Archive for the ‘ΠΟΛΗ’ Category

h1

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ

28/05/2012

.

.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μιλάει στους συμπολεμιστές του
.

.

«Τὸ νὰ σοῦ παραδώσω τὴν πόλη, δὲν εἶναι θέμα οὔτε δικὸ μου οὔτε ἄλλου κατοίκου της, καθὼς μὲ κοινὴ ἀπόφαση, ὅλοι αὐτοπροαίρετα θὰ πεθάνουμε καὶ δὲ θὰ λογαριάσουμε τὴ ζωὴ μας» Read the rest of this entry ?

h1

Η Άλωσις της Πόλεως και το Δράμα των Εθνικών μας Διχασμών

28/05/2012

.

.

1453

Η Άλωσις της Πόλεως
και το Δράμα των Εθνικών μας Διχασμών

.
.
 Η 29η Μαΐου 1453 είναι ημέρα πένθους για τον Ελληνισμό, διότι κατ αυτήν έπεσε η Πόλη, η δεύτερη ιστορική πρωτεύουσά του μετά την Αθήνα και άρχισε η μακρόσυρτη νύχτα της δουλείας. Εξ ίσου, όμως, αποφράς είναι για το Γένος μας και η 13η Απριλίου 1204, διότι κατ αυτήν έπεσε η Πόλη στους Φράγκους της Δʹ Σταυροφορίας. Το δεύτερο αυτό γεγονός δεν υστερεί καθόλου σε σημασία και συνέπειες έναντι του πρώτου. Υπάρχει, μάλιστα, γενετική σχέση μεταξύ τους.
Από το 1204, η Πόλη και σύνολη η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης-Ρωμανίας δεν μπόρεσε να ξαναβρεί την πρώτη της δύναμη. Το φραγκικό κτύπημα εναντίον της ήταν τόσον δυνατό, που έκτοτε η Κωνσταντινούπολη ήταν «μια πόλη καταδικασμένη να χαθεί» (Ελ. Γλύκατζη-Αρβελέρ). Από το 1204 μέχρι το 1453 η αυτοκρατορία μας διανύει την περίοδο της πολιτικής παρακμής και πτωτικής πορείας….
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.

h1

Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

28/05/2012

.

.

Η άμυνα της Πόλης
.

.
Σύμφωνα με τον Φραντζή, οι υπερασπιστές της Πόλης ήταν 4.973 Κωνσταντινουπολίτες και 2.000 εθελοντές, από Γένοβα, Βενετία, Ισπανία, Ρώμη και Κρήτη. Υπό τον αυτοκρατορικό θυρεό είχε τεθεί και ο τούρκος πρίγκιπας Ορχάν, εχθρός του Μωάμεθ, που σπούδαζε στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά η πολυτιμότερη προσθήκη στις τάξεις των αμυνομένων ήταν οι 700 σιδηρόφρακτοι άνδρες που έφερε μαζί του ο Ιωάννης Ιουστινιάνης, ο κεντρικός υπερασπιστής της Πόλης. Δίπλα του βρέθηκαν και άλλοι δυτικοί, περιπλανώμενοι ιππότες προσωπικών σταυροφοριών. Οι περισσότεροι αδικήθηκαν από την ιστορική καταγραφή, δεν έχουν τη θέση που τους αξίζει στη συλλογική μνήμη, όπως, για παράδειγμα, ο ισπανός ιππότης Φραγκίσκο ντε Τολέντο.
Οι δυτικοί στρατιωτικοί ανέλαβαν σε μεγάλο βαθμό την εκπαίδευση των Κωνσταντινουπολιτών. Προσπάθησαν να τους διδάξουν στρατιωτική πειθαρχία, το χειρισμό του ξίφους, τους στοιχειώδεις κανόνες της άμυνας. Ο Κωνσταντίνος είχε να αντιμετωπίσει και την έλλειψη πόρων, καθώς πολλοί προύχοντες δεν είχαν καμία διάθεση να συνεισφέρουν οικονομικά. Το θέμα ήταν και πολιτικό: όσοι αντιδρούσαν στην ένωση των εκκλησιών έβρισκαν ανώφελη την αντίσταση στον πολιορκητή. Καλύτερα το σαρίκι του σουλτάνου, παρά η τιάρα του Πάπα είχε πει ο μέγας λογοθέτης Λουκάς Νοταράς. Και δεν ήταν μόνος. Η σύγκρουση του Νοταρά με τον Ιουστινιάνη κατά τη διάρκεια της πολιορκίας περιγράφει το κλίμα στις τάξεις των αμυνομένων. Κατά συνέπεια, αρκετοί εκ των δυνατών προτίμησαν να κρύψουν στα υπόγεια τους θησαυρούς παρά να συνεισφέρουν στην άμυνα. Ο Κωνσταντίνος δήμευσε τα χρυσά κειμήλια των εκκλησιών και υποσχέθηκε πως θα τα επιστρέψει εις διπλούν αν λυτρωθεί η πόλη του…
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΠΑΡΘΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ…..

29/05/2011

.

.

Ἕναν πουλίν, καλὸν πουλὶν ἐβγαίν᾿ ἀπὸ τὴν Πόλιν…..

.

.

.

.

.

<<Ἕναν πουλίν, καλὸν πουλὶν ἐβγαίν᾿ ἀπὸ τὴν Πόλιν,
οὐδὲ στ᾿ ἀμπέλια κόνεψεν οὐδὲ στὰ περιβόλιαν,
ἐπῆγεν καί-ν ἐκόνεψεν ἅ σου Ἠλί᾿ τὸν κάστρον.
Ἐσεῖξεν τ᾿ ἕναν τὸ φτερὸν σὸ αἷμα βουτεμένον,
ἐσεῖξεν τ᾿ ἄλλο τὸ φτερόν, χαρτὶν ἔχει γραμμένον,
Ἀτὸ κανεὶς κι ἀνέγνωσεν, οὐδ᾿ ὁ μητροπολίτης
ἕναν παιδίν, καλὸν παιδίν, ἔρχεται κι ἀναγνώθει.
Σίτ᾿ ἀναγνῶθ᾿ σίτε κλαίγει, σίτε κρούει τὴν καρδίαν.
«Ἀλὶ ἐμᾶς καὶ βάϊ ἐμᾶς, πάρθεν ἡ Ρωμανία!»
Μοιρολογοῦν τὰ ἐκκλησιᾶς, κλαῖγνε τὰ μοναστήρια
κι ὁ Γιάννες ὁ Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,
-Μὴ κλαῖς, μὴ κλαῖς Ἅϊ-Γιάννε μου, καὶ δερνοκοπισκᾶσαι
-Ἡ Ρωμανία πέρασε, ἡ Ρωμανία ῾πάρθεν.
-Ἡ Ρωμανία κι ἂν πέρασεν, ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλον>>.

.

.

Συντομευμένος σύνδεσμος — http://wp.me/p12k4g-Yg

.

.
.
.

h1

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

04/03/2011

 

 

Ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προς τους συμβούλους του, κατά την οδυνηρή εσπέρα της Δευτέρας:
«….. Η συμβουλή υμών είναι εξαίρετος….. Ουδέποτε θα αποφασίσω να εγκαταλείπω εν τοιαύτη συμφορά το κλήρων μου και τας αγίας εκκλησίας και την πρωτεύουσαν, τον θρόνων και τον λαών μου. Τι θα έλεγε περί εμού η οικουμένη; Σας ικετεύω απ ’εναντίας, όπως ζητήσετε παρ’ εμού να μη σας εγκαταλείπω. Ναι, επιθυμώ να αποθάνω εδώ μεθ’ υμών».

Έπειτα έκυψε και έκλαυσε πικρώς, και μετ’ αυτού έκλαυσαν ο Πατριάρχης και άπαντες οι παριστάμενοι…..

 

 


 

 

 

.

h1

ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

28/02/2011

 

 

Το «Γενέθλιον Πόλεως»
Οι Βυζαντινοί είχαν υιοθετήσει το ρωμαϊκό έθιμο τής «natalis dies», τού εορτασμού δηλαδή τής γενεθλίου ημέρας των πόλεων. Γνωρίζουμε ότι πολλές ήταν οι πόλεις των οποίων εορτάζονταν τα γενέθλια, όπως για παράδειγμα το Κοτυάειον, στο οποίο ό σχετικός εορτασμός περιελάμβανε και ιπποδρομικούς αγώνες. Ωστόσο λεπτομερείς πληροφορίες αναφορικά με τον τρόπο εορτασμού των γενεθλίων μιάς πόλης έχουμε μόνον για την πρωτεύουσα τής Αυτοκρατορίας.

 

Το «Γενέθλιον τής Κωνσταντινουπόλεως»

α’ Εισαγωγή
Την 25η Ιουλίου τού έτους 306, ό Κωνσταντίνος, μετά τον θάνατο τού πατέρα του Κωνσταντίου Χλωρού, αυγούστου τού δυτικού τμήματος τής Αυτοκρατορίας την περίοδο 305-306, ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα τής Δύσης. Τα χρόνια πού ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρά τόσο για τον νεαρό αύγουστο όσο και για το κράτος. Μία σειρά από ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ συναυτοκρατόρων και επιδόξων αυτοκρατόρων συντάραξαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την έφεραν στο χείλος τής καταστροφής και δημιούργησαν στους κατοίκους της
αισθήματα ανασφάλειας και φόβου.
Στις 18 Σεπτεμβρίου τού έτους 324 έλαβε χώρα ή τελευταία πολεμική αναμέτρηση τής εμφύλιας σύρραξης. Στην Χρυσούπολη τής Βιθυνίας συγκρούστηκαν οι δύο αντίπαλοι συναυτοκράτορες Κωνσταντίνος και Λικίνιος. Στην μάχη πού διεξήχθη ό Λικίνιος υπέστη συντριπτική ήττα και αναγκάστηκε να καταθέσει τα όπλα και να παραδοθεί στον νικητή. Έτσι ό Κωνσταντίνος, δεκαοκτώ τη μετά την στέψη του ως αύγουστος, κατόρθωσε να επικρατήσει των λοιπών διεκδικητών τής διακυβέρνησης τής χώρας και να γίνει ό μοναδικός κύριος τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μία από τις πρώτες αποφάσεις πού έλαβε ως μονοκράτορας ήταν ή οριστική μεταφορά τής πρωτεύουσας τού κράτους του από την λατινική Δύση στην ελληνική Ανατολή. Επέλεξε λοιπόν ως νέο διοικητικό κέντρο τής Αυτοκρατορίας του την ελληνική πολίχνη τού Βυζαντίου στον Κεράτιο κόλπο. Την μικρή αυτή πόλη, αποικία των Μεγαρέων, ό αυτοκράτορας επεδίωξε να μεταμορφώσει σε νέα Ρώμη ισάξια τής παλαιάς, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Στις 8 Νοεμβρίου τού έτους 324, μόλις πενήντα ημέρες μετά την τελευταία εμφύλια σύγκρουση, έγινε ό πολισμός (limitation et consecratio) τής νέας πρωτεύουσας. Πέντε έτη, έξι μήνες και τρεις ημέρες αργότερα, στις 11 Μαΐου τού έτους 330, ημέρα Δευτέρα, μαζί με τον εορτασμό τής 25ης επετείου τής βασιλείας τού Κωνσταντίνου έγιναν και τα εγκαίνια (dedicatio) τής νέας Ρώμης, τα οποία κλήθηκαν «γενέθλια».

 


Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

 

 


 

.

h1

1919 – 446 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΜΙΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑ

30/10/2010

…και όμως συνέβη, ήταν Γενάρης του 1919 και 446 χρόνια μετά!!


[μεταφέρω τα σχόλια που συνοδεύουν το βίντεο που είδατε]

Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο για την εκπλήρωση του πιο μεγάλου Ελληνικού ονείρου…
Θεία Λειτουργία στην Αγία Σοφία, από τον ηρωικό παπά – Λευτέρη Νουφράκη.

Σίγουρα οι περισσότεροι Νεοέλληνες το αγνοούμε.
Το όνομα του λιονταρόψυχου Κρητικού δε λέει τίποτε στο νου και στην καρδιά μας.
Κι όμως αυτός ο απλός παπάς από τις Αλώνες Ρεθύμνου σήκωσε πάνω στους ώμους του και ζωντάνεψε, έστω και για λίγο, ένα από τα πιο επικά, πιο ιερά, πιο άγια όνειρα του Γένους.

Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα πουθενά τίποτε που να θυμίζει στους Νεοέλληνες τον ηρωικό παπά και την παράτολμη ηρωική πράξη του.
Δεν υπάρχει καμία προτομή του στο χωριό του, στην πόλη του Ρεθύμνου, στον περίβολο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης ή σε κάποια πλατεία της πρωτεύουσας της Ελλάδας.
Κανένας δρόμος, έστω και ο πιο ασήμαντος, δε φέρει το επικό όνομά του.
Καμία αναφορά δε γίνεται στη ζωή και στη δράση του στα πλαίσια της τοπικής ή της εθνικής μας ιστορίας.
Τίποτε απ’ όλα δεν έχει γίνει! Όχι γι αυτόν.

Αυτός το χρέος του το έκαμε χωρίς να αποβλέπει σε κανενός είδους ανταπόδοση. Αλλά για μας, για μας που έχουμε ανάγκη από τέτοια ηρωικά πρότυπα, από ισχυρά στηρίγματα, για να, μπορέσουμε να κρατήσουμε και να διασώσουμε ό,τι είναι δυνατόν από την ταυτότητά μας, από τα ιδανικά του γένους μας, από την ίδια την ψυχή μας.

Σήμερα μάλιστα που φριχτή «νέα τάξη» πραγμάτων καταδυναστεύει και απειλεί τη ζωή μας, σήμερα που κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητά μας μέσα στο μεγάλο χωνευτήρι λαών και πολιτισμών, που λέγεται «Ευρωπαϊκή Ένωση», σήμερα που οι Λουδοβίκοι της διεθνούς σκηνής και πραγματικότητας δεν κρατάνε πια ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα, αλλά «υπερασπίζονται» τα ανθρώπινα δικαιώματα όπου, όποτε και αν τους συμφέρει και τα καταπατούν βάναυσα και ανεπαίσχυντα, όταν η υπεράσπισή τους έρχεται σε αντίθεση με τις επιδιώξεις τους, είναι ανάγκη επιτακτική να προβάλλονται εθνικές μορφές σαν τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη και παράτολμες ηρωικές πράξεις σαν τη Λειτουργία που τέλεσε στην Αγια-Σοφιά το Γενάρη του 1919.

Είναι ανάγκη αυτές οι μορφές να υψώνονται ως σύμβολα γνήσιου και άδολου πατριωτισμού, αληθινού αγώνα κι αυτοθυσίας.
Γιατί τότε και μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα αντέξουμε ως Έθνος στις συμπληγάδες της σύγχρονης ζοφερής «νέας αταξίας» που επικρατεί στη διεθνή σκηνή χωρίς να σέβεται τίποτε καταπατώντας κάθε έννοια δικαίου, καθετί που είναι αντίθετο με τα συμφέροντά της και τις επιδιώξεις της.

Τότε σίγουρα θα εξακολουθήσουμε να υπάρχουμε και να αγωνιζόμαστε με ηρωισμό και αυτοθυσία για την αλληλεγγύη, τη συναδέλφωση και την ειρηνική συμβίωση όλων ανεξαιρέτως των λαών της γης, γιατί όλοι έχουν αναμφισβήτητα τα ίδια δικαιώματα στη ζωή και στην απολαβή των αγαθών, τα οποία τόσο πλούσια σκόρπισε σ’ αυτή τη γη το χέρι του Δημιουργού.

.