h1

«Αντιποίηση, εκποίηση και αποποίηση αρχής»

13/07/2011

.

.

.

«Αντιποίηση, εκποίηση και αποποίηση αρχής»

Φανταστικό διήγημα γιά μεγάλα παιδιά

.

.

Του Αθανάσιου Τσακνάκη

 .

 .

Το κείμενο, που ακολουθεί, είναι ένα φανταστικό διήγημα. Ίσως να είναι και μύθος. Σαφώς, όμως, δεν πρόκειται γιά παραμύθι. Θα ήθελα να το μοιραζόμουν με όλους τους αναγνώστες αλλά, τελικά, είναι μάλλον βέβαιο ότι, γιά την ώρα – ελπίζω μόνον γιά την ώρα! – θα το μοιραστώ μόνον με λίγους. Παρά ταύτα, ξεκινώ την διήγηση, σε πρώτο πρόσωπο, όπως ακριβώς την πρωτάκουσα κ’ εγώ:

«Γεννήθηκα, μεγάλωσα, ανατράφηκα και σπούδασα χάρη στην μέχρι βλακείας μεγαλοψυχία ενός γενναίου λαού, αλλά και χάρη στην υστεροβουλία ενός άλλου. Η αφέλεια τού πρώτου λαού και η επαγγελματική ανικανότητα των ηγετών του δεν μου επέτρεψε να κατανοήσω έγκαιρα ποιός πραγματικά είμαι, αλλά η τελειοποιημένη πονηρία τού δεύτερου έσπευσε να καλύψει το «κενό» και κατόρθωσε να μου επικολλήσει μία ψεύτικη ταυτότητα, την οποία ευχαρίστως αποδέχτηκα, επειδή συνοδευόταν και από ένα ικανοποιητικό χρηματικό ποσό. Όταν αντιλήφθηκα τον βαθύτατο ύπνο τού πρώτου λαού, πληροφορήθηκα και τις υποχρεώσεις που είχα αναλάβει έναντι τού δεύτερου, ο οποίος, φυσικά, δεν με εκμίσθωνε λόγω φιλανθρωπίας. Ενδύθηκα, λοιπόν, το λευκό μου ιμάτιο, δείγμα τής αγνότητας των προθέσεών μου, φόρεσα το προσωπείο τού «εκ τού ασφαλούς ήρωα», δείγμα τής ματαιοδοξίας μου, και επιδόθηκα στο ιερό έργο γιά το οποίο πληρωνόμουν αδρά. Τότε ήταν που, γιά πρώτη φορά, άκουσα εκείνες τις παράξενες φωνές: «Αντιποίηση αρχής! Αντιποίηση αρχής!». Επειδή εκείνοι, που φώναζαν, ήταν λίγοι, και επειδή οι δυνάμεις καταστολής τού πρώτου λαού γρήγορα τους «νουθέτησαν», μειδίασα ελαφρώς και δεν έδωσα άλλη σημασία στο γεγονός. Συνέχισα, λοιπόν, απερίσπαστος το ιεραποστολικό έργο μου: διχόνοια, διαβολή, συκοφαντία, ψεύδος, παραποίηση, απάτη, προδοσία και τα λοιπά… Βλέπετε, ήταν «πολλά τα λεφτά». Κάποτε ένιωσα μιά μεγάλη έκπληξη. Ορισμένοι από τους ηγέτες τού πρώτου λαού, εκείνου που κοιμόταν βαθιά και σε μόνιμη βάση, άρχισαν να μου χαμογελούν, να με χτυπούνε φιλικά στην πλάτη, να μου γνέφουν με νόημα, να μου τσιμπούν το μάγουλο. Προς στιγμήν νόμισα ότι δεν έκανα καλά την δουλειά μου, ότι κάπου είχα κάνει λάθος, ότι είχα παρεκκλίνει από τον στόχο μου – διαφορετικά, γιατί να μου φέρονται με τέτοιο τρόπο τα θύματά μου; – αλλά αμέσως διαπίστωσα ότι όλα έβαιναν καλώς και ανακουφίστηκα. Τότε, όμως, ήταν που άκουσα και πάλι εκείνες τις φωνές: «Εκποίηση αρχής! Εκποίηση αρχής!». Όμως και πάλι δεν έδωσα μεγάλη σημασία, διότι οι φωνασκούντες τιμωρήθηκαν δεόντως. Συνέχισα, λοιπόν, με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο, με ακόμη μεγαλύτερη ορμή, με ακόμη μεγαλύτερο πάθος, με αξιοζήλευτη αυταπάρνηση, το θεάρεστο λειτούργημά μου. Και, φυσικά, με ακόμη μεγαλύτερη αμοιβή! Είχα πλέον ξεπεράσει τον εαυτό μου. Με έβλεπα, με θαύμαζα και με επαινούσα. Ενίοτε με έφτυνα, για να μην βασκαθώ. Αισθανόμουν ότι πολύ σύντομα θα έφτανα στον τελικό σκοπό μου. Πίστευα ότι πολύ γρήγορα θα έβλεπα πλούσιους τους καρπούς των κόπων μου. Και τότε… Αχ, τότε! Τότε ήταν που ξανάκουσα τις φωνές: «Αποποίηση αρχής! Αποποίηση αρχής!». Τότε ήταν που πέρασαν από δίπλα μου τρέχοντας αλαφιασμένοι, χωρίς ούτε καν να με χαιρετήσουν, οι ηγέτες τού πρώτου λαού, ενώ ένα πλήθος από πέτρες σφύριζε πάνω από τα κεφάλια τους. Στράφηκα πίσω μου έντρομος, και τι να δω; Οι μέχρι χθες κοιμισμένοι, οι μέχρι χθες ναρκωμένοι, οι μέχρι χθες αποχαυνωμένοι ξεχύνονταν σαν ασυγκράτητος χείμαρρος προς το μέρος μου, κραδαίνοντας πέτρες και λιθάρια και ξύλα και βρεγμένες σανίδες. Άρχισα, λοιπόν, κ’ εγώ να τρέχω σαν τρελός… Τους «ηγέτες» – τρόπος τού λέγειν! – βέβαια, δεν κατάφερα να τους προφτάσω. Είχαν γίνει καπνός. Αλλά, ευτυχώς, ευτυχώς, ευτυχώς, κάπου βρήκα μία άθλια τρύπα να κρυφτώ, ένα βρομερό λαγούμι να λουφάξω, να πάρω μιάν ανάσα. Μάλλον είχα καταφέρει να σώσω το τομάρι μου… Και το χειρότερο; Τα παλιά μου αφεντικά, οι άλλοι, εκείνοι που με χρυσοπλήρωναν και μου έταζαν τον ουρανό με τ’ άστρα – γιά την ακρίβεια: ένα άστρο μου υποσχέθηκαν – τώρα δεν θέλουν ούτε να με ξέρουν και μάλιστα μού μήνυσαν να μην τολμήσω να τους ξαναενοχλήσω…».

 

 .

.

.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: