Archive for the ‘ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ’ Category

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

11/03/2011

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι ήρωες του υψώματος 731

1941.—Εις το μέτωπον τής Τρεμπεσίνας (ύψ. 731) οί Έλληνες μαχηταί παρασύρουν τρία Ιταλικά τάγματα είς τήν χαράδραν Πρόϊ Μόθ, όπου τά εξολοθρεύουν δι’ επιτυχούς βολής πυροβολικού, από αποστάσεως μόλις 300 μέτρων. Ελάχιστοι εκ των Ιταλών κατώρθωσαν να σωθούν, συνελήφθησαν δέ αιχμάλωτοι 1 αντισυνταγματάρχης, 2 ταγματάρχαι καί 501 στρατιώται. Οι Ιταλοί απεκάλεσαν το Πρόϊ-Μόθ, «χαράδραν τού θανάτου».

Για την τιτανομαχία του 731 γράφει η ιστορία: «Το εν λόγω ύψωμα βρίσκεται περί τα 20χιλ. βόρεια της Κλεισούρας. Ήταν ένα από τα ισχυρότερα ερείσματα, που κατέλαβε ο Ελληνικός Στρατός κατά τους χειμερινούς αγώνες, που προηγήθηκαν, κλειδί της όλης τοποθεσίας, στον κεντρικό τομέα της Αλβανίας. Η παραμονή σε ελληνικά χέρια του υψώματος αυτού καταδίκαζε κάθε προσπάθεια των Ιταλών. Η αρχή της ιταλικής επίθεσης έγινε νωρίς το πρωί της 9ης Μαρτίου, με σφοδρή δράση του πυροβολικού με όλμους και αεροπορικό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.

 

 

Το 731 μετά τους βομβαρδισμούς, έγινε κυριολεκτικά 726!!!...

Στο διάστημα από 9 έως 11 Μαρτίου 1941, πενήντα Τρικαλινοί θυσιάστηκαν ηρωικά, υπερασπιζόμενοι το ύψωμα. Η τρίτη μέρα βρίσκει το 5° σύνταγμα Τρικάλων να έχει χάσει 586 άνδρες, περίπου τη μισή του δύναμη. Τρικαλινός ήταν ο πρώτος νεκρός στρατιώτης ονόματι Τσιαβαλιάρης Βασίλειος, Τρικαλινός ήταν και ο πρώτος νεκρός αξιωματικός ονόματι Νικόλαος Γεωργούλας».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η μεγάλη Σοφία Βέμπο

 

 

1978.—Πεθαίνει η Σοφία Βέμπο, κορυφαία τραγουδίστρια και ηθοποιός. Η Βέμπο της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Έφη Μπέμπο γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στα 1910, αλλά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30 και τον χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο «Κεντρικόν» προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση «Παπαγάλος 1933». Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία «Κολούμπια» ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Έχει συμμετάσχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η «Προσφυγοπούλα» το 1938 αλλά η κορυφαία στιγμή στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940.

Παντρεύτηκε τον Μίμη Τραϊφόρο το 1957. Πέθανε στις 11 Μαρτίου του 1978 και αποθεώθηκε ως ηρωίδα από το τεράστιο πλήθος που συνέρευσε στην κηδεία της.


 

 

 

 


 

 

Βασική πηγή: www.e-istoria.com

 

 

.

Advertisements
h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

05/03/2011

1913.—Ο βασιλεύς Γεώργιος ό Α’, έν είχεν εξέλθει είς περίπατον, παρά τόν Λευκόν Πύργον τής Θεσσαλονίκης, δολοφονείται από τού ανισορρόπου Σχινά. Ούτος υπήρξε επί πεντηκονταετίαν άριστος συνταγματικός Βασιλεύς των Ελλήνων. Ο Χριστιανός- Γουλιέλμος- Φερδινάνδος- Αδόλφος- Γεώργιος, ευρύτερα γνωστός ως Γεώργιος Α΄ υπήρξε ο μακροβιότερος βασιλιάς του Βασιλείου της Ελλάδας, από το 1863 μέχρι 1913. Ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Βασιλεύς της νεότερης Ελλάδας μετά τον Όθωνα και αρχηγός νέου Βασιλικού Οίκου. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη στις 24 Δεκεμβρίου 1845 και ήταν δευτερότοκος γιος του πρίγκιπα και μετέπειτα Βασιλέως της Δανίας Χριστιανού Θ΄, (που ανήλθε στο θρόνο τον Νοέμβριο του 1863).

Περιγραφή της δολοφονίας: Στις 5 Μαρτίου 1913 ο Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφτεί για εθιμοτυπικούς λόγους τον Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου. Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του ταγματάρχης Φραγκούδης.

 

Ο βασιλεύς Γεώργιος νεκρός, σκεπασμένος με την Ελληνική Σημαία

Στην συμβολή της οδού Β. Όλγας, ο Αλέξανδρος Σχινάς πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε καίρια τον Γεώργιο Α΄. Έπειτα προσπάθησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή του αλλά εκείνος πρόλαβε και τον αφόπλισε. Ο Σχινάς συνελήφθη από δυο χωροφύλακες που βρίσκονταν σ εκείνο το σημείο. Ο τραυματισμένος Γεώργιος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο «Παπάφειο Ίδρυμα», αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να του προσφέρουν καμία βοήθεια αφού ο Γεώργιος ήταν ήδη νεκρός [wiki παιδεία].

 

Μετά τις πρώτες εβδομάδες και καθώς η υπόθεση ήταν ιδιαζόντως σοβαρή, τις ανακρίσεις για τη δολοφονία ανέλαβαν ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Λάμπρου, ο πρόεδρος Πρωτοδικών Βάσης και ο εισαγγελέας Εφετών Ρωμανός. Την κρισιμότητα της κατάστασης υπογράμμισε και το γεγονός ότι η βασίλισσα Όλγα επισκέφθηκε δύο ή τρεις φορές τον Αλ. Σχινά στο κελί του. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, μετά την τελευταία επίσκεψή της βγήκε από το κελί συντετριμμένη. Πολλοί εκτιμούν ότι ο Αλ. Σχινάς τής είχε αποκαλύψει τους ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Η Όλγα δεν μίλησε σε κανέναν για το περιεχόμενο των συνομιλιών της με τον δράστη, παρά μόνο στον πρίγκιπα Ανδρέα, ο οποίος όμως ποτέ δεν τοποθετήθηκε ανοικτά για το θέμα αυτό. Ωστόσο, ορισμένοι αξιωματικοί που υπηρετούσαν στη μεραρχία του, τον είχαν ακούσει αργότερα να οικτίρει τους Αυστριακούς ως δολοφόνους του πατέρα του.

«Η ανάμιξις της αειμνήστου Βασιλίσσης Όλγας […] είναι σαφής απόδειξις ότι ευθύς αμέσως εισέδυσεν εις το πνεύμα της η υπόνοια ότι οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος ευρίσκοντο πιθανώτατα ενταύθα και ήσαν πρόσωπα ισχυρά προ των οποίων θα εκάμπτετο και θα έκυπτεν η δικαιοσύνη. Προς διαλεύκανσιν του μυστηρίου η αξιοπρεπής και αγέρωχος Βασίλισσα, δεν εδίστασε να εισδύση μέχρι και αυτού του αθλίου δωματίου της ειρκτής και να αντικρίζη κατά μόνας τον απαίσιον δολοφόνον του πεφιλημένου συζύγου της» θα παρατηρήσει, αργότερα, ο Λ. Παρασκευόπουλος. [Από άλλη πηγή]

 



h1

Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΤΟΥ ’40 ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙ ΤΟΥ

22/02/2011

 

 

 

Το άφθαστο ορεινό πυροβολικό μας

 

 

 

Στην κορυφή τού μπροστινού μας βουνού ήταν το Μοναστήρι των Ασπραγγέλων. Εκεί ό θρυλικός Κωστάκης, είχε εγκαταστήσει ένα βαρύ κανόνι. Το είχε καμουφλάρει και κτυπούσε με θαυμαστή ακρίβεια τούς Ιταλούς. Τούς ετάραξε.

Τα σμήνη των Ιταλικών αεροπλάνων, πετούσαν επάνω από τούς Ασπραγγέλους, σαν σφήκες και άγρια σερσέγγια, χωρίς να μπορούν να βρουν στόχο και να βουλώσουν το κανόνι…


………………………………………………………….

 

Στην γραμμή μας με τα πρόχειρα ορύγματα, έπεφταν σαν χαλάζι τα εχθρικά πυρά κι’ ωργώνανε τούς χώρους. Οι Έλληνες όμως αμύνονταν σθναρά, γενναία ακατάβλητα.

 

Αυτού του ήρωα, ούτε προτομή του κάναμε...

Τώρα ό γενναίος αξιωματικός Κωστάκης, με το πυροβολικό του, έκανε θραύσι. Πίσω από το Μοναστήρι τής Βελάς ήταν μονάδα του πυροβολικού του. Άφηνε, λοιπόν, τον εχθρό, όπως μου διηγόταν κατόπιν ό ίδιος, και περνούσε ανενόχλητα την γέφυρα στους Αγιούς, πού ήταν μπροστά από την γραμμή αμύνης του Καλπακιού.

Ή τοποθεσία Αγιούς είναι μικρό εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, κοντά στη γέφυρα.

Το Ιταλικό ανακοινωθέν έλεγε:

«Εκυριεύσαμε την πόλιν Αγιούς…».
Σκεφθήτε τα ψέματά τους για να τονώσουν τούς δικούς τους.

Τότε όμως ό Κωστάκης με τούς θαυμάσιους υπολογισμούς του, χτυπούσε με το πυροβολικό του κι’ έκοβε τη γέφυρα. Έπειτα τούς άρχιζε το χορό. Μιά οβίδα έρριχνε μπροστά, μιά πίσω, μιά στο μέσον… Τούς ετρέλλαινε, τούς απεδεκάτιζε. Ή σύγχυσις των Ιταλών γινόταν απερίγραπτη. Οι νεκροί κάλυπταν τον κάμπο εκείνο. Έγινε ένα απέραντο νεκροταφείο. Όταν έπειτα από δυό μήνες πέρασα από εκεί, έβλεπα πιο πίσω τον τόπο γεμάτο μνήματα και σταυρούς.

Το Ιταλικό παρατηρητήριο βρισκόταν τότε σε πλεονεκτική θέση. Είχε ανέβη ό παρατηρητής στο καμπαναριό ενός εξωκλησιού. Ή δε θέσις του ήταν τόσο καλή, ώστε έδινε ακριβή στοιχεία στους Ιταλούς και οι βολές του πυροβολικού ζαλίζανε τους δικούς μας.

—Κύριε Ταγματάρχα, φώναζαν οι πυροβοληταί του Κωστάκη, στο καμπαναριό είναι ό παρατηρητής τους. Να του ρίξωμε…

—Όχι, παιδιά. Εκκλησία δεν κτυπάω εγώ, είπε ό πιστός αξιωματικός.

Το κακό όμως είχε παραγίνει. Καυτό σίδερο ξερνούσε το Ιταλικό πυροβολικό. Τότε ό Κωστάκης κοίταξε το καμπαναριό και καθώρισε συντεταγμένες. Με τα δάχτυλά του υψωμένα, έκανε τον τελευταίο υπολογισμό. Και με μιά οβίδα έκοψε το Καμπαναριό μονάχα, γκρεμίζοντας και εξολοθρεύοντας τον παρατηρητή. Το εκκλησάκι εξακολουθούσε να μένη ανέπαφο στην ερημιά…

Ήταν ένα σύμβολο. Γκρεμίστηκε το καμπαναριό, αλλά όχι ή Εκκλησία. Γίνονται θυσίες, αλλά ή πίστις μένει.

Παροιμιώδης υπήρξε ή ευστοχία του Ελληνικού πυρπολικού και θρύλος έγινε το όνομα του Κωστάκη, με τις επιτυχίες αυτές.

Όταν πέρνανε συσσίτιο οι Ιταλοί, εκείνος έριχνε τις οβίδες του μέσα στο καζάνι.

—Τους λυπόμουνα σαν ανθρώπους, αλλά τι να έκανα! Όταν έβλεπα να τούς τινάζουν οι οβίδες στον αέρα, ερράγιζε ή καρδιά μου. Αλλά να τούς αφήσω να περάσουν να μας σκλαβώσουν, να ατιμάσουν τις γυναίκες και τις νέες μάς; Να μάς κάνουν Φράγκους και να χάσωμε την Ορθοδοξία μας; Αυτό ήταν αδύνατο… Δεν το ήθελε ό Θεός.

 

 

 

Πηγή: *Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου, Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα, εκδ. «Ορθόδοξου Τύπου» Αθήνα Οκτώβριος 1974.

 

 

 

*Σημείωση: ο πατέρας Χαράλαμπος υπηρετούσε τότε την Πατρίδα στο Σώμα τού 39ου Συντάγματος των τσολιάδων της πρώτης γραμμής στην Αλβανία.

 


.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

18/02/2011

 

 

Ο Σκοπελίτης (αλλά και Χαλκιδικιώτης εκ μητρός) Κοσμάς Δουμπιώτης (1826-1922)

 

1878.—Εγκαθίσταται προσωρινή κυβέρνησις τής περιοχής Ολύμπου, αποτελεσθείσα έκ τών Ε. Κοροβάγγου, Α. Αστερίου, ιερομονάχου Νικηφόρου, Α. Γεωργίου, Γ. Ζαχαριάδου, Ι. Βεργίδου και Ι. Νικολάου, εις ήν προσετέθη βραδύτερον και ό επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος.

[από άλλη πηγή] Επαναστατικό σώμα από 500 άνδρες, υπό τον Λοχαγό (ΠΖ) Κοσμά Δουμπιώτη και τους οπλαρχηγούς Βαγγέλη Χοστέβα και Παναγιώτη Καλογήρου, αποβιβάζεται στην παραλία του Λιτοχώρου. Μέσα σε δύο ημέρες κινητοποιήθηκε ολόκληρη η περιοχή Ολύμπου-Πιερίων, με την βοήθεια του επισκόπου Νικολάου, ο οποίος ύψωσε την Σημαία της Επαναστάσεως στον Κολινδρό. Στο Λιτόχωρο σχηματίζεται «Προσωρινή Κυβέρνηση της Μακεδονίας» με πρόεδρο τον ιατρό Ευάγγελο Κοροβάγγο. Έτσι ολόκληρη η περιοχή από τα Τέμπη μέχρι την Κατερίνη πέρασε κάτω από τον έλεγχο των επαναστατών.

 

 

***

 

 

 

Ο Μακάριος και οι ομόλογοί του στο Λονδίνο

1959.—Υπογράφεται έν Λονδίνω συμφωνία διά τήν ρύθμισιν τού Κυπριακού. Τήν συμφωνίαν υπέγραψαν ο πρωθυπουργοί Ελλάδος Κ. Καραμανλής, Αγγλίας Μάκ Μίλλαν καί Τουρκίας Μεντερές, ό αρχιεπίσκοπος Μακάριος έκ μέρους τής ελληνικής κοινότητος Κύπρου καί ό δόκτωρ Κιουτσούκ έκ μέρους τής τουρκικής κοινότητος. Διά ταύτη ιδρύεται ανεξάρτητος Κυπριακή Δημοκρατία προεδρικού τύπου. Ο πρόεδρος αυτής θά είναι Έλλην, ό δέ αντιπρόεδρος Τούρκος. Αμφότεροι θα εκλέγωνται διά περίοδον πέντε ετών. Η εκτελεστική εξουσία θά ασκήται διά του προέδρου καί τού αντιπροέδρου, τό δέ υπουργικόν συμβούλιον θά είναι δεκαμελές (7 Ελληνες καί 3 Τούρκοι). Διά τής ιδίας συμφωνίας προβλέπεται ή συγκρότησις Βουλής αντιπροσώπων μέ αναλογίαν 70% διά τούς Έλληνας και 30% διά τούς Τούρκους. Η Μ. Βρεταννία διατηρεί δύο στρατηγικάς βάσεις. Καθιερούται, έξ άλλου, τριμερές στρατηγείον, εδρεύον έν Λευκωσία καί τό οποίον θ’ αποτελήται από αντιπροσώπους τής Ελλάδος, τής Τουρκίας καί τής Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο στρατός τής Κύπρου θά αποτελήται από 2.000 άνδρας, έκ τών οποίων 60% θα είναι Έλληνες καί 40% Τούρκοι. Αί δυνάμεις ασφαλείας (αστυνομία κλπ.) ορίζονται επίσης εις 2.000 άνδρας (60% “Ελληνες καί 40% Τούρκοι). Συνιστάται, τέλος, Ανώτατον Δικαστήριον, τού οποίου ό πρόεδρος θά είναι ουδέτερος κοινής εμπιστοσύνης, μέλη δέ δύο Έλληνες και εις Τούρκος.

 


.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

09/02/2011

 

Ο θάνατος του Εθνικού μας ποιητή

 

Α) 1857.—Απέθανεν έν Κερκύρα, έπειτα από αλλεπαλλήλους εγκεφαλικάς συμφορήσεις, ό εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Η συνεδριάζουσα κατ’ εκείνην τήν ώραν Ιόνιος Βουλή εχαρακτήρισε τόν θάνατόν του ώς «εθνικόν δυστύχημα» καί διέκοψε αμέσως τάς εργασίας της, είς ένδειξιν πένθους. Ο «Ύμνος προς την Έλευθερίαν» τού Δ. Σολωμού εδημοσιεύθη τό πρώτον είς Μεσολόγγι το 1824, αί δέ δύο πρώται στροφαί του, αίτινες είχον μελοποιηθή υπό τού Νικολάου Μαντζάρου, καθιερώθησαν ώς εθνικός ύμνος μετά τήν προσάρτησιν τών Ιονίων νήσων είς τήν Ελλάδα (1864). Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1798, στο διάστημα μεταξύ 15 Μαρτίου και 15 Απριλίου. Γονείς του ήταν ο κόντες Νικόλαος Σολωμός και η υπηρέτριά του Αγγελική Νίκλη. Ο πατέρας του καταγόταν από οικογένεια κρητικών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο το 1670, μετά την κατάληψη της Κρήτης 1669 από τους Οθωμανούς. Το οικογενειακό τους όνομα στα Ιταλικά παραδίδεται με διάφορες μορφές: Salamon, Salomon, Solomon, Salomone. Η καταγωγή της μητέρας του είναι πιθανό να ήταν από την Μάνη.

 

 

Ο Σπύρος Καγιαλές, που έκανε το κορμί του ιστό για την ελληνική σημαία...

Β) 1897.—Οι κατέχοντες το Ακρωτήρι Κρήτες επαναστάται υψώνουν τήν ελληνικήν σημαίαν είς τήν θέσιν «Προφήτης Ηλίας» τα ευρισκόμενα πέριξ τού Ακρωτηρίου τουρκικά στρατεύματα αρχίζουν νά βάλλουν καταιγιστικώς. Ολίγον βραδύτερον, ό λόγω αρχαιότητας αρχηγός τών ναυλοχούντων είς τόν λιμένα τής Σούδας ξένων πολεμικών: Αυστρίας, Γερμανίας, Ρωσίας, Αγγλίας, Γαλλίας καί Ιταλίας, Ιταλός ναύαρχος Κανεβάρο, δίδει το σύνθημα τού γενικού βομβαρδισμού, όστις εκτελείται δι’ εκατόν οβίδων βαρέος πυροβολικού. Μία οβίς, ρωσική πιθανόν, εθρυμμάτισε τόν ιστόν τής σημαίας καί την κατέρριψε. Ο εκ Χαλέπας Σπ. Καγιαλές ήρπασε τότε ταύτην καί τήν ανεπέτασεν έκ νέου, προτάσσων ώς κοντόν τό σώμα του. Τά πληρώματα τών ευρισκομένων είς τόν λιμένα ελληνικών τορπιλλοβόλων εξέσπασαν αμέσως είς ουρανομήκεις ζητωκραυγάς, έν ή μουσική τού θωρηκτού «Ύδρα» επαιάνιζε τόν εθνικόν ύμνον. Η υπέροχος αυτή αυταπάρνησις τού Κρητός πολεμιστού ηνάγκασε τόν Ίταλόν ναύαρχον νά διατάξη εσπευσμένως τήν διακοπήν τού ανιέρου βομβαρδισμού. Τά αγγλικά πλοία, είς τήν περίπτωσιν αυτήν, εχρησιμοποίησαν «σράπνελ».

 

 

 

Βασική πηγή: www.e-istoria.com

 

 

.

h1

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1878 ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ – 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

19/01/2011

 

ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ (1878-1912)

 

Τα πριν την επανάσταση γεγονότα

 

Στις 24 Απριλίου του 1877 η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με αφορμή την καταπίεση των Ορθοδόξων στα εδάφη της τελευταίας(α). Μετά από σκληρές και πολύνεκρες μάχες τα ρωσικά στρατεύματα, αφού πρώτα διεσχυσαν τις Μολδαβία, Ρουμανία και Βουλγαρία, προέλασαν μέχρι τα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης και συγκεκριμένα ως το προάστιο του Αγίου Στεφάνου.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού η Ελλάδα έμεινε ουδέτερη λόγω πιέσεων από την Αγγλία και την Γαλλία με αποτέλεσμα η αντίδρασή της να είναι αρκετά καθυστερημένη(β).

Με πρωτοβουλία Ηπειρωτών και λοιπών πατριωτών δημιουργήθηκαν αρκετές εταιρείες και επιτροπές οι οποίες θα προετοίμαζαν το έδαφος για την οργάνωση επανάστασης στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο όπου ήδη υπήρχε αναβρασμός λόγω της πρόθεσης της Υψηλής Πύλης να εγκαταστήσει στην Ήπειρο αλλά και στην Θεσσαλία Κιρκάσιους Μουσουλμάνους ως εποίκους(γ).Οι μόνες επίσημα αναγνωρισμένες επιτροπές ήταν οι »Εθνική Άμυνα» και »Αδελφότης», οι οποίες όμως αντιμετώπιζαν σοβαρά οργανωτικά προβλήματα.

Read the rest of this entry ?

h1

Η ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΤΣΙΓΑΝΤΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

13/01/2011

 

 

 

Ο Ταγματάρχης Χρ. Τσιγάντες

 

Στις 2 Αυγούστου 1942 φθάνει, με υποβρύχιο, στην Ελλάδα από τη Μέση Ανατολή, ο ταγματάρχης πεζικού Ιωάννης Τσιγάντες, σύγγαμπρος του Ψαρρού. Ο αξιωματικός αυτός εξήλθε, πρώτος το 1920 από τη Σχολή Ευελπίδων, αλλά αποτάχθηκε το 1935 γιατί ήταν εκ των πρωτεργατών του κινήματος που έγινε το Μάρτιο του έτους αυτού. Στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο δεν ανεκλήθη στην ενεργό υπηρεσία. Κατέφυγε στη Μέση Ανατολή μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς. Έφθασε με συμμαχικό υποβρύχιο στον Κότρωνα – Λακωνίας με οκτώ άλλους Αξιωματικούς και ασυρματιστές, με τρεις ασυρμάτους, με τρόφιμα, μ’ εκρηκτικά και με χρήματα. Ήταν απεσταλμένος της Ελληνικής Κυβερνήσεως Καϊρου, του Βρετανικού Ναυτικού και μιας Αγγλο-Ελληνικής Επιτροπής που είχε έδρα το Κάϊρο και είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως και Υπουργού Εθνικής Αμύνης Παν. Κανελλόπουλου. Αποστολή του ήταν ν’ αποστείλει Αξιωματικούς στη Μέση Ανατολή και να συντονίσει την αντίσταση κατά του κατακτητή με την εκτέλεση δολιοφθορών. Ακόμη να την επεκτείνει σε μαζικούς αγώνες και στον ανταρτοπόλεμο.

 

Από την τελευταία αποστολή του Τσιγάντε φαίνεται πως οι Βρετανοί και η Ελληνική Κυβέρνηση άλλαξαν μέθοδο ενεργείας. Αποβλέπουν, τώρα, και στην αντίσταση μέσα στην Ελλάδα, προφανώς κατόπιν εισηγήσεων του Κανελλόπουλου. Δεν θα ιστορηθεί στην μελέτη αυτή η όλη δραστηριότητα του Τσιγάντε, που είναι μεγάλη σε έκταση και σημασία. Ο γράφων, που ήταν από τα στελέχη της οργανώσεως «Μίδας 614» του Τσιγάντε, θ’ αρκεσθεί μόνον σε ότι συνδέεται με τον Ψαρρό.

 

Ευθύς ως έφθασε στην Αθήνα, ο Τσιγάντες επεδίωξε να συναντηθεί με τον Επαμ. Τσέλλο, στενό συνεργάτη του Π. Κανελλόπουλου, και με την Επιτροπή των 6 Συνταγματαρχών. Συνάντησε, όμως, μεγάλη ψυχρότητα. Βασική του, ωστόσο, επιδiωξη παρέμεινε η συγκρότηση «Κέντρου Συντονισμού του Αγώνος», που θ’ ανελάμβανε την όλη διοiκηση του ανταρτικού αγώνα, τον οποίov προέβλεπε ότι θα ήταν ενιαiος. Το Κέντρο θ’ αναγνωριζόταν από την εξόριστη Κυβέρνηση και θα ενισχύετο απ’ αυτήν με όλα τα αναγκαία υλικά μέσα για την επιτυχία της αποστολής του. Στο Κέντρο θα συμμετείχε σαν μέλος και ο Ψαρρός.

 

 

Οι Ιερολοχήτες του Τσιγάντε

Γνώμη του Τσιγάντε ήταν η δημιουργία αντάρτικου στον Ταύγετο υπό τον Συν/χη Γιαννακόπουλο -1000 ως 10.000 άνδρες-, στον Παρνασσό υπό τον Ψαρρό -15.000 άνδρες-, στην Ήπειρο υπό τον Ζέρβα -10.000 άνδρες-, στη Θεσσαλία υπό τον Σαράφη -10.000 άνδρες-, στη Χαλκιδική υπό τους Χρυσοχόου και Σφέτσο, στην Κρήτη -1000 άνδρες- και τέλος στη Μακεδονία και στη Θράκη, που θα τις επέβλεπε ο ίδιος ο Τσιγάντες. Οι συνεννοήσεις με τους Αρχηγούς και τους Επιτελείς των Κομμάτων καθώς και με Αξιωματικούς συνεχίζονταν μέχρι και τη μέρα του θανάτου του -14 Ιανουαρίου 1943- χωρίς να καταλήξουν σε αποτέλεσμα. Όπως κατέθεσε ένας των συνεργατών του, επρόκειτο «να πάνε μαζi σ’ ένα σπiτι της οδού Πατησiων -εκεί όπου σκοτώθηκε- για να τελειώσει εκεiνη την ημέρα τον κατάλογο για το Εθνικό Συμβούλιο». Αλλά δεν τον τελείωσε. Τον σκότωσαν οι Ιταλοί κατόπιν αιματηρής συμπλοκής.

 

Καθ’ όλη την πεντάμηνη παραμονή του στην Αθήνα, ο Τσιγάντες συνεννοείτο και συνεργάζετο τακτικά και στενά με τον Ψαρρό. Ο τελευταίος έφερνε σ’ επαφή τον πρώτο με τις προσωπικότητες που ήθελε να συναντήσει. Προπαντός όμως, ήθελε να συνδεθεί απ’ ευθείας με το ΣΜΑ για την προώθηση των επιδιώξεων της ΕΚΚΑ. Οι απασχολήσεις αυτές του Ψαρρού με τον Τσιγάντε ήταν μια από τις αιτiες που ανάγκασαν τον πρώτο να μην είναι συνεπής προς την υποχρέωση που εiχε αναλάβει με το συμφωνητικό ΕΚΚΑ – ΕΔΕΣ, να βρiσκεται στη Ρούμελη το αργότερο στα μέσα Αυγούστου 1942, γεγονός που εiχε πολύ δυσάρεστες συνέπειες στην εξέλιξη του αγώνα.

 

 

 

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/542psarros/196889

 

 

.