Archive for the ‘ΘΕΣΣΑΛΙΑ’ Category

h1

ΜΕΤΕΩΡΑ – ΤΟΠΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

28/04/2013

.

.

.

Μετέωρα – τόπος συνάντησης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων

.

Ὅλες οἱ θεωρίες συγκλίνουν στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ βράχοι τῶν Μετεώρων, σχηματίστηκαν ἀπὸ διάβρωση καὶ συσσώρευση ἱζημάτων καὶ λοιπῶν πετρωμάτων στὴν περιοχὴ τοῦ σημερινοῦ κάμπου τῆς Θεσσαλίας πρὶν ἀπὸ 20 μὲ 30 ἐκατομμύρια χρόνια.

Σύμφωνα μὲ τοὺς βυζαντινολόγους, οἱ πρῶτοι ἀσκητὲς εἶχαν καταφύγει στὴν περιοχὴ στὰ τέλη τῆς πρώτης χιλιετίας (9ο με 10ο αἰῶνα). Αὐτοὶ χρησιμοποιῶντας σκαλωσιὲς ποὺ τὶς στήριζαν σὲ δοκάρια σφηνωμένα σὲ τρῦπες μέσα στοὺς βράχους, ἀναρριχήθηκαν σὲ αὐτοὺς.

.

Ἡ συμβολὴ τῶν Μονῶν στὸ θέμα τῆς παιδεῖας ὑπῆρξε σημαντικοτάτη.

.

Ἵδρυσαν σχολεῖα γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ μαζὶ καὶ ἡ Ὁρθόδοξη πίστη. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὺτὸ στὰ μέσα τοῦ 16ου αἰῶνα εἶχε συγκροτηθεῖ ἡ Σωκράτους Ἀκαδημία .

.

.

Διαβᾶστε  ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

.

.

[shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-2uy

.

.

.

h1

ΚΥΝΟΣ ΚΕΦΑΛΕΣ 197 π.Χ. – ΠΥΔΝΑ 168 π.Χ.

02/09/2012


.

 .

Διάταξη της Μάχης της Πύδνας (168 π.Χ)

 .

.

 

ΚΥΝΟΣ ΚΕΦΑΛΕΣ 197 π.Χ. – ΠΥΔΝΑ 168 π.Χ.
.

 .

ΟΙ ΜΑΧΕΣ

 

Την εποχή όπου στο δυτικό τμήμα της Μεσογείου διεξαγόταν ο Β’ Καρχηδονικός Πόλεμος (218-201 π.Χ.), στο ανατολικό η Ελλάδα ζούσε τη φθορά του Συμμαχικού Πολέμου (220-217 π.Χ.) ανάμεσα στην Αχαϊκή και στην Αιτωλική Συμπολιτεία και αντιμετώπιζε τις επεκτατικές βλέψεις του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Ε’.

Οι ελληνικές πόλεις-κράτη βρίσκονταν σε παρακμή. Οι Αθηναίοι είχαν εξελιχθεί σε κόλακες των ισχυρών, οι Αιτωλοί σε ληστές και τους Σπαρτιάτες κυβερνούσαν ηγέτες ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Read the rest of this entry ?

h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

16/03/2011

 

 

 

 

«Ή ταν ή επί τας»

1821.—Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης κηρύσσει τήν έναρξιν τής Επαναστάσεως είς Αρεόπολιν, όπου καί εστήθη είς τήν πρό τού ναού τών Ταξιαρχών πλατείαν η πρώτη σημαία τού Αγώνος, φέρουσα είς τήν μίαν επιφάνειάν της τό σπαρτιατικόν πρόσταγμα «Ή τάν ή επί τάς», είς δέ τήν ετέραν τάς λέξεις «Ελευθερία ή Θάνατος». Ο Πετρόμπεης ανήλθε κατόπιν είς Κιτριές, όπου συνεδρίαζον οί άλλοι καπεταναίοι τής Μάνης, η δέ κήρυξις τής Επαναστάσεως εγένετο δεκτή μέ κωδωνοκρουσίας όλων τών εκκλησιών καί αθρόους πυροβολισμούς.

 

 

 

 

Ο ηρωϊκότατος Άγγλος δημοσιογράφος των Τάιμς, Κάρολος Όγλ

 

1878.—Μάχη τής Μακρυνίτσας. Τουρκικαί δυνάμεις, συμποσούμεναι είς 9.500 άνδρας καί υποστηριζόμεναι άπό θαλάσσης από τού Τούρκου (Άγγλου την καταγωγήν) Χόβαρτ πασσά, έπειτα από σκληράν μάχην, κατέβαλον τούς περί τήν Μακρυνίτσαν επαναστάτας, περί τούς 1.700. Μεταξύ τών φονευθέντων ήτο καί ό ανδρείως αγωνισθείς μαθητής Γυμνασίου Κωνστ. Οικονομίδης, μονογενής υιός καθηγητού. Ο εκ Σάμου Κ. Πασχάλης, σημαιοφόρος τού οπλιτάρχου Α. Πετρίτζη, έσχισε τήν σημαίαν διά νά μήν πέση είς χείρας τών Τούρκων καί κατόπιν ηυτοκτόνησε διά τού όπλου του. Οι Τούρκοι εισελθόντες είς Μακρυνίτσαν εφόνευσαν πολλούς έκ τών κατοίκων της. Συνέλαβαν επίσης τόν Αγγλον φιλέλληνα Κάρολον Όνγκλ, ανταποκριτήν τών «Τάϊμς», καθ’ ήν στιγμήν προσεπάθει νά διασώση γυναικόπαιδα καί τόν απεκεφάλισαν. Μία τών κεντρικών οδών τού Βόλου φέρει τό όνομά του.

.

h1

ΟΙ ΛΑΟΙ ΚΑΙ Η ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

11/12/2010

 

 

 

 

Χάρτης της αρχαίας Θεσσαλίας

 

Το Περραιβικό κράτος


Αρχική κοιτίδα των Περραιβών ήταν η περιοχή της ηπείρου με κέντρο τη Δωδώνη (Ομήρου., Ιλιάς Β). Στη Γεωμετρική περίοδο και στα Αρχαϊκά χρόνια το κράτος τους περιελάμβανε το βόρειο και βορειοδυτικό τμήμα του νομού Λάρισας, συμπεριλαμβανομένης και της περιοχής του Τιταρήσιου ποταμού και μικρό τμήμα του νομού Τρικάλων, βορείως του Ζάρκου.. Το μεγαλύτερο τμήμα του κράτους τους ήταν ορεινό, ενώ πεδινά εδάφη τους ήταν το τρίγωνο Τιταρήσιος- Πηνειός Κάτω Όλυμπος. Σημαντικότατη πόλη της Περραιβίας ήταν οι Γόννοι (πιθανώς το όνομά τους να το οφείλουν στο μυθικό βασιλιά Γουνέα, έναν από τους Έλληνες βασιλείς που πήραν μέρος στην Τρωική εκστρατεία), ο Γοννοκόνδυλος και ο Λαπαθούς, βορειότερα προς τη σημερινή Καλλιπεύκη, η Φάλαννα, η Ηλώνη (κοντά στο Κ. Αργυροπούλι), η Ολοσσών (Ελασσών), η Μάλλοια, το Ερεικίνιο, και κατά μερικούς ιστορικούς η Μονδαία (κοντά στη Δεσκάτη).
Τέλος στο Περραιβικό Κοινό ανήκαν οι πόλεις που ακόμα και στις δυσκολότερες για τους Περραιβούς εποχές έμειναν αυτόνομες : Άζωρος , Δολίχη και Πύθιο που απάρτιζαν την Περραιβική Τριπολίτιδα.
Ο Λατίνος ιστορικός Τίτος Λίβιος περιγράφει αναλυτικά την τοπογραφία της Περραιβίας και μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες για τη στρατηγική σημασία κάποιων πόλεων της περιοχής, κυρίως δε της Περραιβικής Τρίπολης. Σημαντικά ευρήματα έχουν έλθει στο φως από το Πύθιο που αποδεικνύουν ότι εκεί βρισκόταν η πρωτεύουσα της Περραιβικής συμμαχίας. Σημαντικότερη ανακάλυψη ήταν τα ερείπια του ναού του Απόλλωνα. {Σύμφωνα με άλλη ιστορική άποψη, που μάλλον δεν ευσταθεί, η Περραιβική Δωδώνη είναι διαφορετική από αυτή της Ηπείρου και μένει απλά να εξακριβωθεί η θέση της. Αναζητείται επίσης και η θέση της Κύφου, μιας άλλης ομηρικής πόλης που αναφέρεται ως Περραιβική.} Με την ισχυροποίηση του θεσσαλικού κράτους, 11ος- 9ος αι., οι Περραιβοί περιορίστηκαν σε πιο απομακρυσμένες περιοχές διατηρώντας την αυτονομία τους όπως οι Μάγνητες και οι Αχαιοί της Φθιώτιδας. Στα χρόνια του Θεσσαλικού κοινού οι Περραιβοί ίδρυσαν κι αυτοί το δικό τους Κοινό (πολιτική συμμαχία) και έπαιρναν μέρος στα αμφικτυονικά συνέδρια, όπως και οι περισσότερες ελληνικές πόλεις-κράτη. Γενικά η ιστορία των Περραιβών ήταν μια ιστορία συγκρούσεων επειδή κατοικούσαν «σε τόπο που βρισκόταν πάνω σε στρατηγικής σημασίας δρόμους που συνέδεαν τη βόρεια με τη νότια Ελλάδα». Το όνομα Περραιβία το βρίσκουμε σε ιστορικές πηγές μέχρι τα Βυζαντινά χρόνια.

 

Αργυρό Ημίδραχμο Περραιβών (Μέσα 5ου αιώνα π.Χ.)


Πελασγιώτιδα

(Σημ. Κύριος οδηγός μας στην αναφορά των θέσεων των κυριοτέρων πόλεων κάθε θεσσαλικής περιοχής θα είναι ο ιστορικός Fr, Stαhlin μέσω του έργου του που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο Θεσσαλικό Ημερολόγιο.) Η Πελασγιώτιδα περικλειόταν βόρεια από τα νότια σύνορα της Περραιβίας και τη δεξιά όχθη του Πηνειού μέχρι τις υπώρειες της Όσσας, έφτανε ανατολικά στους πρόποδες του Μαυροβουνίου και τις όχθες των λιμνών Νεσσωνίτιδας και Βοιβηίδας. Νότια εκτεινόταν μέχρι το Χαλκωδόνιον όρος (Μικρό Μαυροβούνι ή Καραντάου) και την περιοχή νοτίως των Φερών, έχοντας μικρή παράλια λωρίδα εκμετάλλευσης στον Παγασητικό (5-6 χλμ. νότια του Βόλου). Τέλος, δυτικά φυσικά όρια της Πελασγιώτιδας αποτελούσαν τα χαμηλά όρη Τίτανος και Φυλλήιο. Κέντρο και έδρα των ηγετών της Πελασγιώτιδας, και για μεγάλο χρονικό διάστημα ολόκληρης της Θεσσαλίας, ήταν η Λάρισσα (για ένα μικρό χρονικό διάστημα πήρε τη θέση της η Κραννών), ενώ στα έτη μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο ανέτειλε το άστρο των Φερών.
Η βορειότερη πόλη της Πελασγιώτιδας ήταν το Μόψιο κοντά στα ερείπια του Ραχμανίου στην περιοχή του Μακρυχωρίου.
Από το Μόψιο καταγόταν ο ομηρικός Μόψος, γνωστός μάντης των Ελλήνων, ο οποίος μετά τον Τρωικό πόλεμο έμεινε στην Μ. Ασία και ίδρυσε αποικίες (από το όνομά του προέρχεται και η Μοψουεστία των Βυζαντινών που ήταν έδρα επισκοπής).
Νοτιότερα του Μοψίου βρισκόταν η Ελάτεια, κτισμένη στις βόρειες πλαγιές του Δωτίου πεδίου. Οικιστής της θεωρούνταν ο Λαπίθης Έλατος (δες α΄ τόμο, καθώς και το βιβλίο του εκπαιδευτικού Β. Χ. Γιακοβή, «Η Ελάτεια της Λάρισας»). Η πόλη αυτή θεωρούνταν προμαχώνας και βιγλάτορας της Κοιλάδας των Τεμπών. Ήταν κτισμένη 200 περίπου μέτρα ψηλότερα από τον Ευαγγελισμό κοντά στη θέση του διαλυμένου χωριού της Τουρκοκρατίας Μουρλάρ. Άλλη σημαντική πόλη ήταν το Συκύριον και η θέση του πιθανολογείται σε μια ακτίνα από τη Μαρμαρίνη μέχρι τη θέση του σημερινού Συκουρίου και πάντως ΒΑ της αρχαίας λίμνης Νεσσωνίτιδας. Αυτή την πόλη τη χρησιμοποιούσε ο Περσέας, ο τελευταίος βασιλιάς της Μακεδονίας, στους πολέμους του εναντίον των Ρωμαίων. Κάπου ανάμεσα στο Συκούριο και τη Λάρισα ήταν η μικρή πόλη Τρίπολη Σκαιά (Livius 42, 54, 10). Άλλη πόλη της περιοχής ήταν η Λάρισσα της Όσσας (Στράβων θ΄ 440). Ο Αρβανιτόπουλος πιθανολόγησε τη θέση της ΝΔ του χωριού Ελάτεια προς το Πουρνάρι στη θέση Παλιόκαστρο. Εκεί κοντά πρέπει να βρισκόταν και κάποιο ιερό των Νυμφών. Σύμφωνα με εκδοχή του Στέλιν ίσως η Λάρισσα της Όσσας να ταυτίζεται με την περιοχή του χωριού Μαρμαρίνη (Άμυρον ή Αμυρικόν Πεδίον Λαρισαίων). Γνωστή από την Ιλιάδα μας είναι και η Γυρτών, κατ’ άλλους Περραιβική πόλη (λεξ. Σουίδα), πάντως σίγουρα προθεσσαλική….

 

 


Η συνέχεια του κειμένου εδώ: http://www.e-istoria.com/t4.html

.