Archive for the ‘ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ’ Category

h1

ΓΕΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΟΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

22/10/2013

.

.

..

 

.

Παντελὴ Καβακόπουλου, μουσικολόγου
.

.

.

ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΚΑΘΙΣΤΙΚΑ ΘΡΑΚΗΣ(…) Τὰ θρακιώτικα καθιστικὰ τραγούδια, ξεχωρίζουν ἀναμφισβήτητα ἀπό τὰ καθιστικὰ τοῦ ὑπολοίπου ἑλλαδικοῦ χώρου. Τὰ καθιστικὰ τῆς Θράκης, ἀποτελοῦν μία ἰδιαίτερη μορφολογικὴ κατηγορία. Παράλληλα, οἱ χορευτικοὶ σκοποὶ καὶ τὰ τραγούδια, παρουσιάζουν κι αὐτά μία ἐντονοτάτη ρυθμολογικὴ κινησιακὴ καὶ ἐκφραστική διαφοροποίηση, ἀναλόγως μὲ τὴν γεωγραφικὴ κατανομὴ τους, ἀλλά καὶ σοβαρὲς ἰδιοτυπίες – αὐτό ἰσχύει ἰδιαιτέρως γιὰ τοὺς χοροὺς τῆς δυτικῆς Θράκης – σχετικῶς μὲ τοὺς χοροὺς τῆς ὑπολοίπου Ἑλλάδος.(…)

(…) Θὰ ἤθελα ἐδῶ νὰ ἀναφερθῶ σχετικῶς μὲ τὴν συγγένεια, τοῦ Βυζαντινοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μέλους καὶ τοῦ θρακιώτικου δημοτικοῦ τραγουδιοῦ, ἐξ αἰτίας κοινοῦ φορέος. Ὁ Σαμουῆλ Μπομποβὺ λέει πὼς : «τὸ ἐκκλησιαστικό καὶ κοσμικὸ τραγούδι, ἔβγαινε ἀπό τὰ ἴδια στόματα». Παλαιότερα ὁ Π. Παπαχριστοδούλου, ἐπεσήμανε τὴν ἀλληλεπίδρασι τοῦ θρακιώτικου δημοτικοῦ τραγουδιοῦ καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας μέλους. (…)

(…) Οἱ μακρόσυρτες φράσεις τους, ταυτόσημες σχεδὸν μὲ τὰ ἀργά στιχηραρικὰ μέλη τῆς βυζαντινῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς, τὴν παρεμβολὴ μέσα στοὺς τρόπους ποὺ ἀκολουθοῦν, ἄλλων τρόπων, τὸν τρόπο ποὺ ἀποδίδονται, ἡ χροιὰ καὶ τὸ ὕφος τους, δὲν διαφέρουν ἀπό τὰ ἀργά μέλη τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς. Ἀποτελοῦν μία ξεχωριστὴ καὶ ἰδιότυπη κατηγορία μελῶν, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν ἴδια μουσικὴ λαογραφία τῆς Θράκης.(…)

(…) Ἄν θελήσουμε νὰ διατυπώσουμε τὶς χαρακτηριστικὲς διαφορὲς τῶν καθιστικῶν τραγουδιῶν τῶν παραλίων τοῦ Εὐξείνου, Σωζοπόλεως, Ἀγαθουπόλεως, σὲ σχέση μὲ τὴν γενικὴ μορφὴ τῶν καθιστικῶν τραγουδιῶν τοῦ κυρίως Ἑλλαδικοῦ χώρου καὶ τῆς δυτικῆς Θράκης, θὰ μπορούσαμε νὰ τὶς συνοψίσουμε στὰ ἑξῆς σημεῖα:….

 .

.

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com  

 .

.

.

Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται, μὲ τὴν αὐτονόητον πάντοτε ἀναφορά στὴν πηγὴ

.

.

.

 

h1

Η ΘΡΑΚΗ ΤΩΝ ΡΑΨΩΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ

07/10/2013

.

.

ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΕΛΟΣ.

.

ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΘΡΑιΚΕΣ ΑΟΙΔΟΙ-ΡΑΨΩιΔΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΟΙ


Κ. Γ. Κουρτίδης, Ιστορία της Θράκης


Οι Θράκες ούτοι αοιδοί, ραψωδοί και μουσικοί αποτελούν ιδιαίτερον γνώρισμα των αρχαίων θρακών και δίδουν όλως εξαιρετικήν και ιδιάζουσαν σημασίαν εις την προϊστορικήν του Ελληνικού βίου περίοδον. Κατά γενικήν ομολογίαν ούτοι υπήρξαν οι πρωτοπόροι και εισηγηταί της ποιήσεως και μουσικής εις τας Ελληνικάς χώρας. Από την ψυχράν του βορρά χωράν, την θράκην, ερρίφθησαν εις την πέραν του Όλυμπου Ελλάδα αι πρώται θρησκευτικαί ακτίνες. Είνε δε αξία ιδιαιτέρας προσοχής η εξαιρετική επιμονή, με την οποίαν οι Έλληνες μυθογράφοι, ποιηταί και ιστορικοί αποδίδουν εις την θράκην τους πρώτους της Ελλάδος αοιδούς, ραψωδούς και μουσικούς. Και αυτός ο Πλάτων εις τον Ίωνα λέγει, ότι από τους ποιητάς άλλοι μεν εξαρτώνται και ενθουσιάζονται από τον Μουσαίον, άλλοι από τον Ορφέα, οι δε περισσότεροι κατέχονται και κρατούνται από τον Όμηρον.

.

ΟΡΦΕΥΣ

.
Υπήρξεν ο αρχαιότερος μυθικός αοιδός των θρακών, των οικούντων παρά το Αιγαίον, των Κικόνων κατά πάσαν πιθανότητα. Κέντρα της δράσεως του ήσαν η πεδιάς του Έβρου, η παρά τον Όλυμπον Πιερία Θράκη, ο Παρνασσός και ο Ελικών. Ο Οβίδιος εις τας Μεταμορφώσεις του αποκαλεί τον Ορφέα Ροδόπειον. Ο Ορφεύς ήτο υιός του βασιλέως Οιάγρου ή κατά την μυθολογικήν εκδοχήν υιός του Απόλλωνος και της μούσης Καλλιόπης. Έλαβε δε σύζυγον την Ευρυδίκην.

Ο Ορφεύς, υιός Οιάγρου και Καλλιόπης, κατά τον μυθογράφον Κόνωνα εβασίλευσεν εις τους Μακεδόνας Πίερας, ως και εις την χωράν των Οδρυσών, διότι το γένος των Μακεδόνων και των θρακών εσέβετο πολύ τους σοφούς. Κατά δε τον Βεργίλιον εβασίλευσεν εις το όρος Ίσμαρον και την Ροδόπην, τα οποία ήκουον με έκστασιν την μουσικήν του Ορφέως

Read the rest of this entry ?

h1

ΑΚΡΙΤΑΙ – ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΑΣΜΑΤΑ – ΑΚΡΙΤΙΚΟΝ ΕΠΟΣ

03/09/2013

.

.

DigenisAkritas 1.

.

.

Δημ. Β. Οἰκονομίδου, Τακτικοῦ καθηγητοῦ τῆς Λαογραφίας.

 

Περιεχόμενα: Α’ΑΚΡΙΤΑΙ-Β’ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΑΣΜΑΤΑ-Γ’ΑΚΡΙΤΙΚΟΝ ΕΠΟΣ.

.

 Α’ ΑΚΡΙΤΑΙ

.

ΑΚΡΙΤΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣἈπό τοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου (7ος αἰ.), ἐγκαταλείφθη ἡ ἀπό τῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς χρονολογουμένη σύνθεσις τοῦ στρατεύματος ἐκ μόνον μισθοφόρων. Ἐφεξῆς ὁ στρατὸς συνεκροτεῖτο κατὰ βάσιν ἐξ ἐγχωρίων στοιχείων, κυρίως ἀπό ἀγρότας. Ἡ χώρα διῃρέθη εἰς  θ έ μ α τ α, ἤτοι στρατιωτικὰς ἐπαρχίας, ἐπί κεφαλῆς τῶν ὁποίων ἐτέθησαν στρατηγοὶ. Ἐν ταῖς ἐπαρχίαις αὐταῖς, παρεχωροῦντο ὑπό τοῦ Κράτους «τόποι στρατείας» ἤ «στρατιωτόπια», δηλονότι ἀγροκτήματα εἰς τοὺς ὑποχρέους πρὸς στράτευσιν, οἴτινες ἀνελάμβανον νὰ ἐκγυμνάζωνται στρατιωτικῶς καὶ νὰ διατηροῦν τὰ ὅπλα καὶ τοὺς ἵππους των. «Ὁ θεσμὸς, ἀληθῶς μεγαλοφυὴς ἐπινόησις, συνδυάζει τὸν ἐλεύθερον ἀγρότην μὲ τὴν γῆν…..καὶ τὸ αἴσθημα ἀφοσιώσεως πρὸς τὴν Αὐτοκρατορίαν….Ἀπό ἁπλοῦς χωρικοὺς, ἀκαθορίστου πολλάκις ἐθνικότητος, ἀβεβαίας πίστεως καὶ ἐπισφαλοῦς ἀφοσιώσεως, ὤθησεν ὁ θεσμὸς, χάρις εἰς τὴν διανομὴν ἐλευθέρου κτήματος, πρὸς τὴν καλλιέργειαν ἐθνικοῦ φρονήματος καὶ τὴν ἀνάγκην συνεχοῦς ἀσκήσεως».

Πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ ἐν λόγῳ στρατιωτικοῦ θεσμοῦ ἀνεπτύχθη βαθμιαίως ἡ ὀργάνωσις τῶν παραμεθορίων φρουρῶν. Αἱ μακριναὶ περιοχαὶ ἀπηλλάγησαν τῆς φορολογίας, οἱ δὲ πληθυσμοὶ τῶν ἐλευθερουμένων ἀπό κάθε βάρος περιοχῶν, ἀνελάμβανον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ καταρτίζουν φρουριακὰ σώματα, ἐντεταλμένα ν’ἀσκοῦν τὴν ἀστυνομίαν τῶν συνόρων, δηλαδὴ τοὺς «τὰς ἄκρας προνοουμένους» ἀκρίτας.

Αἱ διατάξεις αὐταί ἠκολούθησαν τὸ ὑπόδειγμα τοῦ ὑπό τῶν Ρωμαίων ἐφαρμοσθέντος θεσμοῦ τῶν  συνοριακῶν περιοχῶν, τῶν «λιμίτων», ὑπέρ τῶν ὁποίων εἶχε καθιερωθῆ διοικητικὴ καὶ φορολογικὴ ἀσυδοσία μὲ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ συγκροτοῦνται ἐξ ἐντοπίων οἱ «limitanei milites». Τοιουτρόπως ἐδημιουργήθη εὐρεῖα ζώνη ἀσφαλείας, οὐ μόνον κατὰ μῆκος, ἀλλά καὶ κατὰ βάθος ὠργανωμένη, περιβάλλουσα τὴν Αὐτοκρατορίαν εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, μὲ πλῆρες φρουριακὸν σύστημα πρὸς ἄμυναν κατὰ τῶν βαρβαρικῶν ἐπιδρομῶν.

Διὰ τῆς στρατιωτικῆς αὐτῆς ὀργανώσεως, ἀπεμακρύνοντο ἀφ’ἑνός οἱ κίνδυνοι συχνῶν ἐπιθέσεων καὶ ἀφ’ἐτέρου, διὰ προσωρινῆς ἀπασχολήσεως τοῦ ἐχθροῦ, ἐπετρέπετο ἡ ἔγκαιρος συγκέντρωσις τακτικῶν δυνάμεων πρὸς ἀποφασιστικὴν αὐτοῦ ἀπόκρουσιν.

Τὸ φρόνημα τῶν ἀκριτῶν ἐπί αἰῶνας διετηρήθη ἀκμαῖον. Οἱ συνεχεῖς πολεμικοὶ συναγερμοὶ, ἐπέβαλλαν ἀδιάκοπον ἄσκησιν. Οἱ τραχεῖς ἀγῶνες καὶ οἱ ἀδιάκοποι κίνδυνοι, ἀνέπτυσσον γενεὰς φρονηματισμένας μὲ ψυχὴν ἀτρόμητον καὶ ἦθος ἀγέρωχον.

Οἱ ὑπερασπισταὶ τῶν παραμεθορίων ἀνατολικῶν ἐπαρχιῶν Χαρσιανοῦ, Λυκανδοῦ, Καππαδοκίας, καὶ κατόπιν τῶν παρὰ τὸν Εὐφράτην χωρῶν, ἠγωνίζοντο πρὸς τοὺς ἐπιδρομεῖς καὶ δὴ, πρὸς τοὺς Σαρακηνοὺς δεινοὺς καὶ μακροχρονίους ἀγῶνας. Καθὼς μᾶς πληροφορεῖ Λέων ὁ Στ’ εἰς τὰ «Τακτικὰ» του, καὶ ὁ Νικηφόρος εἰς τὸ «Περὶ παραδρομῆς πολέμου» ἔργον του, οἱ Σαρακηνοὶ κατ’ἔτος καὶ πολλάκις καὶ δὶς καὶ τρὶς ἐντός τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἀπό τοῦ ἔαρος μέχρι τοῦ φθινοπώρου, συνέρρεον ἀπό τῆς Αἰγύπτου, τῆς Παλαιστίνης καὶ τῆς Κοίλης Συρίας εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, τὸ Χαλέπιον, τὴν Μελιτήνην καὶ τὴν Ταρσὸν καὶ, ἑνούμενοι μετὰ τῶν ἐντοπίων Ἀράβων, εἰσέβαλλον εἰς τὰς παραμεθορίους ἐπαρχίας μὲ σκοπὸν ὄχι νὰ κατακτήσουν μονίμως τὴν χώραν, ἀλλά «φιλοκερδίᾳ μᾶλλον καὶ ἐλευθερίᾳ ἤ τὸ πλέον εἰπεῖν λῃστείᾳ».

Read the rest of this entry ?

h1

ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ ΝΕΩΝ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ—ΣΧΕΣΕΙΣ—ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ-ΠΡΟΞΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΕΙΣ

22/06/2013

.

.

,

Γνωριμίες νέων στὸν Πόντο — σχέσεις—ἐκδηλώσεις – προξενειὲς καὶ συνεννοήσεις

.

.

Σ’ ὅλες τὶς μεγάλες γιορτὲς—Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιᾶ και προπάντων τὴν Ἀνάσταση —καθώς καὶ στὶς ὀνομαστικὲς γιορτὲς, οἱ νέοι, οἱ ὑποψήφιοι γαμπροὶ,ἔκαναν ἐπισκέψεις.

.

Ἐπικρατοῦσε τότε ἡ συνήθεια, τὰ κορίτσια ποὺ ἦταν γιὰ παντρειᾶ νὰ κερνοῦν τοὺς ἐπισκέπτες. Ἔτσι δινόταν εὐκαιρία νὰ ἰδοῦν οἱ νέοι τὶς νέες, ποὺ παρουσιαζόντανε συνήθως «μετὰ φόβου Θεοῦ», συμμαζευμένες, χαμηλοβλεποῦσες, ἀμίλητες.

.

Ἐπίσης κάθε Κυριακὴ κ’ ἐνδιάμεση γιορτὴ, μαζευόντανε τὰ παληκάρια καὶ τὰ κορίτσια στὶς κούνιες. Οἱ νέες συνοδεύονταν ἀπὸ συγγενεῖς τους. Μὲ τὸ κουβεντολόγι καὶ μὲ τὶς ματιὲς ἐρχόντανε σ’ ἐπαφὴ.

Ἐκτὸς τὶς κούνιες, ὅλες αὐτὲς τὶς ἡμέρες, εἴτε στὴν ἴδια πλατεία εἴτε καὶ σ’ ἄλλες, στηνόντανε χοροὶ μὲ συνοδεία λύρας—κεμεντζὲ—γκάϊντας— τουλοῦμ’—ἤ καὶ μουσικῆς. Ἄρχιζαν πρῶτα οἱ νέοι καὶ τραγουδῶντας διάφορα κατάλληλα δίστιχα, προσπαθοῦσαν νὰ προτρέψουν καὶ τὶς νέες νὰ μποῦνε στὸ χορὸ.

Κ’ ἐπειδὴ ντρεπόντανε σχεδὸν ὅλες, ἄν καὶ ἤθελαν κατὰ βάθος καὶ γι’ αὐτό κυρίως μαζευόνταν ἐκεῖ, καταντοῦσε πολλὲς φορὲς μὲ τὴ βία νὰ τοὺς βάλουνε στὸ χορὸ, κάποτε μάλιστα σέρνοντας.

Γιὰ νὰ φαίνεται καλύτερα τὸ πρόσωπό τους, τοὺς ἔλεγαν νὰ βγάλουν τὸ φακιόλι—τὸ λετζὲκ’—ποὺ εἴχανε στὸ κεφάλι καὶ μερικὲς φορὲς τ’ ἀρπάζανε ξαφνικὰ. Ἔτσι, ἐκτὸς τὸ πρόσωπο, φαινόντανε κ’ οἱ ὡραῖες πλεξίδες τους—τὰ τσέμας—καὶ τὰ φλουριᾶ ποὺ εἴχανε κρεμασμένα—τὰ σατσλούγια— καὶ βροντοῦσαν—σιὰκ, σιὰκ —ἐνῶ χόρευαν.

Ἐκτὸς ὅλες τὶς πιὸ πάνω εὐκαιρίες, καὶ στὶς ἐξοχὲς τῶν Κοτυώρων* ποὺ βγαίνανε περίπατο τὶς Κυριακὲς ὅταν ἔκανε καλοκαιρία, καὶ ἰδιαίτερα τὴν ἡμέρα τῆς Ἀνάληψης καὶ τοῦ Ἀγ. Γεωργίου, βλεπόντανε νέοι μὲ νέες καὶ φλερτάρανε…

.

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

Πιθανὸν νὰ ἀντιμετωπίσετε πρόβλημα στὸ ἄνοιγμα τοῦ συνδέσμου μέσω τῆς Google chrome

.

.

Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται μὲ τὴν αὐτονόητη πάντοτε ἀναφορᾶ στὴν πηγῆ

.

.

.

h1

FRED BOISSONNAS-Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1903 – 1920

14/05/2013

.

Οικογένεια στο Ζεμενό Κορινθίας, 1903.

.

FRED BOISSONNAS-Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1903-1920

 .

Ὁ Φιλέλληνας Ἐλβετὸς Fred Boissonnas εἶναι ὁ πρῶτος ξένος φωτογράφος ποὺ  περιηγήθηκε τόσο πολὺ στὸν Ἑλληνικό χῶρο, ἀπὸ τὸ 1903 καὶ γιὰ περίπου  τρεῖς δεκαετίες ἀργότερα.

.

Ταξίδεψε ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο ὡς τὴν Κρήτη καὶ  τὸν Ὄλυμπο καὶ ἀπὸ τὴν Ἰθάκη ὡς τὸ Ἅγιο Ὄρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε,  ἔγραψε.

.

Ὁ  καλλιτέχνης, πέρα ἀπὸ τὸ καταγραφικὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ ὅλα ὅσα  ἐξαφανίζονται, μᾶς δίνει μία εἰκόνα τῆς Ἑλλάδας ποὺ ἐκτείνεται πέρα ἀπὸ τὴν ἐθνογραφικὴ μαρτυρία.

.

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

 

.

Συντομευμένος σύνδεσμος :  http://wp.me/p12k4g-2JF

.

.

h1

ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΕΘΙΜΑ

05/05/2013

.

ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

 

.

.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΕΘΙΜΑ

 .

Εἰς τὸν ὀρθόδοξον Χριστιανικὸν κόσμον ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἦτο «πιστῶν εὐφροσύνη».

Περί τοῦ μὴ συνεορτασμοῦ τοῦ Πᾶσχα μετὰ τῶν ἰουδαίων, ἔχομεν ἀπαγορευτικούς κανόνας τῆς τε ἐν Ἀντιοχεία Συνόδου ὡς καὶ τῶν διαταγῶν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, αἴτινες ἀφορίζουσι τοὺς παρακούοντας λαϊκοὺς, καθαιροῦσι δὲ τοὺς κληρικοὺς.

Οἱ πιστοὶ ἐφρόντιζον νὰ ἐπαλείψωσι δι’ ἀσβέστου ἤ νὰ βάψωσι μὲ διάφορα χρώματα τοὺς τοίχους τῶν οἰκειῶν των καὶ νὰ σαρώσωσι τὰ δάπεδα αὐτῶν, ἀφ’ ἐτέρου δὲ νὰ στρώσωσιν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους των κλάδους δάφνης, μυρσίνης, δενδρολιβάνου, φύλλα λεμονέας καὶ τὰ τοιαῦτα.

Οὐχὶ δὲ μόνον τὰς οἰκείας περιεποιοῦντο οἱ Χριστιανοὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Πᾶσχα, ἀλλὰ και καινουργῆ φορέματα ἐφρόντιζον νὰ φορῶσι, νὰ λαμπροφορῶσιν, ὅπως ἔλεγον τότε, ἤ, ὡς λέγομεν σήμερον, νὰ φοροῦν Πασκαλιάτικα, Λαμπριάτικα ἤ λαμπρᾶ ἤ νὰ λαμπραγκαινιάζουν.

Τὸ Πᾶσχα, ὅν μέγας δεσμός ἀγάπης, ὡς ἐπακολούθημα εἶχε καὶ τὴν δόσιν φιλήματος «ὑπὸ τῶν ἐκκλησιαζομένων, δύο μάλιστα Βυζαντινοὶ συγγραφεῖς, Χριστόφορος ὁ Μυτιληναῖος, καὶ κατὰ τὸν ΙΒ’ αἰῶνα Θεόδωρος ὁ Πρόδρομος, ἔγραψαν ἐπιγράμματα «εἰς τὸν κατὰ τὸ Πᾶσχα γινόμενον ἀσπασμὸν».

Πόσον δὲ τὸ φίλημα τοῦτο θὰ ἦτο τότε διαδεδομένον, πασιφανῶς δεικνύει τὸ καὶ σήμερον κατὰ τὴν δευτέραν Ἀνάστασιν ἀνταλλασσόμενον φίλημα.

 .

 .

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

.

.

.

h1

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΛΗΔΟΝΑ – ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

01/05/2013

.

ΚΛΗΔΟΝΑΣ 1

.

.

Ὁ Μάϊος, εἶναι ὁ μῆνας τῶν λουλουδιῶν καὶ τῆς βλάστησης. Ἀναλόγως μὲ τὶς περιοχές τῆς Πατρίδας,  ἔχει διάφορα ὀνόματα.  Στὴν Τῆνο ὀνομάζεται «βροχάρης». Στὴ Μακεδονία ὀνομάζεται «Κερασάρης»,  στὸν Πόντο «Καλομῆνας», στὴν Κύπρο «Πεντεφᾶς ἤ Πενταδείλινος».

.

Ἐκτός ἀπὸ τὸ παραδοσιακὸ πλέξιμο τοὺ στεφανιοῦ, τὸ ὁποῖο καίγεται στις 24 Ἰουνίου , τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, ἕνα ἄλλο ἔθιμο τοῦ Μαῒου ποὺ συναντᾶται σὲ ἀρκετὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος εἶναι τοῦ Κλήδονα.

Ὁ Κλήδονας βασίζεται πάνω σὲ μία ὁλόκληρη διαδικασία καὶ ἔχει ὡς στόχο τὴν ἀποκάλυψη τῆς μοῖρας, τοῦ πεπρωμένου, μέσα ἀπὸ μία σειρᾶ τελετουργικῶν, εἰδικὰ γιὰ τὰ νέα κορίτσια ποὺ προσπαθούσαν νὰ μάθουν μέσω τοῦ Κλήδονα «τὰ ριζικὰ» τους.

«Στὴν Κύπρο τὴν πρῶτη μέρα τοῦ Μαΐου, ὅλες οἱ ἀνύπανδρες κοπέλες, ἔβγαιναν ἔξω ἀπὸ τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριὰ καὶ πήγαιναν στοὺς κάμπους.

Κάθονταν σὲ κύκλο, τρώγαν, καὶ ἔπιναν, ἀστειεύονταν μεταξὺ τους, τραγουδοῦσαν, καὶ χόρευαν. Μετὰ, οἱ νεαρὲς κοπέλες τοποθετοῦσαν τὸ μαγικὸ δοχεῖο τοῦ Κλήδονα ἤ ἀλλιῶς τοῦ Μὰ. Τὸ συγκεκριμένο αὐτὸ δοχεῖο ἦταν μία μεγάλη λεκάνη, ἤ ἕνα μεγάλο ἀγγεῖο, ποὺ ἔφερναν μαζὶ τους οἱ κοπέλες ποὺ συμμετεῖχαν στὴ γιορτὴ….»….

,

.

Διαβᾶστε τὴν συνέχεια τοῦ ἄρθρου στὸ : www.e-istoria.com

Πηγή: Το Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο blog : http://noctoc-noctoc.blogspot.com/

.

.

.