Archive for the ‘ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ’ Category

h1

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΑΡΓΕΙΑΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

08/09/2012

.

.

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΑΡΓΕΙΑΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 .

Αναδιφώντας σε μαρτυρίες αρχαίων ιστορικών και στις τοπικές παραδόσεις διαπιστώνουμε ότι στο Άργος πρωτοφεγγοβόλησε από τα πανάρχαια χρόνια η αυγή του πολιτισμού μας και αυτή η αρχαιότερη πόλη είναι το πρώτο φυτώριο και τόπος καταγωγής πολλών από τους γεννήτορες του ελληνικού πολιτισμού.

 .

Τα επιτεύγματα του Αργειακού Πολιτισμού

Εκτός από ένα πλήθος σοφών επινοήσεων του ήρωα Παλαμήδη που η γενεαλογική ρίζα του αρχίζει από το Άργος, θα παραθέσουμε στην συνέχεια επιτεύγματα στα γράμματα, τις τέχνες, τις εφευρέσεις και ανακαλύψεις και τις άλλες πολιτισμικές εκφάνσεις, που είδαν το πρώτο φως στην Ιναχία γη.

Από Αργείο ποιητή γράφτηκε το αρχαιότερο έπος “Φορωνίς”, που δυστυχώς χάθηκε, αλλά γίνεται λόγος γι’ αυτό από άλλους ιστορικούς. Παρόμοιο περιεχόμενο είχε και ένα ακόμη έπος με τίτλο “Αιγίμιος” που αποδιδόταν στον Ησίοδο, και αναφερόταν στην ίδρυση της βασιλικής και ηρωικής δυναστείας του Άργους.

Επίσης η αρχαιότερη τραγωδία του Ευριπίδη “Ικέτιδες“, έχει ως θέμα της τον ερχομό του Δαναού και των θυγατέρων του, στην προγονική τους γη. Στο Άργος, ως κοιτίδας των Πελασγών, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά η Πελασγική γραφή, που αναφέρει ο Διόδωρος: “ιδία δέ των Πελασγών πρώτων χρησαμένων τοις μετατεθείσι χαρακτήρσι, πελασγικά προσαγορευθήναι”.[1]

Η πρώτη δε υπόμνηση για χρήση γραπτού λόγου με ανακοίνωση αισθημάτων και διανοημάτων, έχει αφετηρία το Άργος. Προηγουμένως οι πινακίδες της Γραμμικής Γραφής Β’ των ανακτορικών αρχείων, είχαν λογιστικό περιεχόμενο και αναφέρονταν σε δοσοληψίες και παραγωγή αγαθών. Ο βασιλιάς της Τίρυνθας Προίτος, δισέγγονος του Δαναού, έστειλε τον Βελλερεφόντη στη Λυκία, για να παραδώσει στον πενθερό του Ιοβάτη δίπτυχο πινάκιο με σήματα λυγρά, με γραπτή δηλαδή μυστική παραγγελία να θανάτωση τον κομιστή του: “και τον έστειλε στη Λυκία, και μέσα σε κλειστό πίνακα του έδωσε σημεία που χάραξε κακόβουλα, με νόημα θανάτου”. [2]…

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ – ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ

28/06/2012

.

.

Κεγχρεαί – Πυραμίδα του Ελληνικού (Σ. Κ. Προφαντόπουλου,1895)

Από το βιβλίο του  Σ. Κ. Προφαντόπουλου, «Αρχαία μνημεία Ναυπλίας και Άργους»., που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1895 αναδημοσιεύουμε  απόσπασμα, το οποίο αναφέρεται στην Πυραμίδα του Ελληνικού. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κείμενο, που εκτός των άλλων μας δίνει και μαρτυρίες των βοσκών για την  πυραμίδα και τα αρχαία που βρέθηκαν κοντά της.

Από του ναού τού Κεφαλαρίου βαδίζοντες παρά τούς πρόποδας τού βουνού προς το ΝΔ μέρος φθάνομεν μετά πορείαν ημισείας ώρας εις το χωρίον Ελληνικό. Το χωρίον τούτο συνίσταται εκ 30 περίπου καλυβών διεσπαρμένων επί των κλιτύων του βουνού και κατοικείται υπό ποιμένων εκ Τουρνικίου, παραχειμαζόντων ενταύθα, παρά το χωρίον τούτο εις βραχίων τού βουνού διευθύνεται προς την θάλασσαν και σχηματίζει γωνίαν ούτως, ώστε αποκλείει την θέαν της δυτικής παραλίας τού Αργολικού κόλπου· εντός της γωνίας ταύτης είναι λόφος μεμονωμένος, επί της κορυφής τού οποίου ευρίσκεται ή πυραμίς των Κεγχρεών, ήτις υπό των χωρικών καλείται Καστράκι. Η βάσις της πυραμίδος έχει σχήμα ορθογωνίου τετραπλεύρου,  ου το μήκος είναι περίπου 15 μέτρα, το δε πλάτος 12, επομένως ο χώρος, όν κατέχει ή πυραμίς, είναι  180 τετραγωνικά μέτρα· εν τη ανατολική πλευρά είναι η είσοδος, δι’ ής εισερχόμεθα εις στενόν διάδρομον, έχοντα πλάτος 1,10- εν τω στενώ διαδρόμω δεξιά ευρίσκομεν θύραν, δι’ ής εισερχόμεθα εις το εσωτερικών δωμάτιον της πυραμίδος, τούτο έχει σχήμα τετραγώνου και διαιρείται εις δύο μέρη, ή εξωτερική θύρα και ο διάδρομος φαίνονται ότι εσκεπάζοντο άνωθεν διά προεξοχής των επικειμένων λίθων,  καθώς αι σύριγγες της Τίρυνθος….
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΚΟΡΠΙΟΙ ΤΗΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣ

20/06/2012

.

.

Άγνωστες τοιχογραφίες Σκορπιοί της Μυκηναϊκής εποχής από το Άργος

.

.

της Μαρίας Θερμού

.

Σκορπιοί, φίδια και πουλιά, θαλάσσια πλάσματα., όπως χταπόδια, σουπιές, αργοναύτες, ψάρια αλλά και ανθρώπινες μορφές, όλα κατ΄ ευθείαν από τη Μυκηναϊκή εποχή αποκάλυψαν οι τοιχογραφίες που βρέθηκαν σε ένα οικόπεδο της σύγχρονης πόλης του Άργους. Ειδικά μάλιστα η αναπαράσταση των σκορπιών χαρακτηρίζεται ως μοναδική στις Αιγαιακές τοιχογραφίες.

Μέσα από χιλιάδες σπαράγματα προέκυψαν αυτές οι εικόνες, την οποίες ανασύνθεσαν η κυρία Ιφιγένεια Τουρναβίτου, επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και η δρ. Χαρίκλεια Μπρεκουλάκη, αρχαιολόγος-ερευνήτρια του Κέντρου Ελληνορωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Τις παρουσίασαν για πρώτη φορά στο συνέδριο για τις «Μυκηναϊκές τοιχογραφίες», που οργανώθηκε πριν από λίγες μέρες από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών (και συγκεκριμένα τον καθηγητή κ. Τζάκ Ντέιβις), από το Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι (Σάρον Στόκερ) και το το ΚΕΡΑ.

Σε ένα μυκηναϊκό κτίριο του 14ου π.Χ. αιώνα, πιθανώς διώροφο στον τύπο του μεγάρου, ανήκαν οι συγκεκριμένες τοιχογραφίες μαρτυρώντας με την ύπαρξή τους, ότι δεν επρόκειτο απλώς για την κατοικία ενός ευκατάστατου ιδιώτη, αλλά ενός υψηλά ιστάμενου προσώπου στην ηγεμονική ιεραρχία της πόλης…
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΤΟ ΠΡΙΓΚΙΠΑΤΟ ΤΗΣ AΧΑΪΑΣ (1205-1432)

15/06/2012

Ο Μυστράς

.

.

Πριγκιπάτο της Aχαΐας (1205-1432)

.
.
Μετά την αναχώρηση του Βονιφατίου ο Γουλιέλμος Champlitte και ο Γοδοφρείδος Α’ Βιλλεαρδουίνος συνέχισαν την εκστρατεία στην Πελοπόννησο, κατέλαβαν την Πάτρα, την Ανδραβίδα, το Ποντικό (στην Ηλεία), τη Σκόρτα (στη δυτική Αρκαδία), το Ναβαρίνο, την Καλαμάτα και ήδη στα μέσα του 1205 δημιουργήθηκε ο πυρήνας του πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Το 1209 ο Γουλιέλμος Champlitte, κατά την επιστροφή του στη Γαλλία για διεκδίκηση κληρονομιάς, απεβίωσε και την ηγεσία του πριγκιπάτου ανέλαβε ο Γοδοφρείδος Α’ Βιλλεαρδουίνος, ο οποίος προέβη, όπως περιγράφεται στο Χρονικό του Μορέως, στη διοικητική οργάνωση των κατακτημένων περιοχών. Όπως προκύπτει από δύο σημαντικές συνθήκες που υπογράφηκαν το 1209 (της Ραβέννικας και της Σαπιέντζας) ο Γοδοφρείδος αναφέρεται «κατακτητικώ δικαιώματι» ηγεμόνας (princeps) της Πελοποννήσου. Το 1210 καταλήφθηκε το Ναύπλιο και η Κόρινθος (την υπεράσπιζε ο Λέων Σγουρός, ο οποίος αυτοκτόνησε το 1208), το 1212 το Άργος, ενώ το 1248 ολοκληρώθηκε η κατάκτηση της Πελοποννήσου με την κατάληψη της Μονεμβασίας.
Η Πελοπόννησος, μετά την κατάκτηση, εισήλθε σε περίοδο πρωτόγνωρης ακμής. Οι Φράγκοι διατηρώντας τις φεουδαρχικές παραδόσεις προσπάθησαν να οργανώσουν την περιοχή σε δυτικού τύπου ηγεμονία. Όπως φαίνεται δε συνάντησαν μεγάλες δυσκολίες, διότι προϋπήρχε η διαίρεση σε μεγάλες ιδιοκτησίες και οι κάτοικοι, δυσαρεστημένοι από τη βυζαντινή διακυβέρνηση, αποδέχθηκαν χωρίς αντιδράσεις τους νέους κυρίους. Από το 1205 έως το 1278 επικράτησε ο οίκος των Βιλλεαρδουίνων και το πριγκιπάτο γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του. Συγκεκριμένα το Γοδοφρείδο Α’ (1209-1228) διαδέχθηκε ο γιος του Γοδοφρείδος Β’ (1228-1246) και στη συνέχεια ο αδελφός του Γουλιέλμος Β’ (1246-1278).
Το 1278 η κυριαρχία περιήλθε στον ανδεγαυικό οίκο (Anjou) της Νεάπολης, αλλά μέχρι το 1318 κυβερνούσαν απόγονοι των Βιλλεαρδουίνων. Η ανδεγαυική κυριαρχία διατηρήθηκε ως το 1432, όταν τα υπολείμματα του πριγκιπάτου απορροφήθηκαν από τους Βυζαντινούς του δεσποτάτου του Μορέως…
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΠΟΙΚΗΣΕΩΣ ΣΛΑΒΙΚΩΝ ΤΙΝΩΝ ΦΥΛΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ

14/06/2012

Χάρτης της Πελοποννήσου (Map of Peloponnese) – Frederik de Wit, 1702

.

.

Ὑπὸ Κ. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

 ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1843.

 .

.

Ἀπὸ τῆς ἁλώσεως Κορίνθου ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων μέχρι τοῦ 1821 ἔτους, ἡ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, ἂν καὶ πολυώδυνος καὶ ἀφανής, εἶναι οὐχ ἧττον ἀξία πολλῆς μελέτης. Ἐντὸς τῆς μακρᾶς ταύτης περιόδου, τὸ ἔθνος ἀποβαλὸν κατ᾿ ὀλίγον τὸν ἀρχαῖον αὐτοῦ δημόσιον καὶ ἰδιωτικὸν βίον, προσέλαβε νέαν θρησκείαν, ἐτροποποίησε τὴν γλῶσσάν του καὶ ἀνεκαίνισεν ὅλα ἐν γένει τὰ θεμέλια τῆς ὑπάρξεώς του. Ἐνῷ δὲ ἔπαθε πολλὰ ἀπὸ ἀλλεπαλλήλους κατακτήσεις καὶ ἐπιδρομάς, ἐπορίσθη, κατὰ νόμον ἀνώτερον καὶ ἀνεξερεύνητον τῆς Θείας Προνοίας, καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ δυστυχήματά του νέα στοιχεῖα ὑλικῆς καὶ ἠθικῆς ἰσχύος καὶ ἠδυνήθη ν᾿ ἀνατείλῃ αὖθις ἐπὶ τῆς σκηνῆς τοῦ κόσμου ζητοῦν τὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν ἑνότητά του. Τὸ θέαμα πρέπει βεβαίως νὰ ἑλκύσῃ τὴν προσοχήν μας.

Ἀλλὰ παρακινοῦσιν ἡμᾶς εἰς τὴν σπουδήν του καὶ ἄλλα αἴτια· ἐσχάτως διεδόθησαν περὶ τῆς ἐποχῆς ταύτης τῆς ἱστορίας μας μεγάλαι απάται. Νεώτεροί τινες ἰσχυρίσθησαν, ὡς γνωστόν,ὅτι ἐν μέσῳ τῶν μεγάλων τρικυμιῶν τοῦ μεσαίωνος ἡ ἀρχαία Ἑλληνικὴ φυλὴ ἐναυάγησεν αὔτανδρος καὶ ὅτι τὸ ἔθνος τὸ σήμερον φέρον τὸ περικλεὲς τοῦτο ὄνομα εἶναι γένος νόθον, ὄχλος βαρβάρων συῤῥευσάντων ἐνταῦθα ἀπὸ βοῤῥᾶ καὶ δύσεως καὶ μεσημβρίας καὶ ἀνατολῆς. Ὁ λαὸς ὁ δεκαετίαν ἀθλήσας ὡς Ἑλλήνων ἀπόγονος καὶ ἀναγνωρισθεὶς ὡς τοιοῦτος ἀπὸ τὸν κόσμον ὁλόκληρον δύναται νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τοὺς παραδοξολόγους ἐκείνους ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἐθνικότης ὁμοιάζει τὸν ἥλιον, τυφλὸς ὅστις δὲν τὴν βλέπει. Ἡ δ᾿ ἐπιστήμη ἔχει ἄλλα καθήκοντα νὰ ἐκπληρώσῃ. Αὕτη ἀντιτάσσει εἰς τὴν ἐπιπόλαιον τῆς ἱστορίας σπουδήν, τὴν ἐπιμελῆ αὐτῆς μελέτην, εἰς τὴν παρεξήγησιν τῶν κειμένων, τὴν ὀρθὴν αὐτῶν ἑρμηνείαν, εἰς τὴν κακὴν πίστιν καὶ τὴν ἀπάτην, τ᾿ ἀκαταμάχητα γεγονότα.

Διὰ νὰ συντελέσω μικρὸν εἰς τὸν πολλαχῶς ἀξιόλογον τοῦτον ἀγῶνα, ἐκδίδω ἤδη τὸ προκείμενον περὶ τῆς ἐποικήσεως Σλαβικῶν τινων φυλῶν εἰς τὴν Πελοπόννησον πόνημα. Ἱστορικὰ καὶ γεωγραφικὰ μνημεῖα καθιστῶσιν ἀναμφισβήτητον ὅτι ἦλθόν ποτε Σλάβοι εἰς τὴν Πελοπόννησον. Ἀναμφίλεκτοι ὅμως μαρτυρίαι βεβαιοῦσιν ἐπίσης ὅτι δὲν ἦλθον ὡς κατακτηταί, οὔτε κατέστρεψαν τὴν χώραν, οὔτε ἐξωλόθρευσαν τοὺς ἀρχαίους αὐτῆς κατοίκους, ὥς τινες ἰσχυρίσθησαν. Ἐπῴκησαν εἰρηνικῶς καὶ ἐζήτησαν μὲν πολλάκις ν᾿ ἀποστατήσωσιν, ἀλλ᾿ ἐδαμάσθησαν ἐπὶ τέλους ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς καὶ δεχθέντες τὴν θρησκείαν καὶ τὴν γλῶσσάν της ἐσυγχωνεύθησαν ἐντὸς αὐτῆς, καθὼς τὰ ὕδατα τοῦ ποταμοῦ τὰ σώζοντα μὲν περὶ τὰς ἐκβολὰς τὸ χρῶμα αὐτῶν καὶ τὴν ποιότητα, ἀλλ᾿ ἀφανιζόμενα μικρν ἔπειτα ἐντὸς τοῦ ἀχανοῦς ὑγροῦ τῆς θαλάσσης·

  .

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

.

.

h1

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΧΜΕΤ Β’

26/02/2012

 

Μυστράς: Το δεσποτάτο του Μορέως

.

.

Δεύτερη εκστρατεία του Μεχμέτ Β’ και κατάλυση του δεσποτάτου του Μορέως (1460).

Η κατάσταση στην Πελοπόννησο, πού άφησε τόσα σπέρματα αναταραχής*, επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο, από τον Οκτώβριο του 1458, όταν ό σουλτάνος επιδιώκοντας να σταθεροποιήση περισσότερο την θέση του στην Πελοπόννησο και να διασπάση τις δυνάμεις των δεσποτών ζήτησε σε γάμο την κόρη του Δημητρίου, ό οποίος είχε αρχίσει να προσανατολίζεται προς συνεννοήσεις με τούς Τούρκους, ενώ ό Θωμάς με την Δύση. Οι άρχοντες, εξακολουθώντας τις μηχανορραφίες τους, ωθούν τον πικραμένο Θωμά εναντίον του αδελφού του Δημητρίου και εναντίον των κτήσεων του σουλτάνου, τον Ιανουάριο του 1459. Νομίζουν πώς με τον τρόπον αυτόν θα μπορούσαν να γίνουν ανεξάρτητοι φεουδάρχες. Ορισμένοι μάλιστα, πού είχαν αποτινάξει την κυριαρχία των δεσποτών, λεηλατούσαν και έκαιαν ό ένας την περιοχή του άλλου. Και σαν να μη έφθαναν όλ’ αυτά, οι τουρκικές φρουρές των πελοποννησιακών κάστρων προβαίνοντας σε επιχειρήσεις εναντίον των δυνάμεων του Θωμά συμπλήρωναν το έργο τής καταστροφής.
Οι μεγάλες ζημίες προκάλεσαν την απόγνωση και τον αναβρασμό των κατοίκων εναντίον των Παλαιολόγων, πού είχαν δημιουργήσει την ελεεινή αυτή κατάσταση και είχαν γίνει καταγέλαστοι στους Τούρκους. Η εξέγερση τής κοινής γνώμης ανάγκασε τούς δύο αδελφούς να συναντηθούν στο Καστρίτσι και να συμφιλιωθούν, αλλά για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τον ίδιο χειμώνα ό Δημήτριος παραβίασε τις συνθήκες και άρχισε τις εχθροπραξίες, αλλά γρήγορα αναγκάστηκε να καταφύγη στην Μονεμβασία και να ζητήση την επέμβαση του σουλτάνου. Ο σουλτάνος οργισμένος από την αναρχία στην Πελοπόννησο, ιδίως από την εχθρική στάση του Θωμά, και φοβούμενος μήπως ή χώρα εκείνη γίνη λεία άλλων, αποφάσισε να την προσαρτήση οριστικά στην αυτοκρατορία του. Έτσι ξεκίνησε από την Αδριανούπολη με πολύ στρατό και τον Μάιο του 1460, μέσα σε 27 μέρες, έφτασε στην Κόρινθο. Απ’ εκεί, αντί να διευθυνθή εναντίον του Θωμά, όπως περίμεναν, στράφηκε προς Ν., προς τις χώρες του Δημητρίου, χωρίς να συναντήση καμιά αντίσταση. Τότε, ή ίσως και παλαιότερα, όπως αναφέρει πολύ μεταγενέστερη προφορική παράδοση, παραχώρησε ό σουλτάνος στους Δερβενοχωρίτες διάφορα προνόμια, να πληρώνουν δηλαδή ελάχιστους φόρους, να είναι απαλλαγμένοι από αγγαρείες, από καταπιέσεις και καταλύμματα των τουρκικών στρατευμάτων, αλλά να φροντίζουν για την ασφάλεια των τουρκικών ταχυδρομείων (μεντζιλιών) κ. λ. . Ο σουλτάνος συνεχίζοντας την πορεία του περνά έξω από το Άργος και διευθύνεται προς το κέντρο τής Πελοποννήσου και τον Μυστρά. Η στάση του Δημητρίου είχε τον χαρακτήρα φανερής προδοσίας: δεν προβάλλει καμιά αντίσταση. Κατά μιά τραγική σύμπτωση ή πρωτεύουσα του δεσποτάτου έπεσε την ίδια ημερομηνία με τής βασιλεύουσας: 29 Μαΐου. Ο σουλτάνος υπόσχεται στον Δημήτριο ηγεμονική διαβίωση στο μέλλον. Και πραγματικά, ύστερ’ από την επάνοδό του στην Αδριανούπολη και τον γάμο του με την κόρη του Δημητρίου, παραχωρεί στον πεθερό του τις προσόδους των νησιών του ΒΑ Αιγαίου (Ίμβρου, Λήμνου, Θάσου και Σαμοθράκης), καθώς και της Θρακικής Αίνου, πού ανήκαν άλλοτε στον γενουατικό οίκο των Gattilusi. Κατόπιν ό Μεχμέτ Β’ στρέφεται εναντίον ορισμένων οχυρών θέσεων των χωρών του Θωμά στην ΝΔ Πελοπόννησο, εναντίον του Καστριτσίου πρώτα και κατόπιν του Γαρδικιού κοντά στο Λεοντάρι. Η συμπεριφορά του απέναντι των ανδρείων υπερασπιστών, Ελλήνων και Αλβανών, υπήρξε απάνθρωπη: τούς έσφαξε όλους θέλοντας να τρομοκρατήση τούς αντιπάλους του και να παραλύση κάθε αντίσταση. Την ανάμνηση τής σφαγής των κατοίκων του Γαρδικιού την διασώζει ως σήμερα ή παράδοση και το τοπωνύμιο «Κόκκαλα», πού δηλώνει τον τόπο του μαρτυρίου.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

Καποδίστριας και Ναύπλιο Πρωτεύουσα της Ελλάδος.

02/05/2011

.

[Κείμενο του 2008]

.
.
Με αφορμή τις εκδηλώσεις, που αναφέραμε στο προηγούμενο δημοσίευμα, για τα180 χρόνια από την ανακήρυξη της πόλης του Ναυπλίου ως πρώτης πρωτεύουσας της Ελλάδας με τον ερχομό του Ιωάννη Καποδίστρια έλαβα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από το φίλο μου Δημήτρη Γεωργόπουλο (Ιστορικό – Αρχειονόμο).

.

.

ΠΟΤΕ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ;

.

Φέτος συμπληρώνονται 180 χρόνια από την άφιξη στην Ελλάδα του αείμνηστου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Όπως κάθε χρόνο ο δήμος Ναυπλίου σε συνεργασία με άλλους φορείς της πόλης έχει προγραμματίσει διάφορες καλλιτεχνικές και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις. Στην πρόσκληση που έστειλε ο κος Δήμαρχος υπάρχει μια ανακρίβεια. Συγκεκριμένα αναγράφεται ότι οι εκδηλώσεις γίνονται «Για τα 180 χρόνια από την ανακήρυξη της πόλης του Ναυπλίου ως πρώτης Πρωτεύουσας της Ελλάδος με τον ερχομό του Ιωάννη Καποδίστρια».

Καταρχήν θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το Ελληνικό Κράτος που «ιδρύθηκε» την 1 Ιανουαρίου 1822 με τη διακήρυξη της Α΄. Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου (Πιάδας) βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση προς την τουρκική αυτοκρατορία. Έτσι, η έδρα των οργάνων της Διοίκησης, Κυβέρνησης και Βουλής, άλλαζε ανάλογα με τις καταστάσεις. Μάχες κατά των Τούρκων με νίκες ή ήττες, εμφύλιοι πόλεμοι και άλλα πολλά αποτελούσαν καθοριστικούς παράγοντες, που επέβαλλαν τη μετακίνηση της έδρας της Διοίκησης. Ενδεικτικά αναφέρω ότι από την αρχή του 1822 μέχρι τις 4 Μαΐου 1827 τα διοικητικά όργανα μετακινήθηκαν σε περίπου 20 πόλεις και χωριά με κυριότερα την Κόρινθο, την Τρίπολη, την Αίγινα και το Ναύπλιο, άλλοτε τυπικά, δηλαδή με νόμο ή ψήφισμα και άλλοτε άτυπα.

Η Γ΄. Εθνοσυνέλευση στη Β΄ σύνοδό της στην Τροιζήνα εξέδωσε «Το Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος», με το οποίο μετέβαλε τη μορφή του πολιτεύματος. Έτσι, η μέχρι τότε «Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος» αντικαταστάθηκε από την «Ελληνικήν Πολιτείαν». Δηλαδή, το Κράτος «εισήλθεν εις δευτέραν μορφήν πολιτειακής οργανώσεως , μη προσωρινής»[1]. Από την ίδια συνέλευση στις 3/4/1827 εκλέχθηκε και ψηφίστηκε «ο κόμης Ιωάννης Καποδίστριας ………… Κυβερνήτης της Ελλάδος» για 7 χρόνια.

Η ίδια συνέλευση στις 4 Μαΐου 1827 «Θεωρούσα ότι κατάλληλος καθέδρα της Κυβερνήσεως άλλος τόπος δεν είναι προς το παρόν ειμή το Ναύπλιον».

Ψηφίζει

Α΄. «Η πόλις του Ναυπλίου διορίζεται Καθέδρα της Κυβερνήσεως και της Βουλής»……

Η ανακήρυξη, λοιπόν, του Ναυπλίου ως πρωτεύουσας δεν έγινε το 1828 αλλά στις 4 Μαΐου του 1827.

Τέλος, θα μπορούσε ο εορτασμός να είναι για τα 180 χρόνια από την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο, που ήδη από το προηγούμενο έτος είχε ανακηρυχθεί πρωτεύουσα.

 .

Δ.Χ.Γεωργόπουλος

Ιστορικός – Αρχειονόμος


[1] Χαρίκλεια Γ. Δημακοπούλου, Το Ναύπλιον έδρα της κυβερνήσεως (1823-1834), Ναυπλιακά Ανάλεκτα ΙΙΙ (1998), σ. 119. Στο άρθρο αυτό η συγγραφέας διαπραγματεύεται το θέμα της « πρωτεύουσας» του νεοελληνικού κράτους με κάθε λεπτομέρεια.

.

.

.

.

.

.

Πηγή: