h1

ΟΙ ΧΟΡΟΙ ΤΩΝ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΛΛΩΝ, ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΩΝ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ

20/11/2012

.

.

ΟΙ ΧΟΡΟΙ ΤΩΝ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΛΛΩΝ

ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΩΝ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ

 .

Jacqueline Rosemain

 .

Οι καλένδες είναι οι πρώτοι χοροί των νησιών του Αρχιπελάγους της Καραϊβικής. Η καταγωγή τους είναι αναμφίβολα αφρικανική, από τους θρησκευτικούς χορούς βουντού, περιέχουν όμως στοιχεία που μαρτυρούν και ελληνική προέλευση, συγκεκριμένα από τους λατρευτικούς χορούς του Διονύσου, που είχαν εισαχθεί στο τελετουργικό της Καθολικής Εκκλησίας. Στο “Μπιγκίν” της Μαρτινίκας και στην “Ρούμπα” της Κούβας αναγνωρίζεται ακόμη και σήμερα η επίδραση διονυσιακών Χειρονομιών και ρυθμών.

Θα επιχειρήσουμε να αποδείξουμε ότι οι χοροί και οι ρυθμοί που συνόδευαν τη λατρεία του Διονύσου στην αρχαιότητα διατηρούνται ακόμη στη μουσική έκφραση των νησιών του Αρχιπελάγους της Καραϊβικής, ιδιαίτερα της Μαρτινίκας, της Γουαδελούπης, της Αϊτής και της Κούβας. Η εργασία αυτή αποτελεί σύνθεση στοιχείων των πρώτων εργασιών μας που δημοσιεύθηκαν το 1986 και το 1990.

Για την ολοκλήρωση της έρευνας σχετικό με την καταγωγή των χορών των Αντιλλών, χρειάστηκε, εκτός από τους αφρικανικούς χορούς τους τελούμενους προς τιμήν του Βουντού, θεού των σκλάβων, να μελετήσουμε με το ίδιο ενδιαφέρον τους λατρευτικούς χορούς της Καθολικής εκκλησίας και τις διονυσιακές καταβολές τους. Η πορεία υπήρξε αποκαλυπτική, επειδή διαπιστώσαμε ομοιότητες ανάμεσα στα δύο είδη χορών, ομοιότητες που η Καθολική Εκκλησία προσπαθούσε πάντοτε με επιμέλεια να συγκαλύψει. Το συμπέρασμα στο οποίο οδηγηθήκαμε ήταν ότι πιθανότατα οι ομοιότητες αυτές συνδέονται με τα σύμβολα της λατρείας των δύο θεών: ο Χριστός συμβολίζει την ενσάρκωση και την ανάσταση, ο Διόνυσος και ο Βουντού είναι θεοί της γονιμότητας, της ζωής και του θανάτου.

Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε που βρίσκουμε, τον 17ο αιώνα ακόμα, αρχαιότατους ρυθμούς και χορούς, ελληνικούς κυρίως, στις γαλλικές και ισπανικές αποικίες. Στην ιστορία του ανθρώπου, από τους προϊστορικούς ακόμα χρόνους, οι θεότητες της γονιμότητας κατείχαν εξαιρετικά σημαντική θέση και οι λαοί εκδήλωναν πάντα την πίστη τους προς αυτές μέσω των λαϊκών λεγόμενων δοξασιών, την εξέφραζαν δε με το χορό, παρά τις επίσημες απαγορεύσεις της Εκκλησίας. Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι οι χοροί της γονιμότητας έχουν διασωθεί πλήρως ανά τους αιώνες, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκτελούνταν από τους προϊστορικούς πολιτισμούς. Αυτό συνέβηκε, επειδή οι προφορικές δοξασίες των πολιτισμών δίδασκαν ότι η πιστή μεταβίβαση τραγουδιών, ρυθμών και χορών από τη μια γενιά στην άλλη εξασφάλιζε την εύνοια των προστατών θεών της κοινότητας, ενώ το αντίθετο τους εξόργιζε.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συναντάμε εντυπωσιακές ομοιότητες ανάμεσα στην αϊτινή λατρεία του Βουντού και στη λατρεία του Διονύσου, για τον οποίο η χριστιανική Εκκλησία, κληρονόμος της πλατωνικής φιλοσοφίας, αναγκάστηκε να ανεχθεί την τέλεση των διονυσιακών χορών, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις αποικίες της.

Από τον Διόνυσο στον Βουντού

Για να οργανώσουν εννοιολογικά την ηθική τους. οι φιλόσοφοι της Αρχαίας Ελλάδας Χρησιμοποίησαν πολλά στοιχεία των λαϊκών παραδόσεων και αποσιώπησαν άλλα, τα οποία έρχονταν σε αντίθεση με την προσωπική τους αντίληψη για το καλό. Διατηρώντας λοιπόν τους “πρωταρχικούς” θεούς αλλά με ανθρώπινη τώρα μορφή (“ανθρωπομορφισμός”) δημιούργησαν ένα νέο πάνθεον με νέους μύθους.

Ο Διόνυσος, ο οποίος λατρεύτηκε διαδοχικά με λατρείες διαφορετικού περιεχομένου (στην αργή θεός της γονιμότητας, της ζωής και του θανάτου, κατόπιν θεός της ευφορίας, για να ανακηρυχθεί οριστικά θεός του οίνου από τους φιλόσοφους) ήταν ο τελευταίος χρονικά θεός που κατέκτησε τον Όλυμπο. Υπήρξε εξέχουσα φυσιογνωμία στη θρησκευτική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας και γνώρισε τέτοια “επιτυχία” ως θεός του οίνου, ώστε προς τιμήν του δημιουργήθηκαν τα Διονύσια, ονομαστό για τις κωμωδίες και τους διθυράμβους. Όμως η λατρεία του, εξ αιτίας των “άγριων”, “χυδαίων” και οργιαστικών χορών που την συνόδευαν, δέχθηκε σοβαρή κριτική. Οι χοροί αυτοί πράγματι συμβόλιζαν την γενετήσια πράξη. Κατά την διάρκεια των τελετών οι πιστοί περίμεναν αληθινά την κάθοδο των θεών προς αυτούς, την οποία πίστευαν πως είχαν καθήκον να διευκολύνουν με νηστεία και με χορό που θα έφερνε την τελική έκσταση.

Την ίδια ακριβώς εξελικτική πορεία και πρακτική συναντάμε στην λατρεία του Βουντού, κατά τη διάρκεια της οποίας οι πιστοί, σε κατάσταση έκστασης, περιμένουν την “κάθοδο του επιβήτορα θεού”…..

,

,

,

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο : www.e-istoria.com

m

m

[ shortlink ]  :  http://wp.me/p12k4g-29i

.

.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: