Archive for the ‘ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ’ Category

h1

92 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

28/03/2011

 

 

Αφιέρωμα του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων
σε συνεργασία με το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα
για τα 92 χρόνια από την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα.

Ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε ένας κρίκος στην αλυσίδα των εξεγέρσεων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αποτελεί μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γραμμένη με μαρτύρων αίμα, ηρωισμούς και ολοκαυτώματα. Αν και οι πρωταγωνιστές του προέρχονται από όλον τον Ελληνισμό, ωστόσο το κύριο βάρος του Αγώνα το σήκωσε ο ντόπιος πληθυσμός της Μακεδονίας.
Ο Αγώνας για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από την οθωμανική κυριαρχία άρχισε το 1821 ταυτόχρονα με την επανάσταση στη νότια Ελλάδα, αλλά δεν είχε αίσιο τέλος. Το ίδιο τέλος είχαν και οι επόμενες προσπάθειες απελευθέρωσης του 1854, του 1877-1878 και του 1896. Ο κίνδυνος για να χαθεί η Μακεδονία γινόταν ολοένα και μεγαλύτερος αφού αυξανόταν συνεχώς η βουλγαρική απειλή.

Ο Ελληνοβουλγαρικός ανταγωνισμός.
Το 1870 ήδη ο βουλγαρικός εθνικισμός είχε γίνει αποφασιστικός παράγοντας για τις εξελίξεις στη Μακεδονία, αφού εκείνη τη χρονιά ιδρύθηκε η βουλγαρική εκκλησία, η γνωστή Εξαρχία. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1878, με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, δημιουργείται με την υποστήριξη της Ρωσίας ένα ανεξάρτητο βουλγαρικό κράτος που περιλάμβανε ολόκληρη τη Μακεδονία, εκτός από την πόλη της Θεσσαλονίκης και τη Χαλκιδική. Αν και μερικούς μήνες αργότερα οι όροι της συνθήκης μεταβλήθηκαν και η Μακεδονία παρέμεινε υπό οθωμανική κυριαρχία, ωστόσο η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου δεν έπαυε να κεντρίζει τις επεκτατικές βλέψεις του νεοσύστατου βουλγαρικού κράτους. Μετά το 1870 αναπτύχθηκε έντονος ελληνοβουλγαρικός ανταγωνισμός στη Μακεδονία με την ίδρυση νέων σχολείων και φιλεκπαιδευτικών σωματείων. Όμως η βουλγαρική προπαγάνδα δυσκολευόταν να βρει πρόσφορο έδαφος.
Στη δεκαετία του 1890, οι βουλγαρικές προσπάθειες οργανώθηκαν σε νέες βάσεις. Το 1893 συστήθηκε στη Θεσσαλονίκη η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, ενώ στη Σόφια επιτροπές ανέλαβαν τη χρηματοδότηση, τον εξοπλισμό και την αποστολή ενόπλων σωμάτων με σκοπό τον βίαιο προσηλυτισμό του πληθυσμού της Μακεδονίας στην Εξαρχία και την εμφύσηση βουλγαρικής εθνικής συνείδησης.

Read the rest of this entry ?

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

12/03/2011

Η Διάσκεψη του Λονδίνου

 

Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (ενάρξεως από της 3ης Φεβρουαρίου 1830 -αποσπάσματα)

 

1. Η Ελλάς θέλει σχηματίσει εν κράτος ανεξάρτητον και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν.

2. Η διοριστική γραμμή των συνόρων της Ελλάδος, αρξαμένη από τας εκβολάς του Ασπροποτάμου, θέλει ανατρέξει τον ποταμόν αυτόν έως κατέναντι της λίμνης του Αγγελοκάστρου, και διασχίσασα τόσον αυτήν την λίμνην όσον και τας του Βραχωρίου και της Σταυροβίτσας, θέλει καταλήξει εις το όρος Αρτοτίνα, εξ ου θέλει ακολουθήσει την κορυφήν του όρους ’ξου, την κοιλάδα της Κοτούρης και την κορυφήν του όρους Οίτης έως τον κόλπον του Ζητουνίου, εις τον οποίον θέλει καταντήσει προς τας εκβολάς του Σπερχειού.

Όλαι αι χώραι και τόποι κείμενοι προς Μεσημβρίαν αυτής της γραμμής, την οποίαν το συμβούλιον εχάραξεν επί του ενταύθα υπό στοιχείον Στ συναπτομένου γεωγραφικού πίνακος, θέλουν ανήκει εις την Ελλάδα .

Θέλουν ανήκει ωσαύτως εις την Ελλάδα η νήσος Εύβοια ολόκληρος, αι Δαιμονόνησοι, η νήσος Σκύρος και αι νήσοι, αι εγνωσμέναι το αρχαίον υπό το όνομα Κυκλάδες, συμπεριλαμβανομένης και της νήσου Αμοργού .

3. Η Ελληνική Κυβέρνησις θέλει είναι μοναρχική και κληρονομική κατά τάξιν πρωτοτοκίας. Θέλει εμπιστευθή εις ένα Ηγεμόνα, όστις δεν θέλει είναι δυνατόν να εκλεχθή μεταξύ των οικογενειών των βασιλευουσών εις τας Επικρατείας τας υπογραψάσας την συνθήκην της 6ης Ιουλίου 1827, και θέλει φέρει τον τίτλον Ηγεμών Κυριάρχης της Ελλάδος .

[Πηγή: Διονύσιος Κόκκινος, Η ελληνική επανάστασις, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 1974, τόμος Στ’, σελ. 437-439, όπου και το πλήρες κείμενο του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830.]

 

 

______________________________________________

 

 

 

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
Θα πάρω μονοπάτια,
Να βρώ τα σκαλοπάτια
Που παν στη Λευτεριά.

Θ’ αφήσω αδέρφια, συγγενείς,
τη ΜΑΝΑ, τον ΠΑΤΕΡΑ,
μεσ’ στα λαγκάδια πέρα,
και τις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη λευτεριά,
θα ‘χω παρέα ΜΟΝΗ,
κατάλευκο το χιόνι,
βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι’ άν είναι χειμωνιά,
θαρθεί το καλοκαίρι,
τη Λευτεριά να φέρει,
σε πόλεις και χωριά.

Μα δεν μπορώ να καρτερώ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
Θα πάρω μονοπάτια,
Να βρώ τα σκαλοπάτια
Που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ,
θα μπω σ’ ένα παλάτι,
το ξέρω – θαν’ απάτη,
δε θάναι αληθινό.

Μεσ’ στο παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω τον θρόνο
βασίλισσα μια μόνο
θα κάθεται σ’ αυτόν.

Κόρη πανώρια, θα της πω,
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,
Μονάχ’ αυτό ζητώ.


Ο αθάνατος Ευαγόρας Παλληκαρίδης

1957.—Στην Κύπρο, εκτελείται δια απαγχονισμού από τους άγγλους ο μαθητής Γυμνασίου Ευαγόρας Παλλικαρίδης.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη ενώ δεύτερος ξάδελφός του ήταν ο άλλος ήρωας, ο Στέλιος Μαυρομμάτης.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα από την Λυσό. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές του Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν αλλά ο ίδιος συνελήφθη. Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία και η δίκη ορίστικε για τις 15 Μαρτίου. Στη δίκη του ο Παλλικαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του με τον εξής αξιοθαύμαστο τρόπο. «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.»

Στο τελευταίο του γράμμα δήλωσε: «Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

Απαγχονίστηκε μεσάνυχτα 13 προς 14 Μαρτίου 1957. Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους.

Ο τάφος του βρίσκεται στα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία.

Τα Φυλακισμένα Μνήματα

 


Ήταν 18 ετών. Είναι αθάνατος.

 


.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

11/03/2011

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι ήρωες του υψώματος 731

1941.—Εις το μέτωπον τής Τρεμπεσίνας (ύψ. 731) οί Έλληνες μαχηταί παρασύρουν τρία Ιταλικά τάγματα είς τήν χαράδραν Πρόϊ Μόθ, όπου τά εξολοθρεύουν δι’ επιτυχούς βολής πυροβολικού, από αποστάσεως μόλις 300 μέτρων. Ελάχιστοι εκ των Ιταλών κατώρθωσαν να σωθούν, συνελήφθησαν δέ αιχμάλωτοι 1 αντισυνταγματάρχης, 2 ταγματάρχαι καί 501 στρατιώται. Οι Ιταλοί απεκάλεσαν το Πρόϊ-Μόθ, «χαράδραν τού θανάτου».

Για την τιτανομαχία του 731 γράφει η ιστορία: «Το εν λόγω ύψωμα βρίσκεται περί τα 20χιλ. βόρεια της Κλεισούρας. Ήταν ένα από τα ισχυρότερα ερείσματα, που κατέλαβε ο Ελληνικός Στρατός κατά τους χειμερινούς αγώνες, που προηγήθηκαν, κλειδί της όλης τοποθεσίας, στον κεντρικό τομέα της Αλβανίας. Η παραμονή σε ελληνικά χέρια του υψώματος αυτού καταδίκαζε κάθε προσπάθεια των Ιταλών. Η αρχή της ιταλικής επίθεσης έγινε νωρίς το πρωί της 9ης Μαρτίου, με σφοδρή δράση του πυροβολικού με όλμους και αεροπορικό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.

 

 

Το 731 μετά τους βομβαρδισμούς, έγινε κυριολεκτικά 726!!!...

Στο διάστημα από 9 έως 11 Μαρτίου 1941, πενήντα Τρικαλινοί θυσιάστηκαν ηρωικά, υπερασπιζόμενοι το ύψωμα. Η τρίτη μέρα βρίσκει το 5° σύνταγμα Τρικάλων να έχει χάσει 586 άνδρες, περίπου τη μισή του δύναμη. Τρικαλινός ήταν ο πρώτος νεκρός στρατιώτης ονόματι Τσιαβαλιάρης Βασίλειος, Τρικαλινός ήταν και ο πρώτος νεκρός αξιωματικός ονόματι Νικόλαος Γεωργούλας».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η μεγάλη Σοφία Βέμπο

 

 

1978.—Πεθαίνει η Σοφία Βέμπο, κορυφαία τραγουδίστρια και ηθοποιός. Η Βέμπο της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Έφη Μπέμπο γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στα 1910, αλλά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30 και τον χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο «Κεντρικόν» προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση «Παπαγάλος 1933». Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία «Κολούμπια» ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Έχει συμμετάσχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η «Προσφυγοπούλα» το 1938 αλλά η κορυφαία στιγμή στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940.

Παντρεύτηκε τον Μίμη Τραϊφόρο το 1957. Πέθανε στις 11 Μαρτίου του 1978 και αποθεώθηκε ως ηρωίδα από το τεράστιο πλήθος που συνέρευσε στην κηδεία της.


 

 

 

 


 

 

Βασική πηγή: www.e-istoria.com

 

 

.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

05/03/2011

1913.—Ο βασιλεύς Γεώργιος ό Α’, έν είχεν εξέλθει είς περίπατον, παρά τόν Λευκόν Πύργον τής Θεσσαλονίκης, δολοφονείται από τού ανισορρόπου Σχινά. Ούτος υπήρξε επί πεντηκονταετίαν άριστος συνταγματικός Βασιλεύς των Ελλήνων. Ο Χριστιανός- Γουλιέλμος- Φερδινάνδος- Αδόλφος- Γεώργιος, ευρύτερα γνωστός ως Γεώργιος Α΄ υπήρξε ο μακροβιότερος βασιλιάς του Βασιλείου της Ελλάδας, από το 1863 μέχρι 1913. Ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Βασιλεύς της νεότερης Ελλάδας μετά τον Όθωνα και αρχηγός νέου Βασιλικού Οίκου. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη στις 24 Δεκεμβρίου 1845 και ήταν δευτερότοκος γιος του πρίγκιπα και μετέπειτα Βασιλέως της Δανίας Χριστιανού Θ΄, (που ανήλθε στο θρόνο τον Νοέμβριο του 1863).

Περιγραφή της δολοφονίας: Στις 5 Μαρτίου 1913 ο Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφτεί για εθιμοτυπικούς λόγους τον Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου. Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του ταγματάρχης Φραγκούδης.

 

Ο βασιλεύς Γεώργιος νεκρός, σκεπασμένος με την Ελληνική Σημαία

Στην συμβολή της οδού Β. Όλγας, ο Αλέξανδρος Σχινάς πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε καίρια τον Γεώργιο Α΄. Έπειτα προσπάθησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή του αλλά εκείνος πρόλαβε και τον αφόπλισε. Ο Σχινάς συνελήφθη από δυο χωροφύλακες που βρίσκονταν σ εκείνο το σημείο. Ο τραυματισμένος Γεώργιος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο «Παπάφειο Ίδρυμα», αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να του προσφέρουν καμία βοήθεια αφού ο Γεώργιος ήταν ήδη νεκρός [wiki παιδεία].

 

Μετά τις πρώτες εβδομάδες και καθώς η υπόθεση ήταν ιδιαζόντως σοβαρή, τις ανακρίσεις για τη δολοφονία ανέλαβαν ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Λάμπρου, ο πρόεδρος Πρωτοδικών Βάσης και ο εισαγγελέας Εφετών Ρωμανός. Την κρισιμότητα της κατάστασης υπογράμμισε και το γεγονός ότι η βασίλισσα Όλγα επισκέφθηκε δύο ή τρεις φορές τον Αλ. Σχινά στο κελί του. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, μετά την τελευταία επίσκεψή της βγήκε από το κελί συντετριμμένη. Πολλοί εκτιμούν ότι ο Αλ. Σχινάς τής είχε αποκαλύψει τους ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Η Όλγα δεν μίλησε σε κανέναν για το περιεχόμενο των συνομιλιών της με τον δράστη, παρά μόνο στον πρίγκιπα Ανδρέα, ο οποίος όμως ποτέ δεν τοποθετήθηκε ανοικτά για το θέμα αυτό. Ωστόσο, ορισμένοι αξιωματικοί που υπηρετούσαν στη μεραρχία του, τον είχαν ακούσει αργότερα να οικτίρει τους Αυστριακούς ως δολοφόνους του πατέρα του.

«Η ανάμιξις της αειμνήστου Βασιλίσσης Όλγας […] είναι σαφής απόδειξις ότι ευθύς αμέσως εισέδυσεν εις το πνεύμα της η υπόνοια ότι οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος ευρίσκοντο πιθανώτατα ενταύθα και ήσαν πρόσωπα ισχυρά προ των οποίων θα εκάμπτετο και θα έκυπτεν η δικαιοσύνη. Προς διαλεύκανσιν του μυστηρίου η αξιοπρεπής και αγέρωχος Βασίλισσα, δεν εδίστασε να εισδύση μέχρι και αυτού του αθλίου δωματίου της ειρκτής και να αντικρίζη κατά μόνας τον απαίσιον δολοφόνον του πεφιλημένου συζύγου της» θα παρατηρήσει, αργότερα, ο Λ. Παρασκευόπουλος. [Από άλλη πηγή]

 



h1

Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΤΟΥ ’40 ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙ ΤΟΥ

22/02/2011

 

 

 

Το άφθαστο ορεινό πυροβολικό μας

 

 

 

Στην κορυφή τού μπροστινού μας βουνού ήταν το Μοναστήρι των Ασπραγγέλων. Εκεί ό θρυλικός Κωστάκης, είχε εγκαταστήσει ένα βαρύ κανόνι. Το είχε καμουφλάρει και κτυπούσε με θαυμαστή ακρίβεια τούς Ιταλούς. Τούς ετάραξε.

Τα σμήνη των Ιταλικών αεροπλάνων, πετούσαν επάνω από τούς Ασπραγγέλους, σαν σφήκες και άγρια σερσέγγια, χωρίς να μπορούν να βρουν στόχο και να βουλώσουν το κανόνι…


………………………………………………………….

 

Στην γραμμή μας με τα πρόχειρα ορύγματα, έπεφταν σαν χαλάζι τα εχθρικά πυρά κι’ ωργώνανε τούς χώρους. Οι Έλληνες όμως αμύνονταν σθναρά, γενναία ακατάβλητα.

 

Αυτού του ήρωα, ούτε προτομή του κάναμε...

Τώρα ό γενναίος αξιωματικός Κωστάκης, με το πυροβολικό του, έκανε θραύσι. Πίσω από το Μοναστήρι τής Βελάς ήταν μονάδα του πυροβολικού του. Άφηνε, λοιπόν, τον εχθρό, όπως μου διηγόταν κατόπιν ό ίδιος, και περνούσε ανενόχλητα την γέφυρα στους Αγιούς, πού ήταν μπροστά από την γραμμή αμύνης του Καλπακιού.

Ή τοποθεσία Αγιούς είναι μικρό εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, κοντά στη γέφυρα.

Το Ιταλικό ανακοινωθέν έλεγε:

«Εκυριεύσαμε την πόλιν Αγιούς…».
Σκεφθήτε τα ψέματά τους για να τονώσουν τούς δικούς τους.

Τότε όμως ό Κωστάκης με τούς θαυμάσιους υπολογισμούς του, χτυπούσε με το πυροβολικό του κι’ έκοβε τη γέφυρα. Έπειτα τούς άρχιζε το χορό. Μιά οβίδα έρριχνε μπροστά, μιά πίσω, μιά στο μέσον… Τούς ετρέλλαινε, τούς απεδεκάτιζε. Ή σύγχυσις των Ιταλών γινόταν απερίγραπτη. Οι νεκροί κάλυπταν τον κάμπο εκείνο. Έγινε ένα απέραντο νεκροταφείο. Όταν έπειτα από δυό μήνες πέρασα από εκεί, έβλεπα πιο πίσω τον τόπο γεμάτο μνήματα και σταυρούς.

Το Ιταλικό παρατηρητήριο βρισκόταν τότε σε πλεονεκτική θέση. Είχε ανέβη ό παρατηρητής στο καμπαναριό ενός εξωκλησιού. Ή δε θέσις του ήταν τόσο καλή, ώστε έδινε ακριβή στοιχεία στους Ιταλούς και οι βολές του πυροβολικού ζαλίζανε τους δικούς μας.

—Κύριε Ταγματάρχα, φώναζαν οι πυροβοληταί του Κωστάκη, στο καμπαναριό είναι ό παρατηρητής τους. Να του ρίξωμε…

—Όχι, παιδιά. Εκκλησία δεν κτυπάω εγώ, είπε ό πιστός αξιωματικός.

Το κακό όμως είχε παραγίνει. Καυτό σίδερο ξερνούσε το Ιταλικό πυροβολικό. Τότε ό Κωστάκης κοίταξε το καμπαναριό και καθώρισε συντεταγμένες. Με τα δάχτυλά του υψωμένα, έκανε τον τελευταίο υπολογισμό. Και με μιά οβίδα έκοψε το Καμπαναριό μονάχα, γκρεμίζοντας και εξολοθρεύοντας τον παρατηρητή. Το εκκλησάκι εξακολουθούσε να μένη ανέπαφο στην ερημιά…

Ήταν ένα σύμβολο. Γκρεμίστηκε το καμπαναριό, αλλά όχι ή Εκκλησία. Γίνονται θυσίες, αλλά ή πίστις μένει.

Παροιμιώδης υπήρξε ή ευστοχία του Ελληνικού πυρπολικού και θρύλος έγινε το όνομα του Κωστάκη, με τις επιτυχίες αυτές.

Όταν πέρνανε συσσίτιο οι Ιταλοί, εκείνος έριχνε τις οβίδες του μέσα στο καζάνι.

—Τους λυπόμουνα σαν ανθρώπους, αλλά τι να έκανα! Όταν έβλεπα να τούς τινάζουν οι οβίδες στον αέρα, ερράγιζε ή καρδιά μου. Αλλά να τούς αφήσω να περάσουν να μας σκλαβώσουν, να ατιμάσουν τις γυναίκες και τις νέες μάς; Να μάς κάνουν Φράγκους και να χάσωμε την Ορθοδοξία μας; Αυτό ήταν αδύνατο… Δεν το ήθελε ό Θεός.

 

 

 

Πηγή: *Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου, Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα, εκδ. «Ορθόδοξου Τύπου» Αθήνα Οκτώβριος 1974.

 

 

 

*Σημείωση: ο πατέρας Χαράλαμπος υπηρετούσε τότε την Πατρίδα στο Σώμα τού 39ου Συντάγματος των τσολιάδων της πρώτης γραμμής στην Αλβανία.

 


.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

18/02/2011

 

 

Ο Σκοπελίτης (αλλά και Χαλκιδικιώτης εκ μητρός) Κοσμάς Δουμπιώτης (1826-1922)

 

1878.—Εγκαθίσταται προσωρινή κυβέρνησις τής περιοχής Ολύμπου, αποτελεσθείσα έκ τών Ε. Κοροβάγγου, Α. Αστερίου, ιερομονάχου Νικηφόρου, Α. Γεωργίου, Γ. Ζαχαριάδου, Ι. Βεργίδου και Ι. Νικολάου, εις ήν προσετέθη βραδύτερον και ό επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος.

[από άλλη πηγή] Επαναστατικό σώμα από 500 άνδρες, υπό τον Λοχαγό (ΠΖ) Κοσμά Δουμπιώτη και τους οπλαρχηγούς Βαγγέλη Χοστέβα και Παναγιώτη Καλογήρου, αποβιβάζεται στην παραλία του Λιτοχώρου. Μέσα σε δύο ημέρες κινητοποιήθηκε ολόκληρη η περιοχή Ολύμπου-Πιερίων, με την βοήθεια του επισκόπου Νικολάου, ο οποίος ύψωσε την Σημαία της Επαναστάσεως στον Κολινδρό. Στο Λιτόχωρο σχηματίζεται «Προσωρινή Κυβέρνηση της Μακεδονίας» με πρόεδρο τον ιατρό Ευάγγελο Κοροβάγγο. Έτσι ολόκληρη η περιοχή από τα Τέμπη μέχρι την Κατερίνη πέρασε κάτω από τον έλεγχο των επαναστατών.

 

 

***

 

 

 

Ο Μακάριος και οι ομόλογοί του στο Λονδίνο

1959.—Υπογράφεται έν Λονδίνω συμφωνία διά τήν ρύθμισιν τού Κυπριακού. Τήν συμφωνίαν υπέγραψαν ο πρωθυπουργοί Ελλάδος Κ. Καραμανλής, Αγγλίας Μάκ Μίλλαν καί Τουρκίας Μεντερές, ό αρχιεπίσκοπος Μακάριος έκ μέρους τής ελληνικής κοινότητος Κύπρου καί ό δόκτωρ Κιουτσούκ έκ μέρους τής τουρκικής κοινότητος. Διά ταύτη ιδρύεται ανεξάρτητος Κυπριακή Δημοκρατία προεδρικού τύπου. Ο πρόεδρος αυτής θά είναι Έλλην, ό δέ αντιπρόεδρος Τούρκος. Αμφότεροι θα εκλέγωνται διά περίοδον πέντε ετών. Η εκτελεστική εξουσία θά ασκήται διά του προέδρου καί τού αντιπροέδρου, τό δέ υπουργικόν συμβούλιον θά είναι δεκαμελές (7 Ελληνες καί 3 Τούρκοι). Διά τής ιδίας συμφωνίας προβλέπεται ή συγκρότησις Βουλής αντιπροσώπων μέ αναλογίαν 70% διά τούς Έλληνας και 30% διά τούς Τούρκους. Η Μ. Βρεταννία διατηρεί δύο στρατηγικάς βάσεις. Καθιερούται, έξ άλλου, τριμερές στρατηγείον, εδρεύον έν Λευκωσία καί τό οποίον θ’ αποτελήται από αντιπροσώπους τής Ελλάδος, τής Τουρκίας καί τής Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο στρατός τής Κύπρου θά αποτελήται από 2.000 άνδρας, έκ τών οποίων 60% θα είναι Έλληνες καί 40% Τούρκοι. Αί δυνάμεις ασφαλείας (αστυνομία κλπ.) ορίζονται επίσης εις 2.000 άνδρας (60% “Ελληνες καί 40% Τούρκοι). Συνιστάται, τέλος, Ανώτατον Δικαστήριον, τού οποίου ό πρόεδρος θά είναι ουδέτερος κοινής εμπιστοσύνης, μέλη δέ δύο Έλληνες και εις Τούρκος.

 


.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

09/02/2011

 

Ο θάνατος του Εθνικού μας ποιητή

 

Α) 1857.—Απέθανεν έν Κερκύρα, έπειτα από αλλεπαλλήλους εγκεφαλικάς συμφορήσεις, ό εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Η συνεδριάζουσα κατ’ εκείνην τήν ώραν Ιόνιος Βουλή εχαρακτήρισε τόν θάνατόν του ώς «εθνικόν δυστύχημα» καί διέκοψε αμέσως τάς εργασίας της, είς ένδειξιν πένθους. Ο «Ύμνος προς την Έλευθερίαν» τού Δ. Σολωμού εδημοσιεύθη τό πρώτον είς Μεσολόγγι το 1824, αί δέ δύο πρώται στροφαί του, αίτινες είχον μελοποιηθή υπό τού Νικολάου Μαντζάρου, καθιερώθησαν ώς εθνικός ύμνος μετά τήν προσάρτησιν τών Ιονίων νήσων είς τήν Ελλάδα (1864). Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1798, στο διάστημα μεταξύ 15 Μαρτίου και 15 Απριλίου. Γονείς του ήταν ο κόντες Νικόλαος Σολωμός και η υπηρέτριά του Αγγελική Νίκλη. Ο πατέρας του καταγόταν από οικογένεια κρητικών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο το 1670, μετά την κατάληψη της Κρήτης 1669 από τους Οθωμανούς. Το οικογενειακό τους όνομα στα Ιταλικά παραδίδεται με διάφορες μορφές: Salamon, Salomon, Solomon, Salomone. Η καταγωγή της μητέρας του είναι πιθανό να ήταν από την Μάνη.

 

 

Ο Σπύρος Καγιαλές, που έκανε το κορμί του ιστό για την ελληνική σημαία...

Β) 1897.—Οι κατέχοντες το Ακρωτήρι Κρήτες επαναστάται υψώνουν τήν ελληνικήν σημαίαν είς τήν θέσιν «Προφήτης Ηλίας» τα ευρισκόμενα πέριξ τού Ακρωτηρίου τουρκικά στρατεύματα αρχίζουν νά βάλλουν καταιγιστικώς. Ολίγον βραδύτερον, ό λόγω αρχαιότητας αρχηγός τών ναυλοχούντων είς τόν λιμένα τής Σούδας ξένων πολεμικών: Αυστρίας, Γερμανίας, Ρωσίας, Αγγλίας, Γαλλίας καί Ιταλίας, Ιταλός ναύαρχος Κανεβάρο, δίδει το σύνθημα τού γενικού βομβαρδισμού, όστις εκτελείται δι’ εκατόν οβίδων βαρέος πυροβολικού. Μία οβίς, ρωσική πιθανόν, εθρυμμάτισε τόν ιστόν τής σημαίας καί την κατέρριψε. Ο εκ Χαλέπας Σπ. Καγιαλές ήρπασε τότε ταύτην καί τήν ανεπέτασεν έκ νέου, προτάσσων ώς κοντόν τό σώμα του. Τά πληρώματα τών ευρισκομένων είς τόν λιμένα ελληνικών τορπιλλοβόλων εξέσπασαν αμέσως είς ουρανομήκεις ζητωκραυγάς, έν ή μουσική τού θωρηκτού «Ύδρα» επαιάνιζε τόν εθνικόν ύμνον. Η υπέροχος αυτή αυταπάρνησις τού Κρητός πολεμιστού ηνάγκασε τόν Ίταλόν ναύαρχον νά διατάξη εσπευσμένως τήν διακοπήν τού ανιέρου βομβαρδισμού. Τά αγγλικά πλοία, είς τήν περίπτωσιν αυτήν, εχρησιμοποίησαν «σράπνελ».

 

 

 

Βασική πηγή: www.e-istoria.com

 

 

.