h1

ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ – Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

07/10/2012

.

.

Οι Κεχηναίοι

 .

Πρόσωπα και Χαρακτήρες τής Κεχήνης

 .

Η Κεχήνη είναι μία χώρα πολύ μακρινή. Βρίσκεται κυριολεκτικά σε άλλον πλανήτη. Εκεί κατοικεί το περήφανο κεχηναϊκό έθνος, οι Κεχηναίοι, και στα κείμενα που ακολουθούν θα επιχειρήσουμε να τους γνωρίσουμε. Κάποτε διάβασα σε ένα λεξικό ότι «κεχηναίος», στην αρχαία ελληνική, σημαίνει «χαχόλος», «χάνος», «αποβλακωμένος», αλλά νομίζω ότι πρόκειται γιά απλή σύμπτωση, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δεν ταξίδεψαν ποτέ σε άλλους πλανήτες…

Αθανάσιος Τσακνάκης

.

.

Επαναστάτης

 .

Και το αίμα βάφτηκε κόκκινο! Το χώμα έτσι κι αλλιώς δεν θα βαφόταν, γιατί η επανάσταση – κι αυτή όπως τόσες και τόσες άλλες – έγινε στο καναπέ τού σαλονιού, κοντά στον υπερσύγχρονο ηλεκτρονικό υπολογιστή, δίπλα στην έγχρωμη τηλεόραση, μπροστά στο τραπεζάκι με τα τσίπουρα, τις ρετσίνες, τα τσιγάρα και τους μεζέδες, και στα σαλόνια, ως γνωστό, δεν υπάρχει χώμα. Το πολύ-πολύ κανένα καλό χαλί γιά να πατά το κακό χάλι.

Οι γονείς του τον έστειλαν να σπουδάσει, να γίνει «άνθρωπος», μιά που αυτοί δεν μπόρεσαν να γίνουν, και οπωσδήποτε το φταίξιμο δεν ήταν μόνον δικό τους. Ο ατέλειωτος ιδρώτας τής μάνας του, που δουλεύει «κανονικό δεκαεξάωρο» (οι Κεχηναίοι είναι πολύ αυστηροί στην εφαρμογή των φιλεργατικών νόμων) στην υπόγεια βιοτεχνία, τον προίκισε με ένα άνετο αυτοκίνητο και μία γρήγορη μηχανή (Φάρλεη Άρπαξτον, 1800 κυβικά), γιατί τα λεωφορεία είναι «μεγάλη ταλαιπωρία» στην πρωτεύουσα τής Κεχήνης, την πανέμορφη Μπουρντέλ (ανοίξτε και καμμιά Γεωγραφία, τρομάρα σας). Το παιδί πρέπει να σπουδάσει…

Ο πατέρας του, που σαν εργάτης σήκωσε στις σακατεμένες πλάτες του ολόκληρες οικοδομές (κι ας μένει ο ίδιος κ’ η φαμίλια του σ’ ένα αξιοθρήνητο ημιυπόγειο), τού πληρώνει κάθε μήνα (ανελλιπώς) το ενοίκιο, τα κοινόχρηστα, το νερό, το ρεύμα, το κινητό, το σταθερό, το διαδίκτυο, το φαγητό, τα ρούχα, την διασκέδαση, τα μπουζούκια, τις βενζίνες, τις εκδρομές, τις γκόμενες (α, ναι, και τα βιβλία – αχρείαστα νά ’ναι) και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ένας σύγχρονος Κεχηναίος φοιτητής γιά να σπουδάσει απλά και φτωχικά. Είπαμε: το παιδί πρέπει να σπουδάσει…

Ο παππούς, συνταξιούχος λιμενεργάτης, περιόρισε το καφενείο, περιόρισε το τσιγάρο, περιόρισε τα λουτρά, περιόρισε μέχρι και τα χάπια γιά την καρδιά. Ο γέροντας, λοιπόν, όλο και βοηθά, όλο και συντρέχει, όλο και τσοντάρει, όλο και κρυφοστέλνει. Έχουν και το ίδιο όνομα, πώς να το κάνουμε; Γιατί είπαμε: το παιδί πρέπει να σπουδάσει…

Όταν, όμως, ζεις μέσα σε τόσες στερήσεις και αισθάνεσαι καθημερινά το βάρος τής σκλαβιάς και τής κοινωνικής αδικίας στους λυγισμένους ώμους σου, λογικό είναι να επαναστατήσεις, να σηκώσεις κεφάλι, να σπάσεις τα δεσμά σου, να κόψεις τις αλυσίδες σου, να τα βάλεις – βρε αδερφέ – με το ίδιο το κατεστημένο. Αν, βέβαια, βρεθούν και δυό-τρεις καλοθελητές – «καταπιεσμένοι» και «ταλαιπωρημένοι» σαν κ’ εσένα – γιά να σε «κατευθύνουν» (ξέρουν αυτοί, είναι «παλιές πουτάνες»), ακόμη καλύτερα. Τότε επαναστατείς οργανωμένα. Μέχρι που γίνεσαι και επαγγελματίας επαναστάτης (αφού πρώτα γίνεις επαγγελματίας φοιτητής). Τόσο καλά.

Ο ριζο-σπαστικός καθοδηγητής ήταν ένας λαϊκός ήρωας. Σεμνός, αλλά ήρωας. Ταπεινός, αλλά ήρωας. Χοντρός, αλλά ήρωας. Βρομιάρης, αλλά ήρωας. Στα νιάτα του έσπαγε βιτρίνες, ηρωικά. Έκαιγε κεχηναϊκές σημαίες, ηρωικά. Έβριζε τα θεία, ηρωικά. Πέταγε μολότοφ, ηρωικά. Άναβε γκαζάκια, ηρωικά. Ε, έκανε και κάτι ηρωικές μικροκλοπές σε περίπτερα (δεν ξέρουμε, όμως, αν έχεζε ηρωικά, γιατί λέγεται ότι είναι τρομερά δυσκοίλιος). Με λίγα λόγια, είχε δώσει και την ψυχή του γιά την επανάσταση ενάντια… στα πάντα. Αργότερα διώχθηκε, εκδιώχθηκε, καταδιώχθηκε, ξυλοκοπήθηκε, βασανίστηκε, ανασκολοπίστηκε (αυτό μπορεί και να τού άρεσε, όπως λένε οι κακές γλώσσες) και άλλα σπαραξικάρδια και δακρύβρεχτα.

Βέβαια, αν τον δεις τώρα, είναι μιά χαρά. Φραπαδούρα. Φρεσκαδούρα. Μέχρι και τα σημάδια από τα πυρακτωμένα σίδερα (και τους άλλους βασανισμούς) εξαφανίστηκαν. Λες και δεν συνέβησαν ποτέ. Τώρα κάθεται ροδαλός-ροδαλός, με την κοιλίτσα του την γεμάτη, με την μόνιμη και καλοπληρωμένη δημοσιοϋπαλληλική θέση του, με την συνδικαλιστική δράση του, με το σπιτάκι του και το εξοχικό του, με την αυτοκινητάρα του, την γυναίκα του και την γκόμενά του, τα παιδιά και τα εξώγαμά του, με τα πάντα του. Αλλά, …ταλαιπωρήθηκε. Ας μην το αμφισβητούμε. Παρακαλώ πολύ.

Η μοιραία γνωριμία έγινε στα χλιδάτα γραφεία τού Ελαφρο-Λαϊκού Κόμματος. Πανώ, λάβαρα, φωτογραφίες, συνθήματα, σημαίες (όλες, εκτός τής κεχηναϊκής) και κόσμος πολύς. Κάθε καρυδιάς καρύδι και κάθε αντιδιάς αντίδι. Οι γριές επαναστάτριες (σαν μούμιες ήταν) τον κοίταζαν σαν ξερολούκουμο. Οι γέροι επαναστάτες (κοπρίτες τού κερατά) τον χτυπούσαν φιλικά στην πλάτη. Οι νέοι επαναστάτες (λεχριτόπουλα γιά λύπηση) τού έμαθαν σιγά-σιγά τα πάντα γιά τον «μεγάλο αγώνα», τον «λαϊκό ξεσηκωμό». Οι νέες επαναστάτριες (είχε και μιά-δυό καλές, αλλά ούτε που τον πλησίαζαν) τού συμπαραστάθηκαν στα «πρώτα βήματά» του… ποικιλοτρόπως. Πήγε σε πορείες, σε συλλαλητήρια, σε διαμαρτυρίες, σε συγκεντρώσεις, σε συνέδρια, σε αφισοκολλήσεις, σε διανομές φυλλαδίων, σε πάρτυ (απλά), σε πάρτυ (με ούζα), σε πάρτυ (…και φύγε) και σε άλλα τέτοια όμορφα και εποικοδομητικά. Έφαγε καλά (όχι ξύλο, βέβαια), πήδηξε καλούτσικα (να πλένονταν και λίγο οι ρουφιάνες), χόρεψε έξαλα (πάντοτε πολυπολιτισμικά), μαστούρωσε γερά (δοκιμάζοντας τα πάντα), τραγούδησε δυνατά (όλο μαλακίες), διασκέδασε και ξεφάντωσε… με δυό λόγια: αγωνίστηκε επίμονα, επίπονα και σκληρά. Και συνεχίζει ν’ αγωνίζεται ακάθεκτος…

Τελικά, η Ανωτάτη Σχολή Σαλιγκαροτροφίας αποδείχτηκε ζόρικη. Δύσκολη. Απαιτητική. Τα χρόνια πέρασαν και συνεχίζουν να περνούν. Θ’ αργήσει «λίγο ακόμη» να την τελειώσει. Θέλει να τα μάθει καλά. Αλλά, δεν βαριέσαι…

Ο ριζο-σπαστικός καθοδηγητής εκλέχτηκε – επιτέλους – βουλευτής τού Κεχηναϊκού Κοινοβουλίου (ούτε έναν καφέ δεν τους κέρασε ο τσιφούταρος). Η μάνα του αναγκάστηκε ν’ αυξήσει τις ώρες τής εργασίας της στην βιοτεχνία. Ο πατέρας του – μετά το φοβερό εργατικό ατύχημα – πήρε αναπηρική σύνταξη και του την στέλνει ολόκληρη κάθε μήνα. Ο παππούς πέθανε. Τι στο καλό; Ελέφαντας να ήταν, δεν θα ζούσε τόσο. Α, ναι. Να μην ξεχάσουμε το σπουδαιότερο: η μικρή αδελφή του πέρασε πρώτη στις Παν-Κεχηναϊκές εξετάσεις, στην Ανωτάτη Σχολή Ονυχοκοπτικής, και ετοιμάζεται να σπουδάσει στην πρωτεύουσα. Άντε, καλή πρόοδο…

 .

 .

Αθανάσιος Τσακνάκης

.

.

.

Αναδημοσίευση επιβάλλεται με την αυτονόητη πάντοτε αναφορά στον συγγραφέα και στην ηλεκτρονική πηγή.

,

,

,

Advertisements

One comment

  1. Δεν εισήλθα έτι εις το fb. Όταν εισέλθω θα υποκλέψω την φωτό που ανάρτησες με τον «ανθό» . Είναι ό,τι πρέπει διά την περίπτωσιν. Κατά τα άλλα, ένα έχω να δηλώσω εις άπταιστα νεοκεχηναϊκά. WE LOVE TSAKNAKIS :))



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: