησι πολιτικοῖς ἡ περίεργος ἀντίληψις, ὅτι, πρὸς ἐπίλυσιν παντὸς σπουδαίου ἑλληνικοῦ ζητήματος, ἰδίᾳ δὲ πρὸς πραγματοποίησιν τῶν ἐθνικῶν ἰδεωδῶν, ἤρκει ἡ πλησίον τῶν ἰσχυρῶν τῆς  Δύσεως ἐπαιτεία ! Ἀτυχῶς, καὶ τοῦτο ἄς ἐπιτραπῇ δι’εὐνοήτους λόγους νὰ ἐξάρωμεν, πάντες σχεδὸν οἱ πολιτικοὶ τῶν χρόνων ἐκείνων ἠκολούθουν ρωμαντικὴν μᾶλλον ἐξωτερικήν πολιτικὴν, κυρίως ἐπί τοῦ συναισθήματος βασιζομένην, καὶ ὀλιγώτερον ρεαλιστικὴν, ὑπό τῶν πραγμάτων ὑπαγορευμένην.

Ἡ ἕνωσις τῆς  Ἑπτανήσου τὸ 1863 καὶ ἡ προσάρτησις τῆς Θεσσαλίας κατὰ τὸ 1881, ἀπετέλουν βεβαίως παρήγορα ἱστορικά γεγονότα.

Ἑμπεριέκλειον ὅμως τὸν χαρακτῆρα δωρεᾶς. Δὲν ἦσαν ἐπιτεύγματα ἐνδογενῆ καὶ συνεπῶς δὲν ἦσαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ἐτόνωνον τὴν ψυχὴν τοῦ ἔθνους, ἡ ὁποία τόσον εἶχε φθαρῆ ἀπό τοὺς συνεχεῖς καὶ ἀγόνους πολιτικοὺς ἀγῶνας.

Τὴν ψυχὴν τῶν ἐθνῶν ζωογονοῦν μόνον τὰ  ἴδια ἐπιτεύγματα, ἀκόμη καὶ τὰ μικρότερα, ὄχι ὅμως καὶ αἱ δωρεαὶ ὁσονδήποτε, ἔστω, ἀνιδιοτελεῖς καὶ ἄν εἶναι αὗται.

Λαὸς ὡς ὁ ἑλληνικός, ὁ γαλουχημένος μὲ τὰ ἀνδραγαθήματα ἑνός Βλαχάβα, ἑνός Κατσαντώνη, ἑνός Κολοκοτρώνη, ἑνός Καραϊσκάκη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ αἰσθάνεται ἀνεμποδίστως χαρὰν ἀκόμη καὶ διὰ τὰς μεγαλυτέρας προσαρτήσεις, ἐάν ὁ ἴδιος δὲν εἶναι πρωτεργάτης αὐτῶν.

Ἡ πολιτικὴ ζωὴ ἦτο ἀπό τῆς παροχῆς τοῦ Συντάγματος τοῦ 1844, σχεδὸν ἄνευ διακοπῆς ρευστὴ, ἀβεβαία, τεταραγμένη. Βουλευτικὴ περίοδος οὐδέποτε εἶχεν ἐξαντληθῇ. Βουλευτικαὶ ἐκλογαί προεκηρύσσοντο καὶ διενηργοῦντο, ἐξάπτουσαι τὰ πάθη, ἀνατρέπουσαι τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ κράτους καὶ ἀναστέλλουσαι τὴν δημιουργικὴν προσπάθειαν τοῦ ἔθνους. Ἔφθειρον τὰ  πολιτικὰ ἤθη, ἐξήντλουν τὰ δημόσια οἰκονομικά, ἐφανάτιζον τοὺς πολίτας, κατεστρατήγουν τὸ Σύνταγμα, διηυκόλυνον τὰς ξενικὰς ἀναμίξεις εἰς τὰ ἐσωτερικά τῆς χώρας, τὸ δὲ σπουδαιότερον κατεπόνουν τὴν ψυχὴν τοῦ ἔθνους.

Ἀλλά ποῖος δὲν γνωρίζει πόσον ἐπικίνδυνον εἶναι ὁ τοιοῦτος ψυχικὸς κάματος ἑνός ἔθνους; Ἄς μὴ λησμονῶμεν, ὅτι ὁ κάματος αὐτός ἄγει πρὸς τὴν ἀηδίαν, τὴν ἀποστροφήν, ἡ δὲ ἀηδία διὰ τὰ πολιτικὰ πράγματα εἶναι ἡ εὐρεῖα λεωφόρος πρὸς τὸν ἀφανισμὸν οἱουδήποτε κρατικοῦ βίου.

Αἰ ἐθνικαί δοκιμασίαι συνεχίζονται (…) Read the rest of this entry ?

h1

ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

14/10/2013

.

.

ΝΙΚΗ 3.

.

Τὸ ἀγωνιστικόν πνεῦμα τῶν Ἑλλήνων.

,

,

Κωνσταντίνου Ι.Βούρβερη

Τακτικοῦ καθηγητοῦ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Φιλολογίας

 .

.

Ὁ θέλων νὰ ἑννοήσῃ καὶ ἑρμηνεύσῃ ἕνα λαὸν, δὲν ἀρκεῖ νὰ γνωρίσῃ τὰ συγκεκριμένα γεγονότα τῆς ἱστορικῆς ζωῆς του. Μία οἱαδήποτε ἱστορία, παρέχει πρόχειρον τὴν γνῶσιν τῶν γεγονότων τούτων. Ἀλλά διὰ τὴν βαθυτέραν γνωριμίαν καὶ τὴν στενωτέρα οἰκείωσιν χρειάζεται παράλληλα πρὸς τὴν ἱστορικήν γνῶσιν, ἡ σκέψις τοῦ φιλοσόφου καὶ ἡ ἑνόρασις τοῦ ποιητοῦ. Ἐπί πλέον ἀπαιτεῖται καὶ ἀγάπη πολλὴ, ἀγάπη ἀπέραντος πρὸς τὸν λαὸν, ποὺ θέλει κανεὶς νὰ γνωρίσῃ καὶ νὰ ἴδη εἰς τὴν οὐσίαν καὶ τὴν φύσιν του.

Ὅστις θέλει νὰ ἑννοήσῃ καλὰ τὴν Ἑλλάδα, πρέπει πρῶτα-πρῶτα νὰ τὴν ἀγαπήσῃ !

Διότι μόνον εἰς τὴν ἀπολλώνειον αἴγλην τῆς φιλοσοφικῆς θεωρήσεως καὶ τὴν διονυσιακὴν θέρμην τῆς ἑνοράσεως καὶ τῆς ἀγάπης, ἀποκαλύπτονται καὶ ἀξιολογοῦνται αἱ μυστικαὶ δυνάμεις τῆς λαϊκῆς ζωῆς, φανερώνεται εἰς τὸ βάθος τῶν γεγονότων καὶ τῶν προσώπων τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος,  ὁ συμβολισμὸς καὶ τὸ νόημα καὶ ὁ μῦθος των.

Πίσω ἀπό τὴν λαϊκὴν ζωὴν, κρύπτεται ἡ λαϊκὴ ψυχὴ, ἡ δὲ ἱστορία παραμένει γνῶσις ἁπλή καὶ ξηρᾶ μάθησις , ἄν δὲν εἰσδύσῃ ἀπό τὰ πράγματα εἰς τὴν ἰδεάν, ἀπό τὸ γίγνεσθαι εἰς τὸ εἶναι, ἀπό τὴν ζωὴν εἰς τὴν ψυχὴν.

Ἔτσι καὶ εἰς τὰς χιλιετηρίδας τῆς ἱστορικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων, παρὰ τὴν δυσσύληπτον πολυμορφίαν καὶ πολυμέρειαν καὶ πολλάκις ἀντιφατικότητα τῶν ἐκδηλώσεών της, ὑπάρχει ὁργανική ἑνότης καὶ καθολικὸν νόημα, τὸ ὁποῖον, ὑπέρ πᾶσαν βιολογικὴν ὁμοιογένειαν, πρέπει νὰ ζητηθῇ εἰς τὴν ἑνιαῖαν καὶ ἀθάνατον ἑλληνική ψυχὴν, εἰς τὴν πνευματικὴν φυσιογνωμίαν τοῦ Ἕλληνος.

Ἀγάπη τοῦ ὡραίου καὶ ἀγάπη τῆς ἐλευθερίας, εἶναι τὰ κεντρικὰ, τὰ θεμελιώδη γνωρίσματα τῆς ἐλληνικῆς ψυχῆς. Καὶ τοῦ διπλοῦ αὐτοῦ ἑλληνικοῦ ἔρωτος, ἕνας κραταιὸς παραστάτης : ὁ Ἀγών !

Διὰ τὸν πασίγνωστον καὶ πανθομολογούμενον ἑλληνικόν ἔρωτα τοῦ ὡραίου, τοῦ καλοῦ, ὁμιλοῦν εὐγλωττότερον οἱασδήποτε ἑρμηνείας του, αὐτά ταῦτα τὰ πλαστουργήματα τοῦ Λόγου καὶ τῆς Τέχνης τῶν Ἑλλήνων.

Διὰ τὴν ἀγάπην τῶν Ἑλλήνων πρὸς τὴν ἐλευθερίαν, καὶ ἄν δὲν ὁμιλήσουν αἱ γλῶσσαι τῶν ζωντανῶν, θὰ ξεσηκωθοῦν τῶν ἀπείρων νεκρῶν προμάχων τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας αἱ μαρτυρικαὶ καὶ πανάγιαι ψυχαῖ εἰς τιτανικὸν συναγερμὸν, καὶ τῆς ἑλληνικῆς γῆς αἱ φάραγγες καὶ οἱ βουνοκορφὲς, καὶ οἱ πέτρες ἀκόμη θὰ λάβουν φωνὴν, διὰ νὰ διακηρύξουν, ὅτι τῆς ἐλευθερίας κοιτὶς καὶ λίκνον, δὲν ὑπῆρξεν ἄλλη χώρα εἰς τὸν κόσμον παρὰ ἡ γῆ τῆς Ἑλλἀδος.

Τὸ φυσικὸν καὶ ψυχικὸν κλῖμα τῆς Ἑλλάδος, δὲν σηκώνει παρὰ μόνον τὸ ὡραῖον καὶ τὸ ἐλεύθερον !

Παρεκκλίσεις τινᾶς ἀπό τούτων ἐπεφύλαξεν καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ τραγικότης τῆς ἱστορικῆς μοῖρας της. Ἀλλ’αἱ παρακκλίσεις αὐταί ἦσαν παρεμβολαὶ πρόσκαιροι καὶ ἐφήμεροι. Πρόσκαιρος ἦτο καὶ ἡ δουλεία τῶν τεσσάρων αἰώνων. Διότι τοῦ Θείου ἡ θέλησις ἐπρονόησε καὶ τῆς φύσεως ἡ καταβολὴ ἀπήτησεν, ὥστε ὁ ἔμφυτος εἰς τὸν Ἕλληνα ἔρως πρὸς τὸ ὡραῖον καὶ πρὸς τὴν ἐλευθερίαν νὰ έχῃ δίπλα του σθεναρὸν σύμμαχον τὸν Ἀγῶνα τὸ τρίτο βασικὸν γνώρισμα τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς.

Μὲ τὴν διαρκὴ παρουσίαν καὶ παρακέλευσιν τῆς ἀγωνιστικῆς διαθέσεως, ἡ ψυχὴ καὶ τὸ πνεῦμα τῶν Ἑλλήνων ἐπλαστούργησε τὸν πολιτισμὸν τοῦ ὡραίου – τοῦ πνευματικῶς, ἡθικῶς καὶ αἰσθητικῶς ὡραίου – καὶ τὸν πολιτισμὸν τῆς ἐλευθερίας, δύο μορφᾶς πολιτισμοῦ, καὶ τῆς ἀρχαίας καὶ τῆς μεσαιωνικῆς καὶ τῆς συγχρόνου Ἐλλαδος, τῆς αἰωνίας Ἑλλάδος !

Read the rest of this entry ?

h1

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ 1919

08/06/2013

.

ΤΟ ΕΣΣ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ.

.

Ἡ ἀποστολὴ Ἑλληνικῶν στρατευμάτων στὴ Μεσημβρινὴ Ρωσία στὶς 14 Ἰανουαρίου τοῦ 1919, ἦταν ἡ πρώτη ὑπερπόντια ἐκστρατεία τῆς χώρας μας.

.

Ἡ Ἑλλάδα συμμετεῖχε στὸ πλευρὸ τῶν συμμάχων μὲ τὸ Α’ Σῶμα Στρατοῦ καὶ ἡ συμμετοχὴ της κρίθηκε ἐπιβεβλημένη λόγῳ τῶν πλεονεκτημάτων ποὺ θὰ ἐξασφαλίζονταν στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων γιὰ τὴν προώθηση τῶν ἐθνικῶν διεκδικήσεων… [ τὸ κατὰ πόσο αὐτὴ ἡ πολιτικὴ ἀπόφαση ἦταν ὀρθὴ, μπορεῖ νὰ τὸ κρίνει ὁ ἀναγνώστης ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος καὶ τὸν ἀντίκτυπο ποὺ εἶχε στὸν Ἑλληνισμὸ τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ρωσίας, πάντως ὁ Βενιζέλος ζύγισε τὴν κατάσταση, καθώς και τὸν προβλέψιμο κίνδυνο αντεκδικήσεων ἀπὸ τοὺς Μπολσεβίκους, καὶ ἀπάντησε θετικὰ στὸ αἴτημα τοῦ Κλεμανσῶ ]

Γενικῶς μπορεῖ νὰ λεχθεῖ ὅτι οἱ Ἑλληνικὲς δυνάμεις στὴ Μεσημβινὴ Ρωσία τίμησαν τὰ ὅπλα τους μέχρι τέλους.

Ἀποτέλεσαν μεταξὺ τῶν συμμαχικῶν στρατευμάτων τὰ πλέον συμπαγὴ καὶ ἀξιόμαχα τμήματα. Ἡ στάση τους ὑπῆρξε ἰδιαίτερα πολιτισμένη, ἡ δὲ δράση τους ἐπιτυχὴς καὶ γενναία παρὰ τὶς ἀντίξοες συνθῆκες ποὺ εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν.

 .

Ἡ συνολικὴ δύναμις τῶν Ἑλληνικῶν στρατευμάτων σύμφωνα μὲ τὸ ἱστορικὸ ἡμερολόγιο τοῦ Α’ Σώματος Στρατοῦ κατὰ τὴν 6/19 Μαῒου 1919, ἀνερχόταν σὲ 23.351 ἄνδρες ἐκ τῶν ὁποίων 842 ἀξιωματικοὶ καὶ 22.509 ὁπλίτες. Οἱ συνολικὲς ἀπώλειες ἦταν 1.055 Ἕλληνες.

 .

Οἱ κυριώτερες ὅμως ἀπώλειες θὰ πρέπει νὰ ἐπικεντρωθοῦν στὸν ἀνθοῦντα Ἑλληνικὸ πληθυσμὸ τῆς Ρωσίας. Οἱ Ἑλληνικὲς μειονότητες ὑπέστησαν σφαγὲς, λεηλασίες καὶ ἕνα μεγάλο μέρος ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὴ Μεσημβρινὴ Ρωσία καὶ κατέφυγε στὴ ἐλεύθερη πατρίδα ὡς πρόσφυγες…

 .

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

 

 .

.

 Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται μὲ τὴν αὐτονόητη πάντοτε ἀναφορά στὴν πηγὴ

.

.

[shortlink] : http://wp.me/p12k4g-2SI

.

.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 47 other followers