Archive for the ‘ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ’ Category

h1

Ο ΕΚ ΓΡΑΝΙΤΣΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ Ο ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

10/03/2014

,

,

Μιχαὴλ Μαυρουδὴς.

.

Ο ΕΚ ΓΡΑΝΙΤΣΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΜΙΧΑΗΛ Ο ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

,

,

Δημήτριος Τσιρόγλου, συγγραφέας

,

,

Γεννήθηκε στην Γρανίτσα (ή Γρανίτζα) των Αγράφων της Ευρυτανίας. Τέκνο ευσεβών,  θεοσεβών και φιλανθρώπων γονέων, του Δημητρίου και της Σωτήρας (Σωτηρίας), ανατράφηκε με τα ιδεώδη της Ορθοδοξίας μαθαίνοντας εξ απαλών ονύχων τα της χριστιανικής πίστεως θέσμια και καταρτιζόμενος θεολογικώς. Θανόντος του πατρός αυτού και αφού νυμφεύθηκε, ήλθε στην πόλη της Θεσσαλονίκης αρχιερατεύοντος μάλλον του μητροπολίτου Θεοφάνους, εργαζόμενος ως αρτοπώλης, πιθανόν ως υπάλληλος αρτοποιού. Read the rest of this entry ?

h1

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – ΑΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

01/09/2013

.

Κόντογλου Φώτης - Οἱ Νεομάρτυρες, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας μας

Κόντογλου Φώτης – Οἱ Νεομάρτυρες, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας μας

.

.

Άγιος Αγγελής ο Νεομάρτυς 1η Σεπτεμβρίου

.

.

Ήταν από την ενορία του άγιου Κωνσταντίνου Κωνσταντινουπόλεως.

Είχε έξη τέκνα τα οποία ανέτρεφε χριστιανικά. Έχοντας το επάγγελμα του χρυσοχόου, φρόντιζε την οικογένειά του ζώντας βίο ήσυχο.Κάποια ήμερα συκοφαντήθηκε από τούρκους ότι αρνήθηκε την πίστη τους κι οδηγήθηκε στον βεζύρη, στον όποιο είπε:

 «Ό,τι θέλεις κάνε, δέρνε, κόβε, σφάζε, κάψε με, ρίξε με στά θηρία, καταπόντισέ με στή θάλασσαֹ καί ο,τι άλλο μπορείς καί θέλεις κάνε σ’ αυτό τό πήλινο μου σώμα, εγώ τόν Χριστό μου δεν τόν αρνούμαι».

Όταν γείτονάς του μπέης τον επισκέπτεται στη φυλακή τού λέει:

«Τουρκέψου γιά να ελευθερωθείςֹ έπειτα σύναξε την περιουσία σου. Πάρε τα παιδιά σου και τη γυναίκα σου και σύρε σ’ άλλο τόπο να ζεις σαν χριστιανός».

 Ο Αγγελής τού αποκρίνεται: «Νά μή γίνει αυτό ποτέ, νά έλθω σέ τέτοια ανοησία, νά κάνω τέτοια ασέβεια».

Στην προσπάθειά τους οι τούρκοι να τον μεταπείσουν από την αμετάθετη γνώμη του, στέλνουν τη σύζυγό του στη φυλακή. Οι φωνές της ,τα κλάματα, και οι παρακλήσεις της δεν τον έκαμψαν διόλου.

Να τί απάντησε στα λόγια της:

Read the rest of this entry ?

h1

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΑΓΟΡΑ ΒΟΛΟΥ

08/08/2013

.

Κόντογλου Φώτης - Οἱ Νεομάρτυρες, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας μας

Κόντογλου Φώτης – Οἱ Νεομάρτυρες, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας μας.

.

.

Τριαντάφυλλος από την Ζαγορά Βόλου, + 8-8-1680.

 

Ο νεομάρτυς στην κατά κόσμον ζωή του ήταν ναύτης. Μαρτύρησε για τον Χριστό σε ηλικία 18 ετών, όταν τού έκοψαν το κεφάλι οι τούρκοι με σπαθί, στον ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης,  στις 8 Αυγούστου 1680.

Μοναδική πηγή σχεδόν για το μαρτύριο τού νεαρού αυτού μάρτυρα τού Χριστού παρέχει ο εκδότης εφημερίδος Καρυοφίλης.

Ο Νικόδημος στον Συναξαριστή του, παραθέτει ένα ωραίο δίστιχο για τον άγιο:

.

 

«Τριαντάφυλλος ωράθη ρόδον νέον, ερυθροβαφέν τη ροή των αιμάτων».

.

.

Πηγή: Θεσσαλοί Νεομάρτυρες, Πρωτοπρεσβύτερου Κωνσταντίνου Απ. Γάτσια.

,

,

.Συντομευμένος σύνδεσμος :   http://wp.me/p12k4g-3hn

.

2

h1

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΕΚ ΠΡΕΒΕΖΗΣ

05/08/2013

.

5-8-1668 Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΕΚ ΠΡΕΒΕΖΗΣ.

.

.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΕΒΑΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΡΕΒΕΖΗΣ κ.κ. ΜΕΛΕΤΙΟΥ

 .

.

Οι μάρτυρες είναι: «δόξα Χριστού, της Εκκλησίας η βάσις, του Ευαγγελίου η τελείωσις και η του αίματος αυτών χύσις απέτεκε των πιστών το σύστημα» (τροπάριον μαρτυρικόν).

Γι’ αυτό κάθε χώρα και πόλη χαίρει και καυχάται, όταν «πλουτεί» να έχει μάρτυρες, παιδιά δικά της. Και τους τιμάει: Με εικόνες, με εορτές, με αρτοκλασίες, με αφιέρωση ναών προς τιμήν τους, σύμφωνα με τα δόγματα και τις παραδόσεις της Εκκλησίας μας (βλ. Συνοδικόν Ορθοδοξίας).

Η Πρέβεζα αισθανόταν στο σημείο αυτό πτωχή μέχρι το έτος 1971. Τότε σε τυχαία συνάντησή του ο αοίδιμος μέγας υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης με τον Σεβ. Μητροπολίτη τότε Νικοπόλεως κ. Στυλιανό του ανέφερε κάτι το ποθούμενο: Ότι δηλαδή σε κώδικα της Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους εύρε διήγηση περί του μαρτυρίου ενός νεομάρτυρος Χρήστου εκ Πρεβέζης. Και ο σοφός εκείνος μοναχός ερώτησε τον ιεράρχη, αν ο άγιος Χρήστος ετιμάτο δεόντως εις την πατρίδα του.

Χωρίς να χάσει καιρό ο φιλομάρτυρας αρχιερεύς έκαμε τις προσήκουσες ενέργειες, με αποτέλεσμα ότι με έγγραφό της από 25 Μαρτίου 1972, ο μακαριστός τώρα προηγούμενος Καλλίστρατος Λαυριώτης απέστειλε ακριβές αντίγραφο του μαρτυρίου του Αγίου Χρήστου, όπως είχε καταχωρισθή και σώζεται στον κώδικα τον καλούμενο «Τα Γραμματικά».

Το μαρτύριο του αγίου Χρήστου έχει ως εξής: » Όντος  μου  εν τη νήσω Κω τη περιφήμω,  κατά το  αχξη (1668) Αυγούστου ε’ (5).

Εδοξάσθη ο δούλος του Θεού Χρήστος το όνομα εκ Πρέβεζας, όστις ήτον με μίαν φεργάδα, όπου είχεν έλθει από της νήσου Κρήτης. Και ευγήκεν ευρίσκοντάς με. Και εξομολογηθείς, καθαρός, σεμνός, και ευλαβής ευρέθη. Μετά δε ημέρας ικανάς, βουλομένου αυτού απελθείν εις το πλοίον πριν του δειλινού, υπήτησαν τινές αυτών γιανίτσαροι καθυβρίζοντες την πίστιν αυτού και το άγιον βάπτισμα.

Ο δε τρισμακάριστος θείω ζήλω πυρούμενος ζέων αγάπης Χριστού υπέρ Χριστού, οία τις χριστοφόρος, θωρακισθείς τω ζωοποιώ σημείω του σταυρού, ανταπεκρίθη.

-Η υμετέρα θρησκεία, ασεβείς μιαρώτατοι, αξία ύβρεων παντοδαπών και αυτός ο του αντιχρίστου πρόδρομος, το θηρίον, το βδέλυγμα της ερημώσεως το εστός εν τόπω αγίω, ο ψευδοπροφήτης και των κολάσεων ο υποφήτης, ο μιαρός Μωάμεθ.

Οι δε ασεβείς θυμού πλησθέντες έδραμον συλλαβείν, αυτόν, και αυτού φεύγοντος εις το πλοίον, πλήθος πολύ, ώσπερ τινές ανήμεροι αιμοβόροι τε λέοντες ώρμησαν κατ’ αυτού σύροντες, τύπτοντες αναισχύντως, απήγαγον αυτόν και παρέδωκαν, τω πασιά, δηλ. τω ηγεμόνι, και κατέκριναν αυτόν δείραντες, ραπίζοντες, και λέγοντες αυτώ:

– Αρνείσαι τον Χριστόν σου και το βάπτισμα, και αφήσομεν του καυθήναι σε και τιμωρηθήναι ελεύθερον!

Ο δε γενναίως και μεγαλοφώνως έλεγε το «Πιστεύω», καταπτύων εις τα πρόσωπα αυτών!

Οι δε ιδότες το αμετάθετον της καρδίας αυτού και ακλόνητον, πάντες μαχαιροκοπήσαντες αυτόν, εκτός της πόλεως πυρ ανάψαντες κατέκαυσαν.

Αλλ’, ως Χριστέ Βασιλεύ, καθάπερ αστραπαί τινές ηλιοειδείς, ή ειπείν μαρμαρυγαί και λαμπηδόνες, ωράθησαν παρά πάντων, το δε πανάγιον αυτού σώμα πλείον των τριάκοντα ημερών άθαπτον, ούτε κύνες, ούτε άλλο τι θηρίον έβλαψε, ούτε ήψατο και πάντες οι τε ευσεβείς και πιστοί τρεις νύκτας ουρανόθεν φως επί τω αγίω και μαρτυρικώ σκήνει αυτού είδον. Και επιστώθην καγώ από πολλούς τα όμοια ακούσας, οίτινες λάθρα μέρος τι του λειψάνου αυτού εκόμισαν. Το δε λοιπόν οι των ευσεβών διανείμαντες έκαστος μέρος ευλαβείας χάριν έλαβε.

Ούτως ουκ ολίγον εκλάμψας δαιμόνια εδίωξεν και έτερα… Αυτού πρεσβείαις ο Θεός».

.

Από το » μαρτύριο» του αγίου Χρήστου συνάγονται τα εξής:

.

Read the rest of this entry ?

h1

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ – Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

22/04/2013

.

22-4-13 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

.

.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

.

Ὁ πρῶτος μάρτυρας τοῦ ἀγῶνα

 

«Ἀρετὴ τοῦ λογικοῦ εἶναι ἡ φρόνηση, τοῦ θυμοειδούς ἡ ἀνδρεῖα, τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη, καὶ ὅλης τῆς ψυχῆς ἡ δικαιοσύνη. […]
Ἡ Κακία τοῦ λογικοῦ μέρους εἶναι ἡ παράνοια, τοῦ θυμοειδοῦς ἡ δειλία, τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἡ ἀκολασία, καὶ ὅλης τῆς ψυχῆς ἡ ἀδικία.».
.
.
.
..

Πηγῆ τοῦ ἀποσπάσματος   : Περὶ Ἀρετῆς 

.
.
.
Μερικὰ χρόνια πρὶν τὴν ἐθνεγερσία τοῦ 1821, στὴ βόρεια πλαγιὰ τῶν Βαρδουσίων, στὸν Κόρακα,  γεννήθηκε ἕνα σπάνιο δεῖγμα ἑλληνικῆς ὀμορφιᾶς, ἀνδρεῖας καὶ ἀρετῆς.
Ὁ Ἀθανάσιος Διάκος. 
.
Ὁ ἥρωας τῆς Ἐπανάστασης μὲ τὸ ὑψηλὸ πατριωτικὸ φρόνημα, ὁ μάρτυρας τῆς ἐλευθερίας, μὲ τὴν μορφὴ ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τοῦ θρύλου, ἔδειξε στοὺς Ἕλληνες πῶς νὰ πολεμοῦν μὲ ἀνδρεῖα καὶ τὸ βασικότερο, πῶς νὰ πεθαίνουν γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὰ ἰδανικὰ τους.
.
Ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα μεγάλο παράδειγμα αὐτοθυσίας ποὺ ἔδωσε πνοὴ στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση καὶ ἰδιαίτερο νόημα στὸ σύνθημα
.

«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ἤ ΘΑΝΑΤΟΣ».

,

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΛΑΜΑΝΑΣ

Read the rest of this entry ?

h1

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη

09/04/2013

.

9-4 Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη

.

Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη

 .

Οι νεοφανείς Άγιοι της Λέσβου (9  Απριλίου). Ο Άγιος Ραφαήλ – μαζί  με τον Άγιο Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη – είναι ο νέος απεσταλμένος του Θεού που ήρθε στη Γη, την κρίσιμη αυτή εποχή, για να προσφέρει τα θαύματά Του και να μας λυτρώσει από τις αρρώστιες και την απόγνωση. Στη μονή Του, την οποία έχτισε η Αγία Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά, συρρέουν όλο το χρόνο χιλιάδες πιστών ζητώντας έλεος από το θαυματουργό Άγιο. Πριν χτιστεί το μοναστήρι, λίγο πιο πάνω από την Λουτρόπολη της Θερμής βρίσκεται ο λόφος των Καρυών που τον ονόμαζαν «Παναγιά της Καρυάς». Εκεί υπήρχαν μερικές πελεκητές πέτρες και ο χώρος αυτός ευωδίαζε. Οι πιστοί άναβαν ένα καντήλι, κρεμασμένο σ’ ένα πρίνο και έκαναν – μια φορά το χρόνο – λειτουργία, την ημέρα της Λαμπροτρίτης από πατροπαράδοτο έθιμο.  Επίσης, ο λόφος αυτός φέρει, από παράδοση, και την ονομασία «Καλόγερος». Την ονομασία αυτή την πήρε από μια υπερφυσική οπτασία. Αμέτρητα άτομα έβλεπαν, κατά καιρούς, έναν καλόγερο να περιφέρεται στον τόπο αυτό, με ένα θυμιατήρι στο χέρι και να χάνεται μέσα σε μια λάμψη. Και δεν ήταν μόνο οι Χριστιανοί που είχαν δει αυτόν τον καλόγερο αλλά και οι Τούρκοι.

Από τα χρόνια, λοιπόν, εκείνα της τουρκοκρατούμενης Λέσβου, ο Άγιος έκανε την εμφάνισή Του στην περιοχή. Κατά την εκσκαφή των θεμελίων μιας μικρής εκκλησίας, στις 3 Ιουλίου του 1959, οι εργάτες – με επικεφαλής τον Δούκα Τσολάκη – βρήκαν μια πέτρα, την οποία, όταν πήγαν να τη βγάλουν, είδαν ότι προχωρούσε καθέτως σε μεγάλο βάθος, σαν να είχε τοποθετηθεί σκόπιμα. Και, τέλος, σταματούσε πάνω σε μια πλάκα, κάτω από την οποία βρήκαν έναν τάφο, μέσα στον οποίο υπήρχε ανθρώπινος σκελετός που ευωδίαζε. Η κεφαλή ακουμπούσε σε στρογγυλή πέτρα, σαν προσκέφαλο. Απείχε, όμως, μέχρι 30 εκατοστά από το σώμα και έλειπε η κάτω σιαγόνα. Στο σημείο του στόματος υπήρχε κεραμίδι βυζαντινής εποχής, που πάνω του ήταν χαραγμένος ένας Σταυρός. Read the rest of this entry ?

h1

Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΑΦΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΣΟ

19/12/2012

.

.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης ο ράπτης από τη Θάσο

 .

Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 20 Δεκεμβρίου 1652

Ο άγιος καταγόταν από το χωριό Μαριές της Θάσου. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών τον έφεραν κάποιοι συμπατριώτες του στην Κωνσταντινούπολη, όπου τον οδήγησαν σε κάποιο Χριστιανό στον Γαλατά ,για να μαθαίνει ράφτης.

Μια μέρα ο μάστοράς του τον έστειλε σε κάποιο Εβραίο έμπορο για ν’ αγοράσει κλωστές . Απ’ ό,τι φαίνεται διαφώνησε με τον έμπορο για την τιμή ή προσπαθούσε να τον γελάσει ο έμπορος. Την ώρα εκείνη φώναξε ο Χότζας από τον μιναρέ για την μεσημεριανή προσευχή. Όπότε ο Εβραίος έμπορος άρπαξε την ευκαιρία και άρχισε να φωνάζει τόσο προς τον Χότζα όσο και προς τους άλλους Τούρκους :

– Δεν ακούτε τούτο το παιδί που βρίζει την πίστη σας και το προσκύνημά σας ;

Μόλις το άκουσαν αυτό οι Τούρκοι πίστεψαν τον Εβραίο, άρπαξαν τον νεαρό Ιωάννη , τον έδειραν αλύπητα και τον πήγαν στον Βεζίρη, όπου μαρτύρησαν ότι έβρισε την πίστη τους. Ο άγιος ορκιζόταν πως τον συκοφάντησε ο Εβραίος. Ο Βεζίρης, καθώς είδε ότι είχε να κάνει με ένα παιδί, το λυπήθηκε και του λέει :

– Έλα να γίνεις Τούρκος , να γλυτώσεις τη ζωή σου και να σ’ έχω κοντά μου, να σε τιμήσω και να σε πλουτίσω .

Προσπαθούσε έτσι με υποσχέσεις και κολακείες να τον απομακρύνει από τον Χριστό. Όμως το ευλογημένο παιδί του απάντησε, δεν πρόκειται ν’ αρνηθώ ποτέ τον γλυκύτατό μου Ιησού Χριστό, ακόμα κι αν μου κάνετε μύρια βάσανα , ακόμη κι αν μου χαρίσετε ολόκληρο το βασίλειό σας.

Τότε ο Βεζίρης διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Τον οδήγησαν στην αγορά, εκεί που ήσαν τα εργαστήρια των γουναράδων , μπροστά στο λουτρό, απέναντι από τη βρύση και τον παρέδωσαν στον δήμιο. Εκείνος τον γονάτισε και ,θέλοντας να τον φοβίσει, κατέβαζε το σπαθί και τον χτυπούσε στον τράχηλο, κόβοντάς τον λίγο λίγο. Βλέποντας τελικά ότι ο άγιος δεχόταν τον θάνατο με μεγάλη χαρά , χωρίς να δειλιάζει καθόλου, κατέβασε με δύναμη το σπαθί και τον αποκεφάλισε.

Έτσι ο δεκατετράχρονος Ιωάννης από τη Θάσο, ο ράφτης , έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.

Τη νύχτα ευσεβείς Χριστιανοί πήραν το άγιο λείψανο και το ενταφίασαν στο Μπέγιογλου.

.

.

ΠΗΓΗ

.

.

.

h1

Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΙΟΠΟΛΙΤΗΣ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

26/11/2012

.

.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΧΙΟΠΟΛΙΤΗΣ

 .

Μαρτύρησε στις Κυδωνίες ( Αϊβαλί) στις 26 Νοεμβρίου 1807

Ο άγιος γεννήθηκε στην πόλη της Χίου. Όταν ήταν εννέα μηνών ορφάνεψε από μητέρα και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Έτσι το παιδί γνώρισε την μητριά για μητέρα. Σε ηλικία κάτω των δέκα ετών τον έβαλε ο πατέρας του κοντά σε ένα ξυλογλύπτη για να μάθει την τέχνη. Ενώ το συνάφι βρισκόταν στα γειτονικά Ψαρά και δούλευε το τέμπλο του Αγίου Νικολάου ,εξαιτίας της απότομης συμπεριφοράς του πρωτομάστορα και της παιδικής αφέλειας, ο μικρός Γεώργιος μπήκε παρέα με κάποιους γνωστούς σε ένα καράβι και βγήκε στην Καβάλα. Εκεί, μια ημέρα, παρακινημένος από άλλα παιδιά , πήγαν να κλέψουν καρπούζια. Ο αγροφύλακας πρόφθασε να συλλάβει μόνο τον μικρό Γεώργιο και τον πήγε στον δικαστή. Τότε το παιδί από φόβο αρνήθηκε την αγία πίστη του . Ένας από τους Αγαρηνούς τον πήρε σπίτι του και μετά καιρό τον έδωσε σε άλλον. Οι συγγενείς του παιδιού δεν ήξεραν τίποτε από αυτά.

Ο Γεώργιος έπιασε να δουλεύει ναύτης σε κάποιο καράβι. Κάποτε το καράβι έπιασε στο λιμάνι της Χίου και ξεφόρτωνε το εμπόρευμά του. Ένας Χιώτης συγγενής γνώρισε τον Γεώργιο και τον χαιρέτησε, εξεπλάγη όμως όταν άκουσε να τον προσφωνούν Αχμέτη . Του λέει έκπληκτος : Τι είναι αυτό που ακούω; Το παιδί δεν αποκρίθηκε μόνο γύρισε άφωνο στο καΐκι, γιατί μέσα του πάντα βασανιζόταν πικρά από τύψεις για την πτώση του. Σε άλλο ταξίδι του προσπάθησε να συναντηθεί με τον πατέρα του αλλά δεν τα κατάφερε διότι απουσίαζε. Στο τρίτο ταξίδι του και φορώντας πλέον χριστιανικά ενδύματα συνάντησε επιτέλους τον πατέρα του ο οποίος τον δέχτηκε με κλάματα, μη μπορώντας να πιστέψει τη συμφορά που τους είχε βρει. Γνωρίζοντας πως δεν γινόταν το παιδί να ζήσει στη Χίο και με συμβουλή του πνευματικού του πατέρα, τον πήγε με το καΐκι του στις Κυδωνίες, όπου τον παρέδωσε σε κάποιο γνωστό του, πιστό Χριστιανό. Ήταν τότε ο άγιος δέκα ετών. Ο άνθρωπος αυτός τον έστειλε να μείνει μαζί με άλλους εργάτες στα κτήματά του και να εργάζεται , περισσότερο όμως για να είναι μακριά από τα μάτια των Τούρκων, μήπως και τύχαινε να τον αναγνωρίσει κάποιος. Εκεί έμεινε και εργαζόταν μέχρι την ηλικία των είκοσι ετών, ζώντας φρόνιμα και με ευσέβεια. Είχε κάνει το λάθος όμως να αποκαλύψει το μυστικό του σε κάποια γερόντισσα που την είχε σαν παραμάνα του. Μεγαλώνοντας άρχισε να επισκέπτεται το Αϊβαλί όπου γνωρίστηκε μάλιστα και με πολλούς ντόπιους και έκανε και φιλίες. Συνέβη να γνωρίσει και κάποια κοπέλα με σκοπό τον γάμο. Οι δικοί της ρωτώντας για την κατάσταση του Γεωργίου έμαθαν από την ηλικιωμένη γυναίκα και το μυστικό της εξώμοσής του αλλά εκτιμώντας τα καλά που είχε ο νέος δεν τους πείραξε το γεγονός. Ενώ όμως ετοιμαζόταν ο γάμος, ένας αδελφός της αρραβωνιαστικιάς οργίστηκε που ο Γεώργιος του ζήτησε να του επιστρέψει τα χρήματα που του είχε δανείσει και για να τον εκδικηθεί ο άθλιος πήγε και πρόδωσε το γεγονός της εξώμοσης στον πασά του Αϊβαλιού. Κάποιο φίλοι του νέου έμαθαν για την προδοσία και τον παρακινούσαν να φύγει αλλά εκείνος ούτε έφυγε ούτε κρύφτηκε, καθώς όλα τα χρόνια υπέφερε στην ψυχή του για το σφάλμα της άρνησης.

Ο κριτής διέταξε να τον φέρουν σιδηροδέσμιο μπροστά του.

Γιατί τόλμησες ν’ αφήσεις την πίστη μας και ν’ ακολουθήσεις πάλι αυτό που αρνήθηκες ;

Ο άγιος απάντησε:

Read the rest of this entry ?

h1

Ο ΕΚ ΓΡΑΝΙΤΣΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ Ο ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

25/03/2012

Το μαρτύριο τού Αγίου (Λεπτομέρεια συνθέτου εικόνος του Αγίου Μιχαήλ σε προσκυνητάρι του Ι.Ν. Υπαπαντής του Κυρίου, © λήψη Δημ. Τσιρόγλου).

.

.

Γράφει ο Δημήτριος Τσιρόγλου, συγγραφέας
.

.
Όλος ένθεος, ωράθης και θεόληπτος, εστώς προ βήματος, τυραννικού Μιχαήλ, και γλώσση εκραύγαζες, εν θεορρήμονι: Μόνος Κύριος, Χριστός εστιν ώ άνομοι, και Θεός πάντων των όντων.[1]

Γεννήθηκε στην Γρανίτσα (ή Γρανίτζα) των Αγράφων της Ευρυτανίας. Τέκνο ευσεβών,  θεοσεβών και φιλανθρώπων γονέων, του Δημητρίου και της Σωτήρας (Σωτηρίας), ανατράφηκε με τα ιδεώδη της Ορθοδοξίας μαθαίνοντας εξ απαλών ονύχων τα της χριστιανικής πίστεως θέσμια και καταρτιζόμενος θεολογικώς. Θανόντος του πατρός αυτού και αφού νυμφεύθηκε ήλθε στην πόλη της Θεσσαλονίκης αρχιερατεύοντος μάλλον του μητροπολίτου Θεοφάνους, εργαζόμενος ως αρτοπώλης, πιθανόν ως υπάλληλος αρτοποιού.

Ο  Μιχαήλ συνέχισε την ενάρετη ζωή του, με ελεημοσύνες προς τους φτωχούς και σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο προς την τοπική Εκκλησία. Λέγεται ότι προσέφερε σχεδόν όλα του τα κέρδη στους έχοντες χρείαν. Η εποχή στην οποία έζησε διακρίθηκε από την παρουσία στην πόλη σημαντικών προσωπικοτήτων της Εκκλησίας. Το περιβάλλον της μεταβυζαντινής Θεσσαλονίκης θα τον εμπνεύσει στο μαρτύριο. Ο Μιχαήλ διακατέχεται ήδη από θεία τρέλλα. Ζούσε εν αυτώ ο Χριστός.

Κάποια ημέρα ήλεγξε έναν μουσουλμανόπαιδα, ο οποίος είχε έρθει στο κατάστημα, που εργαζόταν ο Μιχαήλ, με σκοπό να αγοράσει τον άρτον τον επιούσιον. Ο Ευρυτάνας άγιος προσπάθησε να τον κατηχήσει, αλλά εις μάτην, αφού ο μικρός άπιστος κατέφυγε στους ομοθρήσκους του προς διαφώτισιν και δη σε διερχόμενο νομοδιδάσκαλο.
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

20/10/2011

Οι Τούρκοι σφάζουν στην Θεσσαλονίκη τον νεομάρτυρα Ιωάννη από την Μονεμβασιά.

Ο ιερέας πατέρας του καταγόταν από το Γεράκι, ενώ η μητέρα του από το γειτονικό χωριό Γούβες της Μονεμβασίας. Στις Γούβες, σύμφωνα με μαρτυρίες, τοποθετήθηκε εφημέριος ο πατέρας του Νεομάρτυρα και εκεί γεννήθηκε το 1758 ο Ιωάννης, γι’ αυτό και κατά πολλούς, πήρε την προσηγορία Γουβιώτης. Από μικρός ο Ιωάννης, προσπαθούσε να μιμείται τη ζωή του ιερέα πατέρα του, τον βοηθούσε στις δουλειές της Εκκλησίας, ενώ πάντα θυμόταν ότι αυτός ήταν “παπά υϊός” και έπρεπε να προσέχει τη συμπεριφορά του, ώστε να’ ναι παράδειγμα για τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Το έτος 1770 οι ορδές του Αλβανού Χατζή Οσμάν, αφού κατέπνιξαν κάθε σημείο ελληνικής αντίστασης, έφτασαν και στις Γούβες. Οι Αρβανίτες σκότωσαν τον πατέρα του Ιωάννη και στη συνέχεια αιχμαλώτισαν τον ίδιο και τη μητέρα του, ενώ τους πήραν μαζί τους στη Λάρισα, όπου εκεί πουλήθηκαν δύο και τρεις φορές ο καθένας ξεχωριστά. Ύστερα από δύο χρόνια ξαναπουλήθηκαν αλλά αυτή τη φορά αγοράσθηκαν από το ίδιο αφεντικό, έναν Τούρκο που είχε κτήματα και υποστατικά. Αυτός ο Τούρκος δεν είχε παιδιά και βλέποντας τα χαρίσματα του Ιωάννη, ο οποίος ήταν πολύ έξυπνος για την ηλικία του, πρόθυμος, πειθαρχικός και σβέλτος στη δουλειά, σκέφτηκε μαζί με τη γυναίκα του να τον κάνουν ψυχοπαίδι τους. Από τη στιγμή, λοιπόν, εκείνη, προσπαθούσε καθημερινά να τον διαστρέψει από την πίστη των χριστιανών και να τον κάνει Οθωμανό. Αρχικά, προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις και κατόπιν με φοβέρες και βασανισμούς, να κάμψει την αντίσταση του 15χρονου Ιωάννη, ο οποίος όμως έστεκε στερεός και ακλόνητος στη χριστιανική πίστη του.

Μια μέρα ο αφέντης κουράστηκε να παρακαλεί τον Άγιο να αλλαξοπιστήσει και θυμωμένος όπως ήταν, τον οδήγησε στην αυλή του Τζαμιού. Εκεί μαζεύτηκαν πολλοί Αγαρηνοί, που προσπαθούσαν με χτυπήματα, φοβέρες και σπαθισμούς να κάνουν τον Μάρτυρα να τουρκίσει. Η απάντηση όμως του Ιωάννη ήταν ξεκάθαρη: Εγώ δεν γίνομαι Τούρκος. Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θέλω να πεθάνω. Έφθασε όμως η νηστεία της Παναγίας, τον δεκαπενταύγουστο. Ο Τούρκος, μόλις κατάλαβε ότι ο Ιωάννης δεν ήθελε να χαλάσει τη νηστεία και να αρτυθεί, αποφάσισε να τον κλείσει σ’ ένα στάβλο. Εκεί τον κλειδαμπάρωσε για όλο το διάστημα των 15 ημερών και πότε τον κρεμούσε και τον κάπνιζε με άχυρα και πότε τον χτυπούσε με το σπαθί του προσπαθώντας να τον κάνει να φάει και να χαλάσει τη νηστεία. Αλλά ο Άγιος Ιωάννης όχι απλώς δεν έφαγε αρτυμένα φαγητά, αλλά ούτε καν τα δοκίμασε και παρακαλούσε και προσευχόταν στην Παναγία να τον βοηθήσει να μην αρτυθεί, ενώ προτιμούσε καλύτερα να θανατωθεί παρά να χαλάσει τη νηστεία. Ο αφέντης του, βλέποντας ότι δεν πείθεται, τον άφηνε νηστικό 2 και 3 ημέρες, χωρίς να του δίνει τίποτε να φάει. Εγώ είμαι παπά υϊός και πρέπει να φυλάγω καλλίτερα από τους γιους των λαϊκών τους νόμους και τα έθιμα της Εκκλησίας μας, γιατί όταν δεν φυλάμε τα μικρά, πώς μπορούμε να φυλάξουμε τα μεγάλα; Ύστερα από αυτή την απάντηση, εξαγριωμένος πια ο Τούρκος, στις 19 Οκτωβρίου 1773 του έδωσε μια θανατηφόρα μαχαιριά στην καρδιά, και, μετά από δύο ημέρες ο Άγιος Ιωάννης πέθανε και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Η μνήμη του τιμάται από την εκκλησία μας στις 21 Οκτωβρίου.