h1

ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ – Η ΓΛΑΣΤΡΑ

12/10/2012

.

.

Οι Κεχηναίοι
 .
Πρόσωπα και Χαρακτήρες τής Κεχήνης

 .

Η Κεχήνη είναι μία χώρα πολύ μακρινή. Βρίσκεται κυριολεκτικά σε άλλον πλανήτη. Εκεί κατοικεί το περήφανο κεχηναϊκό έθνος, οι Κεχηναίοι, και στα κείμενα που ακολουθούν θα επιχειρήσουμε να τους γνωρίσουμε. Κάποτε διάβασα σε ένα λεξικό ότι «κεχηναίος», στην αρχαία ελληνική, σημαίνει «χαχόλος», «χάνος», «αποβλακωμένος», αλλά νομίζω ότι πρόκειται γιά απλή σύμπτωση, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δεν ταξίδεψαν ποτέ σε άλλους πλανήτες…

.

.

Η γλάστρα

 .

.

«Ωραίο πράγμα να είσαι ωραία, αλλά άσχημο να είσαι πράγμα». Αυτή η σοφή ρήση ανήκει σ’ έναν παμπάλαιο Κεχηναίο ποιητή, που κανείς στην Κεχήνη δεν θυμάται πιά, καθώς οι Κεχηναίοι έχουν όλους τους αρχαίους προγόνους τους εντελώς χαι…ρετισμένους. Και με το δίκιο τους, δηλαδή, αφού οι αρχαίοι πρόγονοί τους καμμία σχέση δεν είχαν μ’ αυτούς, και οι σημερινοί γειτονικοί λαοί έφτασαν στο σημείο ν’ αποκαλούν τους Κεχηναίους – κοντά στα τόσα άλλα – και «μπασταρδάκια»… Δεν νομίζω, όμως… Αλλά, πάλι… Λες;

Γιορτή. Φώτα, μουσική, μπουφές και μπούφοι. Και ξαφνικά, να το όνειρο, να η οπτασία, να το θαύμα: Εικοσιπέντε με εικοσιοκτώ ετών. Πόδια ατελείωτα, ίσια, καλλίγραμμα, βελούδινα. Μέση λεπτή, λυγερή, γυμνασμένη, κομψότατη. Γλουτοί καρδιόσχημοι, τορνευτοί, λείοι, προκλητικοί. Κοιλιά σφιχτή, σανιδωτή, σχεδόν ανύπαρκτη. Στήθος στητό, πεταχτό, σουβλερό, σε τέλεια αναλογία με την μέση και τους γλουτούς. Χέρια εύκαμπτα, ανάλαφρα, αγαλμάτινα. Λαιμός ψηλός, αρυτίδωτος, νεραϊδίσιος. Φόρεμα κοντό και κολλητό, ύφασμα φίνο και ακριβό, γόβες θελκτικές, τακούνι στιλέτο, καλσόν διάφανο, δαχτυλίδια μεγάλης αξίας, σκουλαρίκια φτιαγμένα γιά μία σταρ. Πρόσωπο ερωτικό, φωτεινό, πανέμορφο, καλλιτεχνικά βαμμένο. Μάτια ολόλαμπρα, φρύδια λεπτογραμμένα, χείλη κατακόκκινα, μύτη κομψοτέχνημα, μάγουλα ροδαλά, μαλλί με πλούσιες ανταύγειες. Δεν πρόκειται γιά άνθρωπο σαν κ’ εμάς. Όχι σας λέω. Πρόκειται γιά πλάσμα παραδείσιο, μυθικό, εξωτικό, θεϊκό, απερίγραπτο…

Και μάλλον δεν είναι άνθρωπος σαν κ’ εμάς, τελικά, γιατί δεν μιλάει σχεδόν καθόλου. Προσπαθεί, βέβαια, να πει δύο-τρεις κουβέντες, αλλά η φουκαριάρα μπερδεύεται και δεν καταφέρνει να γίνει κατανοητή. Λέει ασυναρτησίες και προκαλεί πνιχτά γέλια. Γι’ αυτό προτιμά τα νεύματα. Μήπως είναι ξένη; Ίσως. Τι ίσως; Σίγουρα. Αφού δεν καταλαβαίνει τίποτε απ’ όσα συζητάμε. Από πού να είναι; Από ποιόν πλανήτη προέρχεται;

Χαμογελά, όμως, συνεχώς. Σε όλους: γνωστούς, αγνώστους, νέους, γέρους, όμορφους, άσχημους, κυρίες, παιδιά. Μόνον χαμογελά. Λέτε να έπαθε αγκύλωση; Και δεν δοκιμάζει τίποτε, δεν τρώει τίποτε, δεν πίνει τίποτε. Μασάει διακριτικά μία τσίχλα. Α, ναι: ψιλοκαπνίζει πότε-πότε. Με τσίχλες χορταίνει ή με καπνό;

 Ενίοτε ψευτοχορεύει με κάποιον υπερήλικα, γύρω στα ενενήντα, που φαίνεται πολύ πλούσιος και μάλλον είναι και πολύ γνωστός της, ίσως να είναι ο παππού της, γιατί έχουν μεγάλη οικειότητα, αγκαλιάζονται τρυφερά, και αυτή πάντοτε τον φιλά στο μάγουλο μετά από κάθε χορό. Δεν μοιάζει όμως να είναι εγγονή του. Μάλλον δισέγγονή του πρέπει να είναι. Βέβαια. Δισέγγονη.

Προσέχει πολύ το περπάτημά της. Λες και πατά σε αυγά. Πηγαίνει συχνά στην τουαλέτα. Τι στο καλό; Κόψιμο την έπιασε; Κοιτάζει γύρω της τους ανθρώπους με ενδιαφέρον. Τώρα, ενδιαφέρον ή αφηρημάδα, θα σας γελάσω. Δεν βγάζω άκρη. Σαν χαζή κοιτά η καημένη. Ε, ξένη είναι, τι να σου κάνει; Άμα δεν ξέρεις την γλώσσα… Κοίτα πώς κοιτάζει; Χάθηκε; Τι να πω; Ίσως παρατηρεί αν την παρατηρούν που τους παρατηρεί. Ίσως.

Υπερήλικας: Αγάπη μου, έφερες τα δισκία τής καρδιάς μαζί σου;

Γλάστρα: Έεε;

Υπερήλικας: Τα δισκία τής καρδιάς, τα κίτρινα τα χάπια, γιά την καρδιά μου, τα έφερες;

Γλάστρα: Άαα, ναι, μωρό μου.

Υπερήλικας: Θα μου φέρεις και λίγο νερό; Είναι υδροδιαλυτά.

Γλάστρα: Έεε;

Υπερήλικας: Είναι υδροδιαλυτά, λέω. Θέλω νερό γιά να τα πάρω. Σκέτα δεν κάνει.

Γλάστρα: Άαα, ναι, μωρό μου.

Είναι ξένη η γυναίκα. Είναι πολύ ξένη. Είναι αξιολύπητα ξένη. Είναι ανεπανόρθωτα ξένη. Είναι αθεράπευτα ξένη. Ξένη ως προς την έννοια «άνθρωπος» και γι’ αυτό ξένη ως προς την έννοια «γυναίκα». Ξένη… Πλαστικά και ψυχρά ξένη… Η κακομοίρα…

 .

Αθανάσιος Τσακνάκης

  .

 .

.

Advertisements

One comment

  1. Δύσκολο να πάρω θέση σ’ αυτό το κείμενο. Όχι γιατί «φοβάμαι» μήπως χαρακτηρισθώ εμπαθής λόγω του ότι ως εμφάνιση δεν ανήκω σ’ αυτή την κατηγορία.
    Απλώς γιατί ακόμα και αυτή η «γλάστρα» προσφέρει κάτι, έστω και με την παρουσία της.
    Τέρψη εις τους οφθαλμούς των αρρένων. Τώρα εάν δεν είναι σε θέση να αρθρώσει λόγο κατανοητό ή να κατανοήσει τον λόγο των άλλων αυτό συνήθως οφείλεται στο ότι από μικρή όλοι υπερτόνιζαν τα εμφανισιακά της προσόντα.
    Οπότε δεν χρειάστηκε να υποβάλλει τον εαυτό της στην διαδικασία του να «δουλέψει» και να προβάλλει άλλα χαρακτηριστικά της πέραν των σωματικών.
    Τέτοια πλάσματα όταν αρχίσουν τα σημάδια του αναπόφευκτου γήρατος , – γεγονός που μπορεί να ρίξει την ψυχολογία και «κοινών θνητών» – δύσκολα το διαχειρίζονται. Τα θεωρώ δυστυχισμένα κατά κάποιο τρόπο.
    Χωρίς βεβαίως να μην υπάρχουν και οι εξαιρέσεις γυναικών που συνδυάζουν πανέμορφη εξωτερική εμφάνιση με εξίσου πανέμορφη πνευματική καλλιέργεια .
    Πάντα με σεβασμό και εκτίμηση στο πρόσωπο του συγγραφέως 🙂



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: