Archive for the ‘ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ’ Category

h1

ΤΟ ΝΗΣΙ ΡΩ ΚΑΙ Η ΚΥΡΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

13/05/2013

.

.

.

ΤΟ ΝΗΣI ΡΩ ΚΑΙ Η ΚΥΡΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

.

Ἡ Ρῶ ἤ Ρώγη ἤ Ροπὴ, ὅπως τὴν ἀναφέρουν διάφοροι χάρτες ἤ παλιὰ βιβλία, βρίσκεται 4 μίλια δυτικὰ ἀπὸ τὸ Καστελλόριζο καὶ σὲ ἀπόσταση 12 μιλίων ἀπὸ τὶς τoυρκικὲς ἀκτὲς. Εἶναι τὸ πρῶτο νησάκι ποὺ βλέπει ὁ ἐπισκέπτης ἀπὸ τὸ πλοῖο λίγο πρὶν φτάσει στὸ νησὶ προερχόμενος ἀπὸ τὴ Ρόδο, μὲ τὴν Ἑλληνικὴ σημαῖα νὰ ἀνεμίζει…

.

Σαράντα περίπου χρόνια ἔζησε σὲ αὐτήν ὁ Κῶστας καὶ ἡ Δέσποινα Ἀχλαδιώτη μὲ τὴν τυφλὴ μητέρα της. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ἄντρα της καὶ τῆς μητέρας της, ἡ κυρα- Δέσποινα ἤ ἡ Κυρᾶ τῆς Ρῶ ὅπως τὴν ἔλεγαν στὸ νησὶ, κατόρθωσε μόνη της νὰ κατοικήσει καὶ νὰ κρατήσει Ἑλληνικὸ τὸ νησάκι της.

.

Μὲ θάρρος καὶ ψυχραιμία ἀντιμετώπισε ὅλους τοὺς κινδύνους. Ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἡρωίδας, τὸ μικρὸ αὐτὸ νησὶ παρέμεινε Ἑλληνικό.

.

.

Πηγή : www.e-istoria.com 

,

,

Συντομευμένος Σύνδεσμος — http://wp.me/p12k4g-2Jn

,

,

.

.

 

.

.

h1

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΦΡΑΓΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΧΙΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

19/12/2012

 

.

.

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΦΡΑΓΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΧΙΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

 .

Εσωτερικές ανωμαλίες στην Χίο και κατάληψή της από τούς Τούρκους στα 1566.

Ή θέση των Γενουατών στην Χίο, στην πιο σπουδαία κτήση τους στην Ανατολή, είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνη από την εποχή ακόμη πού οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Ρόδο. Το ειδυλλιακό νησί του Ομήρου, «ο επιφανέστερος τόπος της Ελλάδος» και το «δεξί μάτι των Γενουατών», είχε γίνει τώρα ή ακροτελεύτια προφυλακή της χριστιανοσύνης απέναντι από την Σμύρνη. Βρισκόταν στην αρχή ενός εμπορικού και στρατηγικού δρόμου προς το εσωτερικό της Ασιατικής Τουρκίας, καθώς και σε επίκαιρη θέση ως προς τον θαλάσσιο δρόμο, πού οδηγούσε από την Κωνσταντινούπολη προς την Συρία και την Αίγυπτο. Επομένως ήταν όχι μόνο κέντρο του μεγάλου διεθνούς εμπορίου προς την Ανατολή, αλλά και θαυμάσια βάση για μια ενδεχόμενη συγκέντρωση και εξόρμηση των χριστιανικών δυνάμεων στην απέναντι ακτή· γι’ αυτό θα έπρεπε να εκμηδενιστή. Έτσι οι πρώτες προφάσεις και αιτίες για την μεταβολή τής στάσης της Τουρκίας απέναντι της γενουατικής εμπορικής εταιρείας του νησιού, της Μαόνας (Mahona), πού ήταν ή κυρίαρχη του νησιού, δεν άργησαν να εκδηλωθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι αιτιάσεις τής Τουρκίας άρχισαν κυρίως ύστερ’ από τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις του τουρκικού στόλου με τον Γενουάτη ναύαρχο του Καρόλου Ε’, τον Antonio Giustiniani, στα ΝΔ παράλια του ελληνικού χώρου. Συγκεκριμένα κατά τα τέλη, του 1533 και αρχές του 1534 ό μέγας βεζίρης και σερασκέρης Ιμπραχίμ πασάς κάλεσε εμπρός του τον Antonio Giustiniani, απεσταλμένο των Maonesi στην Κωνσταντινούπολη (βλ. πίν. XV, 1 και 2, όπου φωτογραφίες σαρκοφάγων μελών του οίκου Giustiniani*) και του δήλωσε ότι ό σουλτάνος δεν ανέχεται να διοικήται ή Χίος με διοικητή (podesta) και άλλους αξιωματούχους σταλμένους από την Γένουα και ότι στο εξής πρέπει να κυβερνάται με τούς δικούς της άρχοντες, όπως και ή Ραγούζα. Έτσι οι Μαονέζοι, οι έμποροι και οι πολίτες, αναγκάστηκαν ν’ απομακρύνουν τον podesta και να τον περιορίσουν στο Πυργί, ένα ορεινό χωριό πού διασώζει ως σήμερα τον γραφικό μεσαιωνικό του χαρακτήρα (πίν. XVI, 1. Πρβλ. και XVI, 2). Λίγο αργότερα, ύστερ’ από τις ίδιες πάλιν αιτιάσεις του σουλτάνου, συνήλθε νέα γενική συνέλευση, στην οποία πήραν μέρος και Έλληνες πρόκριτοι, και εξέλεξε ανάμεσά τους podesta τον Alessandro Grimaldi Paterio.

Μολαταύτα ή ατμόσφαιρα δεν είναι ήρεμη στην Χίο. Συνεχώς διάχυτοι είναι οι φόβοι των κατοίκων από τις απειλές των Τούρκων, από την αγωνία των κυβερνητών να εξοικονομούν τον οφειλόμενον ετήσιο φόρο του νησιού προς την Πύλη και από τις δυσκολίες τους να εναρμονίσουν την πολιτική τους θέση απέναντι στην μητρόπολή τους Γένουα. Χαρακτηριστική είναι ή σχετική αλληλογραφία τους με αυτήν για τα διάφορα ζητήματα, πού ανακύπτουν κατά την ταραγμένη εκείνη περίοδο. Κοντά σ’ αυτά ας προστεθούν οι συχνές επιδρομές των Τούρκων πειρατών με όλες τις συνεπόμενες ζημίες.

Ενώ οι εξωτερικοί αυτοί κίνδυνοι απειλούσαν το νησί, μέσα σ’ αυτό είχε αρχίσει μία διένεξη μεταξύ του καθολικού επισκόπου και των πολιτικών αρχών σχετικά με τα όρια τής δικαιοδοσίας τους — ζήτημα πού με το πέρασμα του χρόνου και με την ανάμειξη προσωπικών συμφερόντων και αντιπαθειών έπαιρνε διαστάσεις και νέες μορφές, πού είχαν βέβαια δυσάρεστες επιπτώσεις στην γενική εσωτερική κατάσταση. Η αναταραχή αυτή κυρίως αρχίζει στα 1555, όταν οι δυό επίτροποι (commissari) τής Γένουας Giovanni Battista Gentile και Baldassare Giustiniani, πού αντικαθιστούν προσωρινά τον podesta, ήλθαν σε ρήξη με τον τοποτηρητή του επισκόπου (vicario vescovile) εξ αιτίας του δικαστικού αγώνα ενός Εβραίου, ό οποίος μη ικανοποιημένος από την εμμονή των commissari στην εφαρμογή των νομικών τύπων είχε προσφύγει στο εκκλησιαστικό δικαστήριο. Τελικά οι αλλεπάλληλες προστριβές και αντεγκλήσεις θρησκευτικών και πολιτικών αρχών είχαν ως αποτέλεσμα ν’ αναγκαστούν οι commissari να εξορίσουν τον ιεροεξεταστή (inquisitore) fra Antonio Giustiniani και 3 άλλους κληρικούς.

Η Γένουα όμως, πού έβλεπε ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να δυσαρεστήση την καθολική Ισπανία τώρα μάλιστα πού ή Αντιμεταρρύθμιση βρισκόταν στην πλήρη εξέλιξή της, αντικαθιστά στα 1558 τούς δύο commissari με τον Gianbattista Giustiniani. ….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΑΓΙΟΡΗΤΕΣ ΚΟΛΛΥΒΑΔΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΚΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΣΑΜΟ 18ος-19ος αι.

21/09/2012

.

 .

Αγιορείτες Κολλυβάδες και φιλοκαλισμός στη Σάμο (18ος-19ος)

 .

Όπως είναι γνωστό στα μέσα Περίπου του 18ου αιώνα στο Άγιον Όρος ξέσπασε η μεγάλη έρις των κολλύβων, με αφορμή την αντίδραση ικανού αριθμού ευσεβών και παραδοσιακών αγιορειτών μοναχών στην τακτική των μοναχών της Σκήτης της Αγίας Άννης, οι οποίοι από το 1754 περίπου άρχισαν να τελούν μνημόσυνα με κόλλυβα την Κυριακή, αντί του Σαββάτου, για πρακτικούς κυρίως λόγους. Σύντομα οι σχετικές αντιπαραθέσεις οξύνθηκαν, καθώς οι μοναχοί αυτοί θεωρούσαν όσους ακολουθούσαν την αγιαννανίτικη πρακτική νεωτεριστές, καταλυτές των ιερών κανόνων και αιρετικούς, ενώ οι αντίπαλοι τους αποκαλούσαν αιρετικούς και σχισματικούς. Σταδιακά, η διχογνωμία πήρε ευρύτερες διαστάσεις, καθώς οι παραδοσιακοί μοναχοί, στους οποίους δόθηκε το προσωνύμιο «Κολλυβάδες», άρχισαν να κηρύττουν γενικότερα την επιστροφή στην αρχαία παράδοση της Εκκλησίας, τόνιζαν τον αναστάσιμο χαρακτήρα της Κυριακής, την συχνότερη συμμετοχή των πιστών στην μυστηριακή ζωή, την ανάγκη της συχνής θείας μετάληψης, την αξία του ησυχασμού και την ευεργετική πνευματική επίδραση του ασκητικού ήθους.

Με μια βιαιότητα και έναν φανατισμό συνηθισμένο στις διαμάχες μεταξύ χριστιανών, η κολλυβαδική έρις σύντομα κατέληξε σε βιαιοπραγίες και ηθικές αυτουργίες δολοφονιών, ώστε κάποιοι Κολλυβάδες να αναγκαστούν να φύγουν από το Άγιον Όρος, ζητώντας καταφύγιο σε νησιά του Αιγαίου. Οπωσδήποτε, τις ακραίες αυτές συμπεριφορές υιοθέτησαν κυρίως οι αντικολλυβάδες, αν και οι ίδιοι οι Κολλυβάδες συχνά διακρίθηκαν για «πεισματικότητα και άμετρο ζήλο». Πρέπει ωστόσο να παρατηρηθεί εδώ ότι το μεγαλύτερο μέρος των αγιορειτών μοναχών δεν κράτησε ακραία στάση και δεν φατριάστηκε. Την ίδια περίπου εποχή, στο δεύτερο μισό του ταραγμένου και πνευματικά καρποφόρου 18ου αι., εκδηλώθηκε και το φιλοκαλικό κίνημα, με γενάρχη τον άγιο Μακάριο Νοταρά, μητροπολίτη πρ. Κορίνθου και θερμό αυτουργό τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Πρόκειται για τη συλλογή και μετάφραση νηπτικοασκητικών κειμένων πατέρων της Εκκλησίας, που συνεχίζει την βυζαντινή παράδοση του ησυχασμού, συγκεντρωμένων σε μια συλλογή υπό τον εύγλωττο τίτλο Φιλοκαλία. ……
.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

h1

Η ΛΕΣΒΟΣ ΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗ

31/07/2011

.

.

.

Η ΛΕΣΒΟΣ ΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗ
(324 – 1355)
.

.
Το Βυζαντινό κράτος είναι συνέχεια του ρωμαϊκού κράτους, είναι η εξέλιξη κι ο μετασχηματισμός του στο χώρο της Ανατολής. Η Μικρά Ασία κατά τη βυζαντινή περίοδο καθίσταται κέντρο του πολιτικού γίγνεσθαι με μετάθεση του κέντρου βάρους από τη Δύση προς τις Ανατολικές ακτές του Αιγαίου.
Ο ελλαδικός χώρος υποβιβάζεται σε απλή επαρχία. Οι πρώην ισχυρές πόλεις – κράτη, καθώς και οι 5 κύριες πόλεις της Λέσβου, Μυτιλήνη, Μήθυμνα, Άντισσα, Ερεσός και Πύρρα συνειδητοποιούν τις νέες μεγάλες διαστάσεις του κόσμου, που υπογραμμίζουν τη δική τους μηδαμινότητα. Στο πολυεθνικό βυζαντινό κράτος το απλωμένο ως τον 7ο αι. σε χώρες 3 ηπείρων – Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής – ο πολιτισμός είναι ριζωμένος στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα πλουτισμένη από το Χριστιανικό δίδαγμα και τις τοπικές παραδόσεις της κάθε περιοχής.
Έτσι, η γεωγραφική θέση της Λέσβου καθόρισε τη μοίρα της και κατά τη βυζαντινή περίοδο. Το νησί ανήκε πάντα στον ιστορικό και πολιτισμικό κύκλο της Ελλάδας, αλλά συγχρόνως δενόταν στενά με την απέναντί του Μικρασία. Η στενή γειτνίαση με τον Ελλήσποντο προσείλκυε την προσοχή καθενός φιλόδοξου, που εποφθαλμιούσε τη Βασιλεύουσα, μα και κάθε τυχοδιώκτη, που έχοντας το νησί ως ορμητήριο επεδίωκε τη διαρπαγή, τη λεηλασία ή και τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Το 395, με τη διαίρεση του βυζαντινού κράτους σε Ανατολικό και Δυτικό, η Λέσβος εντάχθηκε στο Ανατολικό και υπαγόταν αρχικά (395) στον ανθύπατο των Νήσων. Επί του Ιεροκλέους (αρχές 6ου αι.) στην “κθ’ επαρχίαν των νήσων”.
Σύμφωνα με μεταγενέστερη διοικητική διαίρεση της αυτοκρατορίας σε θέματα, που έγινε επί Ισαύρων, η Λέσβος ανήκε στο 17ο θέμα το επονομαζόμενο ‘’Αιγαίον Πέλαγος”, ενώ σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση των Μακεδόνων (9ος – 11ος αι.) σε τούρμες, ήταν τουρμαχάτο (έδρα τούρμης) του ‘’ζ’ θέματος Αιγαίου Πελάγους”.
Η Βυζαντινή περίοδος είναι για τη Λέσβο μακρά σε διάρκεια – κράτησε πάνω από 1.000 χρόνια – αλλά φτωχή σε γεγονότα, που να διαδραματίστηκαν με πρωταγωνιστές τους Λεσβίους. Η Λέσβος χρησίμευσε μόνο ως “θέατρο” των γεγονότων.
Στην εξέταση των επί μέρους περιόδων της βυζαντινής ιστορίας της Λέσβου για λόγους μεθοδολογικούς Θα ακολουθήσουμε τη γνωστή διαίρεση της βυζαντινής Ιστορίας σε 3 περιόδους:
Πρωτοβυζαντινή περίοδος (324 – 642)
Μεσοβυζαντινή περίοδος (642 – 1071) και
Υστεροβυζαντινή περίοδος (1071 – 1355). Το 1355 θεωρείται για τη Λέσβο ως σταθμός, διότι τότε εγκαταστάθηκε στο νησί ο Γενοβέζικος δυναστικός οίκος των Gattilusio, οι οποίοι και το παραδίδουν το 1462 στους Τούρκους.
Από τις τρεις περιόδους η πιο δημιουργική είναι η πρώτη, κατά την οποία διατηρείται ακόμα η λάμψη και οι μνήμες του παρελθόντος. Προϊόντος του χρόνου το σκοτάδι γίνεται όλο και πυκνότερο.

ΠΡΩΤΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (324 – 642)

Μοναδικό λείψανο των πρώτων βυζαντινών χρόνων, εκτός των εκκλησιαστικών, υπάρχει η επιγραφή του Μεσοτόπου, που ανάγεται στη βασιλεία των Κωνσταντίνου Α’ και Β’ και Κώνσταντος (324 – 350).
Αξιόλογα πολιτικά γεγονότα δεν υπάρχουν πληροφορίες ότι συνέβησαν στη Λέσβο κατά τη πρωτοβυζαντινή περίοδο. Παλαιοί Λέσβιοι ερευνητές αναφέρουν αόριστα κάποια λεηλασία του νησιού από Σκύθες που πιθανόν να συνέβη το 376.
Ο ιστορικός Προκόπιος παραδίδει ότι επί Ιουστινιανού 400 Βάνδαλοι αιχμάλωτοι του στρατηγού Βελισσαρίου, ενώ προωθούνταν με πλοία προς τις Ανατολικές επαρχίες του Βυζαντίου και στάθμευσαν στη Λέσβο για να ανεφοδιασθούν με νερό, στασίασαν και κατάφεραν να δραπετεύσουν προς την Πελοπόννησο απ’ όπου επέστρεψαν στην Αφρική.
Οι χρονογράφοι της εποχής καταγράφουν δύο καταστρεπτικότατους σεισμούς, που συνέβησαν το 522 και το 551 και μετέτρεψαν σε σωρούς ερειπίων πολλά μέρη του Αιγαίου και της Μ. Ασίας.
Σημαντικότερες για τη Λέσβο αυτής της περιόδου είναι οι επισημάνσεις που αφορούν την κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική – οικιστική κατάσταση.
Πηγές για την εξέταση αυτών των τομέων θεωρούμε:
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

28/04/2011

.

..

.

ΑΠΟ ΤΟΝ 8ο ΩΣ ΤΟ 2ο Π.Χ. ΑΙΩΝΑ
.
.

Το πέρασμα από τα χρόνια της προϊστορίας στην ιστορική εποχή βρίσκει τη Λέσβο πανέτοιμη από κάθε άποψη να ξεκινήσει ένα λαμπρό ιστορικό δρόμο., με αποτέλεσμα να καταστήσει έντονη την παρουσία της μέσα στον αρχαίο ελληνικό κόσμο και να διεκδικεί αξιόλογο μερίδιο από τη δημιουργία του ανεπανάληπτου αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Στο τέλος του 8ου και στις αρχές του 7ου π.Χ. αιώνα η εγκατάσταση και των τελευταίων Αιολέων στο νησί και στην απέναντι Μικρασιατική ακτή είχε ολοκληρωθεί. Η επιμειξία και αφομοίωσή τους από τους γηγενείς είχε συντελεστεί.
Ήδη η “άπολις’’, κατά τον ψευδηροδότειον “Βίον του Ομήρου”, Λέσβος έχει οικιστεί “κατά πόλεις”, δηλαδή έχουν διαμορφωθεί οι πέντε πόλεις – κράτη της Λέσβου και έχει προσδιοριστεί η επικράτεια της καθεμίας. Οι πόλεις αυτές, όπως προαναφέρθηκε και μνημονεύει ρητά ο Ηρόδοτος, είναι η Μυτιλήνη, η Μήθυμνα, η Πύρρα, η Άντισσα και η Ερεσός. Η Προϊστορική Αρίσβη σύμφωνα με πολλές ενδείξεις θα πρέπει ήδη από αυτή την εποχή να έχει εξανδραποδιστεί και να έχει υπαχθεί στην επικράτεια της Μήθυμνας. Γενικά τα όρια της επικράτειας της καθεμίας από τις παραπάνω πέντε πόλεις ήταν τα εξής: η Μυτιλήνη κατελάμβανε το Νοτιοανατολικό Τμήμα του νησιού, δηλαδή τις περιοχές σήμερα Αγιάσου, Πλωμαρίου, Γέρας, χερσονήσου Αμαλής και βόρεια μέχρι τις Ν. Κυδωνίες.
Η Μήθυμνα κατείχε το βόρειο και Κεντρικό Τμήμα του νησιού, δηλαδή τις περιοχές σήμερα Μολύβου, Πέτρας, Μανταμάδου και Καλλονής.
Η Πύρρα περιελάμβανε την περιοχή σήμερα Πολιχνίτου, Αχλαδερής, Μέσων• η Άντισσα το βορειοδυτικό τμήμα με διέξοδο στον Κόλπο Καλλονής και η Ερεσός το Νοτιοδυτικό, δηλαδή τις περιοχές Ερεσού και Σιγρίου.
Στην επικράτεια της Μυτιλήνης ανήκει μόνιμα σε όλη την αρχαιότητα και ο “των Μυτιληναίων αιγιαλός”, δηλαδή όλη η απέναντι στο νησί Μικρασιατική παραλία από τον Αδραμυττινό κόλπο μέχρι τις Αγρινούσσες απέναντι από την Αγριλιά.
Οι σχέσεις ανάμεσα στις πόλεις – κράτη της Λέσβου δεν ήταν πάντοτε φιλικές ούτε όμως και πάντοτε εχθρικές. Άλλωστε από την αρχαϊκή εποχή (8ο – 6ο π.Χ. αιώνα) είναι γνωστό ότι είχε ιδρυθεί το κοινό της Λέσβου με έδρα το ιερό των Μέσων. Λέγοντας ‘κοινό’ εννοούμε κάποια μορφή ένωσης, που σίγουρα είχε θρησκευτικό χαρακτήρα με κοινό τόπο λατρείας το ιερό των Μέσων, που βρισκόταν στο κέντρο του νησιού. Συχνά, όμως, η λεσβιακή αυτή ενότητα έπαιρνε και πολιτική μορφή που κάθε τόσο χαλαρωνόταν ή και διασπόταν από διάφορα γεγονότα και άλλοτε ανανεωνόταν. Η Μήθυμνα συχνά διαφοροποιούσε την πολιτική της και ερχόταν σε σύγκρουση πότε με τη Μυτιλήνη και πότε με την Άντισσα και την Ερεσό. Οι άλλες τέσσερις πόλεις διατηρούσαν μάλλον φιλικές σχέσεις μεταξύ τους.

.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

Μήπως ξεχάσατε να στείλετε ένα βιβλίο στο Καστελόριζο;

15/03/2011

 

Μήπως ξεχάσατε να στείλετε ένα βιβλίο στο Καστελόριζο;

Όποτε και αν το θυμηθείτε θα είναι καλοδεχούμενη η προσφορά Σας (πληροφορίες εδώ)

Την περασμένη εβδομάδα τα 24grammata.com ξεκίνησαν μια μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για το πανέμορφο και ακριτικό Καστελόριζο. Προσπαθήσαμε, με 46 άρθρα σε 4 γλώσσες,  να μεταφέρουμε οτιδήποτε αξιόλογο έχει γραφτεί και, σήμερα, σας το παρουσιάζουμε με τη μορφή του free ebook.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς όλους τους αναγνώστες μας που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για αποστολή βιβλίων στο Δημοτικό σχολείο Μεγίστης.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε, νοιώθουμε υπόχρεοι, τους περισσότερους από 500 ιστότοπους (μόνο κατά την πρώτη εβδομάδα), που προσφέρθηκαν αυθόρμητα να παρουσιάσουν και να προβάλλουν την εκστρατεία μας. Αποδεικνύοντας πως η φωνή του διαδικτύου μπορεί να γίνει η πιο ηχηρή φωνή των Μέσων Επικοινωνίας, όταν ενωθεί γύρω από έναν κοινό σκοπό.

Δεκάδες αναγνώστες μας έγραψαν και μας ζήτησαν τρόπους αποστολής πολλών δεμάτων βιβλίων * Για όλους αυτούς αναζητείται μια ιδιαίτερη λύση για οικονομική αποστολή

Σε κάθε περίπτωση γνωρίστε και βάλτε στη ζωή σας το ακριτικό Καστελόριζο.

Ας γίνει το βιβλίο, που κιτρινίζει στη βιβλιοθήκη σας, η αόρατη κλωστή που θα σας δέσει για πάντα με το ωραιότερο νησί του Αιγαίου.

*για παράδειγμα:
Καλησπέρα σας,
Έχω τη δυνατότητα να προσφέρω μία εγκυκλοπαίδεια για το Δημοτικό Σχολείο της Μεγίστης – Καστελόριζο.
Η διεύθυνσή μου είναι:
Με εκτίμηση
Αρχ…(τα στοιχεία του αποστολέα στη διάθεση του 24grammata.com)
ή
Παρακαλώ ενημερώστε με, με ποιόν τρόπο μπορώ να αποστείλω διάφορα βιβλία (αρκετά)που έχω στην διάθεσή μου στο Καστελόριζο, το βάρος τους με πρόχειρη εκτίμηση είναι περίπου 30 κιλά.
Πόσο εκτιμάτε θα μου στοιχίσει η αποστολή αυτή;
Τα βιβλία είναι διάφορα, σχολικά βοηθήματα, λογοτεχνικά, παιδική λογοτεχνία και άλλα…και πολλοί άλλοι .


Πηγή: http://www.24grammata.com/?p=11078

.

h1

ΓΑΜΗΛΙΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΙΜΒΡΟΥ

05/11/2010

Η νήσος Ίμβρος

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΠΡΟΛΟΓΟ

Η Ίμβρος γνώρισε στη μακραίωνη ιστορία της πολλές δοκιμασίες, πού στα τελευταία χρόνια ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.
Στα 1923 με η Συνθήκη τής Λωζάνης παραχωρήθηκε, όπως είναι γνωστό, στην Τουρκία, μολονότι από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική κι’ από Έλληνες κατοικούμενη πέρσι για πέρα.
Εν τούτοις και με τις πολλές αυτές δοκιμασίες διατήρησε κατά τρόπο αξιοθαύμαστο ανόθευτο το ελληνικό της χρώμα σ’ όλες τις εκδηλώσεις και προπάντων στις εκδηλώσεις του παραδοσιακού πολιτισμού, πού, όπως όλοι μας ξέρουμε, είναι από τα κυριότερα και πω βασικά, το πιο βασικό, ίσως, κριτήριο με το οποίο μπορεί να διαγνώσει κανείς αλάθευτα τούς χτύπους της καρδιάς των ανθρώπων.
Έτσι, με μιά προσεκτική μελέτη του λαϊκού πολιτισμού της Ιμβρου μπορούμε να διαπιστώσουμε την κάθετη (χρονική), αλλά συνάμα και την οριζόντια (τοπική) ενότητα και αδιάσπαστη συνέχεια τής ελληνικότητάς της, πράγμα πού κανένας, βέβαια, σοβαρός και συνετός δεν μπορεί να αμφισβητήσει, επιβάλλεται όμως που και που να τονίζεται, όταν υπάρχουν γείτονες ικανοί στην πλημμύρα του σωβινισμού τους να αμφισβητήσουν πράγματα πέρα για πέρα αναμφισβήτητα.
Θα ήθελα ακόμη να προσθέσω, ότι πολλά από τα γαμήλια έθιμά της επιχωριάζουν, όπως είναι φυσικό, και σ’ άλλα διαμερίσματα της πατρίδας μας. Αυτό όμως δε μειώνει καθόλου, νομίζω, την αξία τους. Απεναντίας, προκειμένου για την Ίμβρο, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι η διαπίστωση αυτή αποκτά ξεχωριστή σημασία, δεδομένου μάλιστα ότι για τα γαμήλια έθιμα και γενικότερα το λαϊκό πολιτισμό της Ιμβρου δεν έχει γραφεί ίσαμε σήμερα σχεδόν τίποτε.

……

 

Η ΠΡΟΞΕΝΙΑ

Στην Ίμβρο, όπως και σ’ άλλα πολλά μέρη, ό νέος κάνει πρόταση γάμου στην κοπέλα πού θέλει να πάρει για γυναίκα του. Συνήθως δηλαδή η οικογένεια του νέου κάνει, με τη μεσολάβηση συγγενικού ή φιλικού προσώπου, πρόταση γάμου στους οικείους τής νύφης. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, να συμβεί και το αντίθετο, η πρόταση να γίνει από το μέρος τής κοπέλας. Αυτό συνήθως γίνεται, όταν οι δυό νέοι συνδέονται μεταξύ τους αισθηματικά από πρωτύτερα.
Τόσο στη μιά, όσο και στην άλλη περίπτωση το πρόσωπο πού μεσολαβεί μπορεί να είναι άντρας («προυξιντής»), μπορεί και γυναίκα («προυξινήτρα»), πράγμα πού συνηθίζεται πιο πολύ.
Όπως και να έχουν τα πράγματα, ό λεπτός ρόλος του μεσολαβητή, καθώς και παραπάνω έγινε λόγος, ανατίθεται σ’ ένα συγγενικό ή φιλικό των ενδιαφερομένων πρόσωπο και οπωσδήποτε σε πρόσωπο ηλικιωμένο και προικισμένο με ειδικές για την περίπτωση ικανότητες.
Αφού ό προξενητής συζητήσει με τούς ενδιαφερομένους το θέμα της προξενιάς και πάρει τις σχετικές οδηγίες, επισκέπτεται την οικογένεια τής κοπέλας (εφόσον η πρόταση γίνεται από το μέρος του γαμπρού), συζητούν στην αρχή διάφορα θέματα άσχετα με το θέμα τής προξενιάς και κατόπιν—ό προξενητής— με κατάλληλο τρόπο φέρνει το θέμα στη συζήτηση. Συνήθως κάνει την αρχή με την εξής στερεότυπη και κατά κάποιο τρόπο εισαγωγική φράση: «Συζητήσαμ’ για πουλλά πράματα, αλλά ιγώ ήρθα για άλλ’ δ’λειά». Και στη συνέχεια κάνει την πρόταση.
Στο σημείο αυτό, μόλις δηλαδή κάμει την πρόταση, συνηθίζει να λέει την εξής παροιμιώδη φράση: «βάλι σκούπα και φαράσ’, προυξινιά να μη χαλάσ’». Πιστεύουν δηλαδή ότι η σκούπα και το φαράσι έχουν την ιδιότητα να απομακρύνουν το κακό.
Αν αυτοί στους οποίους γίνεται η πρόταση δεν την αποδέχονται, δε συμφωνούν δηλαδή για έναν οποιοδήποτε λόγο, συνήθως απαντούν ως εξής:

 

 


Ολόκληρο το κείμενο εδώ: http://www.e-istoria.com/103.html

.