h1

ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – Ο ΙΕΡΕΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ Αρχιμ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

11/12/2012

tasos.

.

Αρχιμ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

.

Την Τουρκοκρατουμένη Ίμβρο είδε το φως στά 1907 ο π. Αναστάσιος Κρητικός. Ο πατέρας του λεγόταν Θεοδόσιος καί η μητέρα του Μαρία. Τά πρώτα γράμματα τά έμαθε στο Δη­μοτικό και στο Ελληνικό της γενετείρας του. Ιερή φλόγα τον έσπρωξε νέον ακόμα στ’ Άγιον Όρος. Εκεί, στο «Περιβόλι της Παναγίας», μέσα σε μιά αδιατάρακτη ηρεμία πού σύρει τήν ψυχή σ’ άλλο κόσμο καί σέ βαθειές σκέψεις, φιλοσοφώντας ο νεαρός Αναστάσιος γιά τή ματαιότητα των ανθρωπίνων πραγμάτων, έγινε στη Μονή Ιβήρων μοναχός. Στά 1925 ήταν διάκονος και στά 1933 ιερεύς. Ο πόθος γιά μάθησι, όπως τόσους Πατέρας στήν παλαιά εποχή, έφερε κι αύτόν στάς Αθήνας, όπου εφη­μερεύοντας σέ διαφόρους ναούς μπόρεσε ως τό 38 νά πάρη πτυχίο Θεολογίας, τό 43 καί πτυχίον ιατρικής καθώς καί πτυχίο του Εθνικού Ωδείου. Ήταν από τούς ανθρώπους πού γιά ξεκούρασί τους από μιά ασχολία έχουν τήν επίδοσί τους σ’ άλλου είδους δραστηριότητα.

Στον αλληνοϊταλικό πόλεμο ο Αρχιμανδρίτης πια Ανα­στάσιος κατατάχθηκε στό στρατό με τό βαθμό του εφέδρου λοχαγού. Πώς εργάσθηκε στό στρατό μας τό λέει τό παρα­κάτω απόσπασμα της ημερησίας διαταγής του Διοικητού της II Μεραρχίας: « … Ιερεύς μέ αρτίαν ηθικήν καί πνευματικήν μόρφωσιν, πλήρης δε πίστεως καί πατριωτικού ενθουσιασμού, ευρίσκετο κατά τάς δυσκολωτέρας στιγμάς πάντοτε πλησίον τών στρατιωτών έν ισχύων αυτούς ψυχικώς καί συμμεριζόμενος τούς κόπους καί τούς κινδύνους αυτών, δειχθείς ούτω αντάξιος της στρατιωτικής καί εν γένει της εθνικής αποστολής του Έλληνος κληρικού έν πολέμω. Δι’ ό προτείνω τούτον πρός προαγωγήν εις τον βαθμόν ταγμα­τάρχου στρατιωτικού ιερέως».

Επιβεβαιώνει τά παραπάνω καί ακόμα περισσότερο εξαίρει τήν δράσι του π. Αναστασίου η παρακάτω βεβαίωσις του III τάγματος του 34ου Συντάγματος Πεζικού της 20-5-41: « … Καί συγκεκριμένως κατά τάς κρίσιμους καί δυσμενείς τελευταίας ημέρας του πολέμου καί ιδίως τό Μ. Σάββατον, την ημέραν του Πάσχα καί τήν Δευτέραν της Διακαινισίμου, αγωνιζόμενος εις τάς πρώτας γραμμάς εις Κακαβιά ενεθάρρυνε καί παντοιοτρόπως ενίσχυε καί ενεψύχωνε τά λείψανα της ενδόξου Στρατιάς … δώσας πνοήν ζωής εις τούς απολέσαντας τό θάρρος καί τό ηθικόν των ανδρείους καί γενναίους νικητάς του Αλβανικού Μετώπου… ριψοκινδυνεύσας ώς ευθαρσής στρατιώτης τά πάντα εις τόν βωμόν της Πατρίδος καί αυτήν τήν ζωήν αύτου, ενεργών καί ενθαρρύνων τούς πάντας διά της αυτοθυσίας του υπό τό καταιγιστικόν πυρ καί τον συνεχή καί αδιάκοπον βομβαρδισμόν σμηνών αεροπλάνων συγκρατών κ.λ.π.». Καί αμέσως πιο κάτω: « … Η Εκκλησία δικαίως πρέπει νά καυχάται διά τά επίλεκτα αυτής στελέχη, τούς ηρωικούς μάρτυρας, ούς προσέφερεν εις τον βωμόν της Πατρίδος κατά τον ιερόν καί ένδοξον τούτον αγώνα, εις ους συγκαταριθμείται καί ο Αρχιμ. Αναστάσιος Κρητικός, ούτινος το θάρρος καί η πρός το καθήκον αφοσίωσις καί αυταπάρνησις υπήρξαν απαράμιλλα καί πάσης περιγραφής ανώτερα».

Μόλις γύρισε στην Αθήνα, όταν τό γαλάζιο πουλί τής Ελευθερίας είχε πετάξει από την φωληά του, διωρίσθηκε εφημέριος στον ιερό ναό Αγ. Ανδρέου, Κάτω Πατησίων. Εργάσθηκε με ζήλο εθνικό καί χριστιανικό. Εφρόντισε γιά τη λειτουργία συσσιτίου στην ενορία του. Άνοιξε ιατρείο, όπου δεχόταν τούς ενορίτας του καί τούς παρείχε την ιατρι­κή του βοήθεια. Μέ τή βοήθεια τών ευκαταστάτων χριστια­νών μπορούσε καί φάρμακα νά δίνη στούς ασθενείς. Πολλές φορές τόν είδαν νά πέρνα τήν Ομόνοια έχοντας στον ώμο σάκκους από τρόφιμα με κατεύθυνσι τά Κάτω Πατήσια. Έ­τσι ήταν στά στόματα όλων ο θαυμαστός π. Αναστάσιος.

Μέσα στούς άλλους είχαν πληροφορηθή γιά τή θαυμάσια δράσι του καί οι κομμουνισταί. Κι όταν ξέσπασαν τά Δε­κεμβριανά, οί έλασιτες του ζήτουν νά θέση στην υπηρεσία τους τή δραστηριότητά του, νά εργασθή γιά ενίσχυσι του ΕΛΑΣ. Φυσικά ο π. Αναστάσιος αρνήθηκε. «Τις μετοχή δικαιοσύνη καί ανομία; τις δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστώ πρός Βελίαρ;;;;; ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου; τις δέ συγκατάθεσις ναώ του θεού μετά ειδώ­λων;» (Β’ Κοριν. 6,14-15). Σωστά έκανε πού αρνήθηκε ο πι­στός π. Αναστάσιος. «Ομως πόση σημασία δίνουν οι κομμουνισταί στο σωστό! Τήν παραμονή τών Χριστουγέννων του 44 τον έπιασαν «γι’ ανάκριση» τάχα. Τον τράβηξαν στό άν­τρο τους κι αντί νά τον ανακρίνουν τον βασάνισαν σκληρά κι έπειτα τον σκότωσαν. «Ο θάνατος (πού) επήλθεν έκ τραύματος του λαιμού διά πυροβόλου όπλου» κατά τήν ιατροδικαστικών έκθεσι, έκοψε μία ζωή γεμάτη άπό χριστια­νική καί εθνική δράσι. (Αριθ. ληξ. πράξ. 192/Θ/45).

Τό σεπτό του λείψανο βρέθηκε πεταμένο στό Ροσινιόλ (Λιοσίων), όπως πετούν τά σκουπίδια.

«Θέατρον γενόμενος Αγγέλοις καί ανθρώποις τον της νίκης στέφανον παρά Χρί­στου εκομίσατο».

.

.
.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: