h1

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ Ή ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ;

04/10/2012

 

 

25η Μαρτίου 1821

Δικαίωμα στην Μνήμη ή Υποχρέωση στην Λήθη;

 .

Δύο, σχεδόν, αιώνες μετά την επανάσταση τού 1821, η πλειονοψηφία τού λαού μας ετοιμάζεται νυσταγμένη να εορτάσει ακόμη μία «αργία» ή ακόμη ένα βολικό «τριήμερο». Συλλήβδην βυθισμένοι μέσα στην νάρκη τής ημιμάθειας ή τής πλήρους άγνοιας, προτιμούμε να δικαιολογήσουμε μία ακόμη αργία με κάποια εθνική επέτειο, και όχι να τιμήσουμε την εθνική επέτειο τής Παλιγγενεσίας με αργία. Ίσως, όμως, με περισσό θράσος, να μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε και αρκετά ελαφρυντικά.

Η ελληνική κοινωνία, κατά τα τελευταία 30 περίπου έτη, στροβιλιζόμενη μέσα στον σχιζοφρενικό κλαυσίγελο μίας εικονικής ευδαιμονίας, που έχει πλέον ψοφήσει, όπως τής άξιζε, επέτρεψε σε πολλούς τυχάρπαστους να παίξουν ή να πειραματιστούν με την Επανάσταση. Αρχικά την ονόμασαν «ταξικό αγώνα», προκειμένου να διασφαλίσουν την διακεκριμένη συμμετοχή, αν όχι και επιβολή, των νεομπολσεβίκων στην πολιτική και πνευματική ζωή τού Ελληνισμού. Έπειτα την βάφτισαν «ξεσηκωμό των ξεβράκωτων», ώστε να παρουσιάσουν ένα περισσότερο «κοσμοπολίτικο» πρόσωπο, μάλλον προσωπείο, στους Ευρωπαίους (συν-)εταίρους τους. Μετά αμφισβήτησαν τα πρόσωπα, τις ιδέες, τα γεγονότα, τα ιστορικά τεκμήρια, γιατί φοβήθηκαν να μην θίξουν την «καλή γειτονία» θυτών και θυμάτων. Πρόσφατα επιχείρησαν, με αρκετή επιτυχία, να την εκμηδενίσουν, γιατί, κατά την γνώμη τους, η Επανάσταση εξαφάνισε «την ευγένεια, την γλυκύτητα, την πραότητα, την δικαιοσύνη και την αγαθότητα των Οθωμανών τυράννων». Να, λοιπόν, γιατί δεν γνωρίζουμε ούτε τι εορτάζουμε ούτε τι επιθυμούμε ή τι πραγματικά μάς ταιριάζει να εορτάσουμε, και καλώς επιλέγουμε να «βγούμε γιά καφέ», να «χαλαρώσουμε»…

Τίποτε, όμως, από τα παραπάνω δεν ήταν, τελικά, αρκετό. Ο αποσβολωμένος δανειολήπτης τής νοτιοανατολικής Μεσογείου χρειαζόταν και ένα σχετικό νομοσχέδιο, το οποίο να τον υποχρεώνει, επιτέλους, να λησμονήσει οριστικά, αφού, ούτως ή άλλως, την λήθη επέλεξε ως στάση ζωής, και να τού απαγορεύει να εκφράζει την άποψή του γιά όσους θεωρεί εχθρικά διακείμενους προς αυτόν και τα παιδιά του, αφού, ούτως ή άλλως, ο ίδιος επέλεξε να χάσκει απαθώς προς τα σύννεφα. Να, λοιπόν, και το καθρέφτισμα των επιλογών μας:

Άρθρο 3, Παράγραφος 1: «Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά τού τύπου ή μέσω τού διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ».

Άρθρο 2, Έννοια Όρων: «Στον παρόντα νόμο, ο όρος «εχθροπάθεια» θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος τόσο στην καλλιέργεια όσο και στην εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας».

Πριν, λοιπόν, τα αφυπνιστικά «Απομνημονεύματα» τού Στρατηγού Μακρυγιάννη, κοντά σε τόσα άλλα «άγνωστα» και «αδιάβαστα» κείμενα, απαγορευθούν διά νόμου ως «εχθροπαθή», πριν φιμωθούν και οι τελευταίες ζωντανές φωνές τού λαού μας, όσες απέμειναν, αλλά και πριν κατεβούμε στην πλατεία γιά να «χαζέψουμε» την παρέλαση, όσο ακόμη γίνεται, ας κάνουμε τον κόπο να διαβάσουμε μερικά αποσπάσματα από το προαναφερόμενο βιβλίο:

«Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά, οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήσει εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπεί Πατρίδα, τι θα ειπεί θρησκεία, τι θα ειπεί φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ’ όλους εμάς, στρατιωτικούς και πολιτικούς. Τις πρόσοδες τής Πατρίδας τις κλέβομεν, από υποστατικά δεν τής αφήσαμεν τίποτας, σε υπηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν…».

«Τέτοιοι είμαστε εμείς. Όταν φεύγουν οι τύραννοι, οι κλέφτες, εκείνοι οπού θέλουν να βουλιάξουν την Πατρίδα, κλαίμεν και λυπόμαστε, κι όταν την γυμνώνουν, γελάμεν και χαιρόμαστε…».

«Και με τους κόλακας και κλέφτες κι απατεώνες βέβαια η Πατρίς κιντύνεψε και θα κιντυνέψει. Τα σημειώνω κι εγώ εδώ, ίσως εσείς, οι μεταγενέστεροι, σαν ιδείτε την αρετή μας, θα είστε ειλικρινώτεροι διά την Πατρίδα…».

«Η Πατρίδα τού κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν και πρέπει να θυσιάζει και πατριωτισμόν και να ζει αυτός και οι συγγενείς του ως τίμιοι άνθρωποι εις την κοινωνία. Και τότε λέγονται έθνη, όταν είναι στολισμένα με πατριωτικά αιστήματα. Το αναντίον λέγονται παλιόψαθες των εθνών και βάρος τής γης…».

«Και δι’ αυτείνη την τυραγνία, οπού δεν ορίζαμεν ούτε βιός, ούτε τιμή, ούτε ζωή (ξέραμεν κι ότι ήμασταν ολίγοι και χωρίς τ’ αναγκαία τού πολέμου), αποφασίσαμεν να σηκώσωμεν άρματα αναντίον αυτής τής τυραγνίας. Είτε θάνατος, είτε λευτεριά…».

Ενόσω, λοιπόν, το Τέταρτο Ράιχ και οι κερδοσκόποι υποτελείς του, ανήμερα τής εθνικής επετείου μας, θα συνεδριάζουν πυρετωδώς προκειμένου να αποφασίσουν μέσω ποιών νέων μέτρων θα κάμψουν μέχρις εδάφους το ηθικό μας και θα λυγίσουν έως εξαρθρώσεως τον εθνικό και κοινωνικό κορμό μας, εμείς, άξιοι τής θλιβερής μοίρας μας, υπεύθυνοι γιά την επιλογή τού τραγικού μας κατήφορου, ας σταθούμε ενώπιον τής Ελληνικής Σημαίας, αν μας ξέμεινε καμμία, και των Ιερών Προσωπογραφιών των Ηρώων τού 1821, αν βρεθεί και καμμία τέτοια, και ας αναλογιστούμε θαρραλέα: Τι, στον κόρακα, εορτάζουμε σήμερα, και με ποιό δικαίωμα και με ποιόν σκοπό;

 .

.

.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: