Archive for the ‘ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ’40’ Category

h1

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΤΙΚΗΣ – Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΕΣΩΝ ΑΘΛΗΤΗΣ ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ’40[17/11/1940]

17/11/2013

.

.

ΒΑΤΙΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ.

.

.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΤΙΚΗΣ

.

.

(17/11/1940, ἐτῶν 22)

Ἔτος γεννήσεως: 1918 (Θεσσαλονίκη)

Θέση: Ἀριστερός ὀπισθοφύλακας

Ὁμάδα: ΠΑΟΚ

.

.

Μορᾶβας, 17 Νοεμβρίου 1940… «Μέρες τώρα, μάχη σκληρὴ. Ἑφτᾶ φορὲς στὴν ἴδια μέρα τὸ ὕψωμα 1878, καταλαμβάνεται καὶ ἀνακαταλαμβάνεται. Ἡ διαταγὴ τοῦ ἐπιτελείου, ἀμετάκλητη: «πρέπει νὰ παρθῇ, νὰ πάρουμε σίγουρα τὴν Κορυτσᾶ. Read the rest of this entry ?

h1

Ο ΜΗΤΡΑΛΕΞΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ PZL 24 F/G.

02/11/2013

.

.

ΜΗΤΡΑΛΕΞΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ ΥΠΟΣΜΗΝΑΓΟΣ 2.

.

Ὁ Ὑποσμηναγός Μαρίνος Μητραλέξης   καὶ τὰ  PZL 24 F/G.

..

.

Γεννήθηκε τὸ 1916 στὸν Μίλα Μεσσηνίας. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ ’36, εἰσῆλθε στὴν (τότε) Σχολή Αεροπορίας, ἀπ’ ὅπου ἀποφοίτησε μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ Ἀνθυποσμηναγοῦ (χειριστοῦ) τὸν Αὔγουστο τοῦ 1938.

Ὁ πόλεμος τὸν βρίσκει νὰ ὑπηρετῇ στὴν 22α Μοῖρα Διώξεως, ποὺ ἔδρευε στὴν Μεγάλη Μίκρα, ἔξω ἀπό τὴν Θεσσαλονίκη, ἡ ὁποῖα «πετοῦσε» μὲ καταδιωκτικὰ ἀεροσκάφη, P.Z.L. P24.

Ὁ πιλότος μας, πραγματοποίησε ἕνα ἀπό τὰ σπάνια περιστατικὰ στὴν ἀεροπορική ἱστορία ·τὴν ἐπιτυχή, ἀλλά ἀνορθόδοξο, κατάρριψι Ἰταλικού τρικινητηρίου βομβαρδιστικοῦ, τύπου Cant Z 1007 bis Alcione (με κωδικό: ΜΜ 22381), στὶς 02 Νοεμβρίου 1940· μετὰ τὴν ἐξάντληση τῶν πυρομαχικῶν του, ἐκτέλεσε ἐμβολισμό τῶν πηδαλίων οὐρᾶς τοῦ ἰταλικοῦ ἀεροσκάφους, καταστρέφοντάς τα μὲ τὴν ἔλικα τοῦ PZL 24 F/G.

Read the rest of this entry ?

h1

ΡΟΥΠΕΛ ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΗΡΩΕΣ

06/04/2013

.

.

.

ΡΟΥΠΕΛ ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΗΡΩΕΣ 

.

» Eδωδά, στο Ρουπέλιον των Βυζαντινών, πολλές φορές σταμάτησαν άλλοτε οι Μακεδόνες τους Σκύθες, νίκησαν οι Ακρίτες τους Ούννους και τους Βουλγάρους.

Η στενωπός αυτή, που όσο πλησιάζει τα σύνορα τόσο περισσότερο ζουλιέται ανάμεσα στα βουνά Μπέλες και Τσιγκέλι, στενεύοντας σα χωνί, γέννησε τον Απρίλη του 1941 νέα ελληνική νίκη, κι ας μη μπόρεσαν τότε να ξεδιπλωθούν, όπως τους άξιζε, οι πολεμικές σημαίες.»…

..

..

Διαβᾶστε τὴν συνέχεια τοῦ ἄρθρου στὸ : e-istoria.com

.

.

.

[  shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-2k9

,

,

..

..

 

.

.

.

h1

Η «ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ» ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ

09/03/2013

731 ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΟΥ.

.

.

1941.—Αι λυσσώδεις επιθέσεις των Ιταλών κατά των υψωμάτων Μπρέγκου Ράπιτ, καί 731,  είς το μέτωπον  Τρεμπεσίνας, διαδέχονται η μία την άλλην καί δεν σταματούν ούτε τη νύχτα. Ο διοικητής του δεξιού υποτομέως της ελληνικής αμύνης συνταγματάρχης Κετσέας Θ.,  εκπέμπει την λακωνικήν διαταγήν. «Τηρήσατε θέσεις σας μέχρις εσχάτων». Οι διοικητές των μαχομένων επί των ως άνω υψωμάτων ελληνικών τμημάτων απαντούν υπερηφάνως: «Μείνατε ήσυχοι! Δεν θα περάσουν».

μ

(…) ..το Ελληνικό Έθνος διά του στόματος του Γενναίου Κυ­βερνήτη Ί.Μεταξά και του Μαρτυρικού Βασιλέως Γεωρ­γίου του Β’ είπε εις τις δυνάμεις της βίας ότι, από την Ελλάδα δεν θα περάσουν. Και εις το διάγγελμα του προς το Ελληνικό Λαό ό Φιλοσοφημένος εκείνος Βασιλεύς, είπε: «Με πίστη εις το Θεό και εις τα πεπρωμένα της Φυλής το Έθνος σύσσωμο και πειθαρχούν, ως εις άνθρω­πος, θα αγωνισθεί υπέρ Βωμών και εστιών, μέχρι της τελι­κής Νίκης». Read the rest of this entry ?

h1

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

29/10/2011

 

.

.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

.

.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΙΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

.

.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ’40

.

.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΚΑΙ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ (1940-1944)

.

.

Και μια όμορφη έκπληξη. Ένα Σουηδικό ροκ συγκρότημα που υμνεί τους Έλληνες Ήρωες.

Το παρακάτω τραγούδι ανήκει στο Σουηδικό συγκρότημα SABATON. Για όσους δεν γνωρίζουν Αγγλικά, στο βίντεο υπάρχουν και οι μεταφρασμένοι στίχοι.

Μόνο ξένοι θα μπορούσαν να γράψουν κάτι τέτοιο… Αν το έκαναν Έλληνες, θα χαρακτηρίζονταν «εθνικιστές», «φασίστες», «γραφικοί», κ.λπ, κ.λπ.

Απολαύστε το:

 

.
.
.
h1

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ

28/10/2011

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος (κατά κόσμον Χαρίλαος Φιλιππίδης, 1881 – 1949)

.

.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ

ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ

 .

Κείμενο-Φωτογραφίες:

Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Δ. Μαρμάρινος,

Δντης Θρησκευτικού ΓΕΝ

 .

       Εξήντα και πλέον χρόνια έχουν παρέλθει από τις τραγικές εκείνες ημέρες της καταλήψεως των Αθηνών και ολόκληρης της Ελλάδας από τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής. Μέσα όμως σε μια ατμόσφαιρα θλίψεως και οδύνης αναδείχθηκαν μορφές ηρωικές που χαλύβδωσαν το φρόνημα των Ελλήνων και ύψωσαν τη σημαία της αντίστασης κατά του κατακτητή. Από τις πρώτες ηρωικές πράξεις αντί­στασης είναι η αντιμετώπιση των κατακτητών από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο Φιλιππίδη, τον από Τραπεζούντος. Μορφή ηρωική που προσέφερε ανυπολόγιστες υπηρε­σίες στο ποίμνιό του στη περιφέρεια Τραπεζούντος, το οποίο κατόρθωσε, με δικές του ενέργειες να διασώσει ακέραιο από τους διωγμούς των Νεοτούρκων και τις σφαγές του ποντιακού Ελληνισμού που ακολούθησαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρα­σιατική καταστροφή. Μετά από έντονο διπλωματικό αγώνα για τα δίκαια του Ποντιακού Ελληνισμού και μεγάλη διεθνή δραστηριότητα ως Αποκρισάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Αθήνα, πλήρης σεβασμού και αναγνωρίσεως αναδεικνύεται Αρ­χιεπίσκοπος Αθηνών το 1939, ακρι­βώς για να επιτελέσει το χρέος της Εκκλησίας στις δύσκολες αλλά και ηρωικές στιγμές του Ελληνισμού που ακολούθησαν. Απαύγασμα της λάμψης και του μεγαλείου του αν­δρός είναι η στάση του απέναντι στους Γερμανούς κατά την είσοδό τους στην Αθήνα και τα δύσκολα χρόνια της κατοχής που ακολούθη­σαν. Οι ιστορικές αναφορές και λεπτομέρειες που αναφέρονται, εν πολλοίς άγνωστες, φανερώ­νουν την υψηλή προσφορά του κλήρου και της Εκκλησίας μας σε καιρούς κρίσιμους.

Ol ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

Στις 10 Φεβρουαρίου 1940 η Ακαδημία Αθηνών σε πανηγυρική συνεδρίαση εξέλεξε ως τακτικό μέλος της τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο και στην επίσημη δεξίωση οι καθηγητές Μαρίνος Γερουλάνος και Δημήτριος Μπαλάνος με λαμπρές προσφωνήσεις εξήραν την προσωπικότητα και το έργο του σεβάσμιου ιεράρχη. Ο Χρύσανθος βρισκόταν στο αποκορύφωμα της κοινωνικής του καταξίωσης και είχε κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό της Αθηναϊκής κοινωνίας, όπως φάνηκε και με τη βαθιά εντύπωση που προκάλεσε η επίσημη ομιλία του με θέμα «Εκκλησία και πολιτισμός εν τη καθ’ ημάς Ανατολή»1. Πολύ σύντομα όμως τα σύννεφα του πολέμου που ήδη σκέπαζαν την Ευρώπη δεν άργησαν να βαρύνουν και τον ουρανό της Ελλάδας. Ο Αρχιεπίσκοπος με καλύτερη γνώση των Ευρωπαϊκών πραγμάτων και έχοντας ήδη ζήσει από κοντά τις συνέπειες των τελευταίων πολέμων, ανησυχούσε ακόμα περισσότερο για την τύχη του ορθόδοξου λαού που του εμπιστεύθηκε ο Θεός.

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

.

.

h1

Η ΜΕΤΑΚΑΤΟΧΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΝΑ (ΜΟΝΟ Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ….)

27/10/2011

.

.

.

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση. «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
»Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος….
Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα.
«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

Σωστά έγραψε ο Γερμανός, ότι «Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή». Λέμε εμείς. Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπωρημένη και απ’ όλους αδικημένη.
.
.
Πηγή:
.
.
.
h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

11/03/2011

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι ήρωες του υψώματος 731

1941.—Εις το μέτωπον τής Τρεμπεσίνας (ύψ. 731) οί Έλληνες μαχηταί παρασύρουν τρία Ιταλικά τάγματα είς τήν χαράδραν Πρόϊ Μόθ, όπου τά εξολοθρεύουν δι’ επιτυχούς βολής πυροβολικού, από αποστάσεως μόλις 300 μέτρων. Ελάχιστοι εκ των Ιταλών κατώρθωσαν να σωθούν, συνελήφθησαν δέ αιχμάλωτοι 1 αντισυνταγματάρχης, 2 ταγματάρχαι καί 501 στρατιώται. Οι Ιταλοί απεκάλεσαν το Πρόϊ-Μόθ, «χαράδραν τού θανάτου».

Για την τιτανομαχία του 731 γράφει η ιστορία: «Το εν λόγω ύψωμα βρίσκεται περί τα 20χιλ. βόρεια της Κλεισούρας. Ήταν ένα από τα ισχυρότερα ερείσματα, που κατέλαβε ο Ελληνικός Στρατός κατά τους χειμερινούς αγώνες, που προηγήθηκαν, κλειδί της όλης τοποθεσίας, στον κεντρικό τομέα της Αλβανίας. Η παραμονή σε ελληνικά χέρια του υψώματος αυτού καταδίκαζε κάθε προσπάθεια των Ιταλών. Η αρχή της ιταλικής επίθεσης έγινε νωρίς το πρωί της 9ης Μαρτίου, με σφοδρή δράση του πυροβολικού με όλμους και αεροπορικό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.

 

 

Το 731 μετά τους βομβαρδισμούς, έγινε κυριολεκτικά 726!!!...

Στο διάστημα από 9 έως 11 Μαρτίου 1941, πενήντα Τρικαλινοί θυσιάστηκαν ηρωικά, υπερασπιζόμενοι το ύψωμα. Η τρίτη μέρα βρίσκει το 5° σύνταγμα Τρικάλων να έχει χάσει 586 άνδρες, περίπου τη μισή του δύναμη. Τρικαλινός ήταν ο πρώτος νεκρός στρατιώτης ονόματι Τσιαβαλιάρης Βασίλειος, Τρικαλινός ήταν και ο πρώτος νεκρός αξιωματικός ονόματι Νικόλαος Γεωργούλας».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η μεγάλη Σοφία Βέμπο

 

 

1978.—Πεθαίνει η Σοφία Βέμπο, κορυφαία τραγουδίστρια και ηθοποιός. Η Βέμπο της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Έφη Μπέμπο γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στα 1910, αλλά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30 και τον χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο «Κεντρικόν» προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση «Παπαγάλος 1933». Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία «Κολούμπια» ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Έχει συμμετάσχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η «Προσφυγοπούλα» το 1938 αλλά η κορυφαία στιγμή στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940.

Παντρεύτηκε τον Μίμη Τραϊφόρο το 1957. Πέθανε στις 11 Μαρτίου του 1978 και αποθεώθηκε ως ηρωίδα από το τεράστιο πλήθος που συνέρευσε στην κηδεία της.


 

 

 

 


 

 

Βασική πηγή: www.e-istoria.com

 

 

.

h1

Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΤΟΥ ’40 ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙ ΤΟΥ

22/02/2011

 

 

 

Το άφθαστο ορεινό πυροβολικό μας

 

 

 

Στην κορυφή τού μπροστινού μας βουνού ήταν το Μοναστήρι των Ασπραγγέλων. Εκεί ό θρυλικός Κωστάκης, είχε εγκαταστήσει ένα βαρύ κανόνι. Το είχε καμουφλάρει και κτυπούσε με θαυμαστή ακρίβεια τούς Ιταλούς. Τούς ετάραξε.

Τα σμήνη των Ιταλικών αεροπλάνων, πετούσαν επάνω από τούς Ασπραγγέλους, σαν σφήκες και άγρια σερσέγγια, χωρίς να μπορούν να βρουν στόχο και να βουλώσουν το κανόνι…


………………………………………………………….

 

Στην γραμμή μας με τα πρόχειρα ορύγματα, έπεφταν σαν χαλάζι τα εχθρικά πυρά κι’ ωργώνανε τούς χώρους. Οι Έλληνες όμως αμύνονταν σθναρά, γενναία ακατάβλητα.

 

Αυτού του ήρωα, ούτε προτομή του κάναμε...

Τώρα ό γενναίος αξιωματικός Κωστάκης, με το πυροβολικό του, έκανε θραύσι. Πίσω από το Μοναστήρι τής Βελάς ήταν μονάδα του πυροβολικού του. Άφηνε, λοιπόν, τον εχθρό, όπως μου διηγόταν κατόπιν ό ίδιος, και περνούσε ανενόχλητα την γέφυρα στους Αγιούς, πού ήταν μπροστά από την γραμμή αμύνης του Καλπακιού.

Ή τοποθεσία Αγιούς είναι μικρό εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, κοντά στη γέφυρα.

Το Ιταλικό ανακοινωθέν έλεγε:

«Εκυριεύσαμε την πόλιν Αγιούς…».
Σκεφθήτε τα ψέματά τους για να τονώσουν τούς δικούς τους.

Τότε όμως ό Κωστάκης με τούς θαυμάσιους υπολογισμούς του, χτυπούσε με το πυροβολικό του κι’ έκοβε τη γέφυρα. Έπειτα τούς άρχιζε το χορό. Μιά οβίδα έρριχνε μπροστά, μιά πίσω, μιά στο μέσον… Τούς ετρέλλαινε, τούς απεδεκάτιζε. Ή σύγχυσις των Ιταλών γινόταν απερίγραπτη. Οι νεκροί κάλυπταν τον κάμπο εκείνο. Έγινε ένα απέραντο νεκροταφείο. Όταν έπειτα από δυό μήνες πέρασα από εκεί, έβλεπα πιο πίσω τον τόπο γεμάτο μνήματα και σταυρούς.

Το Ιταλικό παρατηρητήριο βρισκόταν τότε σε πλεονεκτική θέση. Είχε ανέβη ό παρατηρητής στο καμπαναριό ενός εξωκλησιού. Ή δε θέσις του ήταν τόσο καλή, ώστε έδινε ακριβή στοιχεία στους Ιταλούς και οι βολές του πυροβολικού ζαλίζανε τους δικούς μας.

—Κύριε Ταγματάρχα, φώναζαν οι πυροβοληταί του Κωστάκη, στο καμπαναριό είναι ό παρατηρητής τους. Να του ρίξωμε…

—Όχι, παιδιά. Εκκλησία δεν κτυπάω εγώ, είπε ό πιστός αξιωματικός.

Το κακό όμως είχε παραγίνει. Καυτό σίδερο ξερνούσε το Ιταλικό πυροβολικό. Τότε ό Κωστάκης κοίταξε το καμπαναριό και καθώρισε συντεταγμένες. Με τα δάχτυλά του υψωμένα, έκανε τον τελευταίο υπολογισμό. Και με μιά οβίδα έκοψε το Καμπαναριό μονάχα, γκρεμίζοντας και εξολοθρεύοντας τον παρατηρητή. Το εκκλησάκι εξακολουθούσε να μένη ανέπαφο στην ερημιά…

Ήταν ένα σύμβολο. Γκρεμίστηκε το καμπαναριό, αλλά όχι ή Εκκλησία. Γίνονται θυσίες, αλλά ή πίστις μένει.

Παροιμιώδης υπήρξε ή ευστοχία του Ελληνικού πυρπολικού και θρύλος έγινε το όνομα του Κωστάκη, με τις επιτυχίες αυτές.

Όταν πέρνανε συσσίτιο οι Ιταλοί, εκείνος έριχνε τις οβίδες του μέσα στο καζάνι.

—Τους λυπόμουνα σαν ανθρώπους, αλλά τι να έκανα! Όταν έβλεπα να τούς τινάζουν οι οβίδες στον αέρα, ερράγιζε ή καρδιά μου. Αλλά να τούς αφήσω να περάσουν να μας σκλαβώσουν, να ατιμάσουν τις γυναίκες και τις νέες μάς; Να μάς κάνουν Φράγκους και να χάσωμε την Ορθοδοξία μας; Αυτό ήταν αδύνατο… Δεν το ήθελε ό Θεός.

 

 

 

Πηγή: *Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου, Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα, εκδ. «Ορθόδοξου Τύπου» Αθήνα Οκτώβριος 1974.

 

 

 

*Σημείωση: ο πατέρας Χαράλαμπος υπηρετούσε τότε την Πατρίδα στο Σώμα τού 39ου Συντάγματος των τσολιάδων της πρώτης γραμμής στην Αλβανία.

 


.

h1

Η ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΤΣΙΓΑΝΤΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

13/01/2011

 

 

 

Ο Ταγματάρχης Χρ. Τσιγάντες

 

Στις 2 Αυγούστου 1942 φθάνει, με υποβρύχιο, στην Ελλάδα από τη Μέση Ανατολή, ο ταγματάρχης πεζικού Ιωάννης Τσιγάντες, σύγγαμπρος του Ψαρρού. Ο αξιωματικός αυτός εξήλθε, πρώτος το 1920 από τη Σχολή Ευελπίδων, αλλά αποτάχθηκε το 1935 γιατί ήταν εκ των πρωτεργατών του κινήματος που έγινε το Μάρτιο του έτους αυτού. Στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο δεν ανεκλήθη στην ενεργό υπηρεσία. Κατέφυγε στη Μέση Ανατολή μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς. Έφθασε με συμμαχικό υποβρύχιο στον Κότρωνα – Λακωνίας με οκτώ άλλους Αξιωματικούς και ασυρματιστές, με τρεις ασυρμάτους, με τρόφιμα, μ’ εκρηκτικά και με χρήματα. Ήταν απεσταλμένος της Ελληνικής Κυβερνήσεως Καϊρου, του Βρετανικού Ναυτικού και μιας Αγγλο-Ελληνικής Επιτροπής που είχε έδρα το Κάϊρο και είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως και Υπουργού Εθνικής Αμύνης Παν. Κανελλόπουλου. Αποστολή του ήταν ν’ αποστείλει Αξιωματικούς στη Μέση Ανατολή και να συντονίσει την αντίσταση κατά του κατακτητή με την εκτέλεση δολιοφθορών. Ακόμη να την επεκτείνει σε μαζικούς αγώνες και στον ανταρτοπόλεμο.

 

Από την τελευταία αποστολή του Τσιγάντε φαίνεται πως οι Βρετανοί και η Ελληνική Κυβέρνηση άλλαξαν μέθοδο ενεργείας. Αποβλέπουν, τώρα, και στην αντίσταση μέσα στην Ελλάδα, προφανώς κατόπιν εισηγήσεων του Κανελλόπουλου. Δεν θα ιστορηθεί στην μελέτη αυτή η όλη δραστηριότητα του Τσιγάντε, που είναι μεγάλη σε έκταση και σημασία. Ο γράφων, που ήταν από τα στελέχη της οργανώσεως «Μίδας 614» του Τσιγάντε, θ’ αρκεσθεί μόνον σε ότι συνδέεται με τον Ψαρρό.

 

Ευθύς ως έφθασε στην Αθήνα, ο Τσιγάντες επεδίωξε να συναντηθεί με τον Επαμ. Τσέλλο, στενό συνεργάτη του Π. Κανελλόπουλου, και με την Επιτροπή των 6 Συνταγματαρχών. Συνάντησε, όμως, μεγάλη ψυχρότητα. Βασική του, ωστόσο, επιδiωξη παρέμεινε η συγκρότηση «Κέντρου Συντονισμού του Αγώνος», που θ’ ανελάμβανε την όλη διοiκηση του ανταρτικού αγώνα, τον οποίov προέβλεπε ότι θα ήταν ενιαiος. Το Κέντρο θ’ αναγνωριζόταν από την εξόριστη Κυβέρνηση και θα ενισχύετο απ’ αυτήν με όλα τα αναγκαία υλικά μέσα για την επιτυχία της αποστολής του. Στο Κέντρο θα συμμετείχε σαν μέλος και ο Ψαρρός.

 

 

Οι Ιερολοχήτες του Τσιγάντε

Γνώμη του Τσιγάντε ήταν η δημιουργία αντάρτικου στον Ταύγετο υπό τον Συν/χη Γιαννακόπουλο -1000 ως 10.000 άνδρες-, στον Παρνασσό υπό τον Ψαρρό -15.000 άνδρες-, στην Ήπειρο υπό τον Ζέρβα -10.000 άνδρες-, στη Θεσσαλία υπό τον Σαράφη -10.000 άνδρες-, στη Χαλκιδική υπό τους Χρυσοχόου και Σφέτσο, στην Κρήτη -1000 άνδρες- και τέλος στη Μακεδονία και στη Θράκη, που θα τις επέβλεπε ο ίδιος ο Τσιγάντες. Οι συνεννοήσεις με τους Αρχηγούς και τους Επιτελείς των Κομμάτων καθώς και με Αξιωματικούς συνεχίζονταν μέχρι και τη μέρα του θανάτου του -14 Ιανουαρίου 1943- χωρίς να καταλήξουν σε αποτέλεσμα. Όπως κατέθεσε ένας των συνεργατών του, επρόκειτο «να πάνε μαζi σ’ ένα σπiτι της οδού Πατησiων -εκεί όπου σκοτώθηκε- για να τελειώσει εκεiνη την ημέρα τον κατάλογο για το Εθνικό Συμβούλιο». Αλλά δεν τον τελείωσε. Τον σκότωσαν οι Ιταλοί κατόπιν αιματηρής συμπλοκής.

 

Καθ’ όλη την πεντάμηνη παραμονή του στην Αθήνα, ο Τσιγάντες συνεννοείτο και συνεργάζετο τακτικά και στενά με τον Ψαρρό. Ο τελευταίος έφερνε σ’ επαφή τον πρώτο με τις προσωπικότητες που ήθελε να συναντήσει. Προπαντός όμως, ήθελε να συνδεθεί απ’ ευθείας με το ΣΜΑ για την προώθηση των επιδιώξεων της ΕΚΚΑ. Οι απασχολήσεις αυτές του Ψαρρού με τον Τσιγάντε ήταν μια από τις αιτiες που ανάγκασαν τον πρώτο να μην είναι συνεπής προς την υποχρέωση που εiχε αναλάβει με το συμφωνητικό ΕΚΚΑ – ΕΔΕΣ, να βρiσκεται στη Ρούμελη το αργότερο στα μέσα Αυγούστου 1942, γεγονός που εiχε πολύ δυσάρεστες συνέπειες στην εξέλιξη του αγώνα.

 

 

 

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/542psarros/196889

 

 

.