h1

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ – Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

22/04/2013

.

22-4-13 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

.

.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

.

Ὁ πρῶτος μάρτυρας τοῦ ἀγῶνα

 

«Ἀρετὴ τοῦ λογικοῦ εἶναι ἡ φρόνηση, τοῦ θυμοειδούς ἡ ἀνδρεῖα, τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη, καὶ ὅλης τῆς ψυχῆς ἡ δικαιοσύνη. […]
Ἡ Κακία τοῦ λογικοῦ μέρους εἶναι ἡ παράνοια, τοῦ θυμοειδοῦς ἡ δειλία, τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἡ ἀκολασία, καὶ ὅλης τῆς ψυχῆς ἡ ἀδικία.».
.
.
.
..

Πηγῆ τοῦ ἀποσπάσματος   : Περὶ Ἀρετῆς 

.
.
.
Μερικὰ χρόνια πρὶν τὴν ἐθνεγερσία τοῦ 1821, στὴ βόρεια πλαγιὰ τῶν Βαρδουσίων, στὸν Κόρακα,  γεννήθηκε ἕνα σπάνιο δεῖγμα ἑλληνικῆς ὀμορφιᾶς, ἀνδρεῖας καὶ ἀρετῆς.
Ὁ Ἀθανάσιος Διάκος. 
.
Ὁ ἥρωας τῆς Ἐπανάστασης μὲ τὸ ὑψηλὸ πατριωτικὸ φρόνημα, ὁ μάρτυρας τῆς ἐλευθερίας, μὲ τὴν μορφὴ ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τοῦ θρύλου, ἔδειξε στοὺς Ἕλληνες πῶς νὰ πολεμοῦν μὲ ἀνδρεῖα καὶ τὸ βασικότερο, πῶς νὰ πεθαίνουν γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὰ ἰδανικὰ τους.
.
Ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα μεγάλο παράδειγμα αὐτοθυσίας ποὺ ἔδωσε πνοὴ στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση καὶ ἰδιαίτερο νόημα στὸ σύνθημα
.

«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ἤ ΘΑΝΑΤΟΣ».

,

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΛΑΜΑΝΑΣ

,
Μόλις έγιναν γνωστές οι λεπτομέρειες του ξεσηκωμού στην Στερεά Ελλάδα, οι τουρκικές δυνάμεις στην Ήπειρο ήταν έτοιμες, μετά την επικείμενη εξόντωση του Αλή πασά, να εξορμήσουν. Εκείνες που θα στέλνονταν στην Πελοπόννησο προς ενίσχυση της πολιορκουμένης Τριπολιτσάς και των άλλων φρουρίων, θα διέρχονταν από την Στερεά Ελλάδα.

Ο Δράμαλης, εξορμώντας από την Λάρισα, διεσκόρπισε τους επαναστάτες της Θεσσαλίας και του Πηλίου. Ο Χουρσίτ πασάς, εντεταλμένος του σουλτάνου για τα πράγματα της Ελλάδος, διέταξε τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ Μεχμέτ, δύο από τους ικανότερους στρατηγούς του, να εκστρατεύσουν με αντικειμενικό σκοπό την κατάπνιξη της επαναστάσεως σε Φθιώτιδα-Φωκίδα και Αττική-Βοιωτία και κατόπιν να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Ανέθεσε την αρχηγία στον Κιοσέ Μεχμέτ [ο Ομέρ Βρυώνης ήταν ικανότερος στρατηγός αλλά η παλαιά του φιλία με τον Αλή πασά ενέπνεε κάποια δυσπιστία].

Ο Χουρσίτ στηριζόταν στις ικανότητες του Ομέρ Βρυώνη, όχι άδικα. Ο αλβανικής καταγωγής πασάς του Βερατίου, ήταν πραγματικός στρατηγός και γνώριζε πολύ καλά τα εδάφη και τους Έλληνες οπλαρχηγούς, τους περισσότερους εκ των οποίων είχε γνωρίσει στην Αυλή του Αλή πασά. Μαζί με τους παραπάνω ήταν και οι Αρβανίτες αρχηγοί, Τελεχά βέης, Χασάν Τομαρίτσας και Μεχμέτ Τσαπάρας.

Ο Διάκος και ο Δυοβουνιώτης, πηγαίνοντας στο χάνι της Αλαμάνας, κοντά στο ιστορικό γεφύρι, κάλεσαν τον οπλαρχηγό του Πατρατσικίου, Δημήτρη Κοντογιάννη, να ενωθεί μαζί τους και να επιτεθούν κατά της Λαμίας, που ήταν σωστή «τουρκόπολη», όπως παρατηρεί ο Φιλήμων στο δοκίμιό του.

Εκεί είχαν συγκεντρωθεί και οι πρώτοι στρατολογημένοι τούρκοι από την Θεσσαλία, την Ήπειρο, την αλβανία και την Μακεδονία. Ο Κοντόγιαννης, παλαιός αρματολός, με αδιάκοπες και στενές σχέσεις με τους τούρκους, σκεπτόνταν να σώσει μόνο το αρματολίκι του και αρνήθηκε να ενωθεί με τους άλλους οπλαρχηγούς, αφήνοντας τους τούρκους της Υπάτης να κινούνται ελεύθερα. Η αδράνειά του, ζημίωσε πολύ εκείνες τις στιγμές του αγώνα.

Οι οπλαρχηγοί της ανατολικής ηπειρωτικής Ελλάδος, πληροφορήθηκαν πως οι δύο τούρκοι στρατηγοί, βάδιζαν εναντίον τους με δύναμη 8.000 πεζών και 1.000 ιππέων. Αντιλήφθηκαν πως ο κίνδυνος για την επανάσταση ήταν σοβαρός και αποφάσισαν να αναχαιτίσουν την προελαύνουσα τουρκική δύναμη, αναμένοντας τον εχθρό σε στενές διαβάσεις, όπου το ατομικό θάρρος και η ορμή θα εκμηδένιζαν την αριθμητική υπεροχή του. Θεώρησαν κατάλληλη θέση το στενό της Αλαμάνας, που δημιουργείται από τον Σπερχειό ποταμό. Πρόκειται για το ιστορικό στενό των Θερμοπυλών.

Μολονότι οι γεωλογικές μεταβολές και οι μέθοδοι διεξαγωγής του πολέμου τότε περιόριζαν την παλαιά σημασία του, το στενό εξακολουθούσε να αποτελεί στρατηγική πύλη. Για να μπορέσουν απερίσπαστοι να αντιμετωπίσουν την τουρκική δύναμη, αποφάσισαν να απαλλαγούν από κάθε πλευρική απειλή των τούρκων. Γι’αυτό επιτέθηκαν κατά του Πατρατσικίου, το οποίο εξακολουθούσε να κατέχεται από δύναμη 800 τούρκων.

Παρά τις εφόδους των Ελλήνων, οι αμυνόμενοι, οχυρωμένοι στα σπίτια, κρατούσαν την πόλη. Στις 18 Απριλίου, αποφάσισε να συμπράξει μαζί τους και ο Κοντογιάννης, όταν είδε να τον εγκαταλείπουν όλοι, ακόμη και τα ίδια του τα παληκάρια, λόγω της αρνητικής του στάσεως. Ήταν όμως πολύ αργά. Όταν οι Έλληνες πληροφορήθηκαν πως είχαν καταφθάσει οι Κιοσέ Μεχμέτ και Ομέρ Βρυώνης, εγκατέλειψαν το Πατρατσίκι και έλυσαν την πολιορκία, χωρίς να επιτύχουν να εκμηδενίσουν την εκεί τουρκική δύναμη.

Οι τρείς οπλαρχηγοί της ανατολικής ηπειρωτικής Ελλάδος, Διάκος, Πανουργιάς, και Δυοβουνιώτης, συσκέφθηκαν στις 20 Απριλίου στους Καμποτάδες. Η δύναμή τους ανερχόταν σε 1.500 άνδρες. Ο Δυοβουνιώτης πρότεινε να μείνουν ενωμένοι και να αντιμετωπίσουν τον εχθρό στο στενό των Θερμοπυλών. Ο Διάκος υπέδειξε να καταλφθούν οι τρείς δίοδοι του στενού και η γνώμη του έγινε αποδεκτή.
Στις 23 Απριλίου, ο Πανουργιάς κατέλαβε το Μουσταφάμπεη με 600 άνδρες. Ο Διάκος κατέλαβε την γέφυρα της Αλαμάνας και την οδό προς τις Θερμοπύλες με 500 άνδρες, ενώ ο Δυοβουνιώτης, με 400 άνδρες ανέλαβε την υπεράσπιση της γέφυρας του Γοργοποτάμου.

Μόλις κατέλαβαν τις θέσεις τους και πριν προλάβουν να οργανωθούν, φάνηκε ο τουρκικός στρατός να πλησιάζει από το Λιανοκλάδι. Ήταν η δύναμη του Ομέρ Βρυώνη, που κινήθηκε γοργά για να κτυπήσει τους Έλληνες και ιδιαίτερα τον Διάκο.
Για να είναι το κτύπημά αποτελεσματικό, έπρεπε πρώτα να διαλυθούν τα τμήματα του Πανουργιά και του Δυοβουνιώτη, που υπεράσπιζαν τα δύο πλευρά. Ο Δυοβουνιώτης, αντιλαμβανόμενος πως ήταν αδύνατο να αντισταθεί στην επερχόμενη μεγάλη δύναμη πεζικού και ιππικού, υποχώρησε ταχύτατα και κατέλαβε φύσει οχυρές θέσεις, όπου λόγω του ανωμάλου εδάφους θα ήταν αδύνατο να δράσει το τουρκικό ιππικό.

Ο Βρυώνης πλησίασε στο Μουσταφάμπεη και έστειλε τον Χασάν Τομαρίτσα και τον Μεχμέτ Τσαπάρα, να επιτεθούν στους οχυρωμένους στο χωριό. Οι αξιωματικοί του Πανουργιά, παπά-Ανδρέας και Τράκας, είχαν οχυρωθεί στα σπίτια και στην εκκλησία και κρατούσαν γερά. Ο ίδιος ο Πανουργιάς με άλλη δύναμη είχε καταλάβει την Χαλκομάτα.

Ο Βρυώνης έκρινε ότι η επίθεση κατά του Μουσταφάμπεη θα ήταν επιζήμια και δεν κινήθηκε αποφασιστικά, από φόβο μήπως αλλοιωθεί το γενικό σχέδιο της μάχης. Προτίμησε να στραφεί προς την Χαλκομάτα, όπου βρισκόταν ο Πανουργιάς, και προς την γέφυρα της Αλαμάνας, πριν καταφθάσει ο Μεχμέτ και κερδίσει αυτός την μάχη.
Διαίρεσε την δύναμή του σε τρία τμήματα.

Το ένα επιτέθηκε κατά της Χαλκομάτας, το άλλο κατά της Αλαμάνας, ενώ το τρίτο κατέλαβε θέσεις στα διπλανά υψώματα, για να καταδιώξει τους Έλληνες όταν θα αναγκάζονταν να υποχωρήσουν. Η δύναμη του Πανουργιά κάμφθηκε μπροστά στην επίθεση των υπερτέρων εχθρικών δυνάμεων, ενώ ο ίδιος, μαχόμενος στην πρώτη γραμμή, τραυματίστηκε σοβαρά.

Έτσι οι υπερασπιστές της Χαλκομάτας, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μαχόμενοι, με πολλές απώλειες. Εκεί βρήκε ηρωικό θάνατο ανάμεσα στα άλλα παληκάρια, και ο επίσκοπος Σαλώνων Ησαῒας και ο αδελφός του, Παπαγιάννης.
Το σώμα του Δυοβουνιώτη δέχθηκε τόσο ισχυρή επίθεση, ώστε δεν μπόρεσε να αντέξει. Τα παληκάρια λύγισαν και διασκορπίστηκαν άτακτα προς το Δέμα.
Στην Αλαμάνα, διεξαγόταν σκληρή μάχη…….

.
.
.Διαβᾶστε τὴν συνέχεια τοῦ ἄρθρου στὸ : www.e-istoria.com 
.
 .,.
.
.
..,
[shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-2rI

.

.

.,

.,

,

 

.

.

.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: