Αρχείο για την κατηγορία ‘ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ’

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

14/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

14 Ἀπριλίου

,

972.—Στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης ο γιός του Γερμανού αυτοκράτορα, Όθων, μνηστεύεται την Βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ. Η Θεοφανώ, ανιψιά του Ιωάννη Τσιμισκή, στα πλαίσια της βυζαντινής διπλωματίας παντρεύτηκε τον Όθωνα, ως πολιτική κίνηση ενισχύσεως των δυτικών συνόρων τής αυτοκρατορίας, που είχε να αντιμετωπίσει στα ανατολικά τους Σαρακινούς, και στα βόρεια τους βούλγαρους, αποτρέποντας με αυτόν τον γάμο να ανοίξει και άλλο μέτωπο στην Ιταλία. Την 16χρονη Θεοφανώ ακολούθησε στη νέα της πατρίδα, πολυπληθής συνοδεία από την Κωνσταντινούπολη, την οποία αποτελούσαν άνθρωποι της Εκκλησίας, των Γραμμάτων και των Τεχνών που έθεσαν τις βάσεις της μελέτης των Ελληνικών Γραμμάτων και Τεχνών στην πολιτιστικά υπανάπτυκτη Γερμανία. Μετά από 11 χρόνια γάμου, λόγω θανάτου του συζύγου της, θα κυβερνήσει η ίδια  μέχρι την ενηλικίωση του γιού της, Όθωνος του Γ’. Ως άξια εκπρόσωπος του ανώτερου Ελληνικού Πολιτισμού και νοοτροπίας  έναντι της δυτικής βαρβαρότητος,  και με δεδομένη την προκατάληψη των δυτικών έναντι των Ελλήνων, αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, η οποία έφτανε στα όρια της εχθρότητος από τους Γερμανούς ευγενείς και αυλικούς. [Το γεγονός για παράδειγμα ότι φρόντιζε την καθημερινή υγειινή και καθαριότητά της, θεωρήθηκε από τους άπλυτους ως υπερβολή, ματαιοδοξία και πρόκληση]. Όμως η μόρφωση, η καλλιέργεια, η αγαθότητα αλλά και η λεπτή και ευγενική ανατροφή της, κέρδισε τον θαυμασμό και την εκτίμηση των απλών υπηκόων της.

1205.—Η μάχη της Αδριανουπόλεως και η ήττα των Φράγκων Σταυροφόρων από τους βούλγαρους. Η άλωση της Βασιλεύουσας το 1204, προκάλεσε τον τεμαχισμό των εδαφών της Αυτοκρατορίας. Οι δύο επιφανής ηγέτες της Δ’Σταυροφορίας, κράτησαν για τον εαυτό τους τα καλύτερα εδάφη· ο Βαλδουίνος έλαβε τα 5/8 της πόλης, την περιοχή της νότιας Θράκης, εδάφη στην νοτιοδυτική Μικρά Ασία καθώς και τα νησιά Χίος, Λέσβος και Σάμος. Από την άλλη, οι βούλγαροι, υπό τον Ιωάννη Ασάν γνωστό και με το προσωνύμιο Καλοϊωάννης, ήθελαν να συνεχίσουν και αναβιώσουν το έργο των προηγούμενων τσάρων τους, Σαμουήλ και Συμεών. Ο βούλγαρος ηγεμόνας είχε προειδοποιήσει τους Λατίνους να μην εγείρουν αξιώσεις για τα «εδάφη του». Οι Λατίνοι απασχολημένοι με την εκστρατεία στην Μ.Ασία δεν έδωσαν την απαραίτητη προσοχή στις εξελίξεις στην Θράκη, υποτιμώντας τις δυνατότητες του Καλοϊωάννη. Οι Έλληνες δε της περιοχής, αριστοκράτες και μη, προτίμησαν να τεθούν υπό την προστασία του τσάρου της βουλγαρίας αφού οι λατίνοι ηγεμόνες δεν έδειξαν διάθεση συνεργασίας μαζύ τους. Ήλθαν σε επαφή με τον Καλοϊωάννη και προσφέρθηκαν να επαναστατήσουν για να τον βοηθήσουν να καταλάβει εδάφη στην Θράκη και να γίνουν υποτελείς του..αν τους ορκιζόταν ότι θα τους μεταχειριζόταν όπως και τους δικούς του. Μετά την επίτευξη της συμφωνίας, καταλήφθηκαν με την σειρά το Διδυμότειχο, και η Αδριανούπολης. Ο Βαλδουῒνος συγκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη το Συμβούλιο της Αυτοκρατορίας προκειμένου να αντιμετωπισθεί η ελληνική εξέγερσις…Στην μάχη της Αδριανουπόλεως που ακολούθησε, ηττήθηκε και συνελήφθη ζωντανός· οδηγήθηκε στο Τύρνοβο όπου φυλακίστηκε σιδηροδέσμιος. Η εκτέλεσή του έγινε το καλοκαίρι του 1205 όταν ο Καλοϊωάννης κατέλαβε την Φιλιππούπολη. Κατά τον Χωνιάτη, το σώμα του διαμελίστηκε και εγκαταλείφθηκε στα όρνια.

1390.—Ο Ιωάννης Ζ’ Παλαιολόγος, με την βοήθεια του Σουλτάνου Βαγιαζήτ Α’, καταλαμβάνει την εξουσία με πραξικόπημα κατά του παππού του Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγου. Ο Βαγιαζήτ  επιθυμούσε την ανατροπή του Ιωάννη Ε’ κυρίως για να προκαλέσει στο Βυζάντιο εσωτερική αναταραχή προς δικό του όφελος. Και δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, μετά τον τερματισμό του πραξικοπήματος, βάσει των όρων που είχαν συμφωνήθεί, ο Ιωάννης Ζ’ Παλαιολόγος, υποστήριξε τον στρατό του Βαγιαζήτ Α’ κατά της Ελληνικής Φιλαδελφείας, και τον βοήθησε να την καταλάβει.

1528.— Στην επέτειο της 14ης Απριλίου, οργανώνονται από την ομοσπονδία της Φλόριδας εορταστικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στον ελληνικό πολιτισμό. Ως πρώτος Έλλην στην Αμερική, [σύμφωνα με την ιστορία που θέλουν να μαθαίνουμε], και συγκεκριμένα στην περιοχή της Φλώριντα, φέρεται κάποιος Θεόδωρος ή Δωρόθεος που προς τιμήν του ανεγέρθει και άγαλμα στην πόλη Κλίαργουότερ της ιδίας πολιτείας. “Η ιστορία των Ελλήνων στην Αμερική, αρχίζει εδώ” γράφει η επιγραφή κάτω από το άγαλμα του Θεόδωρου,ο οποίος πήρε μέρος σε μία εξερευνητική αποστολή των Ισπανών υπό την αρχηγία του Ντον Παμφίλο ντι Ναρβαέθ.

1737.—Οι Κορσικανοί επαναστάται πολιορκούν εις τον πύργον της Μίνιας τους Μανιάτας, οίτινες είχον εγκατασταθή εις την περιοχήν της Παομίας, κατόπιν συμφωνίας μετά της κυβερνήσεως της Γενούης. Ούτοι, μετά διήμερον αγώνα, εξέρχονται ξιφήρεις, φονεύουν πλείστους εκ των πολιορκούντων αυτούς, και τρέπουν τους άλλους εις φυγήν. Ακολούθως, εβάδισαν θριαμβευτικώς εις το Αιάκιον, όπου εγένοντο ενθουσιωδώς δεκτοί υπό των κατοίκων. Κατά τα επόμενα έτη, ανέλαβον την πολιτοφυλακήν, την οποίαν διετήρησαν καί μετά την κατάληψιν της νήσου υπό των Γάλλων. Η δούκισσα ντ’ Αμπραντές, σύζυγος τού στρατάρχου Ζυνό, βεβαιώνει εις τα Απομνημονεύματά της, ότι εκ τούτων κατήγετο ο μέγας Ναπολέων. Τα στοιχεία διά την τοιαύτην καταγωγήν τού Ναπολέοντος, εγνώριζον ο περίφημος Αυστριακός καγκελλάριος πρίγκιψ Μέττερνιχ και ο μεγάλος Γάλλος συγγραφεύς Ονορέ ντέ Μπαλζάκ.

1770.—Η φρουρά της Πάτρας πραγματοποιεί έξοδο (Ορλωφικά).

1803.—Οι τούρκοι αποκεφαλίζουν στην Τρίπολη τον Νεομάρτυρα Δημήτριο από την Λυγούδιστα Αρκαδίας.

1821.—Ο εξ Οιτύλου οπλαρχηγός Ηλίας Τσαλαφατίνος μετά 300 περίπου συντρόφων του συγκρατεί εις το Λεβίδι επί ολόκληρον ημέραν επίθεσιν 2.000 τούρκων πεζών καί 1200 ιππέων, οχυρωθείς εντός των οικιών και μεταφέρων τον αγώνα από της μιάς εις την άλλην. Καταφθάσασαι ενισχύσεις υπό τον Δ. Πλαπούταν, Αναγνώστην Στριφτόμπολαν, Σολιώτην, Β. καί Ν. Πετμεζάν, Ασημ. Σκαλτσ(ζ)άν και άλλους, έτρεψαν τους τούρκους εις φυγήν και επροξένησαν εις αυτούς μεγάλας απωλείας. Ο Τσαλαφατίνος είναι ένας από τους πλέον ανιδιοτελείς αγωνιστάς του 1821. Όταν τον Ιούνιο του 1823 η Πατρίδα ευγνωμονούσα, για τις μέχρι τότε υπηρεσίες του, του προσέφερε 2.000 γρόσια, αυτός αρνήθηκε να τα πάρει λέγοντας ότι δεν τα θέλει «γιατί η Πατρίδα είναι πιο φτωχή». Και όταν του πρόσφεραν τον βαθμό τον αντιστράτηγου, τον αρνήθηκε λέγοντας ότι «το στάδιον τον Αγώνα είναι εισέτι ανοικτόν και όστις δεν αγωνισθεί μέχρι τέλους, παρανόμως και ακαίρως αξιούται».

.—Οι τούρκοι απαγχονίζουν εις την Κωνσταντινούπολιν τον υπερεκατονταεή επίσκοπον Μυριουπόλεως και τους αρχιεπισκόπους Δέρκων, Αδριανουπόλεως, Τυρνόβου και Θεσσαλονίκης. Οι ιεράρχαι, κατά την διά λέμβου μεταφοράν των εις τον τόπον της εκτελέσεως, έψαλλον οι ίδιοι την νεκρώσιμον ακολουθίαν.

1822.—Παρά το Καστέλι Κρήτης έγινε μάχη των Ελλήνων επαναστατών υπό τον Γάλλον συνταγματάρχην Βαλέστραν κατά των τούρκων. Σ’ αυτήν αιχμαλωτίζεται ο Βαλέστρας και θανατώνεται.[ Το κεφάλι του στάλθηκε δώρο στον καπουδάν πασά Καρά Αλή, εκείνου πού βρισκόταν(Ιούνιος 1822) στην Χίο επικεφαλής του στόλου που έκαψε το νησί. Όταν ο Κωνσταντίνος Κανάρης ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα, μαζί με τον Καρά Αλή, πάνω στα κατάρτια της ήταν κρεμασμένα κορμιά ελλήνων καθώς και το κεφάλι και το δεξί χέρι του Βαλέστ.]

1824.—Ο αιγυπτιακός στόλος υπό τον Τοπάλ φθάνει στο Νεόκαστρο.

1827.—Παρά τον Άγιο Σπυρίδωνα Πειραιώς γίνεται μάχη Ελλήνων επαναστατών υπό τους Καραϊσκάκην και Γ. Κολοκοτρώνην και τούρκων με αμφίρροπον αποτέλεσμα.

1828.—[π.ημ.] Μετά τη βαριά ναυτική ήττα, του 1827 στο Ναυρίνο, οι Οθωμανοί για αντίποινα έκλεισαν τα στενά των Δαρδανελίων ώστε να εμποδίσουν τη διέλευση των πλοίων των ξένων δυνάμεων, και ειδικά των Ρώσων. Ο Αυτοκράτωρ της Ρωσίας Νικόλαος ο Α’, κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον της τουρκίας, προκειμένου να εφαρμοσθεί η συνθήκη του Λονδίνου (6 Ιουλ. 1827), με την οποία επιβαλλόταν στην τουρκία και την Ελλάδα η κατάπαυση των εχθροπραξιών και αναγνωριζόταν η αυτονομία της Ελλάδος.

1837.—Βασιλικό διάταγμα ιδρύσεως τού Πανεπιστημίου Αθηνών.

1847.—Ο Βασιλέας Όθων διαλύει την Βουλή και προκηρύσσει εκλογές.

1850.—[π.ημ.14/4] Μετά τον νέο αποκλεισμό από την «προστάτιδα» Δύναμη και μπροστά στη τραγική κατάσταση, ο βασιλιάς Όθων και η ελληνική πολιτική ηγεσία αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τους επαχθής όρους της Αγγλίας και να «συνθηκολογήσουν».Ύστερα από την καταβολή του καθορισθέντος χρηματικού ποσού στην Αγγλία, τον Ιούνιο του 1850 ο πανίσχυρος στόλος του Πάρκερ απέπλευσε από τον Πειραιά ελευθερώνοντας και τα ελληνικά πλοία, τα οποία είχαν κατάσχει οι Άγγλοι κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού. Όσο για τον Δαυίδ Πατσίφικο ο τελικός διακανονισμός έγινε τη 18η Ιουλίου του 1850 και του καταβλήθηκε το ποσό των 3.750 δραχμών.[βλ & 13/4]

1854.—Οι Έλληνες επαναστάτες της Θεσσαλίας, υπό τον Ευθύμιο Κοντογιάννη, αναγκάζονται να λύσουν την πολιορκία του Δομοκού, η οποία πολιορκία είχε αρχίσει από τις 28 Μαρτίου του ίδιου έτους.

1892.— Ο Γεώργιος Βιζυηνός, εισάγεται εις Δρομοκαῒτειον Θεραπευτήριον, ένθα και απεβίωσεν την 15ην Απριλίου 1896 συνεπεία μαρασμού.

1900.—[π.ημ.]Το ελληνικό κοινό παρακολουθεί στο «Δημοτικό θέατρο Αθηνών, την όπερα ‘’Μποέμ’’ του Πουτσίνι, που παρουσίασε ο Διονύσιος Λαυράγκας. Εκείνη η παράσταση σημείωσε μια μεγάλη επιτυχία και σφράγισε τη μικρή μουσική μας ιστορία. Είχαν προηγηθεί οι προσπάθειες του Ναπολέοντα Λαμπελέτ και του βαθυφώνου Αντώνιου Λάνδη το 1887-1888. Ακολούθησε το Β΄ Ελληνικό Μελόδραμα (1888-1890), με εμψυχωτή και χρηματοδότη τον Ιωάννη Καραγιάννη, που κατάφερε να ανεβάσει αρκετές παραστάσεις και να κάνει περιοδείες μέχρι και στο εξωτερικό, αλλά δυστυχώς διαλύθηκε σύντομα. Το 1894, ο Λαυράγκας ανέλαβε την διεύθυνση της Φιλαρμονικής Εταιρείας και το 1899 άρχισε την σοβαρή ενασχόλησή του με αθηναϊκούς μελοδραματικούς θιάσους και ουσιαστικά αφοσιώθηκε σε αυτό το σκοπό, την δημιουργία δηλαδή ενός σταθερού ελληνικού μελοδραματικού σχήματος. Το ελληνικό Μελόδραμα άρχισε να διακρίνεται για τη συστηματικότερη οργάνωσή του, και την υπεύθυνη διοίκησή του. Κύριοι συντελεστές ήταν οι Διονύσης Λαυράγκας και Λουδοβίκος Σπινέλλης. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

13/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

13 Ἀπριλίου

,

814.—Παρά την συντριπτική ήττα που υπέστεισαν οι βούλγαροι του Κρούμου το Φθινόπωρο του 813, από τον στρατό του Λέοντος Ε, ο Κρούμος δεν υποχώρησε· αντιθέτως την άνοιξη του επομένου έτους, με στρατό 30.000 ανδρών, προχώρησε μέχρι την Αρκαδιούπολη και επιδόθηκε σε λεηλασίες και αρπαγές. Ο Λέων όταν πληροφορήθηκε ότι ο Κρούμος επρόκειτο να επιτεθεί κατά της Κωνσταντινουπόλεως, προετοιμάστηκε να τον αντιμετωπίσει: κατασκεύασε δεύτερη σειρά τείχους μπροστά από το τείχος των Βλαχερνών όπου σύμφωνα με τις διαδόσεις θα επετίθετο ο Βούλγαρος ηγεμόνας. Και ενώ όλοι περίμεναν με αγωνία την επίθεση, ο Κρούμος ξαφνικά προσβλήθηκε από αιμορραγία και πέθανε στις 14 Απριλίου του 814.

1204.—Η Κωνσταντινούπολις κυριεύεται υπό των Φράγκων. Oι σφαγές και η λεηλασία των δημοσίων κτηρίων και των ιδιωτικών κατοικιών ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Η λατινική κυριαρχία επί τής Κωνσταντινουπόλεως διήρκεσε μέχρι τού 1261 (57 έτη).Οι σταυροφόροι, δεχόμενοι τις προτάσεις των απεσταλμένων τού αυτοκράτορα Φιλίππου του Σουηβού, γαμπρού του Iσαακίου του B΄, ως μεσολαβητού του φυγάδα κουνιάδου του Aλεξίου Aγγέλου, ανέλαβαν δράση για την αποκατάσταση του Iσαακίου στον θρόνο της Kωνσταντινουπόλεως. Στις 17 Iουλίου 1203, εισβάλλοντας στην Κωνσταντινούπολη αποκατέστησαν τον Iσαάκιο Β’ στον θρόνο και εκείνος επικύρωσε με χρυσόβουλλο όλες τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι τους ο Aλέξιος ο Δ΄. Mετά από αυτό, το έργο τους είχε ολοκληρωθεί και κατά συνέπεια η εκστρατεία τους θα μπορούσε να συνεχίσει τον δρόμο της προς την Aνατολή. Ωστόσο, αποφασίστηκε να παραμείνουν και να διαχειμάσουν τα σταυροφορικά στρατεύματα στη βασιλεύουσα για να «στηρίξουν τον θρόνο». Η παραμονή όμως των Σταυροφόρων στην Kωνσταντινούπολη είχε δημιουργήσει μια ιδιότυπη ψυχολογική κατάσταση και στις δύο πλευρές. Oι Bυζαντινοί εύχονταν την απαλλαγή απο τη δυτική στρατιωτική παρουσία, ενώ οι Σταυροφόροι είχαν αρχίσει να οραματίζονται άλλες εξελίξεις. O πόλεμος θα έδινε την οριστική λύση στο πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί. Στις 12 Απριλίου επιχυρούν την δεύτερη επίθεσή τους και στις 13 Aπριλίου, κατόρθωσαν να κάμψουν την αντίσταση των Bυζαντινών και να κυριεύσουν την Kωνσταντινούπολη. [βλ. & 11/4]

1770.—Εισβολή των ρωσικών δυνάμεων στο Ρίο (Ορλωφικά).

1821.—Το πτώμα τού πατριάρχου Γρηγορίου Ε’ (τού οποίου ο απαγχονισμός είχε γίνει τήν 10η Απριλίου) καταβιβάζεται από την αγχόνην. Μαινόμενα στίφη κατεξέσχισαν τα άμφιά του και το εποδοπάτησαν, ακολούθως δε το έσυραν εις τους δρόμους και το διεπόμπευσαν κατά τρόπον απάνθρωπον και φρικώδη.Το σώμα ερρίφθη κατόπιν εις την θάλασσαν μεταξύ τού Φαναρίου και τού Ναυστάθμου. Τρείς ημέρας βραδύτερον, το ανέσυρε από τα κύματα όπου επέπλεεν, ο εκ Κεφαλληνίας πλοίαρχος Σκλάβος και το μετέφερεν εις την Οδησσόν (βλ.και 17 Ιουνίου).

1823.—«Νόμος της Επιδαύρου» [Σύνταγμα του Άστρους]. Το Σύνταγμα της Επιδαύρου υποβλήθηκε, τον Απρίλιο του 1823, σε αναθεώρηση από την Β΄ Εθνοσυνέλευση, η οποία συνήλθε στο Άστρος. Το νέο Σύνταγμα, που αποτελούσε απλή αναθεώρηση του προϊσχύσαντος, ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου», ήταν νομοτεχνικώς αρτιότερο και καθιέρωνε ελαφρά υπεροχή της νομοθετικής εξουσίας έναντι της εκτελεστικής. Ακόμη, μεταρρύθμιζε τα δικαιώματα της εκτελεστικής εξουσίας τα σχετικά με την κατάρτιση των νόμων, βελτίωνε τις διατάξεις περί ατομικών δικαιωμάτων και μετέβαλλε επί το δημοκρατικότερο τον εκλογικό νόμο. Επιπλέον ενισχύθηκε το Βουλευτικόν, που τώρα πέρασε στα χέρια της φιλελεύθερης πτέρυγας υπό τον Μαυροκορδάτο (στην πτέρυγα αυτή ανήκουν επίσης οι Κουντουριώτης, Θ. Νέγρης, Κωλέττης), ενώ το Εκτελεστικό ελέγχεται από τη συντηρητική-συγκεντρωτική πτέρυγα υπό τον Κολοκοτρώνη.

1827.—Γίνεται μάχη μεταξύ Ελλήνων επαναστατών υπό τον Γ.Καραϊσκάκη και τούρκων παρά το ακρωτήριο Πειραιώς. Αποτέλεσμα της μάχης υπήρξε η νίκη των Ελλήνων.

1829.—Ο οπλαρχηγός Γεώργιος Βαρνακιώτης καταλαμβάνει το Μακρυνόρος και τον Καραβανσαράν. Η Δυτική Στερεά είναι πλέον ελεύθερη και ο Βαρνακιώτης προχωρεί στην οργάνωση και ίδρυση προσωρινής τοπικής διοικήσεως, την γερουσία της Δυτικής χερσονήσου Ελλάδας. Ο Μαυροκορδάτος ήλθε ως πολιτικός και θέλησε να εκμεταλλευτεί την Στερεά Ελλάδα, δεν κατάφερε όμως να πάρει με το μέρος του τον ισχυρό Γ. Βαρνακιώτη και άρχισε εκστρατεία υπονομεύσεως.

1850.—[π.ημ.] Συνεχίζεται από την αγγλική κυβέρνηση η πίεση για να αποζημιωθεί από το ελληνικό δημόσιο ο Βρετανός υπήκοος Δαυίδ Πατσίφικο, για τις φθορές που είχε υποστεί η κινητή και η ακίνητη περιουσία του το Πάσχα του 1847. [Ως αφορμή των επεισοδίων ήταν η απαγόρευση της τηρήσεως του εθίμου καύσεως του Ιούδα, λόγω της επισκέψεως του γερμανοεβραίου μεγαλοτραπεζίτη Τζέϊμς Πάρκερ Ρότσιλντ]. Ο ναύαρχος Πάρκερ, για να εξαναγκάσει τους Έλληνες να δεχτούν την πρόταση αποζημιώσεως ύψους 500.000 δραχμών, εφάρμοσε ξανά γενικό αποκλεισμό του εμπορικού ναυτικού της Ελλάδος, επιτείνοντας τα πιεστικά μέτρα που είχαν για λίγες μέρες αρθεί. Ο ναυτικός αποκλεισμός είχε ξεκινήσει από τις 19 Ιανουαρίου 1850 μετά την απόρριψη από την Ελληνική Κυβέρνηση μέσω του ΥΠΕΞ Αναστασίου Λόντου, των αγγλικών απαιτήσεων.Τα αποτελέσματα του αποκλεισμού από την «προστάτιδα» Δύναμη ήταν η λιμοκτονία των Ελλήνων. Αναφορά στα δραματικά γεγονότα της περιόδου εκείνης έκανε και ο Στρατηγός Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματά» του: «…Μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριο και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια τους γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα». [25/4 ν.ημ.]

1897.—Οι ελληνικές δυνάμεις πιεζόμενες από τα τουρκικά στρατεύματα εκκενώνουν την Λάρισαν την οποία καταλαμβάνουν οι τούρκοι.

.— Η απελευθερωθήσα από τις 23 Αυγούστου 1881 πόλις των Τρικάλων, περιήλθε πάλι στην κατοχή των τούρκων, για να ελευθερωθεί οριστικά στις 6 Μαῒου 1898.

1900.—Ο Βρετανός αρχαιολόγος Σερ Άρθουρ Έβανς, αποκαλύπτει στις ανασκαφές της Κνωσού τον αποκλυθέντα ως θρόνο του Μίνωα. Ο πρώτος που έκανε συστηματική ανασκαφή στην Κνωσό το 1878 ήταν ο αρχαιόφιλος Μίνως Καλοκαιρινός. Η τύχη επιφύλασσε όμως στον Άγγλο Άρθουρ Έβανς, που ήρθε στην Κρήτη για πρώτη φορά το 1894, την ανακάλυψη του ανακτόρου. Οι εργασίες άρχισαν αμέσως μετά την αυτονόμηση της Κρήτης, το 1900. Με το χώρο του ανακτόρου της Κνωσού συνδέονται συναρπαστικοί μύθοι, όπως του Λαβύρινθου με τον Μινώταυρο και του Δαιδάλου με τον Ίκαρο. Αναφορές στην Κνωσό, το ανάκτορό της και το Μίνωα γίνονται στον Όμηρο, στον Θουκυδίδη, στον Ησίοδο και Ηρόδοτο, στον Βακχυλίδη και Πίνδαρο, στον Πλούταρχο και Διόδωρο τον Σικελιώτη. Η περίοδος ακμής της πόλεως ανάγεται στη μινωική εποχή [2000-1350 π.Χ.] κατά την οποία αποτελεί το βασικότερο και πιο πολυπληθές κέντρο της Κρήτης. Ακόμα και σε μεταγενέστερες περιόδους διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και αναπτύσσεται ιδιαίτερα, όπως στην ελληνιστική εποχή. Η πόλη της Κνωσού κατοικήθηκε συνεχώς από τα τέλη της 7ης χιλιετίας έως και τα ρωμαϊκά χρόνια.

1901.—Δημοσίευση των εφημερίδων «Εμπρός» & «Σκριπ» : Μετά την αποτυχία του Ιταλού τεχνίτη να καθαρίσει και να συγκολλήσει τις αρχαιότητες των Κυθήρων, αποφασίσθηκε να κληθεί από την Ευρώπη άλλος τεχνίτης, πιο ειδικός. Έγιναν ήδη προτάσεις ώστε να έρθει ο τεχνίτης του Μουσείου της Βιέννης ο οποίος είχε προσκληθεί από την αρχή αλλά προέβαλε μεγάλες αξιώσεις.

1904.—Επεισόδια σε Σμύρνη και Μυτιλήνη εξ αιτίας εκτάκτου φόρου επιτηδεύματος από τους οθωμανούς προς Έλληνες εμπόρους.

1909.—Στρατεύματα του συντηρητικού 1ου Αλβανικού Σώματος Στρατού στην τουρκία, περικυκλώνουν την Βουλή και εκθρονίζουν τον Χιλμί Πασά. Ο δρόμος για τους σφαγείς Νεότουρκους ανοίγει.

1914.—Η επιμονή της τουρκίας να επιστρέψει η Ελλάδα την Χίο και την Μυτιλήνη, οδηγεί τις διαπραγματεύσεις των δύο χωρών σε ναυάγιο.

1915.—(13/26 Απρ.) Υπογράφεται στο Λονδίνο μυστική συνθήκη μεταξύ των Δυνάμεων της Τριπλής Συνεννοήσεως (Entente) και της Ιταλίας, με βάση την οποία αναγνωριζόταν η ιταλική κυριαρχία στο λιμάνι του Αυλώνα και οι αξιώσεις της Ελλάδος στην Βόρειο Ήπειρο.

1917.—Αιματηρές ταραχές στην Σμύρνη εξ αιτίας της ελλείψεως τροφίμων. Τα θύματα υπερβαίνουν τα 100, ενώ η πόλις στρατοκρατείται.

1920.—Ο ελληνικός στρατός στη Μ. Ασία μάχεται με περιπόλους και πυροβολικό.

.—Πεθαίνει ο επίτιμος διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, Στέφανος Στρέϊτ

1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο της Μ. Ασίας επικρατεί ηρεμία.

.—Ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης δηλώνει ότι, ο αγώνας της Μικράς Ασίας θα τερματισθεί πολύ σύντομα, με πλήρη θρίαμβο των ελληνικών όπλων, οπότε η κυβέρνηση θα ασχοληθεί εντονότερα και με τα εσωτερικά ζητήματα.

1922.—Η ελληνική στρατιά Μ. Ασίας περιορίζεται στην δράση περιπόλων.

1924.—Υπό το βάρος του στρατιωτικού νόμου, σε πολλούς Νομούς της χώρας πραγματοποιείται δημοψήφισμα. Από την διαδικασία απείχε το 30% περίπου του σώματος, και φυσικά επέβη υπέρ της «δημοκρατίας». Σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως καταγγέλλουν το νόθο δημοψήφισμα. Χαρακτηριστική δε είναι η δήλωσις του Ι.Μεταξά: “Έστω ότι έγιναν νοθείαι εις τα ΝΑΙ. Δεν έγιναν νοθείαι εις τα ΟΧΙ.”

.—Ιδρύεται στην Αθήνα από πρόσφυγες της Κωνσταντινουπόλεως η Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινούπολης (ΑΕΚ).

1925.—Έπειτα από την ανταλλαγή των πληθυσμών των δυο χωρών, συνεχίζονται οι συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και τουρκίας για τα προβλήματα, που είχαν δημιουργηθεί.

1926.— Γεννιέται η μεγάλη ηθοποιός Έλλη [Λούκου] Λαμπέτη.Η χρονιά του 1941 ξεκίνησε για την Έλλη με δύο αποτυχίες. Η πρώτη ήταν στις 25 Σεπτεμβρίου, όταν την απέρριψαν παμψηφεί στην δραματική σχολή του Εθνικού. Η δεύτερη απόρριψή της έγινε στη σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη, όπου είχε πάει με τη μαθητική της τσάντα στο χέρι, έχοντας κάνει σκασιαρχείο από το Πέμπτο Γυμνάσιο όπου φοιτούσε. Όμως, ο Σπύρος Μελάς, φίλος του θείου της Έλλης, έπεισε την Κοτοπούλη να αναστείλει την «καταδίκη» της μικρής, με το επιχείρημα: «Τί διάβολο! Δεν χάθηκε ο κόσμος με μια κομπάρσα παραπάνω». Η Έλλη, επιστρέφοντας στην οδό Ασκληπιού, ανακοίνωσε: «Η Κοτοπούλη με πήρε στη σχολή της!… Θα γίνω ηθοποιός». Από τότε, άρχισε για αυτό το προικισμένο πλάσμα, ένα λαμπερό ταξείδι στον χώρο της υποκριτικής, παράλληλο με την θυελλώδη προσωπική του ζωή. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

12/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

12 Ἀπριλίου

,

434.—Πεθαίνει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μαξιμιανός. Διετέλεσε Πατριάρχης επί Θεοδοσίου Β’,κατά τα έτη 431 – 434, μετά την εξορία του αιρετικού Νεστορίου.

467.—Ο Ανθέμιος γίνεται αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έχοντας αναλάβει διάφορα αξιώματα στο Βυζάντιο, προωθήθηκε από τον Λέοντα Α’, ως αυτοκράτορας του Δυτικού τμήματος, κατόπιν αιτήματος του γότθου διοικητού της Ιταλίας, Φλάβιου Ρικημήρου, [ο οποίος στη διάρκεια της στρατιωτικής του εξουσίας, ανέβασε και καθαίρεσε πέντε αυτοκράτορες..].Ύστερα από μία αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Βανδάλων στην Αφρική και τις ήττες από τους Βησιγότθους στη Γαλατία [όπου ο ρόλος του Ρικημήρου ήταν ύποπτος], εκθρονίστηκε και δολοφονήθηκε.

565.— (ίσως 15 του μήνα) Ανέρχεται στον Πατριαρχικό Θρόνο ο Ιωάννης Γ΄ ο Σχολαστικός. Ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως την περίοδο 565-577.

582.—Μετά το θάνατο του Ευτύχιου, αναλαμβάνει ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Άγιος της Εκκλησίας μας Ιωάννης ο Νηστευτής, ως Ιωάννης Δ’.

775.—Πεθαίνει σε ηλικία 52 ετών η κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε’, Ανθούσα. Παρόλο που διέθετε και το κάλλος και την καταγωγή, επέλεξε να παραμείνει άγαμη και να αφωσιωθεί σε έργα ελέους και φιλανθρωπίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Οσία Ανθούσα, διαμοίρασε τα υπάρχοντά της σε πτωχούς και ιδρύματα και αποσύρθηκε ως μοναχή στην Ιερά Μονή Ομονοίας (ή Ευμενίας).

901.—Πεθαίνει η τρίτη σύζυγος του Λέοντα ΣΤ’ του Σοφού, Αυτοκράτειρα Ευδοκία, στην διάρκεια του τοκετού. Είχαν προηγηθεί  άλλοι δύο γάμοι όπου πάλι οι σύζυγοί του απεβίωσαν, έως τον επεισοδιακό τέταρτό του γάμο, που δεν έγινε δεκτός από τον Πατριάρχη Νικόλαο Μυστικό. Ο Λέοντας επέβαλε τον τέταρτο γάμο του, αντικαθιστώντας τον πατριάρχη Νικόλαο με τον Ευθύμιο.

1019.—Πεθαίνει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος, ανεψιός του Φωτίου. Κλήθηκε στον πατριαρχικό θρόνο από τον Βασίλειο Β΄ και παρέμεινε επί είκοσι έτη. Όταν ο Βασίλειος ξεκίνησε την εκστρατεία κατά των Περσών, άφησε με εμπιστοσύνη την Βασιλεύουσα και τον διάδοχό του υπό την εποπτεία του Πατριάρχου. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινουπόλεως από τους Πέρσες και Αβάρους το καλοκαίρι του 626, ο πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη με την εικόνα της Παναγίας, ενθαρρύνοντας τους υπερασπιστές, όντας πηγή θάρρους για αυτούς και ελπίδας για τους πολιορκούμενους· τιμάται από την Εκκλησία μας ως Άγιος.

1159.—Ο αυτοκράτωρ Μανουήλ Α’ Κομνηνός εισέρχεται εν θριάμβω εις την Αντιόχειαν και καταλύει την υπάρχουσαν εκεί λατινικήν ηγεμονίαν. Ο Μανουήλ συνέχισε την παράδοση του πατέρα του Ιωάννη Β’Κομνηνού, και του παππού του με τις αδιαμφισβήτητες ικανότητές του στο στρατιωτικό, διπλωματικό και πολιτικό τομέα. Παρορμητικός και ασυγκράτητος, εκμεταλλευόταν κάθε ευκαιρία που του παρουσιαζόταν. Κατάφερε μεγάλες επιτυχίες, τελικά όμως πάντα ένα μικρό σφάλμα, μια ασημαντότητα, τις ανέτρεπε. Η συμπάθεια που έτρεφε προς τη Δύση και τον πολιτισμό της, τον οδήγησε στο να διατηρεί πάντα το βλέμμα προς τις εκεί πρώην και νυν επαρχίες, με αποτέλεσμα να μην επικεντρώσει τις προσπάθειές του, όπως όφειλε, προς τον μέγα εξ’ Ανατολών κίνδυνο των τούρκων, με τραγική κατάληψη την μάχη του Μυριοκέφαλου, που σήμανε το τέλος κάθε βυζαντινού σχεδίου για την ανακατάληψη της Μικράς Ασίας.

1204.—Οι Φράγκοι επιχυρούν την δεύτερη επίθεσή τους κατά της Βασιλευούσης. Οι σταυροφόροι, δεχόμενοι τις προτάσεις των απεσταλμένων τού αυτοκράτορα Φιλίππου του Σουηβού, γαμπρού του Iσαακίου του B΄, ως μεσολαβητού του φυγάδα κουνιάδου του Aλεξίου Aγγέλου, ανέλαβαν δράση για την αποκατάσταση του Iσαακίου στον θρόνο της Kωνσταντινουπόλεως. Στις 17 Iουλίου 1203, εισβάλλοντας στην Κωνσταντινούπολη αποκατέστησαν τον Iσαάκιο Β’ στον θρόνο και εκείνος επικύρωσε με χρυσόβουλλο όλες τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι τους ο Aλέξιος ο Δ΄. Mετά από αυτό, το έργο τους είχε ολοκληρωθεί και κατά συνέπεια η εκστρατεία τους θα μπορούσε να συνεχίσει τον δρόμο της προς την Aνατολή. Ωστόσο, αποφασίστηκε να παραμείνουν και να διαχειμάσουν τα σταυροφορικά στρατεύματα στη βασιλεύουσα για να «στηρίξουν τον θρόνο». Η παραμονή όμως των Σταυροφόρων στην Kωνσταντινούπολη είχε δημιουργήσει μια ιδιότυπη ψυχολογική κατάσταση και στις δύο πλευρές. Oι Bυζαντινοί εύχονταν την απαλλαγή απο τη δυτική στρατιωτική παρουσία, ενώ οι Σταυροφόροι είχαν αρχίσει να οραματίζονται άλλες εξελίξεις. O πόλεμος θα έδινε την οριστική λύση στο πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί. Στις 12 Απριλίου επιχυρούν την δεύτερη επίθεσή τους και στις 13 Aπριλίου, κατόρθωσαν να κάμψουν την αντίσταση των Bυζαντινών και να κυριεύσουν την Kωνσταντινούπολη. Oι σφαγές και η λεηλασία των δημόσιων κτηρίων και των ιδιωτικών κατοικιών ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.

1453.—Ο τουρκικός στόλος αγκυροβολεί εις το Διπλοκιόνιον, οπόθεν βάλλει διά των πυροβόλων του κατά των τειχών τής Κωνσταντινουπόλεως. Τα μεγέθη της σουλτανικής αρμάδας που παραδίδονται από τους βυζαντινούς ιστορικούς είναι υπερβολικά διογκωμένα. Αλλά από τις μαρτυρίες των Ιταλών ναυτικών που παρευρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη φαίνεται ότι περιελάμβανε έξι τριήρεις και δέκα διήρεις, περίπου δεκαπέντε γαλέρες με κουπιά, περίπου εβδομήντα φούστες και είκοσι παραντάρια, μαζί με έναν αριθμό από καῒκια και κότερα, που χρησιμοποιούνταν κυρίως για την μεταφορά μηνυμάτων. Επικεφαλής του τέθηκε ο κυβερνήτης της Καλλίπολης, ο βουλγαρικής καταγωγής εξωμότης Σουλεϊμάν Μπαλτόγλου. Η θέα του τεράστιου τουρκικού στόλου που περιπολούσε την Προποντίδα και των τεράστιων κανονιών με προεξάρχον το τέρας του Ουρβανού, έδειξε στους πολίτες τί μπορούσαν να περιμένουν.

1820.—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποδέχεται την ανωτάτην αρχηγίαν της Φιλικής Εταιρείας.Το σχετικόν πρακτικόν αναφέρει τα εξής: «Κατά την άπαξ εγκριθείσαν γνώμην συνελθόντα τα μέλη τής Ελληνικής Εταιρείας και συσκεφθέντα μετ’ ακριβούς ερεύνης και εξετάσεων, εγνώρισαν Επίτροπον Γενικόν τής Ελληνικής Εταιρείας, τον εκλαμπρότατον πρίγκιπα κύριον Αλέξανδρον Υψηλάντην, ίνα εφορεύη και επιστατή εν πάσι όσα κρίνονται άξια, ωφέλιμα και πρέποντα». Το πρακτικόν αυτό συνετάχθη εις την Πετρούπολιν και φέρει τας υπογραφάς των Αλεξάνδρου Υψηλάντου, Ιωάννου Μάνου καί Εμμανουήλ Ξάνθου, ως «εκπροσώπων τής κινητικής Αρχής».

1822.—Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι σφαγές των χριστιανών της Χίου.

1823.—Η έκθεση της δωδεκαμελούς επιτροπής, που είχε ορίσει η Β’ Εθνοσυνέλευση για να συντάξει ένα πρόχειρο προϋπολογισμό του επαναστατημένου Έθνους, δηλώνουν την τραγική οικονομική κατάσταση η οποία μας οδηγεί σε δανεισμό. “Τα έξοδα του πρώτου εξαμήνου του 1823 θα ανέρχονταν σε 38 εκατομμύρια γρόσια και τα έσοδα σε μόλις 12 εκατομμύρια γρόσια. Η φορολογία, οι τελωνειακοί δασμοί, οι λείες, τα λάφυρα, τα λύτρα, ο εσωτερικός δανεισμός, οι εισφορές ντόπιων και φιλελλήνων, δεν ήταν ικανές να ισοσκελίσουν τον προϋπολογισμό. Η έκθεση της Επιτροπής κατέληγε με την προτροπή να γίνεται καλύτερη διαχείριση του δημόσιου χρήματος από τους τοπικούς άρχοντες και την ανάγκη να αναζητηθούν νέοι πόροι. Η ανάγκη εξωτερικού δανεισμού ήταν πλέον μονόδρομος.

1824.—Ο Αρμοστής της Κρήτης, Υδραίος Εμμανουήλ Τομπάζης, εγκαταλείπει το νησί ζητώντας συγχρόνως από τους Κρητικούς να συνεχίσουν με κάθε θυσία τον αγώνα.

1827.—Η Εθνική Συνέλευσις τής Τροιζήνος εξέλεξε τριμελή Αντικυβερνητικήν Επιτροπήν εκ των Γεωργίου Μαυρομιχάλη, Γιαννούλη Νάκου καί Ιωάννου Μακρή Μιλαῒτη, διά να ασκή την εξουσίαν μέχρις ελεύσεως τού Ι.Καποδιστρίου.

1828.—Η έλλειψις πολεμοφοδίων και ζωοτροφών αναγκάζει τους αγωνιστές της Κρήτης να στείλουν επιστολή στον Κυβερνήτη της Ελλάδας Καποδίστρια. Η εν λόγω επιστολή υπογράφεται από τους: Πρωτοπαπάς Σφακίων Γεώργιος, Σ. Δεληγιαννάκης, Α. Μανουσογιαννάκης, Π. Βαρδουλάκης, Α. Μωράκης, Σ. Σηφοδασκαλάκης, παπά Γεώργιος, Σ. Κουκουτσάκης, Ν. Γιαπιτζάκης, Π. Βολουδάκης, Σ. Παπαδάκης, Π. Μανουσέλης, Α. Δημάκης, Α. Βουζάκης, Μ. Δασκαλάκης, Ι. Χάλης, Α. Πιτσικούλης, Γ. Πίπος, Γ. Πολάκης, Γ. Παυλάκης, Ι. Ξυνίδης, Π. Πρινόλης, Β.Π.Θεοδωράκης και Σ. Καβρουδάκης. Είχε προηγηθεί και άλλη από τους Αναγνώστης Παναγιώτου (Παναγιωτάκης) και Ν. Μαλαντρή(Μαλανδράκης).

1830.—Η Υψηλή Πύλη αναγνωρίζει την πολιτική ανεξαρτησία της χώρας μας.

1871.—Γενέθλιος ημέρα του στρατιωτικού και πολιτικού ανδρός, Ιωάννου Μεταξά. Κεφαλληνιακής καταγωγής, υπήρξε ένας διορατικός στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης, διακεκριμένος επιτελικός αξιωματικός, με ικανότητα αιφνιδιασμού του εχθρού και γνώστης διπλωματικών χειρισμών. Ένας κατ’ εξοχήν πνευματικός άνθρωπος, του οποίου το όνομα έχει μείνει στην ελληνική και στην παγκόσμια ιστορία, για την αντίσταση της Ελλάδος κατά του Αξονος. Ως άνθρωπος είχε τη φήμη προσώπου με ιδιαίτερο ήθος, πάθος για την πατρίδα του και σεβασμό στην ιστορία της. Τον διέκρινε συναισθηματικός πλούτος, οξυδέρκεια, διορατικότητα και ευθύτητα κρίσεως, αναλυτική φιλοσοφική σκέψη, αγάπη για διάλογο και άμεση πρακτική αντίδραση, αφού είχε εξαντλήσει τα θέματα με τους ειδήμονες. Πραγματοποίησε τις εκάστοτε αποφάσεις του με γενναιότητα και αυταπάρνηση, αποφασιστικότητα, μέτρο και σταθερότητα. Ευπατρίδης, αριστοκράτης και οπαδός του πλατωνισμού. Προ πάντων υπήρξε άνθρωπος του πνεύματος, λάτρης της φύσεως, της μουσικής και των εικαστικών τεχνών, αφοσιωμένος σύζυγος και τρυφερός οικογενειάρχης και πατέρας.

1896.—Την επεισοδιακή άτυπη συμμετοχή της πρώτης γυναίκας μαραθωνοδρόμου στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες των Αθηνών, μαρτυρούν εφημερίδες της εποχής, όπως η «Ακρόπολις», το «Άστυ», ο «Νέος Αριστοφάνης» και η «Messager d’ Athènes». Βρισκόμαστε στην Αθήνα των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων και έκπληκτη η οργανωτική επιτροπή αντιμετωπίζει μια περίεργη, για την εποχή εκείνη, αίτηση συμμετοχής στον Μαραθώνιο Δρόμο. Είναι αυτή της Σταματίας ή Σταμάτας Ρεβίθη, της αποκαλούμενης και Μελπομένης, από τη Σύρο. Στην «Εστία» σημειώνεται: «…Η δρομεύς κυρία Ρεβίθη, η παράδοξος γυνή, η διατρέξασα προ ολίγων ημερών τον Μαραθώνιο δρόμο χάριν δοκιμής σκοπεύει να συναγωνισθή μεθαύριον. Σήμερον ήλθε εις τα γραφεία μας και μας είπεν ότι εάν την εμποδίσουν τα υποδήματά της, θα τα βγάλη καθ’ οδόν και θα έλθη γυμνόπους…». Λίγο αργότερα η Σταματία θα ακούσει την αμετάκλητη απόφαση της επιτροπής που της αρνείται ακόμα και ανεπίσημα να ακολουθήσει την ομάδα των αθλητών. Και πάλι όμως δεν πτοείται. Στις 11 Απριλίου, την επομένη του θριάμβου του Σπύρου Λούη, θα βρεθεί ξανά στη γραμμή εκκινήσεως του Μαραθώνα. Έχει πάρει την απόφαση να τρέξει τη διαδρομή μόνη.

1897.—Ο Ελληνικός Στρατός συμπτύσσεται νοτίως της Λάρισας και εγκαθίσταται αμυντικά στην γραμμή Φάρσαλα-Βελεστίνο. Ο Τύρναβος καταλαμβάνεται από τους τούρκους.

1903.—Σημειώνεται συμπλοκή τουρκικού αποσπάσματος και βουργάρων συμμοριτών, με διακόσιους νεκρούς και τραυματίες.

1905.—Συλλαλητήριο των βουργάρων στην πρωτεύουσα Σόφια εναντίων της Ελλάδος. Εκτεταμένες καταστροφές σε καταστήματα και οικίες ομογενών μας.

1907.—Κοντά στην μονή Παραβόλου εις το Μορίχοβο, πίπτει ηρωικά ο μακεδονομάχος Παναγιώτης Φιωτάκης, από τον Γαλατά Κυδωνίας των Χανίων. Έδρασε ως οπλαρχηγός στην περιοχή του Μοριχόβου από το 1905 ως τον Μάρτιο 1907, με το σώμα του Βασίλειου Παπά (Βρόντα). Για να μη συλληφθεί αιχμάλωτος από τους τούρκους, προτίμησε να αυτοκτονήσει με το περίστροφο του.

1909.—Σφαγές Ελλήνων από τούρκους στα Άδανα.

1912.—Ιταλοτουρκικός Πόλεμος. Η Ιταλία εφαρμόζοντας ανοιχτά µια κατακτητική πολιτική, η οποία µεταξύ άλλων απέβλεπε σε κατάληψη των τουρκικών περιοχών της Τριπολίτιδας και της Κυρηναϊκής, επιχείρησε να µεταφέρει τον πόλεµο στο Αιγαίο αποκλείοντας τα Δαρδανέλια και καταλαµβάνοντας τη Χίο και τη Μυτιλήνη. Τα σχέδια της Ιταλίας, που δεν ήταν καθόλου αθώα, στον βαθµό που µας αφορούσαν ως χώρα, απέβλεπαν στην «προσωρινή» κατοχή των νησιών αυτών, έτσι ώστε να αποκτήσει εκεί µια στρατηγικής σηµασίας θέση, από την οποία θα έστρεφε την προσοχή της στα στενά της Έλλης και θα απειλούσε τον κόλπο της Σµύρνης και τις µικρασιατικές ακτές. Ωστόσο, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγµατα, η Ιταλία απέφυγε την προσάρτηση των νησιών αυτών, τα οποία αποτελούσαν εδάφη ελληνικής επικράτειας, και στράφηκε νοτιότερα, αρχίζοντας το 1912 να καταλαµβάνει για αντιπερισπασµό ένα – ένα τα Δωδεκάνησα, που παρέµεναν ακόµη υπό την τουρκική κυριαρχία. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

11/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

11 Ἀπριλίου

,

491.—Ο Αναστάσιος Α’ ο Δίκορος ανεβαίνει στο θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Φλάβιος Αναστάσιος όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε το 430 στο Δυρράχιο από γονείς ταπεινής καταγωγής και είχε ένα ιδιαίτερο φυσικό χαρακτηριστικό. Οι κόρες των ματιών του είχαν διαφορετικό χρώμα, έτσι το ένα μάτι φαινόταν μαύρο ενώ το άλλο γαλανό, γι’ αυτό και τον ονόμαζαν Δίκορο. Από νωρίς απέκτησε φήμη για τις διοικητικές του ικανότητες και εξασφάλισε την εύνοια της κόρης τού αυτοκράτορα Λέοντα Α’ Αριάδνης, η οποία μετά την χηρεία της (ήτο παντρεμένη με τον Ζήνων) και ως Αυτοκράτειρα,προώθησε στο θρόνο τον Αναστάσιο και στις 11 Απριλίου 491 τον ανέδειξε Αυτοκράτορα. Το χαρακτηριστικότερο ίσως σημείο στην πορεία του Αυτοκράτορα ήταν πως πρέσβευε το δόγμα της αίρεσης του Ευτυχούς, (μονοφυσιτισμός) το οποίο τον οδήγησε και σε κόντρα με τον Πατριάρχη Ευφήμιο. Η διένεξη αυτή διευθετήθηκε με την έγγραφη ομολογία πίστης τού Αναστασίου στο Ορθόδοξο δόγμα. Ο Αυτοκράτωρ Αναστάσιος πέθανε άτεκνος το 518 για να τον διαδεχθεί ο αρχηγός των βασιλικών σωματοφυλάκων τότε,Ιουστίνος.

1034.—Πεθαίνει ο Ρωμανός Γ’, Αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο Ρωμανός Γ’ ο Αργυρός ή Αργυρόπουλος ήταν Αυτοκράτορας του Βυζαντίου και γεννήθηκε το 1028. Ήταν Πατρίκιος από την Ιεράπολη της Φρυγίας και ανέλαβε τον θρόνο σε ηλικία 60 ετών και κατ’ εντολή του άτεκνου Κωνσταντίνου Η’, τρείς ημέρες πριν εκείνος πεθάνει. Ο άτυχος Ρωμανός Γ’ βρήκε φρικτό θάνατο με πνιγμό στο λουτρό του, από την σύζυγό του Ζωή και τον εραστή της Μιχαήλ. Αυτός, ο Μιχαήλ Δ’ ο Παφλαγών (αφού πρώτα ετέλεσαν τους γάμους τους την ίδια ημέρα που δολοφόνησαν τον Ρωμανό Γ’) συγκυβέρνησε με την Αυτοκράτειρα Ζωή ως το 1041, όπου απέθανε αυτοέγκλιστος στην Μονή Αγίων Αναργύρων από τις ενοχές για την δολοφονία τού προκατόχου του.

1769.— Εξελέγη νέος Οικουμενικός Πατριάρχης ο Θεοδόσιος Β΄ (κατά κόσμον Χριστιανόπουλος). Καταγόταν από την Κρήτη όπου και ήταν ηγούμενος.

1821.—Ο Νικόλαος Ράπτης και οι πλοίαρχοι των Σπετσών με 8 σπετσιώτικα πλοία επιτίθεται εις τον λιμένα τής Μήλου εναντίον μιάς τουρκικής κορβέττας με 26 κανόνια, ενός βρικίου με 16 κανόνια και ενός μεταγωγικού πλήρους πολεμικού υλικού και τα κυριεύει. Το πολεμικόν υλικόν μετεφέρθη ακολούθως εις την Μονεμβασίαν.

1825.—Ο Ι. Γκούρας αποκρούει τους τούρκους παρά το Τουρκοχώρι.

.—Ο ελληνικός στόλος υπό τον Μιαούλην συλλαμβάνει δύο πλοία μεταφέροντα πολεμικό υλικόν στον Ιμπραήμ.

1826.—Από της δύσεως της προηγουμένης ημέρας, οι κάτοικοι του Μεσολογγίου συνεκεντρώθησαν εις τας ΕΞΟΔΟΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥπροκαθορισμένας διά την Έξοδον θέσεις. Η φρουρά είχε διαιρεθή εις τρείς φάλαγγας υπό τους Νότην Μπότσαρην, Κίτσον Τζαβέλλαν και Δ.Μακρήν. Εις το μέσον εκάστης φάλαγγος εβάδιζον τα γυναικόπαιδα. Η εκκίνησις εγένετο εις τας 2 μετά το μεσονύκτιον (10 προς 11 Απριλίου). Η φρουρά όταν άρχισε να βγαίνει βρέθηκε αντιμέτωπη μ’έναν εχθρό ο οποίος καραδοκούσε γιατί «…είχε σπία [προδοσία] και ήταν πρεπαράδος [προετοιμασμένος]..» θα γράψει στον Διονύσιο Ρώμα στην Ζάκυνθο ο απεσταλμένος του, Γεώργιος Στρούζας, όπως έμαθε «από μερικούς που ερρίχθησαν στο γιαλό με πλοιάρια και ήρθαν εις Πεταλά τέσσαραις ημέρες υστερώτερα». Έτσι οι μεν έμπειροι πολεμιστές μαζί με ελάχιστα γυναικόπαιδα, ξεπερνώντας μύριες δυσκολίες και την επέλαση του αιγυπτιακού ιππικού, κατόρθωσαν να διασωθούν στο στρατόπεδο της Δερβέκιστας περί τους 1500-3000. Η συντριπτική όμως μάζα των γυναικοπαίδων έμεινε δυστυχώς «εδώθε με τον Χάρο», γιατί μέσα στην απερίγραπτη σύγχυση που ακολούθησε και σημαδεύτηκε με τον θάνατο του Αρχηγού των Μεσολογγιτών Θανάση Ραζηκότσικα, γύρισαν εσπευσμένα πίσω στην μαρτυρική πόλη, όπου όμως είχε εισβάλλει ο εχθρός από τις αφύλακτες πλέον ντάπιες.Αρκετές γυναίκες αυτοκτονούν. Πολλά αγόρια άνω των δώδεκα ετών σφάζονται. Όσα γυναικόπαιδα δεν βρήκαν τον θάνατο, σύρθηκαν στον εξανδραποδισμό και την ατίμωση. Αιγύπτιοι, τούρκοι και αλβανοί διαμοιράστηκαν τα γυναικόπαιδα τα οποία υπέστησαν ανήκουστα μαρτύρια και υποβλήθηκαν σε ανομολόγητους εξευτελισμούς, πριν καταλήξουν σε διάφορα μέρη του τότε Οθωμανικού Κράτους. Κατά την Έξοδο εφονεύθησαν επίσης ο Γερμανοελβετός εκδότης των «Ελληνικών Χρονικών» Ιωάννης— Ιάκωβος Μάγερ, καθώς και οι φιλέλληνες, Σπέτσεμπεργκ, Ντίτμαρ, Ντελωναί, Λουτσώφ, Σέπαν και Κλέμπε.

.—Ο γέρων Χρήστος Καψάλης συγκεντρώνει εις τον Ανεμόμυλον τους ασθενείς, αναπήρους κα πολλάς γυναίκας, τας οποίας, κατά την παράδοσιν, παρεκίνει να βγαίνουν εις τα παράθυρα διά να προσελκύσουν περισσοτέρους εχθρούς. Όταν, τέλος, είδε ότι ο μύλος εγέμισε από τούρκους, έβαλε φωτιά εις την πυριτιδαποθήκην και ανετινάχθη μεθ’ όλων εις τον αέρα. Εις τον Ανεμόμυλον ευρίσκετο επίσης και ο επίσκοπος Ρωγών, Ιωσήφ.

.—Ο πρόξενος της Αυστρίας εις το Μεσολόγγι αββάς Μικαρέλλι, γράφει εις σχετικήν επιστολήν του: «Εξακισχίλιαι γυναίκες καί παιδιά είναι αιχμάλωτοι τών Αιγυπτίων. Τρείς χιλιάδες καί εκατόν ζεύγη ώτων απεκόπησαν και απεστάλησαν ως τρόπαια εις την Κωνσταντινούπολιν».

1838.—Διαμαρτυρίες των κατοίκων της Ύδρας λόγω του διατάγματος περί υποχρεωτικής στατολογήσεως. Οι κάτοικοι ζητούν να εξαιρεθούν, οι διαμαρτυρίες κρατούν πέντε ημέρες, αλλά ουδέν επέτυχαν.

1890.— Ελήφθη η απόφαση μετατροπής της νήσου Έλις σε μεταναστευτικό κέντρο και ο έλεγχος της μετανάστευσης παρεδόθηκε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.Το νησί έγινε ο πρώτος σταθμός των Ελλήνων μεταναστών προτού πατήσουν την “Γη της Επαγγελίας”. Εκεί υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις και εγκρίνεται ή όχι η είσοδός τους στις ΗΠΑ. Σήμερα ένα μουσείο θυμίζει εκείνες τις μέρες.

1896.—Εγένετο εν μέσω παλλαϊκού συναγερμού η κηδεία τού Χαριλάου Τρικούπη, τού οποίου ο νεκρός ταριχευθείς, είχε μεταφερθή εκ Καννών υπό τής αδελφής του Σοφίας. Κατά ρητήν θέλησιν τού μεταστάντος, δεν επετράπη να εκφωνηθούν επικήδειοι ή επιτάφιοι λόγοι. Η εφημερίς «Ακρόπολις» στην περιγραφή της πρόσθεσε τα εξής: «Και ο θάνατός του ο τραγικός και η ιστορία του η ηρωϊκή και η αποχή του ευγενής και η σιωπή του η ιπποτική επιτείνουσι την θλίψιν».

1897.—Μάχη Δελερίων, κατά την οποία ο Ελληνικός στρατός αναγκάσθηκε να συμπτυχθή προς την Λάρισαν ενώπιον των προελαυνουσών από Μελούνας υπερτέρων τουρκικών δυνάμεων. Οι κάτοικοι του Τυρνάβου και των γύρω χωριών, βλέποντας τα ελληνικά στρατεύματα να συμπτύσσονται, εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και έφυγαν με κάθε μέσο (σούστες, κάρα κ.λ.π.) προς τη Λάρισα. Η ανάμειξη του άμαχου πληθυσμού με τα υποχωρούντα στρατεύματα επέφερε μεγάλη σύγχυση. Ο τουρκικός στρατός κατέλαβε τον Τύρναβο στις 12 Απριλίου 1897.

.—Στον τομέα της Ηπείρου (Πέντε Πηγάδια) το τάγμα Κουμουνδούρου μάχεται σκληρά εναντίον των τούρκων, και αφού έχασε δυο αξιωματικούς και 178 οπλίτας αναγκάζεται να συμπτυχθεί.

1910.—Συνομολογείται δάνειο 500.000 λιρών μεταξύ της Τραπέζης Αθηνών, Άγγλων και Γάλλων κεφαλαιούχων, το οποίο θα διατείθετο για την εκρίζωση των σταφιδαμπέλων στην Πελοπόννησο.

.—Το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, προβλέπει η τριετής φοίτηση διδασκαλίας δημοτικής να γίνει τετραετής καθώς και την προσθήκη της γαλλικής και της γερμανικής γλώσσας όπως και την χειροτεχνία και την σκοποβολή.

1911.—Καταφθάνει η βρετανική ναυτική αποστολή (υπό τον ναύαρχο Τάφνελ), έργο της οποίας είναι η αναδιοργάνωση του πολεμικού μας ναυτικού.

1912.—Έφτασε στην Ελλάδα αγγλική αποστολή για την εκπαίδευση του στρατού. Από τα μέσα Ιανουαρίου υπήρχαν ήδη γαλλικά στρατεύματα με τον ίδιο σκοπό.

1914.—Οι Μεγάλες Δυνάμεις απαιτούν από την Ελλάδα να εκκενώσει και την υπόλοιπη Βόρειο Ήπειρο μεταξύ Κακαβιάς και Δελβινακίου. Επίσης απαιτούν να αποδώσει στην τουρκία την Ίμβρο, την Τένεδο και το Καστελλόριζο και να ψηφίσει τον νόμο για την παραχώρηση της νήσου Σάσωνος στην αλβανία. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

10/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

10 Ἀπριλίου

,

401.—Ημερομηνία γεννήσεως του αυτοκράτορος Θεοδοσίου Β,’εγγονού τού Θεοδοσίου τού μεγάλου. Το σπουδαιότερο έργο επί βασιλείας του, ήταν η έκδοση τού Θεοδοσιανού Κώδικα το 438.  Σε αυτόν συγκέντρωσε και κωδικοποίησε όλους τους αυτοκρατορικούς νόμους από το 312 μέχρι το 437 μ.Χ. Αυτός χρησίμευσε ως βάση της νομοθεσίας του Ιουστινιανού. Στην διάρκεια εκείνης της περιόδου, η αυτοκρατορία δεχόταν συνεχείς επιθέσεις από τους Ούννους, με αποτέλεσμα την υπογραφή ταπεινωτικής συνθήκης ειρήνης. Σύζυγός τού Θεοδοσίου ήταν η Αθηναῒς , κόρη τού Αθηναίου φιλοσόφου Λεόντιου, μετονομασθήσα σε Ευδοκία μετά την χριστιανική της βάπτιση.  Ως αυτοκράτειρα επέβαλε την ελληνική γλώσσα  επίσημη τού κράτους, και ίδρυσε το 425 στην Κωνσταντινούπολη το Πανδιδακτήριο.

1688.— Ολοκληρώνεται το δράμα της εγκατάλειψης των Αθηνών που είχε ξεκινήσει από τα μέσα Μαρτίου. Οι Αθηναίοι εγκαταλείπουν την πόλη τους φοβούμενοι τα αντίποινα των τούρκων. Θα σκορπίσουν, άλλοι στα Ιόνια νησιά, άλλοι στις Κυκλάδες και άλλοι στην Σαλαμίνα (Κούλουρη) και την Αίγινα.Όπλα και λάφυρα φορτώνονται στα πλοία του Μοροζίνι με προορισμό την Βενετία.

1763.—Ο ψαράς στο επάγγελμα Νεομάρτυρας Δήμος από την περιοχή της Αδριανουπόλεως, αφού πρώτα υπέστη δεινά μαρτύρια στις φυλακές της Σμύρνης, καρατομείται. Είχε συκοφαντηθεί από τον τούρκο εργοδότη του.

1821.—Πέντε χιλιάδες γενίτσαροι, συνοδευόμενοι και υπό υποκινομένου όχλου, εισορμούν εις το Πατριαρχείο τής Κωνσταντινουπόλεως. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε απάγεται και οδηγείται εν μέσω προπηλακισμών και ύβρεων εις την κεντρικήν πύλην του Πατριαρχείου, όπου οι δήμιοί του τον εκρέμασαν. Ακολούθως, ενώ το πτώμα ήσπαιρεν ακόμη, τού επέρασαν εις τον λαιμόν τον «γιαφτάν», δηλαδή το σουλτανικόν διάταγμα, που ανέφερε τους λόγους τής καταδίκης του. Ο κυριώτερος τούτων ήτο ότι είχε γεννηθή εις την Πελοπόννησον, «όπου κατά πρώτον εξερράγη η Επανάστασις».

.—Εθανατώθησαν επίσης οκτώ άλλοι αρχιερείς ο Μυριοφύτου, ο Γάνου καί Χώρας, ο Σωζοπόλεως, ο Σερρών, ο Άρτης, ο Λαρίσης, ο Ιωαννίνων και ο Γρεβενών. Πεντακόσιοι, εξ άλλου Πελοποννήσιοι, συλληφθέντες διότι κατήγοντο από τον τόπον τής Επαναστάσεως, εφορτώθησαν ως κτήνη εις πλοιάρια, διά να σταλούν δήθεν εις εξορίαν, αλλ’ επνίγησαν προ τής Νικομηδείας.

.—Κατά τον ίδιον τρόπον εθανατώθησαν και διακόσιοι Ρουμελιώται, Αιγαιοπελαγίται και Κρήτες.

.—Ο Νικολής Αποστόλης, μέ επτά Ψαριανά πλοία καταβυθίζει εν τουρκικόν σκάφος καί αιχμαλωτίζει τέσσαρα άλλα πλήρη στρατού. Ο στρατός ούτος μετεφέρετο εις την Πελοπόννησον. Οι ηρωϊκοί Ψαριανοί εισέρχονται στον Αγώνα δια την Ελευθερίαν του Ελληνικού Έθνους.

.—Οι Τούρκοι συλλαμβάνουν τους άρχοντας τής πόλεως των Αθηνών Προκόπιον Μπενιζέλον, Άγγελον Γέροντα και Παλαιολόγον Μπενιζέλον, τους προκρίτους Άγ.Μπενιζέλον, Ι. Πανταζήν, Γ. Μπάρμπανον, Δ. Καρόρην, Φ. Γουναράκην, Σπ. Γουναράκην, Β. Σαράντην καί δύο κληρικούς, τους οποίους μετέφεραν εις την Ακρόπολιν και έρριψαν μέσα εις σκοτεινήν φυλακήν.

.—Οι έγκλειστοι εις το φρούριον τής Αμφίσσης τούρκοι, παραδίδονται εις τους Γκούραν και Πανουργιάν. Ένα από τα πιο δυνατά κάστρα της Ρού­μελης βρισκόταν στα χέρια των δικών μας.

1824.—Γίνεται εκφορά τού λειψάνου τού Λόρδου Βύρωνος.

1826.—[10-11/4] Δύο ώρες μετά το σούρουπο της 10ης Απριλίου, Σάββατο του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαῒων, οι ηρωϊκοί πρόμαχοι της ελευθερίας Μεσολογγίται, προβαίνουν στην ηρωϊκήν των έξοδον. Κατά την έξοδον διεδραματίσθησαν γεγονότα αφαντάστου ηρωϊσμού και δόξης. Εκ των εξερχομένων διεσώθη ελάχιστον ποσοστόν, καθότι η έξοδος είχε προδοθεί εις τους τουρκοαιγυπτίους. Εντός του Μεσολογγίου στις 12 Απριλίου ο Καψάλης γίνεται ολοκαύτωμα.

1828.—Στις 10 και 22 Aπριλίου 1828 στο Παρίσι, στο Θέατρο L` Odeon, ανεβαίνει το δράμα Hρωϊκό-Λυρικό σε τρεις πράξεις τού Γεωργίου Oζαννώ με μουσική του Xέρολντ Γκρας “Le Dernier jour de Missologhi”. Η τελευταία ημέρα τού Μεσολογγίου.

1835.—Το «Κεντρικόν Σχολείον», το πρώτο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα του νεοελληνικού κράτους, μεταφέρεται από την Αίγινα στην Αθήνα.

1862.—Μετά την 01:30, επτά σεισμοί σημειώνονται στο Ηράκλειο της Κρήτης.

1864.—Έναν μήνα μετά τον σχηματισμό της (5 Μαρτίου), παραιτείται η κυβέρνηση του Κανάρη. Ο Βόλβης σχηματίζει νέα μεταβατική κυβέρνηση.

1867.—Η κυβέρνηση αποφασίζει την ανάθεση του έργου της κοπής τών νομισμάτων στην Γαλλία.

1871.—Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αφορίζει τη Βουλγαρική Εξαρχία. Ήδη από το 1830 η Ρωσική Ακαδημία είχε ζητήσει από τον Σλάβο μελετητή Βενέλιν, να πραγματοποιήσει έρευνες στην βουλγαρία. Συνέλεξε υλικό το οποίο εξωράϊσε κι επαύξησε με καθαρές επινοήσεις. Το πόνημά του συνετέλεσε ώστε να καλλιεργηθεί μεταξύ των βουλγάρων της Ρωσίας η βουλγαρική ιδέα. Σύμφωνα με τις θεωρίες του, οι βούλγαροι είχαν διδάξει το αλφάβητο στους Ρώσους, στους οποίους μετέδωσαν και τον χριστιανισμό. Διαβεβαίωνε, επίσης, ότι η βουλγαρική υπήρξε η πρώτη λόγια σλαβική γλώσσα. Ο μαθητής του, Ρακόφσκι υποστήριξε σε ένα έργο του για την καταγωγή των βουλγάρων ότι ο Ολύμπιος Ζεύς, ο Δημοσθένης, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο βασιλιάς των Φράγκων Κλόβις, ως και ο Σουλιώτης Μάρκος Μπότσαρης, ήταν όλοι βούλγαροι. Όλες αυτές οι φαντασιώσεις βρήκαν απήχηση όχι μόνο στη Ρωσία αλλά και στη Δύση, ιδίως μετά την ίδρυση της βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870 και της βουλγαρικής ηγεμονίας το 1878.

1896.—[ ν.ημ.] Ο εξ Αμαρουσίου Σπύρος Λούης, ανεκηρύσσεται κατά τους τελεσθέντας εις Αθήνας πρώτους διεθνείς Ολυμπιακούς αγώνας, νικητής εις τον Μαραθώνιον, διανύσας την απόστασιν των 40 χιλιομέτρων εις 2 ώρας 58’ καί 50”.

1897.—Ο τουρκικός στρατός συνεχίζει την επίθεσιν εναντίον των Ελλήνων και επιτυγχάνει προώθησίν του.

1901.—Στο Μοναστήρι της Μακεδονίας, οι βούργαροι δολοφονούν τον Μητροπολίτη Παρθένιο. Αρχικά οι βούλγαροι επιχείρησαν να αλώσουν την ελληνική εθνική συνείδηση των Μακεδόνων με ειρηνικά μέσα. Όμως, όταν είδαν ότι η τακτική αυτή δεν ήταν αποτελεσματική, χρησιμοποίησαν βία. Στην αντίσταση του μακεδονικού ελληνισμού απάντησαν με τις συμμορίες των ενόπλων κομιτατζήδων. Τα αδίστακτα αυτά σώματα συνέτριβαν κάθε Μακεδόνα που αντιδρούσε στα σχέδιά τους και υποκινούσαν ταραχές και αναστατώσεις. Κύριος στόχος τους η εξόντωση των στελεχών του Ελληνισμού. Ιερείς, δάσκαλοι, επιστήμονες, προύχοντες, οικονομικοί παράγοντες επισύρουν την οργή τους.

1905.—Η Κρητική Βουλή εγκρίνει ενωτικό ψήφισμα, και το επιδίδει στον αρμοστή της νήσου. Ο πρίγκηψ υπόσχεται κάθε δυνατή βοήθεια προς πλήρωση του σκοπού.

1911.—Στα πλαίσια διακρατικής συμφωνίας, 280 βούλγαροι φοιτητές, φτάνουν στον Πειραιά φιλοξενούμενοι τού Πανεπιστημίου Αθηνών.

1914.—Έντονες οι διαμαρτυρίες της χώρας μας προς την τουρκία, εξ αιτίας της γενοκτονίας των δευτέρων κατά των Ελλήνων της Θράκης. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 09 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

09/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ.

.

09 Ἀπριλίου

,

475.—Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Φλάβιος Βασιλίσκος, εκδίδει εγκύκλιο προς τους επισκόπους της αυτοκρατορίας, με την οποία υποστηρίζει τις θέσεις του Μονοφυσιτισμού. Είχε ανέλθει στον θρόνο μετά από ένα κίνημα εναντίον του διαδόχου του Λέοντος Β,’ Ζήνωνα. Όμως λόγω της θέσεώς του υπέρ της αιρέσεως του μονοφυσιτισμού, έχασε την υποστήριξη της Εκκλησίας και του λαού, με αποτέλεσμα την ανάκτηση του θρόνου από τον ανατραπέντα Ζήνωνα. Μετά από αυτό, αιχμαλωτίσθηκε και εξορίστηκε με την οικογένειά του στην Καππαδοκία.

491.—Πεθαίνει ο αυτοκράτορας Ζήνων. Μετά τον θάνατο τού Λέοντος Α’, ως γαμπρός τού αυτοκράτορος, ορίστηκε κηδεμών τού ανηλίκου ανηψιού του και διαδόχου, Λέοντος Β’. Όταν πέθανε και αυτός, ο Ζήνων έμεινε μονοκράτωρ. [474-475].Έχασε την εξουσία για μικρό διάστημα [475-476], κατόπιν του κινήματος του Βασιλίσκου. Σύντομα όμως ανέκτησε την εξουσία. Επί των ημερών του δημιουργήθηκε το πρώτο σχίσμα γνωστό ως Ακακιανό.

1015.—Ο Αυτοκράτωρ Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος καταλαμβάνει το φρούριο της Εδέσσης, το οποίο κατείχαν οι βούλγαροι.

1438.—Αρχίζει στην Φεράρα της Ιταλίας, η ομώνυμη σύνοδος των Εκκλησιών της Ρώμης και της Κωνσταντινουπόλεως, με στόχο την άρση του σχίσματος του 1054. Στη σύνοδο, η οποία αργότερα θα μεταφερθεί στη Φλωρεντία, συμμετέχει και ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιωάννης Η΄. Αν και αποφασίζεται η ένωσις των δύο Εκκλησιών, η ανθενωτική μερίδα της Κωνσταντινουπόλεως υπερισχύει και τελικά ανατρέπει την αρχική απόφαση. Η αποστολή αναχώρησε απ’ το λιμάνι της Κωνσταντινουπόλεως στις 27 Νοεμβρίου του 1437. Οι δύο ισχυροί σεισμοί που έπληξαν την σεισμογενή περιοχή του Βοσπόρου, ερμηνεύθηκαν από τους κληρικούς ως σημάδι οργής του Θεού!

1463.—Ο Άγιος Ραφαήλ με καταγωγή την Ιθάκη, βρίσκει φρικτό θάνατο από τους τούρκους στην Μυτιλήνη. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος, καΙ μετά την Άλωση έφυγε από την Μακεδονία όπου μόναζε, και πήγε ως Ηγούμενος στην Μονή της Θεοτόκου. Οι τούρκοι, τον έσφαξαν με πριόνι από το στόμα, ενώ μαζί του θανάτωσαν με εξίσου φρικτά βασανιστήρια τον Νικόλαο αλλά και την δωδεκάχρονη Ειρήνη, κόρη προεστού στο νησί. Την μικρή Ειρήνη, αφού πρώτα της έκοψαν το χέρι, την έβαλαν μέσα σε ένα πιθάρι και την έκαψαν ζωντανή μπροστά στα μάτια των γονιών της…. Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ.

1770.—Μάχη στα Τρίκορφα, στα περίχωρα της Τριπόλεως μεταξύ Ελλήνων και αλβανών. Η πρώτη μάχη έγινε το 1769, μεταξύ 5000 Ελλήνων και 1500 Ρώσων που είχαν αρχίσει την πολιορκία της Τριπόλεως, και 12.000 αλβανών υπό τον στρατηγό Οσμάν Μπέη, χωρίς το αποτέλεσμά της να είναι νικηφόρο για τους Έλληνες. Όμως το 1770, οι Έλληνες συνέτριψαν τους αλβανούς οι οποίοι είχαν παραμείνει μετά τα Ορλωφικά, μαστίζοντας και λεηλατώντας την Πελοπόννησο.

1821.—Οι τούρκοι αποκεφαλίζουν εις την Κωνσταντινούπολιν, κατόπιν πολλών μαρτυρίων, τον Αντώνιον Τσιράν και τον υιόν του Στέφανον, διότι κατήγοντο από την Πελοπόννησον, όπου μαίνετο η Επανάστασις. Απεκεφάλισαν ή απηγχόνησαν επίσης τους Δημήτριον και Ιωάννην Παπαρρηγόπουλον, Δημήτριος Σκαναβήν, Π.Τσιγκρήν, Μ.Χατζερήν, Γ.Μαυροκορδάτον, Χατζηβασίλην, Κομνηνόν Κάλφαν, Χ. Πανακόν, Κ.Μάνον, Αλ.Μαυροκορδάτον, Κ. Ήμερον, Εμμ.Δανέλην, Ν. Χαντζερήν, Δ. Χαντζερήν, Αλ. Ράλλην, Ταλίκην, Δημ.καί Α.Λεβίδην, Ν. Μουρούζην (αδελφόν τού αποκεφαλισθέντος ήδη Κωνσταντίνου), δύο πρωτοσυγκέλλους των Πατριαρχείων καί πολλούς άλλους.

1825.—Γίνεται μάχη μεταξύ Ελλήνων υπό τον Γκούραν και τούρκων εις Δαύλα Λεβαδείας. Επιτυγχάνεται νίκη των Ελλήνων.

1826.—Μετά την απόφασιν τής Εξόδου (6/4), ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ, με τον αρχιμανδρίτην Ζαλογγίτην και τους ιερείς Πλατύκαν, Βάλβην και Αγλύκαντον, κοινωνούν τους κατοίκους Μεσολογγίου, ανερχομένους εις 10.500.

1836.—Η Κυβέρνηση ψηφίζει τον πρώτο πολεοδομικό νόμο.

1870.—Η ομηρία του Ιταλού Διπλωμάτη και των Βρετανών περιηγητών που συνέβει στις 30/3, έχει την πλέον τραγική κατάληξη. Η συμμορία των αδελφών Αρβανιτάκη, μετά από συμπλοκή στο Δήλεση, με τον στρατό, τους εκτελεί όλους. Η κυβέρνηση Ζαΐμη προσπάθησε αρχικά να διαπραγματευτεί με τους ληστές, στη συνέχεια όμως αποφάσισε την καταδίωξή τους. Την ελληνική κυβέρνηση επέκρινε οξύτατα η Μεγάλη Βρετανία. [βλ.30/3]

1878.—Κατά την διάρκεια εκδηλώσεων για την επέτειο της Εξόδου του Μεσολογγίου, ο Παλαμάς απαγγέλει το πρώτο του αυτοτελές έργο, ‘’ Μεσολόγγι στον Τάφο των Ηρώων’’.

1897.—Τα ελληνικά στρατεύματα, μετά τετραημέρους μάχας προς υπερτέρας τουρκικάς δυνάμεις, εγκαταλείπουν την Νεζερόν και συμπτύσονται νοτιώτερον.

1906.—(π. ημερ.) Έναρξη της Μεσολυμπιάδας στην Αθήνα. Περίπου 50.000 θεατές παρακολούθησαν την έναρξη των αγώνων, ενώ, στους νικητές δόθηκαν μετάλλια που όμως δεν καταμετρώνται επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.

1911.—Ο γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωστής Παλαμάς, τιμωρείται με παύση ενός μηνός, διότι υπερασπίστηκε την Δημοτική.

1913.—Βαλκανικοί πόλεμοι. Κατάληψη της πόλεως Σκόδρα.

1914.— Επίθεση 1.500 αλβανών στο χωριό της Χιμάρας Πυλιούρι, αποκρούεται με επιτυχία. Οι αλβανοί υποχωρούν αφήνοντας πολλούς νεκρούς και αιχμαλώτους.

1919.—Διαμαρτυρίες και συλλαλητήρια για την κατάσταση που επικρατεί στην δεινοπαθούσα Βόρειο Ήπειρο.

1920.—Ο ελληνικός στρατός Μ.Ασίας δέχεται επιθέσεις ατάκτων τούρκων.

1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο των αντιμαχομένων γίνεται δράση πυροβολικού.

.—Ο Γεώργιος Παπανδρέου, με άρθρο του στην εφημερίδα «Πατρίς», ζητά την παραίτηση του βασιλέως Κωνσταντίνου υπέρ του διαδόχου Γεωργίου. Γι’ αυτό το άρθρο του, καταδικάστηκε σε 18μηνη φυλάκιση. Τελικά, παρέμεινε στην φυλακή για τέσσερις μήνες. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 08 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

08/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

08 Ἀπριλίου

,

1143.—Πεθαίνει ο αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός, κατόπιν τραυματισμού που υπέστει στο χέρι σε κυνήγι και ΙΩΑΝΝΗΣ Β'ΚΟΜΝΗΜΟΣ - ΚΑΛΟΪΩΑΝΝΗΣτον οποίο αρχικώς θεώρησε επιπόλαιο. Πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, επέλεξε ως διάδοχο τον γιό του, Μανουήλ. Προετοίμασε μάλιστα την διαδοχή, πριν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη η είδηση του θανάτου του. Ο Ιωάννης, συνδύαζε φρόνηση με εύστοχη δράση, ενώ με την σταθερότητα του χαρακτήρα και την μεγαλοψυχία του, υπερτερούσε κατά πολύ έναντι των συγχρόνων του. Ήταν προσιτός, ήπιος και δίκαιος και έγινε αγαπητός στον λαό όσο λίγοι αυτοκράτορες. Χαρακτηριστικό της αγάπης του λαού ήταν το προσωνύμιο που του έδωσε: «Καλοϊωάννης». Ο ίδιος απείχε από κάθε καλοπέραση, ζώντας το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του σαν απλός στρατιώτης. Έλεγε για τον εαυτό του, κατά τον βυζαντινό ιστορικό Νικήτα Χωνιάτη: «Ολίγα τοις ανακτόροις προσέμεινα. Ο βίος σχεδόν μοι άπας επί σκηνής και το αιθριάζειν αεί μοι περισπούδαστο». Ήταν αυστηρός στα ήθη, δεν ανεχόταν την αισχρολογία και την πολυτέλεια. Απεχθανόταν την υποκρισία, ήταν έντιμος και ειλικρινής. Η περίοδος της βασιλείας του υπήρξε γόνιμη για το Βυζάντιο. Ο ίδιος μόχθησε για να απαλλάξη τον ζωτικό χώρο του Βυζαντίου, την Μικρά Ασία από τους τούρκους, τους οποίους έδιωξε από πολλές περιοχές. Εξουδετέρωσε για πάντα τους Πετσενέγους, κατέστειλε την εξέγερση των Σέρβων, συνέτριψε τους Ούγγρους. Δεν επαναπαύθηκε στα όσα κληρονόμησε από τον πατέρα του, αλλά συνέχισε με τόλμη και συνέπεια το πρόγραμμά του και κατέστησε πάλι την Βυζαντινή αυτοκρατορία υπερδύναμη της εποχής και ρυθμιστή των ζητημάτων της Ανατολής. Παρέδωσε στον γιό του την αυτοκρατορία πιο μεγάλη και πιο δυνατή απ’ότι την παρέλαβε.

1195.—Ο Αλέξιος Γ’ Άγγελος, με την βοήθεια του στρατού και μέρους της αριστοκρατίας, ανέρχεται εις τον θρόνον του Βυζαντίου, αφού εκθρόνησε και τύφλωσε τον αδελφό του Ισαάκιο Β’. Θα παραμείνει μέχρι τις 18 Αυγούστου του 1203. Η στρατιωτική και πολιτική του ανικανότητα, σε απόλυτη συνέχεια με του εκθρονισμένου αδελφού του, οδήγησαν την αυτοκρατορία με μεγάλη ταχύτητα στο δρόμο της αποσύνθεσης και της ταπείνωσης. Στο διάστημα της βασιλείας του, ο ανηψιός του, πρίγκηπας Αλέξιος, διέφυγε στην Δύση όπου ζήτησε την βοήθεια του γαμβρού του και βασιλέα της γερμανίας Φιλίππου, πετυχαίνοντας την δημιουργία της Δ’ Σταυροφορίας, με κατάληξη την άλωση της Βασιλευούσης το 1204 από τους Φράγκους.

1481.—Ο αχμέτ πασά, πολιορκεί το φρούριο της ορεινής περιοχής Καστάνια στην Μάνη. Ο Κροκόνδειλος Κλαδάς με τους συμπολεμιστές του, αμύνονται σθεναρώς. Κατορθώνουν να διαφύγουν προς το λιμάνι του Πόρτο Κάγιο, και μέσω αυτού στην Ιταλία.

1564.—Μετά από συκοφαντίες τούρκων, οι δικαστές καταδικάζουν τον Νεομάρτυρα Ιωάννη τον Κουλικά σε παραδειγματικό θάνατο. Τον έρριψαν σε αιχμηρά τσιγκέλια-γάντζους. [Το Μ.Ευχολόγιο αναφέρει την μνήμη του μάρτυρος την 8η, 18η Απριλίου, και την 1η Απριλίου 1564].

1669.— Βλέποντας το αμετάθετο της γνώμης τού Νεομάρτυρας Ιωάννη από την Κω, οι βασανιστές του, τον οδήγησαν με βασανισμούς στον κριτή, που διέταξε τον ανηλεή δαρμό του και τον καταδίκασε να καεί ζωντανός.

1798.—Γεννιέται στην Ζάκυνθο, [στο διάστημα μεταξύ 15 Μαρτίου και 15 Απριλίου] ο μεγάλος Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Ο πατέρας του Διονυσίου Σολωμού, καταγόταν από οικογένεια Κρητών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο το 1670, μετά την κατάληψη της Κρήτης 1669 από τους Οθωμανούς. Το οικογενειακό τους όνομα στα Ιταλικά παραδίδεται με διάφορες μορφές: Salamon, Salomon, Solomon, Salomone. Η καταγωγή της μητέρας του είναι πιθανό να ήταν από την Μάνη. Κεντρικό πρόσωπο της Επτανησιακής σχολής, ο Διονύσιος Σολωμός ορίστηκε εθνικός ποιητής της Ελλάδας όχι μόνον γιατί έγραψε τον Εθνικὸ Ύμνο, αλλά και γιατί επηρέασε σε μεγάλο βαθμὸ τον νεοελληνικό ποιητικό λόγο.

1820.—Ανακαλύπτεται τυχαίως από αγρότη της νήσου Μήλου, το περίφημο άγαλμα της Αφροδίτης. Ανήκει στην Ελληνιστική περίοδο, και είναι αποτέλεσμα της επιστροφής στα Κλασσικά πρότυπα του 5ου και 4ου αιώνος, που ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥαναβιώνουν κατά την ύστερη Ελληνιστική περίοδο [150-50π.Χ.] Την περίοδο της ανακαλύψεως του αγάλματος, στον προστατευμένο κόλπο της Μήλου είχε αράξει ένα Γαλλικό πολεμικό πλοίο με τους Γάλλους αξιωματικούς να αναζητούν αρχαία στο ελεύθερο χρόνο τους. Ο έλληνας γεωργός, ονόματι Κεντρωτάς, έσκαβε στο χωράφι του, για να φτιάξει πιο καλά τις πεζούλες γιατί, είχανε πέσει κάτι πέτρες και χώματα από την αρχαία οχύρωση και εντελώς τυχαία, αλλά σε μεγάλο βάθος βρήκε το άγαλμα της Αφροδίτης. Ο γάλλος σημαιοφόρος, αντιλαμβανόμενος την μεγάλη αξία του αγάλματος, έδωσε προκαταβολή στον Κεντρωτά 400 γρόσια, για να το κλείσει για λογαριασμό της Γαλλίας και να ξεκινήσει η διαδικασία της μεταφοράς.Το πρόσφερε στον βασιλιά Λουδοβίκο 18ο την 1η Μαῒου 1821, και αυτός με την σειρά του το δώρησε στο Λούβρο. Αντίγραφο του αγάλματος, τιμής ένεκεν[…] προσφορά από το μουσείο του Λούβρου, υπάρχει στην πρώτη αίθουσα του αρχαιολογικού μουσείου της Μήλου στην Πλάκα.

1821.—Οι Διάκος, Δυοβουνιώτης, Κομνάς Τράκας, καί άλλοι οπλαρχηγοί πολιορκούν τους εις το φρούριον τής Μενδενίτσης τούρκους, οίτινες παραδίδονται μετά πέντε ημέρας.

.—Έξω των Σαλώνων γίνεται μάχη μεταξύ Ελλήνων και τούρκων και φονεύεται ο Έλλην οπλαρχηγός Χάϊνας (ή Χάϊδας) και έτσι οι Έλληνες χάνουν την μάχη.

1822.—Γίνεται μάχη παρά την Κάπελιν της Κρήτης μεταξύ Ελλήνων επαναστατών υπό τον Γάλλον συνταγματάρχην Βαλέστραν και τούρκων. Αποτέλεσμα της μάχης υπήρξε η νίκη των Ελλήνων.

1825.—Γίνεται μάχη μεταξύ Ελλήνων επαναστατών υπό τον Γεώργιον Μαυρομιχάλην και αιγυπτίων έξω του Νεοκάστρου Πυλίας. Αποτέλεσμα της μάχης υπήρξε η νίκη των Ελλήνων.

1827.—Στον λιμένα τού Βόλου τα ελληνικά πλοία υπό τους Άστιγγα, Κριεζή, Σωτηρίου και Θέγκα πυρπολούν οκτώ δικάταρτα τουρκικά πλοία.

.—Ο Μακρυγιάννης νικά τους τούρκους παρά το Φάληρον.

1854.—Θεσσαλοί επαναστάτες, υπό τον Χατζηπέτρο, νικούν 1.700 τουρκαλβανούς, υπό τους Ισμαήλ Φράσαρη και Χατόμπεη, στα Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων.

1862.— Ο βασιλικός στρατός εισέρχεται στο Ναύπλιο αφού κατάφερε να καταπνίξη την επανάσταση που είχε αρχίσει στις 8 Φεβρουαρίου.Παρά τις προσπάθειες των ηγετών των επαναστατικών δυνάμεων να περιορισθεί η αιματοχυσία μεταξύ Ελλήνων, πολλά ήταν τα θύματα μεταξύ του άμαχου πληθυσμού αλλά και των στρατιωτικών. Μετά από τα επεισόδια, ο Όθων εξέδωσε διάταγμα αμνηστίας.

1867.— ἤ 12/4 [π.ημ.]Απέθανεν ο στρατηγός Δημήτριος Καλέργης, όστις είχε πολεμήσει γενναίως καθ’ όλην την διάρκειαν τού Αγώνος και υπήρξεν ο κυριώτερος πρωτεργάτης τής επαναστάσεως τής 3ης Σεπτεμβρίου 1843, διά τής οποίας η απόλυτος μοναρχία τού Όθωνος μετεβλήθη εις συνταγματικήν. Διετέλεσε υπουργός και πρεσβευτής, συνεδέετο δε διά στενής φιλίας με τον αυτοκράτορα τών Γάλλων Ναπολέοντα Γ’. [24/4 ν.ημ.]

1894.—Καταστρεπτικοί σεισμοί εις την Λοκρίδα.

1897.—Οι Έλληνες στρατιώτες μάχονται σκληρά εναντίον των επιτιθεμένων τούρκων εις την Μελούνα.

.—Η 2α Ελληνική Ταξιαρχία στην Ήπειρον τρέπει τους τούρκους σε φυγή παρά το Νεοχώριον και Παχύκαμπον.

1900.—Ο Γρηγόριος Μαρασλής, μέγας ευεργέτης του Έθνους από την Θράκη, δωρίζει 2.000 τουρκικές λίρες για την ανέγερση πατριαρχικής αστικής σχολής στην Κωνσταντινούπολη.

1906.— Μακεδονομάχοι προσέβαλαν το χωριό Μεσημέρι Έδεσσας με στόχο βουργαροκομιτατζήδες και προδότες.

1920.—Ο ελληνικός στρατός της Μ. Ασίας μάχεται με περιπόλους.

1921.—Οι αντιμαχόμενοι Έλληνες και τούρκοι μάχονται με περιπόλους.

1922.—Η ελληνική στρατιά εις Μ. Ασία εκκαθαρίζει το έδαφος από τουρκικά αποσπάσματα. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 07 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

07/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

07 Ἀπριλίου

,

529.—Ετέθη εν ισχύϊ ο καταρτισθείς υπό επιτροπής νομομαθών Ιουστινιάνειος κώδιξ (θεμελιώδες έργο της Νομικής επιστήμης).

795.—Κατά την νύκταν γέγονε σεισμός εν τη Κρήτη φοβερώτατος.

1614.—Πεθαίνει ο Δομήνικος [Κυριάκος] Θεοτοκόπουλος, μεγάλος Έλληνας ζωγράφος γνωστότερος ως Ελ Γκρέκο. Η καταγωγή της οικογενείας του ξεκινάει από παλιά και εγκαταστάθηκε στην Κρήτη πριν την ΔΟΜΗΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ 1565-1575καταλάβουν οι Βενετοί. Στην πατρίδα του τον βάπτισαν Κυριάκο, αλλά στην Ισπανία επεκράτησε το Δομήνικος ως συνέχεια του Dominus. Η τέχνη του Θεοτοκόπουλου είναι καρπός των ιστορικών συνθηκών και της όλης προπαιδείας της μεγαλοφυῒας του. Κρήτη, Βενετία, Ρώμη, Μαδρίτη, Τολέδο, αποτελούν τα ιστορικά του πλαίσια. Τα καλλιτεχνικά των χωρών οι πολιτικές και θρησκευτικές συνθήκες της εποχής του, επέδρασαν στην διαμόρφωσή του.Τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής τα πήρε στην ήδη υπάρχουσα Κρητική Σχολή. Το 1560 έφυγε για την Βενετία κρατώντας το όραμα της πατρίδας του ως την τελευταία του πνοή.Εκεί θέλοντας να διευρύνη την τεχνοτροπία του μαθήτευσε στην σχολή του Ιακώβου Δαπόντε με τον οποίο έμεινε δέκα χρόνια. Από εκεί άνοιξε τα φτερά του ως Ελ Γρέκο [ο Έλληνας], περνώντας πρώτα από την Ρώμη και καταλήγοντας στην αυλή του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου Β’· συκοφαντημένος όμως από άλλους ζωγράφους που τον θεώρησαν ανταγωνιστή τους, εγκατέλειψε την βασιλική αυλή. Στην Μαδρίτη έκανε πολλές προσωπογραφίες καθώς και το εικονοστάσι του Σαν Ντομίγκο ελ Αντίγου. Αφού διέπρεψε σε λίγο διάστημα ως σχεδιαστής κοντά στον αρχιτέκτονα Έρρερε, έφυγε για το Τολέδο. Εκεί ο Ελ Γκρέκο δημιούργησε τραγικές μορφές γεμάτες μυστικισμό. Τα καλύτερα έργα του Θεοτοκόπουλου ανήκουν στην ισπανική περίοδο, όπου ήλθε και η πλήρης καλλιτεχνική του ωρίμανση. Στους πίνακές του οι μορφές φαίνονται ως οπτασίες, ως οράματα της στιγμής.Οι άγιοί του καθώς και οι προσωπογραφίες του έχουν βλέμμα πέρα των γήινων.Μορφές ελλειπτικές και μετεωριζόμενες, σώματα μακρύτερα από το φυσικό, με ακαθόριστα περιγράμματα, έντονη φωτοσκίαση, συνιστούν τη δύναμη του καλλιτέχνη, την μυστική μαγεία της συνθέσεως. Στο Τολέδο έμεινε ως το τέλος της ζωής του. Από μία ανάκριση της Ιεράς Εξετάσεως, μαθαίνουμε ότι έμεινε για πάντα Έλληνας. Σε μία συνομιλία του με έναν θρησκευτικό ηγέτη είπε απερίφραστα «για μένα δε θα ήθελα να είμαι παρά μονάχα Έλληνας. Στην Κρήτη ονειρευόμουν την Ιταλία, στην Ιταλία ονειρευόμουν την Ισπανία, αλλά τώρα μου φαίνεται πως πρέπει να εύχομαι να γυρίσω πίσω στην Κρήτη».

1686.—Νέος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για 4η φορά, ο Διονύσιος Δ΄ Μουσελίμης (κατά κόσμον Κομνηνός).

1770.—Τέσσερεις χιλιάδες Μανιάτες και δύο χιλιάδες Μανιάτισσες, ωπλισμένες με δρέπανα και αξίνες, περικυκλώνουν την νύχτα τους παρά τον Αλμυρόν τουρκαλβανούς τού Χατζή Οσμάν πασσά, ανερχομένους εις οκτώ χιλιάδες και φονεύουν άνω των χιλίων. Οι υπόλοιποι κατεκόπησαν μετά τινας ημέρας, εμπεσόντες εις ενέδραν παρά την θέσιν Τρικεφάλι, μόλις δε περί τους δύο χιλιάδες κατώρθωσαν να σωθούν στον Μυστρά.

1821.—Παρά την Μεθώνην γίνεται μάχη μεταξύ των Ελλήνων και τούρκων και φονεύεται ο Έλλην αρχηγός Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης και δέκα σύντροφοί του.

.—Οι δημογέροντες και οι καπετάνιοι των Σφακιών, κάνουν μια σύναξη την Μεγάλη Πέμπτη στα Γλυκά Νερά Σφακίων (Κρήτη) να συζητήσουν για τον σηκωμό. Η απόφαση της μυστικής σύναξης, ήταν ναι στο νέο σηκωμό αλλά για να υπάρξουν ελπίδες λευτεριάς, θα πρέπει να συμμετέχει όλο το νησί.

1822.—Οι οπλαρχηγοί της Ναούσης καταφεύγουν εις τον Πύργον Χ. Ζαφειράκη όπου και γίνεται σφοδρή μάχη με τους τούρκους.

1824.—(π.ημερ.) Ο λόρδος Βύρων αποθνήσκει εις Μεσολόγγι εκ πνευμονίας. Ο θάνατός του εβύθισε εις γενικόν πένθος ολόκληρον την Ελλάδα. Η προσωρινή Διοίκησις τής Δυτικής Ελλάδος, διέταξε να ριφθούν 37 κανονιοβολισμοί, όσα ήσαν τα έτη τής ζωής του, να κλείσουν όλα τα καταστήματα πλην των φαρμακείων και να γίνη γενική πενθηφορία επί 21 ημέρας.

1825.—Ο Ιωάννης Γκούρας αποκρούει τους τούρκους παρά την Δαύλειαν και προξενεί εις αυτούς βαρείας απωλείας.

.—Εις το Κρεμμύδι Πυλίας γίνεται μάχη μεταξύ Ελλήνων υπό τον Σκούρτην και Αιγυπτίων, εις την οποίαν νικούν οι Αιγύπτιοι. Οι τουρκοαιγύπτιοι επιτέθηκαν με τρείς χιλιάδες πεζούς, τετρακόσιους ιππείς και τέσσερα κανόνια εναντίον του ελληνικού στρατοπέδου. Οι Έλληνες είχαν παραταχθεί καθ’υπόδειξη του Σκούρτη, σε σχήμα ημικυκλίου. Στα αριστερά είχαν παραταχθεί οι Καρατάσος, Κ.Μπότσαρης και Χατζηχρήστος, στο κέντρο ο Σκούρτης και στα δεξιά ο Καραϊσκάκης και ο Τζαβέλλας. Ο Ιμπραήμ διαπιστώνοντας ότι ο Σκούρτης δεν είχε φτιάξει ταμπούρια, έριξε το βάρος της επιθέσεως εναντίον του. Οι Έλληνες κυκλωμένοι από όλες τις πλευρές αναγκάστηκαν να ανοίξουν δρόμο μέσα από τις γραμμές του ιππικού, όμως άφησαν στο πεδίο της μάχης 600 νεκρούς. Από τους τουρκοαιγύπτιους, σκοτώθηκαν 850 και τραυματίστηκαν 210. Η ήττα στο Κρεμμύδι είχε φοβερές επιπτώσεις στην εξέλιξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων.Στην μάχη αυτή μεταξύ άλλων αιχμαλωτίσθηκε και ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος που απελευθερώθηκε τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους με ανταλλαγή αιχμαλώτων και καταβολή λύτρων.Για την παράταξη μάχης υπήρξε έντονη διαφωνία μεταξύ του Καραϊσκάκη και του θαλασσινού Σκούρτη και όπως αποδείχθηκε στην πράξη ο Καραϊσκάκης είχε δίκιο.

.—Παραδίδεται από μόνος του ο ήρωας της Γραβιάς Οδυσσέας Ανδρούτσος στον παλιό συνεργάτη και πρωτοπαλίκαρό του Γιάννη Γκούρα, δείχνοντας εμπιστοσύνη στους όρκους και υποσχέσεις του. Μετά από λίγες ημέρες θα φυλακιστεί στην Ακρόπολη κατόπιν της δόλιας σκευωρίας των κυβερνητικών Μαυροκορδάτου και Κωλέτη. Γράφει ο Μακρυγιάννης: «Του γιόμωσε του Γκούρα ο Κωλέττης λίρες, του γιόμωσε το δισάκι απ’ αυτές και από τα λάφυρα του Νοταρά, του Σισίνη κι αλλονών, τον ίδιο και τον Κατζικοστάθη. Αφού τους έκανε αυτείνη την καλωσύνη ο Κωλέττης, τον πουλημένο άνθρωπο κι άρπαγο τον έκανε αρχηγό να πάγη εναντίον του Δυσσέως… έτζι πάει ο δυστυχής Δυσσέος. Ήρθε τούτες τις μέρες εδώ ο Γκούρας, γιόμωσε το δισάκι του λίρες, επικύρωσε και στην κυβέρνηση άλλες οχτακόσιες χιλιάδες γρόσια, ότι κάνει να λάβει από την κυβέρνηση…».

1867.—Ο Π.Κορωναίος ηγούμενος των Κρητών επαναστατών, και ο Λ.Πετροπουλάκης επικεφαλής 500 Μανιατών εθελοντών, έπειτα από ηρωϊκήν άμυναν παρά τα στενά του Τυλισσού (επαρχίας Μυλοποτάμου), εξέρχονται ξιφήρεις και κατατροπώνουν τον στρατόν τού Ρεσίτ πασσά. Μετά των Ελλήνων, συνεπολέμησε ο Ούγγρος συνταγματάρχης Σίγγφριδ και σώμα Ιταλών εθελοντών των οποίων ο ηρωϊκός αρχηγός Καίσαρ εφονεύθη.

1874.— Τελέσθηκαν με απλότητα τα εγκαίνια της πρώτης βασιλικής κατοικίας στο Τατόϊ.

1885.—Στις εκλογές της χώρας, πρώτο έρχεται το κόμμα του Θεόδωρου Δηληγιάννη.Την ταραγμένη και ασταθή πολιτικά εποχή από το 1895 έως το 1909, οι πολιτικοί σχηματισμοί δεν μπορούσαν να επιβιώσουν και παραχώρησαν τη θέση τους σε προσωποπαγή αρχηγικά κόμματα υπο τους πολιτικούς αρχηγούς Δημήτριο Ράλλη, Αλέξανδρο Ζαΐμη, και Θεόδωρο Δεληγιάννη.

1896.—[ν.ημ.] Ο Λεωνίδας Πύργος ανακηρύσσεται ο πρώτος Έλληνας Ολυμπιονίκης στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Νικά [26/3 π.ημ.] στο ξίφος ασκήσεων διδασκάλων τον παγκόσμιο πρωταθλητή, Γάλλο Peronet, στο ειδικά διαμορφωμένο Ζάππειο. Τρεις μέρες μετά, ο Σπύρος Λούης θα στεφθεί και αυτός Χρυσός Ολυμπιονίκης στον Μαραθώνιο.

1897.—Ο ελληνικός στρατός διέρχεται τον Άραχθον, απελευθερώνει τους Κουμτζάδες και την Φιλιππιάδα και αναγκάζει τους τούρκους να υποχωρήσουν προς τον Λούρον.

1905.—Συνήλθε τακτική συνέλευση στα Χανιά της Κρήτης, η οποία ομοίως με την τού Θέρισου, κήρυξε την ένωση, ενώ ένας από τους συμβούλους του Ύπατου Αρμοστή παραιτήθηκε και πήγε στον Θέρισο να ενωθεί με τους επαναστάτες. Ο Ύπατος Αρμοστής απαίτησε από τους επαναστάτες να παραδώσουν τα όπλα μέσα σε 36 ώρες, μετά την παρέλευση των οποίων κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο σε όλο το νησί και με την έγκριση των Δυνάμεων, διέταξε συλλήψεις και φυλακίσεις αντικαθεστωτικών κι επέβαλε λογοκρισία στον τύπο.

1914.—Απονέμεται εις τον βασιλέα Κωνσταντίνον η στραταρχική ράβδος διά την νικηφόρον διεξαγωγήν των δύο βαλκανικών πολέμων, κατά τούς οποίους ήτο αρχιστράτηγος. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 06 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

06/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

06 Ἀπριλίου

ν

648 π.X..—Καταγράφεται το φαινόμενο της εκλείψεως ηλίου σε ποιήμα τού λυρικού ποιητού Αρχιλόχου: «Χρημάτων ἄελπτον οὐδέν ἐστιν οὐδ᾽ ἀπώμοτον οὐδὲ θαυμάσιον, ἐπειδὴ Ζεὺς πατὴρ Ὀλυμπίων ἐκ μεσημβρίης ἔθηκε νύκτ᾽, ἀποκρύψας φάος ἡλίου λάμποντος. ὑγρὸν δ᾽ ἦλθ᾽ ἐπ᾽ ἀνθρώπους δέος».{Ο Δίας, ο πατέρας των Ολύμπιων Θεών, μετέτρεψε τη μέρα σε νύκτα, κρύβοντας το φως του απαστράπτοντος ηλίου, και βαθύς φόβος κυρίευσε τους ανθρώπους}. 74 D. 122 W.(Snell) Stob. 4, 46, 10 (p. 999 Hense)

885.—Ημερομηνία θανάτου του Αγίου Μεθοδίου, αδελφού του Κυρίλλου. Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος ήταν αδέλφια, μοναχοί, με μεγάλη ιεραποστολική δράση και, σε αυτούς ωφείλεται ο εκχριστιανισμός των Σλάβων και η απόδοση γραφής στη σλαβική γλώσσα, όταν ο ηγεμόνας της Μοραβίας Ροστισλάβος έστειλε το 862 στην Κωνσταντινούπολη πρεσβεία,και ζήτησε άνθρωπο για να διδάξει τον χριστιανισμό στους υπηκόους του. Ο Μεθόδιος προαισθανόμενος τον θάνατό του, πήγε στον καθεδρικό ναό του Βέλεχραδ, όπου ήταν συγκεντρωμένος ο λαός και αφού ευχαρίστησε τον αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, τον ηγεμόνα της Μοραβίας, τον κλήρο και το λαό του, είπε: «Παιδιά μου, περιμένετέ με μέχρι την Τρίτη μέρα». Και έτσι έκαναν. Την αυγή της τρίτης μέρας πρόφερε τις τελευταίες του λέξεις: «Κύριε, εις χείρας σου παραθήσομαι το πνεύμα μου», και πέθανε στους βραχίονες των ιερέων του.

945.—Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ο Πορφυρογέννητος προωθεί τον ιδιαίτερα ικανό νόθο γιο του Ρωμανού Α’ Λεκαπηνού, Βασίλειο. Ισχυρός από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ’Πορφυογέννητου, με την ιδιότητα του πατρικίου, παρακοιμωμένου και παραδυναστεύοντος της συγκλήτου, ο Βασίλειος Λεκαπηνός εκδήλωσε για πρώτη φορά τις μεγαλεπήβολες πολιτικές του φιλοδοξίες, εμπνεόμενος την εκστρατεία εναντίον της αραβοκρατούμενης Κρήτης το 958/959, οπότε και συντάχθηκαν υπό την καθοδήγησή του τα Ναυμαχικά. Υπηρέτησε τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο αισίως και πρεπόντως, αλλά δεν έλαβε τα ανάλογα των κόπων του βραβεία· ο Πορφυρογέννητος λίγο πριν πεθάνει ανέδειξε νικητή τον προσωπικό αντίπαλο του Βασιλείου, Ιωσήφ Βρίγγα, στον οποίο ανέθεσε πάσαν την εξουσίαν αυτού η διαφυλάξαι τον γιό και διάδοχό του, Ρωμανό Β’. Επί αυτοκράτορος Νικηφόρου Β’υπήρξε ο εμπνευστής της οικουμενικής δυτικής πολιτικής του. Κατάφερε να κυριαρχήσει στο πολιτικό προσκήνιο για σαράντα περίπου χρόνια ασχολούμενος σε όλους τους τομείς και να επιζήσει πέντε αυτοκρατόρων.

1199.—Πεθαίνει ο Ριχάρδος Α’ Λεοντόκαρδος, βασιλιάς της Αγγλίας και σφαγέας των Ελλήνων της Κύπρου. Ο λαός, της Κύπρου εξαιρετικά δυσαρεστημένος από την διακυβέρνηση του Ισαακίου, δεν τον υποστήριξε όταν οχυρωμένος στην Λεμεσό αμυνόταν του Ριχάρδου με αποτέλεσμα η Λεμεσός να περιέλθη στην κατοχή του Ριχάρδου. Όπως παρατηρεί ο Σάθας. «επί μιαν επταετίαν (1184 – 1191) οι Κύπριοι εστέναζον υπό τον απαίσιον ζυγόν τού ομοεθνούς και ομοθρήσκου τυράννου, ώστε όχι μόνο δεν διανοήθηκαν να πολεμήσουν τους ξένους επιδρομείς, αλλά με ενθουσιασμό τους υποδέχθηκαν σαν ελευθερωτάς. Σύντομα οι ελπίδες τους εξανεμίσθηκαν. Οι αγγλικές φρουρές αντικατέστησαν τους εγκάθετους τού προηγουμένου αυθέντη υπό την διοίκησι δυό τοποτηρητών, των Κάμβιλ και Τέρναμ.

1326.—Οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν την Προύσα, την οποία κάνουν πρωτεύουσά τους.

1821.— Συγκροτείται το πρώτο ελληνικό στρατοπεδο στην θέση Βρύση από τον πολέμαρχο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τους συμπολεμιστές του με σκοπό την ανασυγκρότηση και την εμψύχωση των αγωνιστών για την συνέχιση της μάχης στο Βαλτέτσι, τα Τρίκορφα και την Τριπολιτσά.

.—Οι γενίτσαροι σφάζουν εκατοντάδες Ελλήνων εις την Σμύρνην και λεηλατούν τις χριστιανικές συνοικίες.

1823.—Από διασωθήσα επιστολή με ημερομηνία 5/4/1823, που εστάλη στον Μαυροκορδάτο από Καφφά τής Κριμαίας, μαθαίνουμε ότι ο Ιταλός φιλέλλην Βικέντιος Γκαλλίνα, αναχώρησε για Αίγινα και από ‘κεί για Σύρο στα τέλη του 1822, αφού προσλήφθηκε από Ολλανδό έμπορο ο οποίος είχε εμπορικές υποθέσεις στην Μαύρη Θάλασσα.Από τότε δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, και αγνοείται η περαιτέρω τύχη του.Ορισμένοι από τους απομνημονευματογράφους και ιστορικούς του αγώνος, θεωρούν την συμμετοχή του Γκαλλίνα στην σύνταξη του Πολιτεύματος θεμελιώδη, λόγω ελλείψεως πολιτειακών γνώσεων των Ελλήνων πληρεξουσίων. Εν τούτοις κανείς από αυτούς δεν φρόντισε να συγκεντρώσει πληροφορίες και να τις παραδώσει στην Νεώτερη ιστορία για το ποιός ήταν ο φερόμενος ως συντάκτης του πολιτεύματος, ποιες ήταν οι ιδιότητές του, από πού και πώς έφθασε στην Ελλάδα, ποιά ακριβώς υπήρξε η συμβολή του στην σύνταξη του Πολιτεύματος, κάτω από ποιές περιστάσεις εγκατέλειψε μετά από λίγο την χώρα, και τί απέγινε τελικώς.

1824.—Μετά τις σημαντικές επιτυχίες που είχαν τούρκοι και αιγύπτιοι υπό τον Χουσεΐν στην Κρήτη, ο αρμοστής Μανώλης Τομπάζης εγκαταλείπει την νήσο και ο αγώνας καταστέλλεται προσωρινά. Η υποταγή της Κρήτης είχε δυσμενείς επιπτώσεις για την Επανάσταση γενικότερα, αφού αυτή μετατράπηκε σε ισχυρή βάση ανεφοδιασμού του εχθρού.

1826.—Α’ περίοδος της Γ’ Εθνοσυνελεύσεως.  Λόγω της πτώσεως του Μεσολογγίου οι εργασίες θα διακοπούν και τελικά θα συνεχιστούν το 1827.

.—Οι αρχηγοί τής φρουράς τού Μεσολογγίου, συνελθόντες εις σύσκεψιν υπό την προεδρίαν τού επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ εις την πλατείαν τής Αγίας Παρασκευής, αποφασίζουν ομοφώνως την Έξοδον.

1833.— [ν.ημ.] Παράδοση της Χαλκίδος [25/3 π.ημ.] στο νεοϊδρυθέν Ελληνικό κράτος από τους τούρκους. Τα κλειδιά του κάστρου παρέλαβε ο κυβερνητικός επίτροπος Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, και δύο μέρες αργότερα ο επίσης κυβερνητικός επίτροπος Δημήτριος Δούκας παράλαβε την Κάρυστο. Το γεγονός ότι η Εύβοια συμπεριελήφθηκε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος ωφείλεται στο κύρος την διεθνή εμπειρία την οξυδέρκεια και διπλωματική ικανότητα του κυβερνήτου Ιωάννου Καποδίστρια. Πέτυχε δε αυτό χωρίς να γίνει ανταλλαγή πληθυσμών.

.—(ν. ημερολ.) Απέθανε εις Παρισίους, εις ηλικίαν 85 ετών, ο Αδαμάντιος Κοραής, όστις ηνάλωσε ολόκληρο την ζωήν του εις την διαφώτισιν τού υποδούλου Ελληνισμού και την προπαρασκευήν του διά τον υπέρ ανεξαρτησίας αγώνα. Μετά την κήρυξιν της Επαναστάσεως, προσέφερε πολυτιμότας υπηρεσίας εις το αγωνιζόμενον έθνος διά των σοφών συμβουλών του προς τους εν Έλλάδι και τής σθεναράς υπερασπίσεως των εθνικών δικαίων εις την ξένην.

1835.—Πέντε νεομάρτυρες βρίσκουν φρικτό θάνατο από τους Αγαρηνούς. Τα μαρτύριά τους είχαν αρχίσει από την Κυριακή του Θωμά και ήταν τα εξής. Τον Μιχαήλ με καταγωγή από την Κύπρο, τον έκοψαν σε κομμάτια με μαχαίρι, ενώ, από τους υπόλοιπους με καταγωγή το νησί της Σαμοθράκης, ο Γεώργιος και ο Θεόδωρος απαγχονίστηκαν και οι Μανουήλ και Γεώργιος θανατώθηκαν με αιχμηρά μολυβένια αντικείμενα. Όλων τα μαρτύρια έγιναν στην Μάκρη της Αλεξανδρουπόλεως.

1841.—Οι οπλιτάρχαι και αντιπρόσωποι των επαρχιών Σελίνου, Κυδωνίας, Κισσάμου, Αποκορώνου, Ρεθύμνης, Αγίου Βασιλείου, Αμαρίου και Μυλοποτάμου, συνελθόντες εις Βαφέ, ωρκίσθησαν σύμπραξιν με τους Σφακιανούς εις τον ιερόν υπέρ πατρίδος αγώνα. Ο αρχηγός τής εις Σούδαν ναυλοχούσης αγγλικής μοίρας, ναύαρχος Στιούαρτ, υπεδέχθη επιτροπήν τούτων μετά τιμητικών κανονιοβολισμών, ενώ ταυτοχρόνως είχε διατάξει μεγάλον σημαιοστολισμόν όλων των πλοίων του και υπέδειξεν εις τους προσελθόντας να ζητήσουν την ίδρυσιν ηγεμονίας, υπό την προστασίαν τής Αγγλίας. Αλλ’ ούτοι απήντησαν : «Δέν θέλομεν ούτε Άγγλους, ούτε ηγεμονίαν. Θέλομεν την Ένωσιν της πατρίδας μας, μετά τής ελευθέρας Ελλάδος. Διά τούτο και εχύσαμεν ποταμούς αιμάτων». Έκτοτε η Αγγλία εστράφη κατά των Ενωτικών προσπαθειών τού Κρητικού λαού.

1854.—Ο Στρχης Τσάμης Καρατάσος, επικεφαλής περίπου 500 ανδρών, αποβιβάζεται στον όρμο Κουφού Σιθωνίας, με σκοπό την συστηματική διεξαγωγή του επαναστατικού αγώνα στην Χαλκιδική.

1896.—[ν.ημ]Έναρξη των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Λαμβάνουν μέρος 311 αθλητές από 13 χώρες, εκ των οποίων οι 230 είναι Έλληνες. Η ημερομηνία 25η Μαρτίου 1896, που καταγράφεται ως επίσημη ημερομηνία αντιστοιχεί στο Ιουλιανό ημερολόγιο. Ο Αμερικανός τριπλουνίστας James Connolly είναι ο πρώτος σύγχρονος Ολυμπιονίκης, με επίδοση 13.71μ, αφού κατά τη διάρκεια της πρώτης ημέρας των 1ων Ολυμπιακών Αγώνων το άλμα τριπλούν ολοκληρώνεται πρώτο από όλα τα άλλα αγωνίσματα της πρώτης ημέρας.

1897.—Αι ελληνικαί δυνάμεις αποκρούουν τας επιθέσεις των τούρκων εις την περιοχήν Μελούνας-Γκριτζάβαλι.

.—Σφοδρή μάχη γίνεται στο ύψωμα Μενεξέ.

1903.—Αλβανοί προβαίνουν σε σφαγές Χριστιανών στην Αχρίδα.

1906.— Φονεύθηκε εις Μπέσφινα ο ηρωικός μακεδονομάχος Μανούσος Βασιλείου Γαυγιώτης, από τον Στύλο Αποκορώνου Χανίων. Read the rest of this entry ?

h1

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 05 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

05/04/2014

,

,

ΑΒΑΤΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,

,

05 Ἀπριλίου

,

582.—Πεθαίνει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ευτύχιος. Επί των ημερών της πρώτης Πατριαρχίας του, και συγκεκριμένα από τις 5 Μαΐου έως τις 21 Ιουνίου του 553 μ.χ., έγινε και η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος. Καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, αρχικά στην Πρίγκηπο και αργότερα στην Αμάσεια του Πόντου, λόγω της διαφωνίας του με τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό σχετικά με την αίρεση των αφθαρτοδοκητών την οποία και καταδίκασε. Τον επανέφερε στον πατριαρχικό θρόνο ο αυτοκράτορας Ιουστίνος Β”το 577 μ.Χ.

1654.—Πεθαίνει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αθανάσιος Γ΄ Πατελάρος. Τον Μάρτιο του 1634 μ.Χ. εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως με τη βοήθεια του Σουλτάνου, αλλά και λατινοφρόνων και Ιησουητών. Εκθρονίστηκε πάντως συντομότατα (ίσως και εντός έτους) και επέστρεψε στο Άγιο Όρος. Το 1643 μ.Χ. ο Αθανάσιος μετέβη στη Μολδαβία και στη Βλαχία, όπου κέρδισε τη συμπαράσταση του τοπικού ηγεμόνα Βαλείου, και αναρριχήθηκε εκ νέου στον Πατριαρχικό Θρόνο το 1652 μ.Χ. για δεκαπέντε ημέρες. Μετά τη νέα έκπτωσή του από τον Θρόνο, ο Αθανάσιος μετέβη στη Ρωσία και αργότερα στο Ιάσιο της Ρουμανίας. Στη Ρωσία άσκησε σημαντικό ιεραποστολικό έργο και αντιλατινική δράση, πράγμα που δικαιολογεί και την ιδιαίτερη τιμή των Ρώσων στο πρόσωπό του.

1688.—Οι έρημοι κάτοικοι της Αθήνας, για να γλυτώσουν την οργή του σερασκέρη Ισμαήλ πασά, πού βρισκόταν στην Θήβα, συνεχίζουν την εγκατάληψη των πατρογονικών τους εστιών· θα σκορπίσουν άλλοι στα Ιόνια νησιά, άλλοι στις Κυκλάδες και άλλοι στην Σαλαμίνα (Κούλουρη) και την Αίγινα. Είχε προηγηθεί ο λοιμός που ξεκίνησε και αποδεκάτισε τον στρατό του Ενετού αρχιστράτηγου Μοροζίνη, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει από την Αττική.

1721.— Κατόπιν ψευδομαρτυρίας ενός τούρκου, η Νεομάρτυρας Αργυρή από την Προύσα, ρίπτεται στις φυλακές της Κωνσταντινουπόλεως. Παρέδωσε την ψυχή της μετά από 16 χρόνων φρικτά μαρτύρια. Στις 5 Απριλίου ενταφιάσθηκε κατά την επιθυμία της σε μία άκρη στον περίβολο του ναού της οσιομάρτυρος Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ [Πικρίδιο] που ήταν τότε νεκροταφείο.

1801.—Οι τούρκοι αποκεφαλίζουν τον νεομάρτυρα Γεώργιο από την Έφεσο.

1820.—Σύμφωνα με τη διήγηση του Άγγλου ιεραποστόλου Ιωσήφ Wolff, που γράφτηκε στις 2 Απριλίου 1839 μ.Χ., οι τούρκοι δολοφονούν στα Ιεροσόλυμα τον νεομάρτυρα Παναγιώτη.

1821.—Συνεχίζονται οι σφαγές Ελλήνων υπό των τούρκων ιδίως στην Κωνσταντινούπολη (απεκεφαλίσθησαν οι Μαυροκορδάτος, Τσίγκρας, Σκαναβής, Χοντζεράς).

.—Αρχίζει ο θαλάσσιος αποκλεισμός του Ναυπλίου από την Μπουμπουλίνα.

1824.—[17/4 ν.ημ] Σφαγές Σφακιανών στην Κρήτη. Ο παπά Ανδρουλής Σκορδύλης, ο παπά Γεώργιος Χαρούπης, οι υπερήλικοι Αντώνιος Λυκάκης, Θεόδωρος Κούργελης και ο Γεώργιος Πωλάκης με τις οικογένειες τους και φίλων τους ένα σύνολο 73 ανθρώπων πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Όταν με το πλοιάριο τους περνούσαν από το Κάβο Σφηνάρι τους εντόπισαν τα τούρκικα πλοία και αναγκάσθηκαν να αποβιβασθούν. Ψάχνοντας δρόμο επιστροφής για τα Σφακιά ένας ντόπιος τους υπέδειξε τόπο να κοιμηθούν, ο ίδιος το βράδυ τους πρόδωσε στους τούρκους. Το βράδυ της Μ.Παρασκευής 5 Απριλίου οι τούρκοι τους έσφαξαν όλους, μόνο η σύζυγος του παπά Σκορδύλη διέφυγε και μετά από τρεις μέρες την μάζεψε παραπλέον Σφακιανό πλοίο.

.—Οι οπαδοί του Κουντουριώτη καταλαμβάνουν την Τριπολιτσά. Στην πρώτη φάση του εμφυλίου, η Κυβέρνηση του Κρανιδίου έστειλε τρείς χιλιάδες στρατιώτες υπό τους Λόντο, Γιατράκο, Κεφάλα και Νοταρά, για να πολιορκήσει την Τριπολιτσά. Εντός της πόλεως υπήρχε όλο το παλαιό Εκτελεστικό μαζί με τους Θ.Κολοκοτρώνη, Νικήτα Σταματελόπουλο, Τσόκρη, Γενναίο Κολοκοτρώνη, Θοδωρή Γρίβα, Κανέλλο Δεληγιάννη και χίλιους στρατιώτες.Τελικά ηΤριπολιτσά θα περάσει στα χέρια των Κυβερνητικών μετά από συμβιβασμό των αντιπάλων παρατάξεων που προέβλεπε να ουδετεροποιηθεί η πόλις και να γίνει ανακωχή.

1841.—Μετά την αποτυχημένη επανάσταση (Χαιρέτη και Βασιλογεώργη) τον παρελθόντα Φεβρουάριο, οι επαναστάτες στέλνουν υπόμνημα στους προξένους των τριών Μεγάλων Δυνάμεων, ζητώντας την προστασία των δικαιωμάτων του κρητικού λαού καθώς και την εθνική τους αποκατάσταση.

1897.—Η τουρκία κηρύσσει τον πόλεμον κατά τής Ελλάδος. Οι τουρκικές δυνάμεις επιτίθενται εναντίον των ελληνικών, οι οποίες κατείχον το όρος Ανάληψης. Τα τουρκικά φρούρια της Πρέβεζας, ανοίγουν πυρ εναντίον των Ελληνικών θέσεων και βυθίζουν ταυτόχρονα το ελληνικό πλοίο “Μακεδονία” την στιγμή που έβγαινε από τον Αμβρακικό κόλπο.

1901.—Το φύλλο της εφημερίδος «Εμπρός» γράφει σχετικά με τις εξελίξεις του ναυαγίου των Αντικυθήρων: “ Σύμφωνα με πληροφορίες προς το Υπουργείο της Παιδείας, οι εργασίες για την ανεύρεση και των υπολοίπων αρχαιοτήτων επαναλήφθηκαν χθες. Ο Ιταλός συγκολλητής, αφού τελείωσε τις εργασίες του αναχώρησε χθες για την Ιταλία. Τα τεμάχια που αυτός συγκόλλησε δεν παρέχουν και αρκετό δείγμα της τέχνης του, και γι’ αυτό ο κ.Στάης δεν τού ανέθεσε τη συγκόλληση τού χάλκινου αγάλματος τού Ερμή, τού οποίου ο καθαρισμός συνεχίζεται”.

.—Κατόπιν πιέσεων της τουρκίας στην βουργαρία, λαμβάνουν χώρα συλλήψεις και παράδοση πολλών πρακτόρων της δεύτερης.

.—Εξαναγκάζεται σε παραίτηση ο Οικουμενικός Πατριάρχης, Κωνσταντίνος Ε’ από τους εκπροσώπους τής πλειοψηφίας των δύο σωμάτων της Συνόδου, τη θέση του οποίου θεωρείτο βέβαιο ότι, θα έπαιρνε ο Ιωακείμ Γ’. Τοποτηρητής για μικρό διάστημα τέθηκε ο Προύσης. «Τὴν 5ην Ἀπριλίου 1901 ὁ πρῴην ΚΠόλεως Κωνσταντῖνος Ε´ ἐξαπέλυσε πρὸς τοὺς μητροπολίτας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐγκύκλιον ἐπιστολήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐξέθετε τὰ διατρέξαντα, ὑπογράφων, «ὁ οὕτω πεπαυμένος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντῖνος».

1902.—Οι αρχές της χώρας μελετούν την εκποίηση 300 τηλεβόλων του Ιερού Αγώνος. Έκαστο ζυγίζει περισσότερο από 2.000 οκάδες.

1905.—Στην Μπελκαμένη της Μακεδονίας, πίπτει ηρωικά μαχόμενος εναντίων τούρκων, μαζί με οκτώ παλληκάρια του, ο μακεδονομάχος Λαμπρινός Βρανάς. Είχε καταγωγή από τον Καλλικράτη Σφακίων. Αξιοσημείωτο είναι, ότι μετά τον θάνατο του αδελφού του, ο Ιωάννης Βρανάς πήγε στην Μακεδονία προς εκδίκηση. Αφού τελείωσε ο Μακεδονικός Αγών, ο Ιωάννης συνέχισε στον Ηπειρωτικό Αγώνα όπου και θυσιάστηκε επίσης ηρωικά στην Κοριτσά, τον Σεπτέμβριο του 1914.

.—Μετά την επιχείρηση της Ζαγορίτσανης, ο μακεδονομάχος Καούδης αποφασίζει να επιστρέψει στην Αθήνα για να φτιάξει νέο σώμα και να ξαναγυρίσει. Μαζί του επιστρέφει ο Λάκης Νταηλάκης μαζί με τους οπαδούς του Γ.Σεϊμενάκη, Μ.Σεϊμενάκη, Χ. Σταυρόπετρο, Ι.Πάτερο, Σ.Κλειδή, Γ.Κλάπα, προκειμένου να προμηθευθούν όπλα Μάνλιχερ. Η ομάδα ξεκίνησε για την Αθήνα στις 5/18 Απριλίου και έφθασε στις 12/25. Από το σώμα του Καούδη οι Χρ.Λευκαρουδάκης, Δ. Νταλίπης, Σίμος (Στογιάν) Ιωαννίδης, μένουν και κατατάσσονται στο σώμα του Καραβίτη.

1906.—Καταφθάνουν στην Αθήνα ο βασιλιάς της Μ. Βρετανίας Εδουάρδος Ζ΄ και η σύζυγός του βασίλισσα Αλεξάνδρα, για να παρακολουθήσουν τα αγωνίσματα της Μεσολυμπιάδας.

.—Εμπλοκή της Αγγλίας στο Μακεδονικό ζήτημα μετά από Κρατικό τηλεγράφημα, που ενημερώνει γιά πλήρες σχέδιο μεταρρυθμίσεων στην Ελληνική γή.

1908.—Ημερομηνία γέννησης ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους διευθυντές ορχήστρας, τού ελληνικής καταγωγής Χέρμπερτ φον Κάραγιαν. Για τις υπηρεσίες τού παππού του, Θεόδωρου Καραγιάννη στην βιομηχανία υφασμάτων, ο Φρειδερίκος Αύγουστος Α’ απένειμε το 1792, τον τίτλο ευγενείας «φον».Ο Χέρμπερτ, έδειξε από μικρή ηλικία ως παιδί θαύμα την κλίση του στην μουσική. Για το ταλέντο του στη διεύθυνση ορχήστρας, έχει τιμηθεί εκτεταμένα από κάθε θεσμό και μουσική επιτροπή του κόσμου. Στον τομέα των ηχογραφήσεων, είχε καθοριστική συμβολή στην εξέλιξη και επικράτηση του CD [συμπακτωμένου δίσκου], στους μουσικούς κύκλους της δεκαετίας του 1980. Πέρα όμως από το ταλέντο του, χαρακτηρίστηκε ως «σταρ» και έγινε είδωλο στα μάτια του κοινού, λόγω του ωραίου παρουσιαστικού του, της αγάπης του για τα γρήγορα αυτοκίνητα, των αθλητικών του επιδόσεων και του πολυτελούς «λάϊφστάϊλ». Read the rest of this entry ?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 47 other followers