Archive for the ‘ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ’ Category

h1

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ BARLETTA ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟ Α ΜΙΣΟ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

06/10/2012

.

Η ελληνική κοινότητα της Barletta στην Νότια Ιταλία κατά το Α’ μισό του 19ου αιώνα

 .

Τα γεγονότα που οδήγησαν στην Ποιμαντορική Επίσκεψη του 1839 και οι πληροφορίες που αντλούμε από αυτή

 .

Βασίλειος Μήλιος

 .

Η πορεία μέσα στην ιστορία της ελληνικής κοινότητας στην Barlettaτης Νότιας Ιταλίας είναι το θέμα της διδακτορικής μου διατριβής, που βρίσκεται σε εξέλιξη με επόπτη καθηγητή τον κ. Ζαχαρία Τσιρπανλή.

Στην ανακοίνωσή μου στο περσινό «ΚΔ Συνέδριο της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας» προσπάθησα να δώσω ένα πρώτο συνοπτικό πανόραμα, ας μου επιτραπεί η αδόκιμη ίσως έκφραση, της διαδρομής της κοινότητας αυτής, όσο μου το επέτρεπε μια πρώτη προσέγγιση και μελέτη στις σωζόμενες ιστορικές πηγές. Κι όταν λέμε πρωτογενείς «πηγές», σ’ αυτήν την περίπτωση, εννοούμε κυρίως διάφορα έγγραφα που αφορούν την κοινότητα αυτή ή μεμονωμένα μέλη της. Δυστυχώς το αρχείο της κοινότητας δεν σώζεται, οπότε μιλάμε κυρίως για ληξιαρχικές πράξεις γάμων και συμβολαιογραφικά έγγραφα για την πρώτη περίοδο. Δηλαδή από το 1532 που ιδρύεται «επίσημα» η πρώτη κοινότητα από τους Έλληνες φυγάδες της Κορώνης της Πελοποννήσου, οι οποίοι με επικεφαλής τον Επίσκοπό τους Βενέδικτο εγκαταλείπουν σύσσωμοι την πατρίδα τους, την οποία κατέλαβαν οι Τούρκοι, και ένα μέρος από αυτούς εγκαθίσταται στην Barletta.

Η κοινότητα αυτή των Κορωναίων — από ότι φαίνεται μέσα από τα έγγραφα που σώζονται — ήταν αρκετά μεγάλη αριθμητικά και πολύ δραστήρια οικονομικά. Ορισμένα από τα μέλη της ήταν πολύ πλούσιοι και πριν εγκατασταθούν στην Barletta και θεωρούνταν ήδη «ευγενείς» όταν εγκαταστάθηκαν εκεί.

Η οικονομική ευρωστία και η υψηλή θέση των Ελλήνων μέσα στην κοινωνία της Barletta είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό σε όλη την πορεία της κοινότητας. Το να είναι κάποιος μέλος της ελληνικής κοινότητας της Barletta, δεν σήμαινε ότι ήταν ένας φτωχός κατατρεγμένος Έλληνας φυγάς από την τουρκοκρατούμενη πια Ελλάδα, μα ότι ανήκε σε μια προνομιούχα κοινωνική ομάδα των κατοίκων της Barletta, πολλά από τα μέλη της οποίας θεωρούνταν «ευγενείς». Με εισαγωγικά ή και ορισμένες φορές και χωρίς εισαγωγικά.

Η πρώτη αυτή ομάδα Ελλήνων εγκατέλειψε την Κορώνη οργανωμένα και μεταφέρθηκε στο Βασίλειο της Νεαπόλεως, που περιλάμβανε όλη τη Νότια Ιταλία και τη Σικελία, και που αυτή την εποχή είναι ισπανική κτήση με επικεφαλής έναν αντιβασιλιά, με πλοία που διέθεσε ο Βασιλιάς της Ισπανίας και αυτοκράτορας Κάρολος Ε’ των Αψβούργων.

.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

Ο ΙΕΡΩΝ ΤΩΝ ΣΥΡΑΚΟΥΣΩΝ ΩΣ ΗΓΕΜΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΚΥΡΟΥΣ

15/09/2012

Συρακούσες

.

.

Ο Ιέρων των Συρακουσών ως ηγεμών πανελληνίου κύρους.

Η συμβολή του Πινδάρου

 .

 .

Αντώνιος Β. Βράκας

 .

Ο Ιέρων είχε την εξουσία στις Συρακούσες για 12 σχεδόν έτη, από το 478/7 π.Χ., όταν διαδέχθηκε τον αδελφό του Γέλωνα, έως το 467/6 π.Χ., οπότε υπέκυψε στην χρόνια ασθένειά του. Μέσα σε αυτό το διάστημα διακρίθηκε στον πολιτικό και στον αθλητικό στίβο: κατετρόπωσε τους Ετρούσκους στην Κύμη της Κάτω Ιταλίας το 474 π.Χ. και τον Θρασυδαίο του Ακράγαντος το 472 π.Χ. Κέρδισε αρκετές πρωτιές στους Ολυμπιακούς και στους Πυθικούς Αγώνες.

Στόχος του ήταν να εδραιώσει την προσωπική του εξουσία στις Συρακούσες, να διατηρήσει την ηγεμονία της πόλεώς του στην ΝΑ Σικελία (την οποία κληροδότησε ο Γέλων), αλλά και να την διευρύνει κηδεμονεύοντας όσες περισσότερες πόλεις του νησιού και της Κάτω Ιταλίας μπορούσε. Προσωπικά πιστεύουμε ότι οι φιλοδοξίες του δεν ετερματίζοντο στα παραπάνω, αλλά ότι έφταναν μέχρι του σημείου να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των Ελλήνων ηγεμόνων όλου του ελληνικού κόσμου. Το αν το επέτυχε ή όχι είναι ζήτημα που υπερβαίνει τους στόχους της παρούσης εργασίας. Την ανωτέρω άποψή μας για την φιλοδοξία πρωτείου εκ μέρους του Ιέρωνος την στηρίζουμε στα εξής:

1. Τα ελληνικά κράτη της Σικελίας από το 480 π.Χ. κ. εξ. πλεονεκτούσαν έναντι των ελλαδικών στο ότι διέθεταν εδάφη πλουσιότερα και στο ότι δεν χρειάστηκε να πολεμήσουν με τους ξένους εχθρούς τους για πολλές δεκαετίες (με εξαίρεση την ναυμαχία της Κύμης που διεξήχθη εκτός Σικελίας). Αυτό συνέβαλε στην συσσώρευση πλούτου και στην γιγάντωση της αυτοπεποίθησης της ηγετικής ομάδος των Σικελιωτών, ιδιαίτερα δε των Δεινομενιδών….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

Συντομευμένος σύνδεσμος :     http://wp.me/p12k4g-1Y5 

.

,

h1

Αρισταίος, ο εκπολιτιστής τής Σαρδηνίας και τής Σικελίας

04/10/2011

Του Αθανάσιου Τσακνάκη

.

.

Ο Έλληνας ήρωας Αρισταίος ήταν γιός τού Θεού Απόλλωνα και τής Νύμφης Κυρήνης, τής όμορφης θυγατέρας τού Υψέα, που ήταν γιός τού Πηνειού. Σχετικά με την γέννησή του, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει: «ο Απόλλων ερωτεύτηκε μία παρθένο κόρη, η οποία ανατρεφόταν στο Πήλιο, ονομαζόταν Κυρήνη και ξεχώριζε στην ομορφιά, και την μετέφερε σ’ εκείνη την περιοχή τής Λιβύης, στην οποία αργότερα έχτισε πόλη, που εξαιτίας της ονομάστηκε Κυρήνη, ενώ σ’ εκείνο το μέρος ο Απόλλων απέκτησε από την Κυρήνη έναν γιό, τον Αρισταίο, τον οποίο, όταν ήταν νήπιο, παρέδωσε στις Νύμφες, γιά να τον αναθρέψουν, και αυτές έδωσαν στο παιδί τρία ονόματα, αποκαλώντας τον Νόμιο και Αρισταίο και Αγρέα».

Ο Αρισταίος

Ζώντας ανάμεσα στις αθάνατες Νύμφες, ο φιλομαθής Αρισταίος διδάχθηκε την πήξη τού γάλακτος και την κατασκευή τού τυριού, την δημιουργία κυψελών γιά την εκτροφή μελισσών και την παραγωγή μελιού, καθώς και την καλλιέργεια τής πολύτιμης ελιάς, ενός ιερού γιά τους Έλληνες δέντρου. Πρώτος αυτός, σύμφωνα με την μυθολογική παράδοση, δίδαξε στους ανθρώπους τις ανωτέρω γνώσεις, μαζί με πολλές άλλες, σχετικές με την καλλιέργεια τής γης, την κτηνοτροφία και την φροντίδα των καρποφόρων δένδρων. Η προσφορά του στον ανθρώπινο πολιτισμό ήταν τόσο αξιόλογη, ώστε «εξαιτίας τής χρησιμότητας αυτών των ανακαλύψεων, οι ευεργετημένοι άνθρωποι τίμησαν τον Αρισταίο με ισόθεες τιμές, όπως είχε γίνει και με τον Διόνυσο».

Αργότερα ο Αρισταίος ταξίδεψε στην Βοιωτία, αγάπησε και νυμφεύτηκε την Αυτονόη, μία από τις περιζήτητες θυγατέρες τού Κάδμου, και απέκτησε έναν γιό, τον Ακτέωνα, που είχε την ατυχία να κατασπαραχθεί από τα ίδια τα σκυλιά του. Η αιτία ενός τόσο φριχτού θανάτου ήταν η ακόλουθη: ο Ακτέων συνήθιζε να αφιερώνει τα καλύτερα θηράματά του στο ιερό τής Αρτέμιδας, προς τιμήν τής Θεάς, αποβλέποντας σε μελλοντικό γάμο του μαζί της, και παράλληλα ισχυριζόταν ότι στο κυνήγι ήταν καλύτερος από την ίδια την Αρχιθηρεύτρια Παρθένο Αρτέμιδα. Η Θεά, λοιπόν, εξοργίστηκε από την υβριστική συμπεριφορά τού νεαρού και τον τιμώρησε αυστηρότατα.

Σχετικά με αυτή την τιμωρία, ο Διόδωρος αναφέρει: «είτε, λοιπόν, επειδή χρησιμοποιούσε την λεία του γιά να ικανοποιήσει την επιθυμία του με την Θεά, η οποία δεν έχει σχέση με τον γάμο, είτε επειδή τόλμησε να πει ότι ο ίδιος είναι ικανότερος κυνηγός από την Θεά, στην οποία οι Θεοί έχουν παραχωρήσει την απαράμιλλη ικανότητα στο κυνήγι, η οργή τής Θεάς εναντίον του ήταν ομολογουμένως δίκαιη. Είναι, επίσης, πολύ πιθανό να μεταμορφώθηκε και να έλαβε την όψη των θηραμάτων του και να εξοντώθηκε από τα σκυλιά, τα οποία υποτάσσουν τ’ άλλα θηρία». Η αλληγορία τού διδακτικότατου μύθου είναι σαφής: όσοι κυνηγοί – και όχι μόνον αυτοί – δεν σέβονται την παρθενικότητα τής φύσης και τους ακατάλυτους νόμους τού φυσικού περιβάλλοντος, όσοι δεν τηρούν το εύλογο μέτρο και δεν επιδεικνύουν σύνεση και σωφροσύνη κατά την θηρευτική – και όχι μόνον αυτή – δραστηριότητά τους, και όσοι αποκτούν έπαρση με τις κατά καιρούς επιτυχίες τους σε διάφορους τομείς τού βίου τους, επισύρουν την δίκαιη τιμωρία τής Αειπαρθένου Αρτέμιδας, ισχυρής προστάτιδας τής Μητέρας Φύσης, σοφής επιτηρήτριας τής ορθής εφαρμογής τού φυσικού νόμου και εξέχουσας επόπτριας τής αναγκαίας φυσικής ισορροπίας.

Μετά τον τραγικό θάνατο τού Ακτέωνα, ο Αρισταίος επισκέφθηκε το Μαντείο των Δελφών, όπου ο Απόλλων, ο πατέρας του, τού προείπε την μετάβασή του στην νήσο Κέα και τις τιμές που θα δεχόταν από τους Κείους. Η Μυθολογία μάς αποκαλύπτει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες γιά το ταξίδι στο νησί: «εκείνος, λοιπόν, έπλευσε σ’ αυτό το νησί και – επειδή είχε εξαπλωθεί λοιμός στην Ελλάδα – έκανε θυσία υπέρ όλων των Ελλήνων. Η θυσία έγινε κατά την ανατολή τού άστρου τού Σείριου, τότε που πνέουν οι ετησίες, οπότε σταμάτησε η λοιμώδης νόσος. Μόνον αυτό αν συλλογιζόταν κάποιος, δικαιολογημένα θα θαύμαζε την ιδιαιτερότητα των περιστάσεων: εκείνος που είδε τον γιό του να πεθαίνει από τα σκυλιά, ο ίδιος έβαλε τέλος στην επίδραση τού ουράνιου αστέρα – που είχε το ίδιο όνομα, και γιά τον οποίον πίστευαν ότι εξοντώνει τους ανθρώπους – και έγινε αίτιος σωτηρίας των άλλων ανθρώπων». Ως απαραίτητη διευκρίνιση ας σημειωθεί, σε αυτό το σημείο, ότι το άστρο τού Σείριου ήταν γνωστό και ως άστρο τού Κυνός, δηλαδή τού Σκύλου. Αρκετοί Έλληνες, μεταξύ των οποίων και ο διάσημος φιλόσοφος Σωκράτης, συνήθιζαν να ορκίζονται στο όνομα αυτού τού άστρου, χρησιμοποιώντας την έκφραση «μα τον Κύνα».

Σημαντικότατη, εξάλλου, υπήρξε η συμβολή τού Αρισταίου στον εκπολιτισμό και εξευγενισμό των πληθυσμών τής Σαρδηνίας και τής Σικελίας. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει περιληπτικά ότι «ο Αρισταίος άφησε απογόνους στην Κέα και μετά επανήλθε στην Λιβύη, απ’ όπου κατέπλευσε στην νήσο Σαρδηνία, ωθούμενος σ’ αυτή την αναχώρηση από την Νύμφη μητέρα του. Εγκαταστάθηκε εκεί, αγάπησε το νησί λόγω τού κάλλους του, έκανε φυτείες και εξημέρωσε τον τόπο που πριν ήταν άγριος. Εκεί, επίσης, απέκτησε δύο παιδιά: τον Χάρμο και τον Καλλίκαρπο. Μετά επισκέφτηκε και άλλα νησιά, ενώ στην Σικελία παρέμεινε γιά αρκετό καιρό και, λόγω τής αφθονίας των καρπών τού νησιού, και τού πλήθους των ζώων που έβοσκαν εκεί, φιλοτιμήθηκε να επιδείξει στους εντόπιους τις δικές του ευεργεσίες. Γι’ αυτό – λένε – ο Αρισταίος τιμήθηκε ιδιαιτέρως, ως Θεός, από τους κατοίκους τής Σικελίας, και μάλιστα από εκείνους που μαζεύουν τον καρπό τής ελιάς».

Ο ήρωας, ωστόσο, περιηγήθηκε και πολλές άλλες περιοχές τής Μεσογείου, ενώ το τέλος του – αποθέωση ή φυσικός θάνατος; – παρέμεινε από τότε ένα άλυτο μυστήριο. Από την ίδια πάντοτε πηγή μαθαίνουμε ότι «βρέθηκε στην Θράκη γιά να συμμετάσχει στις οργιαστικές τελετές τού Διονύσου, συναναστράφηκε τον Θεό και από αυτόν έμαθε πολλά χρήσιμα πράγματα. Αφού, λοιπόν, κατοίκησε γιά αρκετό χρόνο στο όρος που ονομάζεται Αίμος, έγινε άφαντος και τού έλαχαν αθάνατες τιμές, όχι μόνον από τους εκεί βαρβάρους, αλλά και από τους Έλληνες».

 .

 .

.

h1

MAGNA GRECIA ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ GRECANICA

04/05/2011

.

.

magna grecia και η διάλεκτος grecanica

.

.

Της Δήμητρας Κρουστάλλη

.

.

Οι άκρες της ελληνικής γλώσσας

«Πριν 100 χρόνια λέγανε πως πεθαίνει η γλώσσα. Ακόμη όμως τη μιλάμε». Ο καθηγητής Σαλβατόρε Σικούρο διατυπώνει τη φράση σε άπταιστα ελληνικά. Μπορεί να είναι Ιταλός αλλά κατάγεται από τα ελληνόφωνα χωριά της Νοτίου Ιταλίας. Τα νέα ελληνικά τα έμαθε από κασέτες στα 50 του χρόνια. Ως τότε ήξερε μόνο τα γκρεκάνικα, τη γλώσσα που μιλούσαν οι γονείς του και οι παππούδες του. Τώρα στη Νότιο Ιταλία είναι πιο εύκολο να μάθει κανείς νέα ελληνικά παρά την τοπική διάλεκτο. Οι δάσκαλοι από την Ελλάδα κάνουν μαθήματα όχι μόνο στα σχολεία αλλά και σε τμήματα ενηλίκων, για τα οποία μάλιστα δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πολλοί Ιταλοί από τα κοντινά χωριά. «Οι νέοι πλέον δεν μιλάνε τη διάλεκτο, όπως παλιά», επισημαίνει ο κ. Σικούρο, «και δεν μπορούν να τη μάθουν στα παιδιά τους. Αλλά όπως σας είπα και πριν από 100 χρόνια έλεγαν πως η γλώσσα και οι παραδόσεις μας θα χαθούν…».
.
.
.
Η συνέχεια στο κείμενο ΕΔΩ
.
.

h1

ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ

14/04/2011

ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ
(μέσα από μια εικαστική ματιά)

«ΞΥΛΙΝΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ»

Καθαροδευτέρα, δρώμενη τριλογία με φαλλοφόρια, κούλουμα, χαρταετούς. Ο γιορταστές τραγουδάνε:

«Έφυγεν η Αποκριά,
με γλέντια, με παιγνίδια,
κι εμπήκεν η Σαρακοστή
μ’ ελιές και με κρομμύδια».

Αντιφώνημα από τον άλλο χορό:

«Τ’ ακούτε τι παρήγγειλεν,
η Καθαρή Δευτέρα;
Πεθαίν’ ό κρέος, πέθανε,
ψυχομαχάει ό Τύρος,
σηκώνει ό Πράσος την ουρά
κι ό Κρέμμυδος τα γένια».

Και παίρνει την απάντηση:

«Εψώφησε ό Λουκάνικος,
ψυχομαχάει ό Τύρος,
κι η Βρούβα, η παλιόβρουβα,
στέκεται στην καβάλα,
να πέσει στην τσουκάλα».

Κι ή Αποκριά, πού παρομοιάζεται με γριά, τ’ ακούει:

«Μωρή γριά κατσικομούρα,
κατσουφλιάρα και καμπούρα
μέσ’ τον Άδη κατεβαίνεις
κι άντρ’ ακόμα μάς γυρεύεις;;;
— Να ψυχομαχώ στο στρώμα,
άντρα θα γυρεύω ακόμα…»

Και για το μασκαρά μοιρολογάνε:

«Μουτζούρη τον επήγανε,
μουτζούρη τον εθάψανε
και γράφανε στην άκρη:
Εδώ κοιμάται ήσυχα,
ένας μεγάλος φουκαράς,
πού η δουλειά τον ήτανε
να είναι μασκαράς,
μια φορά το χρόνο, μόνο

Ο φαλλοφόρος εξακολουθεί να παινεύει την Αποκριά:

«Το βρακί σου έχει τρύπα,
κι από μέσα τρέχει γλύκα…»

Στην παλιά Μεγάλη Ελλάδα, στη σημερινή Νότια Ιταλία, όπου οι ελληνικές αποικίες από την αρχαιότητα, στον Τάραντα, καθώς γυρίζανε οι ψαρότρατες τα ψαροκάικα από το Ιόνιο πέλαγο, προσπερνούσανε το φρουρημένο νησάκι στη μπούκα και μπαίνανε στο πόρτο, πριν λιμανοδέσουνε, γλάροι πετούσανε από πάνω τους και ξεφωνίζανε. Ανάμεσά τους ένας μεγαλόγλαρος, σαν αυτούς τούς ωκεανίσιους άλμπατρος με σωληνένια ρουθούνια. Ήτανε το «ξύλινο περιστέρι», ό σημερινός χαρταετός την Καθαροδευτέρα, πού πρώτος έφτιαξε ένας σπουδαίος Έλληνας επιστήμονας ό Ταραντίνος Αρχύτας και πρωτοπέταξε στον αγέρα τον 5ο αιώνα π.Χ., κι όχι αυτός πού λένε πώς μάς ήρθε από την Άπω Ανατολή, την Ιαπωνία, την Κίνα, την Ινδονησία, την Κορέα. Αυτές οι χώρες πήρανε το χαρταετό από τον Τάραντα και τον ξαπλώσανε σ’ όλο τον κόσμο, γιατί είχανε μάθει να φτιάχνουνε χαρτί.

*********

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 3 ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

29/03/2011

 

 

 

Οι Σικελικοί Εσπερινοί

1281.—Η αιματηρή επανάσταση, γνωστή με το όνομα Σικελικός Εσπερινός.

Το 1281 ο Κάρολος Ανδεγαυός συμμάχησε με τον πάπα, με τον Φίλιππο του Κουρτεναί, διάδοχο του λατινικού θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως και τους Βενετούς και σχεδίασε μαζί τους επίθεση κατά της αυτοκρατορίας με σκοπό την αποκατάσταση της λατινικής κυριαρχίας στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Στη συμμαχία προσχώρησαν οι Δεσπότες της Ηπείρου, ο τσάρος των Βουλγάρων κι ο ηγεμόνας των Σέρβων.

Η κίνηση κατά της αυτοκρατορίας ματαιώθηκε όταν ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος υποκίνησε μαζί με τον διάδοχο του εκθρονισμένου βασιλιά της Σικελίας Μαμφρέδου, Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας, την εξέγερση του σικελικού λαού στο Παλέρμο. Η αιματηρή επανάσταση, γνωστή με το όνομα Σικελικός Εσπερινός ξέσπασε το βραδάκι της 30ης Μαρτίου του 1281 με ασήμαντη αφορμή και κατέληξε στη σφαγή των Γάλλων του νησιού και στην καταστροφή του στόλου του Καρόλου. Λίγους μήνες αργότερα ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας αποβιβάστηκε στη Σικελία.

 

 

 

 

Η Σφαγή της Χίου, του διάσημου Γάλλου Ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά

 

1822.—Τουρκικός στόλος εκ 34 πλοίων υπό τόν Καπουδάν πασσάν Καραλήν καταπλέει είς Χίον, πυρπολεί τήν πόλιν καί προβαίνει είς ανηκούστους σφαγάς καί λεηλασίας, αίτινες παρετάθησαν επί δεκαπενθήμερον καί επεξετάθησαν καί είς τό εσωτερικόν τής νήσου. Η ευδαίμων έως τότε Χίος μετεβλήθη είς φρικώδη ερείπια. 30.000 έκ τών κατοίκων της εσφάγησαν, 47.000 εξηνδραποδίσθησαν καί χιλιάδες νεαρών γυναικών καί κορασίδων μετεφέρθησαν είς τά σκλαβοπάζαρα τής ‘Ανατολής. Οι Τούρκοι απηγχόνισαν, έξ άλλου, είς τήν κεντρικήν πλατείαν τού Βουνακίου τόν μητροπολίτην Χίου Πλάτωνα Φραγκιάδην, καί όλους τούς προκρίτους, αφού τούς υπέβαλον είς ανατριχιαστικά μαρτύρια. Η σφαγαί τής Χίου προεκάλεσαν παγκόσμιον αποτροπιασμόν, ενίσχυσαν δέ τόν φιλελληνισμόν είς τήν Ευρώπην. Περίφημον κατέστη τό ποίημα «Τό Έλληνόπουλο», πού έγραψε ό Βίκτωρ Ουγκώ (1828) καί τό οποίον αναφέρεται είς τάς σφαγάς τής Χίου. (Τό ποίημα αυτό τού μεγάλου Γάλλου ποιητού έχει μεταφρασθή από τόν Κ. Παλαμάν).

 

 

 

Ο μεγάλος πολιτικός Χαρίλαος Τρικούπης (1832 - 1896)

1896.—Ο Χαρίλαος Τρικούπης, έπειτα από βραχείαν καί οδυνηράν ασθένειαν, αποθνήσκει είς τάς Κάννας τής Γαλλίας, όπου είχε αποσυρθή πλήρης πικρίας, μετά τήν αποτυχίαν του είς τάς εκλογάς τού προηγουμένου έτους. Ο Θάνατος το μεγάλου πολιτικού εθρηνήθη από όλους τούς Έλληνας, ανεξαρτήτως κομματικής αποχρώσεως, ώς εθνική απώλεια, γενική δέ υπήρξεν ή αντίληψις ότι διά τούτου ηνοίγετο δυσαναπλήρωτον κενόν είς τήν πολιτικήν εξέλιξιν τής χώρας. Ο Χ. Τρικούπης επολιτεύθη αρχικώς υπό τόν Αλέξανδρον Κουμουνδούρον, αλλά κατόπιν συνέπηξε ίδιον κόμμα (σύστημα όπως τό απεκάλει). Διετέλεσε πολλάκις πρωθυπουργός καί υπουργός καί ειργάσθη αόκνως καί μετά συνεπείας διά τήν αναδιοργάνωσιν τού κράτους καί τήν εθνικήν ανασυγκρότησιν.

 

 

.

h1

ΟΙ ΣΙΚΕΛΙΚΟΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΙ

29/03/2011

Η εξέγερση των Σικελιωτών ενάντια στην Γαλλική κυριαρχία έξω από την Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος

.

.

Οι Σικελικοί Εσπερινοί

(το απόγειο της Βυζαντινής Διπλωματίας)

 ..

 …

Steven Runciman, Σικελικοί Εσπερινοί, εκδ. Γκοβόστη, 2003

.

Το 1282 το Πάσχα έπεφτε νωρίς, στις 29 Μαρτίου.

Όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα το νησί της Σικελίας φαινομενικά ήταν ήρεμο. Στο λιμάνι της Μεσσήνης ήταν αγκυροβολημένη μια μεγάλη αρμάδα των Ανζού. Βασιλικοί πράκτορες, δίχως να ενδιαφέρονται για την έχθρα των σκυθρωπών χωρικών, περιόδευαν ανά το νησί και επιτάσσανε όσα αποθέματα δημητριακών έβρισκαν και συγκέντρωναν αγέλες βοοειδών και χοίρων για να εξασφαλίσουν τα τρόφιμα της εκστρατείας, καθώς και άλογα για τους ιππότες.

Ο βασιλικός Βικάριος και κυβερνήτης του νησιού Χεριβέρτος της Ορλεάνης, ήταν εγκατεστημένος στη Μεσσήνη, στο φρούριο του Ματεργκριφόν, τον «τρόμο των Ελλήνων», χτισμένο έναν αιώνα πριν, από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Στο Παλέρμο, ο δικαστικός εκπρόσωπος Ιωάννης του Σαιν Ρεμύ, ετοίμαζε τη γιορτή στο παλάτι των Νορμανδών Βασιλέων.

Κανένας από τους Γάλλους αξιωματούχους και κανένας από τους στρατιωτικούς που διοικούσαν τα σαράντα δύο φρούρια για τον έλεγχο της ενδοχώρας δεν είχε παρατηρήσει κάτι περισσότερο από τη συνηθισμένη εχθρότητα που τους έδειχναν οι υποτελείς.

Μεταξύ όμως των Σικελών, οι οποίοι γιόρταζαν την Ανάσταση του Χριστού με τα παραδοσιακά τους τραγούδια και χορούς στους δρόμους, η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη και εκρηκτική.
Η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος βρίσκεται μισό μίλι νοτιοανατολικά, πίσω από το παλιό τείχος του Παλέρμο, στο χείλος του μικρού φαραγγιού του ποταμού Ορέτο. Είναι εσωτερικά και εξωτερικά ένα αυστηρό κτίσμα. Τον θεμέλιο λίθο, τον έβαλε το 1177 ο Βάλτερ Όφαμιλ ή Βάλτερ «του Μύλου», ο αγγλογεννημένος Αρχιεπίσκοπος του Παλέρμο, μια μέρα που την είχε κάνει δυσοίωνη η έκλειψη του Ηλίου.

Ανέκαθεν τη δεύτερη μέρα του Πάσχα σ’ αυτήν την εκκλησία γινόταν κατά το έθιμο, πανηγύρι, και αυτή τη χρονιά, τη Δευτέρα (του Πάσχα), είχε φθάσει από την πόλη και τα γύρω χωριά, όπως συνηθιζόταν, πλήθος κόσμου, για να παρακολουθήσει την ακολουθία του Εσπερινού….

.

.

.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο : www.e-istoria.com

.

.

[  shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-JK

,

,