h1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

20/05/2011

Μανιάκι. Ελαιογραφία του Α. Γεωργιάδη, 1960

1825.—Ο Παπαφλέσσας αποφασίζει ν’ αντιμετωπίση τόν Ιμβραήμ είς τό Μανιάκι, μέ 1300 μόνον άνδρας. Αλλ’ έκ τούτων οί περισσότεροι έφυγαν, βλέποντες «τόν κάμπον νά μαυρίζη υπό τόν στρατόν τών Αιγυπτίων». Απαντών είς τάς συστάσεις εκείνων πού τού υπεδείκνυον νά υποχωρήσουν, ό Παπαφλέσσας είπε: «Εγώ δέν ήρθα εδώ νά μετρήσω τό στρατό τού Μπραϊμη πόσος είναι. Ήρθα γιά νά πολεμήσω… Τή φευγάλα νά μήν τήν βάζετε καθόλου είς τόν νοϋν σας. Καθήστε εδώ νά πεθάνωμε σάν αρχαίοι Έλληνες». Ο δε Βοϊδής Μαυρομιχάλης εφώναξε:

«Πάμε στά ταμπούρια μας κι’ όποιος ξημερωθή αύριο, ας ακούη τών γυναικών τά μοιρολόγια». Αί επιθέσεις τών Αιγυπτίων συνεχίσθησαν αδιάκοποι ολόκληρον τήν ημέραν, χωρίς νά κλονίσουν τήν δράκα τών γενναίων πού εφιλοδόξησαν νά κάμουν τό Μανιάκι νέας Θερμοπύλας. Πρώτον εσίγησε τό ταμπούρι τού Παπαφλέσσα. Ολοι οί ευρισκόμενοι είς αυτό κατέκειντο νεκροί. Τό οχύρωμα τού Βοϊδή Μαυρομιχάλη μέ τούς Μανιάτας εκράτησε περισότερον, αλλά, τελικά, εσίγησε καί αυτό. Ο σημαιοφόρος τού Παπαφλέσσα Δημήτρης, διά νά μήν πέση τό λάβαρον τής μάχης είς χείρας τών εχθρών, έσχισε τό ύφασμα είς λωρίδας, τάς οποίας απέκρυψεν είς τό στήθος του, απέσπασε από τόν κοντόν τόν σταυρόν καί, κρατών αυτόν είς τό ένα χέρι καί είς τό άλλο ξίφος του, κατώρθωσε νά διασχίση τάς εχθρικάς φάλαγγας καί νά σωθή. Είς τόν Ιμβραήμ, πού εζήτησε νά ιδή τόν Παπαφλέσσαν, οί στρατιώται του επήγαν ένα ακέφαλον πτώμα. Ο Αιγύπτιος στρατηγός διέταξε τότε νά ευρεθή καί ή κεφαλή. Ο κορμός προσεδέθη κατόπιν είς ένα πάσσαλον, πού εστήθη είς το έδαφος, προσηρμόσθη δέ είς αυτόν ή κεφαλή, είς τρόπον ώστε ό Παπαφλέσσας εφαίνετο σάν ζωντανός. Ο Ιμβραήμ τόν εκύτταξεν αρκετήν ώραν καί είς τό τέλος είπε: «Ητο ικανός και γενναίος άνθρωπος. Καλύτερα νά επαθαίναμε άλλη τόση ζημία, αλλά να τον επιάναμε ζωντανό».

(Ο Γρηγόριος Δικαίος όπως ήταν το όνομά του έμεινε περισσότερο γνωστός ως Παπαφλέσσας, ήταν κληρικός, πολιτικός και αγωνιστής και ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1788, φοίτησε στη Σχολή Δημητσάνας, και μόνασε στο μοναστήρι της Παναγιάς της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα.

Στην Κωνσταντινούπολη, όπου  χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης από τον Γρηγόριο Ε΄, γνωρίστηκε με τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, ο οποίος τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία. Διόρισε Αρχιστράτηγο Πελοποννήσου τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και πρωτοστάτησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821. Διακρίθηκε για την ανδρεία του σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο και στην Αρκαδία, έχοντας ως ορμητήριο τη μονή της Ρεκίτσας κοντά στο Διρράχι. Στη μάχη στα Δερβενάκια όπου μαζί με τον Νικηταρά και τον Υψηλάντη είχαν οριστεί από τον Κολοκοτρώνη να κρατήσουν τ’ Αγιονόρι. Στο τέλος της μάχης αυτής, όταν μοιράστηκαν τα λάφυρα, ο Παπαφλέσσας πήρε την γούνα του Τοπάλ πασά την οποία δεν έβγαλε ποτέ μέχρι το τέλος της ζωής του. Συμμετείχε στην Α΄ και Β΄ Εθνοσυνέλευση.)

.—Ναυμαχία τού Καφηρέως. Ελληνική μοίρα υπό τόν Γεώργιον Σαχτούρην διέλυσε τόν υπό τόν Τοπάλ πασσάν τουρκικόν στόλον έκ 51 πλοίων, ανετίναξε τήν ναυαρχίδα (καπιτάναν), κατέστρεψε τρία βρίκια καί ηχμαλώτισε πέντε μεταγωγικά μέ πολεμεφόδια. Είς τήν αναφοράν του ό Σαχτούρης γράφει διά τήν ανατίναξιν τής ναυαρχίδος, πού ήτο βαρύ πολεμικόν σκάφος μέ 62 κανόνια: «Θέαμα φρικτόν αληθινά νά βλέπη τινάς 800 τών εχθρών, οίτινες ηυρίσκοντο είς τήν ρηθείσαν καπιτάναν, νά εκσφενδονίζωνται είς τόν αέρα, ομού μέ κανόνια, κατάρτια, ξύλα κτλ. έως τόν ουρανόν ».

.

.

.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: