Archive for the ‘ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ’ Category

h1

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

17/07/2012

.

.

Το Μακεδονικό πριν από τον Μακεδονικό Αγώνα

.

18/10/2004

Ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών εις Ημερίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τον ηρωικό θάνατο του Παύλου Μελά.
.
Εύλογα η Εκκλησία της Ελλάδος συμμετέχει ενεργότατα στις ενδεδειγμένες εκδηλώσεις μνήμης, τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους Μακεδονομάχους όλων των περιόδων. Ομολογουμένως η διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα δεν εξαντλείται στην τετραετία 1904 – 1908. Η εκκίνηση του ταυτίζεται με τις αρχές του Ανατολικού Ζητήματος.¹ Η δε Ορθοδοξία τον είχε τέλεια συλλάβει σε χρόνους σκοτεινούς.

Η δε Ορθοδοξία τον είχε τέλεια συλλάβει σε χρόνους σκοτεινούς. Συγκεκριμένα ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Μελέτιος Πηγάς ο Α΄ διακήρυσσε στεντόρεια στους υποδούλους ομογενείς του: «Εσείς είσθε το γένος εκείνο το περιφρονημένον των ρωμαίων, το οποίον εκυρίευσεν όλην την οικουμένην με την δύναμιν των αρμάτων. Η πρώτη μοναρχία των Περσών μετετέθη εις Αιγυπτίους, από τους Αιγυπτίους εις Μακεδόνας, οι οποίοι ήσαν Έλληνες, το γνήσιον γένος σας. Από εκείνους δε εις τους Ρωμαίους, από τους οποίους εσείς και κρατάτε και λέγεσθε. Εσείς είσθε εκείνοι, των οποίων οι πατέρες εφώτισαν την οικουμένην, την ορθοδοξίαν της Χριστού πίστεως. Τα λείψανα είσθε εσείς της βασιλείας των Ρωμαίων, εσείς τα λείψανα της ορθοδοξίας».
Προφητικά προϊδεάζει πράγματι τους πιστούς ο επιφανής Μελέτιος Πηγάς για την Ορθοδοξία και την Ελληνικότητα της Μακεδονίας, την οποία επί αιώνες καταπατούσαν αλλογενείς και αλλόθρησκοι, συνάμα δε αδιάλειπτα εποφθαλμιούσαν τσάροι³ και αυτοκράτορες, Μεγάλες λεγόμενες Δυνάμεις, καθώς και νεοφανείς διεκδικητές, Ρουμάνοι και Βούλγαροι. Το δε περιεργότερο είναι ότι αξιώσεις προβάλλουν και στερούμενοι εθνικής συνειδήσεως⁴ και στοιχειώδους κρατικής υποστάσεως, όπως «οι αυστροκίνητοι και ιταλοκίνητοι πλεονάζοντες εκ των Αλβανών μουσουλμάνοι, ως και οι μειοψηφούντες περί την Σκόδραν Αλβανοί Χριστιανοί της Δυτικής Εκκλησίας»…
.

.
Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

18/06/2012

Γερμανός Καραβαγγέλης

.

.

ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ
.

.
γράφει ο ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΤΡΙΤΟΣ

(Επίκουρος Καθηγητής Α.Π.Θ.)
.

.
Με τον όρο Μακεδονικός Αγών εννοούμε τον ιδιόμορφο και πολυμέτωπο εκείνο πόλεμο, που διεξήχθη στην τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία και κράτησε περίπου σαράντα χρόνια, από το 1870 μέχρι το 1908.

m

Τα αίτια του μεγάλου αυτού αγώνα ήταν ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-78 με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, που εξέθρεψε τον βουλγαρικό επεκτατισμό και ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 με την άδοξη ήττα μας, η οποία σκόρπισε την γενική απογοήτευση.

m

Ο Μακεδονικός Αγώνας είχε τρεις φάσεις. Η πρώτη φθάνει μέχρι το 1887 και έχει ως κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα την προπαγανδιστική δράση των ξένων κομιτάτων. Η δεύτερη από το 1887 μέχρι το 1904 διακρίνεται για την τρομοκρατική δράση του βουλγαρικού κομιτάτου και η τρίτη από το 1904 μέχρι το 1908, συνιστά την ένοπλη αναμέτρηση Ελλήνων και Βουλγάρων, οι οποίοι εργάζονταν συστηματικά για τον εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας.

ν

Αρχικά οι Βούλγαροι επιχείρησαν να αλώσουν την ελληνική εθνική συνείδηση των Μακεδόνων με ειρηνικά μέσα. Όμως, όταν είδαν ότι η τακτική αυτή δεν ήταν αποτελεσματική, χρησιμοποίησαν βία. Στην αντίσταση του μακεδονικού ελληνισμού απάντησαν με τις συμμορίες των ενόπλων κομιτατζήδων. Τα αδίστακτα αυτά σώματα συνέτριβαν κάθε Μακεδόνα που αντιδρούσε στα σχέδιά τους και υποκινούσαν ταραχές και αναστατώσεις. Κύριος στόχος τους η εξόντωση των στελεχών του Ελληνισμού. Ιερείς, δάσκαλοι, επιστήμονες, προύχοντες, οικονομικοί παράγοντες επισύρουν την οργή τους.

,

Παράλληλα οι πράκτορες και τα ηγετικά στελέχη του κομιτάτου άρχισαν να διενεργούν έντονη προπαγάνδα, προκειμένου να προσελκύσουν τους Έλληνες στις ανθελληνικές τους βλέψεις. Είναι πολύ χαρακτηριστικά τα όσα αναγράφονται στην «Κυανή Βίβλο», που εξέδωσε το 1903 η Βρετανική Κυβέρνηση. «…η δολοφονία είναι το κυριότερον όπλον των βουλγαρικών κομιτάτων. Προ ουδενός υποχωρούσιν. Οι Έλληνες είναι κυρίως τα θύματά των. Κατά χιλιάδες εφονεύθησαν οι Έλληνες κατά τα τελευταία πέντε ή έξη έτη…αθώων και αόπλων εκβιάσεις, ληστείαι, δολοφονίαι ανδρών και γυναικών, ανελεήμονα βασανιστήρια ιερέων, ιατρών, διδασκάλων κατακρεουργήσεις, ναών εμπρησμοί… καταστροφή χριστιανών ορθοδόξων… γενική τρομοκρατία, πλημμύρα αίματος»….

μ

μ
.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο : www.e-istoria.com

,

,

[ shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-1LJ

,

,

 

 

 

 

 
.

h1

ΟΙ ΠONTIOI KAI O MAKEΔONIKOΣ AΓΩNAΣ

06/05/2012

 

.

.

ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
.

Μακεδονικός Αγώνας, ο αγώνας των Ελλήνων την περίοδο 1904- 1908, που ξεκίνησε ως αντίδραση στα επεκτατικά και αφομοιωτικά ως προς τη Μακεδονία σχέδια των Βουλγάρων. Πολλοί ήταν οι Πόντιοι που συμμετείχαν στο Μακεδονικό Αγώνα, είτε επώνυμοι είτε ανώνυμοι. Στους επώνυμους συγκαταλέγονταν οι μητροπολίτες Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίδης και Κορυτσάς Φώτιος Καλπίδης, καθώς και ο ναύαρχος Γεώργιος Κακουλίδης, ο στρατηγός Νεόκοσμος Γρηγοριάδης κ.ά.
Ο Φώτιος, κατά κόσμον Ηλίας Καλπίδης, γεννήθηκε στο Τσαγκράκ της Κερασούντας. Στην Κορυτσά βρέθηκε ως μητροπολίτης της σε ηλικία 42 ετών, αντικαθιστώντας τον Γερβάσιο Ωρολογά, που μετατέθηκε στην Καισάρεια. Ήταν το 1904, χρονιά ιδιαίτερα σκληρή. Βούλγαροι κομιτατζήδες, ρουμανίζοντες Βλάχοι, Αλβανοί εθνικιστές λυμαίνονταν την επαρχία του. Ο Φώτιος, με κέντρο δράσης την Κορυτσά, περιόδευε την ύπαιθρο της μητρόπολής του, πηγαίνοντας από χωριό σε χωριό, προσπαθώντας να στηλώσει το φρόνημα του καταπτοημένου ποιμνίου του. Σε όσους του έλεγαν να είναι προσεχτικός απαντούσε: «Αν πρέπει να κάνω, όπως μου λέτε, τότε για ποιο λόγο με έστειλαν εδώ απ’ την Πόλη;» Στην Κορυτσά ίδρυσε το σύλλογο «Τα Πάτρια», που απευθυνόταν κυρίως στους νέους. Η ασταμάτητη δράση του φρένιαζε τους αντιπάλους του. Τον προειδοποίησαν να «συμμορφωθεί» πολλές φορές, αλλά εκείνος συνέχιζε μαχητικότερος να κάνει ό,τι πίστευε. Το Σεπτέμβριο του 1906, έξω από το χωριό Βρατοβίτσα, τον σκότωσαν κομιτατζήδες και ρουμανίζοντες.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΣ ΔΥΤΙΚΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΝ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ

28/08/2011

Διάγραμμα πορείας του Σώματος Μελά

.

.

.

Η Είσοδος εις Δυτικήν Μακεδονίαν του Σώματος Παύλου Μελά (Μίκη Ζέζα) και ό Ηρωικός θάνατος τούτου

 Αι προσπάθειαι τού σώματος Καούδη δεν επρόκειτο να παραμείνουν μοναδικαί εις τα Κορέστια. Την νύκτα τής 27/28 Αυγούστου 1904 διήρχετο την Ελληνοτουρκικήν μεθόριον, παρά την Μονήν Μερίτσας (Οξυνείας), το σώμα τού Ανθυπολοχαγού Πυροβολικού Παύλου Μελά και ή αποφασιστική επέμβασις τού Ελληνικού Κράτους εις τα Μακεδονικά προβλήματα κατέστη πλέον γεγονός. Την 14ην Αυγούστου, όταν ό Μελάς επέστρεψεν εκ Κοζάνης, διωρίσθη υπό τής Μακεδονικής Επιτροπής αρχηγός όλων των ευρισκομένων εις Δυτικήν Μακεδονίαν Ελληνικών σωμάτων και αμέσως ήρχισε να καταρτίζη το σώμα του και να προετοιμάζη την είσοδόν του εις Μακεδονίαν. 0 από μακρού απορροφών τας σκέψεις του διακαής πόθος ήρχισε πλέον να πραγματοποιήται. Ολίγας ημέρας πριν διαβή μετά τού σώματός του τα σύνορα έγραφε εις την σύζυγόν του Ναταλίαν: «… Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα με όλην μου την ψυχήν και με την ιδέαν ότι είμαι υποχρεωμένος να τον αναλάβω. Είχα και έχω την ακράδαντον πεποίθησιν ότι δυνάμεθα να εργασθώμεν εν Μακεδονία και να σώσωμεν πολλά πράγματα. Έχων δε την πεποίθησιν ταύτην έχω και υπέρτατον καθήκον να θυσιάσω το παν όπως πείσω και Κυβέρνησιν και Κοινήν Γνώμην περί τούτου. . . ». Αποδεδειγμένος εξήρχετο εις την Μακεδονίαν εξωθούμενος από την φλόγαν ενός ειλικρινούς σταυροφόρου.

Το σώμα του αποτελούμενον εκ τριάκοντα ανδρών συνωδεύετο υπό τριών οδηγών, οι οποίοι κατά τας διαβεβαιώσεις των εγνώριζον καλώς τας περιοχάς διά των οποίων θα διήρχετο τούτο. Παρ’ όλα αυτά, ό ένας εξ αυτών ασθενήσας κατά την νύκτα τής διαβάσεως των συνόρων, παρέμεινεν εντός τού Ελληνικού εδάφους. 0 άλλος, ονομαζόμενος Αθανάσιος Βάγιας και καταγόμενος εκ Σπηλαίου, ευθύς ως προσήγγισε το σώμα εις την περιοχήν τού χωρίου του, εγκατέλειψε τούτο και έσπευσε μετά τού οπλισμού του εις Γρεβενά να ειδοποιήση τας Τουρκικάς Αρχάς. Αι τελευταίαι θορυβηθείσαι από την δημοσίευσιν εις τας Αθηναϊκάς εφημερίδας διακηρύξεως τού Μακεδονικού Κομιτάτου, σχετικής με την αποστολήν εις Μακεδονίαν ενόπλων σωμάτων, είχον ενισχύσει τας φρουράς των συνόρων και είχαν εντείνει τα μέτρα επαγρυπνήσεως. Τα μέτρα αυτά συνδυαζόμενα με το γεγονός, ότι ό απομένων εις το σώμα οδηγός ουδόλως εγνώριζε το έδαφος τής πορείας, εδυσχέραινον τας κινήσεις του. Επομένως άνευ οδηγών και με επαγρυπνούσας τας Τουρκικάς Αρχάς, ήρχισε το σώμα Μελά την κίνησιν προς Βορράν, παρεκλίνον ευρέως εκ τής κατευθύνσεώς του, βαδίζον κατά την νύκτα υπό βροχήν, άνευ τροφίμων και επί εντελώς ανωμάλου εδάφους, επιτυγχάνον όμως πάντοτε να αποφεύγη τα Τουρκικά αποσπάσματα. Τελικώς, μετά πορείαν ένδεκα ήμερών, έφθασεν εις την περιοχήν Χρουπίστης (Άργους Ορεστικού) και αφού διέβη τον Αλιάκμονα εισήλθεν εις Κωσταράζιον την νύκτα τής 7/8 Σεπτεμβρίου.

Εις Κωσταράζιον το σώμα Μελά παρέμεινεν επί τρεις ημέρας, προς ανάπαυσιν και επιδιόρθωσιν των υποδημάτων και των ενδυμάτων των ανταρτών, διά παρασχεθείσης βοηθείας από του Μητροπολίτου Καραβαγγέλη. Κατόπιν επεσκέφθη το Βογατσικόν, εις το οποίον επληροφορήθη τον εις Μοναστήριον φόνον του Θεοδώρου Μόδη και τας αγριότητας των κομιτατζήδων εις την Πρεκοπάναν, ως και τα τής δράσεως του σώματος Καούδη. Την 12ην Σεπτεμβρίου το σώμα κατέλυσεν εις την Μονήν του Αγίου Νικολάου του  Τσιριλόβου και την 17ην Σεπτεμβρίου εισήλθεν εις Πρεκοπάναν, όπου εφόνευσε τον Βουλγαροδιδάσκαλον και τον Εξαρχικόν ιερέα, οι οποίοι ετρομοκράτουν το χωρίον των και εβαρύνοντο με φόνους συγχωριανών των. 0 Μελάς συγκαλέσας τούς χωρικούς υπέμνησεν εις αυτούς την Ελληνικήν καταγωγήν των και τούς συνέστησε διά θερμοτάτης ομιλίας να επανέλθουν εις τούς κόλπους τής Μεγάλης Εκκλησίας, εκ τής οποίας διά τής βίας είχαν αποσπασθή.

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

.

.

h1

ΑΛΒΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΕΡΒΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

29/04/2011

.

.

.

Αλβανικές και σερβικές δραστηριότητες στη Μακεδονία
.

.

Παρόλο που η Εσωτερική Οργάνωση και οι βερχοβιστές δεν δημιούργησαν πολλά προβλήματα στους Τούρκους τη χρονιά του 1904, η Αλβανία και οι γειτονικές της περιοχές βυθίστηκαν και πάλι στην αναρχία όπως και Τον προηγούμενο χρόνο. Ο οπλαρχηγός Μπαϊράμ δεν είχε σταματήσει την παράνομη δραστηριότητά του. Οι δολοφονίες χριστιανών χωροφυλάκων συνεχίζονταν. Μεγάλες αντιδράσεις είχε ξεσηκώσει ο νέος φόρος στα αιγοπρόβατα, και το Φεβρουάριο του 1904 σοβαρές ταραχές ξέσπασαν στη Γιάκοβα. Ο Μπαϊράμ συγκέντρωσε 5.000 ενόπλους και χτυπήθηκε με το στρατηγό Σακίρ πασά, που είχε σταλεί με 19 τάγματα και πυροβολικό για να ενισχύσει τον τοπικό διοικητή Σεμσί πασά. Έγιναν άγριες μάχες στα υψώματα του Ούνικο, Μπόνικ και Ρέκα. Στα χωριά ανάμεσα στη Γιάκοβα και το Ιπέκ συγκεντρώνονταν όλο και περισσότεροι Αλβανοί και υπήρχε ο κίνδυνος οι φάρες της Μυρδιτίας να ενωθούν με τους στασιαστές στη Γιάκοβα. Όπως, όμως, είχε συμβεί και τον προηγούμενο χρόνο, ο Σακίρ έδειξε πυγμή και ως τα τέλη Μαρτίου είχε καταστείλει την ανταρσία.
Παρόλα αυτά, μόλις ο Σακίρ πασάς έφυγε για τα Σκόπια (απ’ όπου δεν επρόκειτο να επιστρέψει πριν από τα τέλη Ιουνίου), οι παράνομες δραστηριότητες στην επαρχία του γενικεύτηκαν. Οι φόνοι έγιναν καθημερινό φαινόμενο, με θύματα κυρίως εξαρχικούς και Βλάχους. Ο στρατός στα Σκόπια, που είχε μήνες να πληρωθεί, βρισκόταν σε αναβρασμό. Στις αρχές Ιουλίου οι αξιωματικοί στασίασαν και κατέλαβαν το τηλεγραφείο της Πρισρένης. Παρόμοια ήταν η αντίδραση των στρατιωτών στο Ιπέκ, οι οποίοι απαίτησαν, εκτός από την καταβολή των καθυστερουμένων, να αφεθούν ελεύθεροι οι Αλβανοί κρατούμενοι στη φυλακή του Ιπέκ, να απολυθούν οι χριστιανοί αγροφύλακες και χωροφύλακες, να υπάρξουν εξαιρέσεις από τη φορολογία στα κοπάδια και να μειωθεί η δεκάτη. Στην Πρισρένη ξέσπασαν διαμαρτυρίες εναντίον των μεταρρυθμίσεων και υπήρχε κίνδυνος η αναταραχή να επεκταθεί και στη Γιάκοβα, όπου το στασιαστικό πνεύμα κρυφόκαιγε από την αρχή της άνοιξης. Πράγματι, η κατάσταση εξελισσόταν πιο επικίνδυνα απ’ ό,τι τον προηγούμενο χρόνο• όπως, όμως, είχε συμβεί και στο παρελθόν, ο βαλής υποχώρησε κι έδωσε «μπέσα» (λόγο) στους Αλβανούς αρχηγούς ότι δεν θα πλήρωναν φόρο για τα κοπάδια τους, μήτε θα κατέβαλλαν ολόκληρη τη δεκάτη. Στις αρχές Οκτωβρίου, ο Χιλμί πασάς, που βρισκόταν στα Σκόπια, παρόλο που κατόπιν ισχυρίστηκε ότι είχε υποτάξει τους εξεγερμένους φύλαρχους, στην ουσία ενέκρινε τις παραχωρήσεις του βαλή. Το γεγονός είναι ότι δεν διέθετε επαρκείς δυνάμεις για να αντιμετωπίσει την κατάσταση μ’ επιτυχία. Οι παραχωρήσεις ήταν αναγκαίες, γιατί, ενώ ο ίδιος και ο βαλής πραγματοποιούσαν επίδειξη δυνάμεως εναντίον των Αλβανών στασιαστών, τα εξαρχικά σώματα ήταν ελεύθερα να παρενοχλούν τα χωριά που βρίσκονται στην περίμετρο της οροσειράς Καρά Νταγ (Τσέρνα Γκόρα). Το Δεκέμβριο, πάντως, έφτασε με ενισχύσεις ο αντιστράτηγος Νασέρ πασάς και κατόρθωσε να αποκαταστήσει την τάξη στο τρίγωνο Κουμάνοβο-Κράτοβο-Ιστίπ.
.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

h1

ΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΕΠΙΔΡΟΜΑΙ

21/04/2011

Σερραίοι όμηροι στο δρόμο προς τη Βουλγαρία

.

.

Οι Μακεδόνες από τούς μυθικούς χρόνους μέχρι τής κατακτήσεώς των υπό τών Ρωμαίων (146 π.Χ.) παρέμεινον προσηλωμένοι εις τά ιστορικά πεπρωμένα τού Ελληνισμού. Ή Μακεδονία απετέλει τό πρός Βορράν προπύργιον τής αμύνης τής Ελληνικής φυλής. ‘0 ιστορικός Πολύβιος χαρακτηριστικώς περιέγραψε την ιστορικήν αυτήν αποστολήν τών Μακεδόνων με την ακόλουθον αξιοσημείωτον περικοπήν: «Ποιαν και πόσον μεγάλην τιμήν πρέπει νά λάβουν οι Μακεδόνες, οι οποίοι τό μεγαλύτερον διάστημα τής ζωής των δεν παύουν νά πολεμούν πρός τους βαρβάρους διά την ασφάλειαν τών Ελλήνων». Κατ’ αρχάς επροστάτευσαν τήν Ελλάδα από τά διάφορα Ιλλυρικά φύλα. Μετέπειτα επικεφαλής όλων τών Ελλήνων κατετρόπωσαν τούς Πέρσας, τόν προαιώνιον εχθρόν τού τότε Ελληνισμού καί μετέφερον τόν ελληνικόν πολιτισμόν καί τήν ελληνικήν γλώσσαν εις τας χώρας τής Ανατολής. Απέκρουσαν δε πάντοτε τούς επιδρομείς τής Ελλάδος εξ οιασδήποτε κατευθύνσεως κι’ αν ήρχοντο αυτοί.
‘Ως τοιούτοι επιδρομείς πρέπει νά θεωρηθούν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι επωφελούμενοι από τας έριδας μεταξύ τών Ελλήνων, κατόρθωσαν νά κυριαρχήσουν όχι μόνον τής Ελλάδος καί τής Βαλκανικής, αλλά καί ολοκλήρου σχεδόν τού τότε γνωστού κόσμου. Η Μακεδονία παρέμεινεν υπό την κυριαρχίαν τών Ρωμαίων μέχρι τής δημιουργίας τής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (395 μ.Χ.), χωρίς ουδ’ επ’ ελάχιστον νά απολέση τόν ελληνικόν χαρακτήρα της. Ο Στράβων, περιοδεύσας τήν Βαλκανικήν, ή οποία ευρίσκετο τότε υπό τήν Ρωμαϊκήν κυριαρχίαν, συνήντησε τήν ελληνικήν φυλήν μέχρι τών Σκοπίων καί τών Βελεσσών, ελληνικούς δε συνοικισμούς καί πέραν τής οροσειράς τού Αίμου εις την κοιλάδα τού Δουνάβεως. Γράφει δε ως γενικόν συμπέρασμα εις τά «Γεωγραφικά» του: «είναι λοιπόν Ελλάς και ή Μακεδονία». 0 δέ ιστορικός Χέρτσμπεργκ λέγει ότι: «από τας δύο διοικήσεις τής επαρχίας του Ιλλυρικού, τής Μακεδονίας και τής Δακίας ή μεγάλη διοίκησις της Μακεδονίας περιελάμβανε και τόν Ευρωπαϊκόν Ελληνισμόν επί αιώνας. Και τούτο διότι αι εξ επαρχίαι αυτής, ή Μακεδονία από του Σκάρδου ή του Δουνάβεως, ήσαν και παρέμειναν, εξαιρουμένης τής Νέας ‘Ηπείρου, κυριώτατα ως η αληθής χώρα του Ευρωπαϊκού Ελληνισμού και μάλιστα μεθ’ όλων τών παλαιοτέρων και νεωτέρων ελληνικών φυλών».

.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

.

h1

92 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

28/03/2011

 

 

Αφιέρωμα του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων
σε συνεργασία με το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα
για τα 92 χρόνια από την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα.

Ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε ένας κρίκος στην αλυσίδα των εξεγέρσεων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αποτελεί μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γραμμένη με μαρτύρων αίμα, ηρωισμούς και ολοκαυτώματα. Αν και οι πρωταγωνιστές του προέρχονται από όλον τον Ελληνισμό, ωστόσο το κύριο βάρος του Αγώνα το σήκωσε ο ντόπιος πληθυσμός της Μακεδονίας.
Ο Αγώνας για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από την οθωμανική κυριαρχία άρχισε το 1821 ταυτόχρονα με την επανάσταση στη νότια Ελλάδα, αλλά δεν είχε αίσιο τέλος. Το ίδιο τέλος είχαν και οι επόμενες προσπάθειες απελευθέρωσης του 1854, του 1877-1878 και του 1896. Ο κίνδυνος για να χαθεί η Μακεδονία γινόταν ολοένα και μεγαλύτερος αφού αυξανόταν συνεχώς η βουλγαρική απειλή.

Ο Ελληνοβουλγαρικός ανταγωνισμός.
Το 1870 ήδη ο βουλγαρικός εθνικισμός είχε γίνει αποφασιστικός παράγοντας για τις εξελίξεις στη Μακεδονία, αφού εκείνη τη χρονιά ιδρύθηκε η βουλγαρική εκκλησία, η γνωστή Εξαρχία. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1878, με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, δημιουργείται με την υποστήριξη της Ρωσίας ένα ανεξάρτητο βουλγαρικό κράτος που περιλάμβανε ολόκληρη τη Μακεδονία, εκτός από την πόλη της Θεσσαλονίκης και τη Χαλκιδική. Αν και μερικούς μήνες αργότερα οι όροι της συνθήκης μεταβλήθηκαν και η Μακεδονία παρέμεινε υπό οθωμανική κυριαρχία, ωστόσο η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου δεν έπαυε να κεντρίζει τις επεκτατικές βλέψεις του νεοσύστατου βουλγαρικού κράτους. Μετά το 1870 αναπτύχθηκε έντονος ελληνοβουλγαρικός ανταγωνισμός στη Μακεδονία με την ίδρυση νέων σχολείων και φιλεκπαιδευτικών σωματείων. Όμως η βουλγαρική προπαγάνδα δυσκολευόταν να βρει πρόσφορο έδαφος.
Στη δεκαετία του 1890, οι βουλγαρικές προσπάθειες οργανώθηκαν σε νέες βάσεις. Το 1893 συστήθηκε στη Θεσσαλονίκη η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, ενώ στη Σόφια επιτροπές ανέλαβαν τη χρηματοδότηση, τον εξοπλισμό και την αποστολή ενόπλων σωμάτων με σκοπό τον βίαιο προσηλυτισμό του πληθυσμού της Μακεδονίας στην Εξαρχία και την εμφύσηση βουλγαρικής εθνικής συνείδησης.

Read the rest of this entry ?